sábado, 2 de marzo de 2019

Casa Obdulia: non lle teñas medo a apariencia

Casa Obdulia é ese restaurante do que se ten falado moito porque dentro dun local nunha esquina de Teis que parece un mesón (en realidade Pensión Residencia, segundo se ve no cartel na porta) pero que ten un cociñeiro viaxado e experto en "nova cociña".

Veña imos facer o resumo para os que acabades aquí buscando no Google e non tedes ganas de ler moito (iso sí, aconsellovos que fagades scroll para ver as fotos e facervos unha idea de coma pode ser o menú).
  • Moi interesante menú degustación, con bóa materia prima (moito peixe) e moi boa feitura
  • Prezo sen ser barato, axustado á calidade 
  • Trato excelente e moi amable (tamén é certo que tiven sorte que o día que fun non había moita xente así que poideron adicarse a min)
  • Ten moito sitio para aparcar (porque está nun lugar un tanto remoto, ainda que a pizzeria do lado ten bastante xente)  



Coma peros...
  • A carta de viños sen ser mala, é cortiña. Pero seguro que topades viños que vos satisfagan.
  • Non sei que tal funcionará con grupos grandes ou cando esté cheo nos fins de semana, porque non teñen moito persoal


Coma sempre, aconsello que chamedes e reservedes.

Non vos asustedes ca entrada que é totalmente de mesón, a sala esta enriba, e coma vedes é dun restaurante:





Arrincamos cun entrante da casa. Percebe, camaronciño, con algas, esparrago. Ainda que ven nunha cuncha de orella de mar, non levaba orella de mar.




Logo viñeron tamén para picotear uns boqueróns con lámina de aceite de oliva. Moi, moi ricas (eu é que son moi de boquerons).





Ostra con cítricos e maracuiá. Tamén moi fresquiño e moi marítimo.




Veña, algo máis tradicional, pero igualmente moi ben feito (e máis sabroso ainda). Un chipirón na súa tinta con salsa romesco.






Ovo cocido a baixa temperatura con crema de guisantes con xamon ibérico.


Salmonete (iste gustoume moito, outro plus).


Porquiño asado con puré de patacas. Quedoulle tremento o porquiño.


Non debería tardar tanto en comentar as visitas ós restaurantes. Lembro moito que este postre (unha crema) tiña sabor de froito tropical e coido que tiña tamén algunha especia, pero non estou seguro. Eu coido que era unha crema de maracuia con azafran. Se estou errado, reclamádeme. Estaba requetebóa.


E finalmente uns petit fours. (Cañonísimos, por certo, ese requeixo con mel estaba boísimo, e o chocolate era intensísimo).


Coma nota final (e fixome moita gracia) o café era café de pota aromatizado con canela. Se tedes ido a México saberedes que esto tamén se fai alá (café con canela: café de olla). Tamén gostei da idea.


Moi interesante todo o menú. Moi boa materia prima, moi ben feito todo, e ademáis un menú variado e con toques exóticos pero tamén moi apegado á cociña tradicional.

Casa Obdulia Telefono: 986 452 630

martes, 5 de febrero de 2019

Callos en Os Peares (que esta en A Estrada)

En A Estrada son todo un clásico: os callos de Os Peares, que esta no centro, pegado ó Mercado. ¿E que tal están?


Pois están moi ben. Incluso a min, que non me gustan os callos, metinlles o dente e quedei convencido. Sonvos un pouco diferentes do habitual ... a salsa é moi espesa e bastante especiada. Os garbanzos estaban firmes, non moi sobrecocidos. Igual ca o callo, que non estaba xelatinoso como en moitos sitios. A min e os acompañantes gustounos moito (e semella que a maioría de A Estrada tamén).


O Bar Os Peares é de estes lugares traen lembranza de fai tempo. A súa porta de madeira cun cartel pintado de hai anos. 


De este sitios onde tes a carta pintada nunha pizarra.


Teñen viño da casa en cuncas:


Ademáis dos callos, probámoslle as croquetas. Coma podedes ver son da casa, claramente (non hai 2 que teñan o mesmo tamaño). 

Tamén teñen richada.

E de postre teñen unhas filloas, que si son filloas (e non crepes coma en moitos sitios). Grandes, finiñas ... 

E teñen a tarta de queixo coma a que facía a túa nai. 

Moi bo sitio, totalmente recomendable.


lunes, 4 de febrero de 2019

Cociña reconfortante no Bar Estrada

Xa vos lin moitas veces, que xa estades canso de tantos lugares modernos, de tantos platos de fusión multicultural, de camareiros tatuados ... Pero da igual, porque o final ides ir igual, así que non insistades tanto. 

Pa quen queira sairse do choio, ainda quedan alguns lugares máis tranquiliños. Cada vez menos e cada vez máis lonxe do centro. O Bar Estrada por exemplo está cerca de Bouzas, pero non ides dar con el (bueno, estan no Google Maps e en outras redes así que sí que ides dar con el). 

O encanto do sitio é que so traballan con producto fresco, e principalmente con peixe fresco. Así que hai que ir a ver o que teñen, ou chamar anticipadamente para saber o que hai:


Coma vedes fanos dun xeito especial, salteados cas cebolas e cortados en rodelas. E tamén levan un tantiño de pemento. Estanvos moi bós. Eu recomendo ir a probarllos.

Outra cousa que teñen que é para ir exprofeso é o budín de mazá. Tratase dun budín feito con pan e leite, que esta suaviño suaviño, e que notaslle o sabor de mazá. E logo tes un carameliño. A min servironmo morno, co que ainda esta máis rico. Un triunfo.

Tamén teñen peixe da ría, e eu adoro poder tomar un simple peixiño fritido. Neste caso tomei un coruxo.






Coma vedes, todo é clásico (pero co seu toque persoal), todo son platos sinxelos, a materia prima é boísima. E todo feito con moito xeito, e teñen todo moi luminoso e acolledor (ainda que pequeno). Así que se un dia queredes volver a tomar comida que xa non é tan fácil de topar na restauración de Vigo, mira aquí tedes un sitio.

(E teñen máis cousas cas que vos comento aquí, se vedes as fotos no Google Maps veredes que tamén teñen marisco: centolas, cigalas, navallas,... Outros peixes. Tamén teñen chinchos e mexilón en escabeche feito por eles.  E eu tamén lles vin preparando perdices de caza e lamprea na época. Así que coma vedes teñen bastante variedade).

Os prezos son acorde ca calidade dos productos. Podedes topar outros sitios máis económicos, pero non será tan bóa coma a comida de aquí.

Veña, xa volo contei. Agora non o poñades de moda e que non se poda entrar nel ...

Bar Estrada



miércoles, 23 de enero de 2019

Vinoteca Época: sabores peruanos en Vigo

Xa sei que hai "ceviches" en case todos os restaurantes de España (polo menos así era no 2018, cuando se puso de moda facer algún tipo de variación do ceviche na cocina española), pero eu tiña antoxo dun ceviche peruano clásico. Co seu peixe branco (corvina), súa cebola vermella, seu "limón" (nos diríamos que é lima, pero alá chámase limón), os seus "choclos" (graus de millo cocido), as súas "canchas" (millo frito), o seu "camote" (boniato cocido), e o seu cilantro. Pois temos a sorte que en Vigo temos (canda menos) 2 restaurantes de cociña peruana.

Así que eu fun tomar ceviche da foto en Vinoteca Época (en Vigo). E gustoume moito. Sen ter estado eu en Perú (ainda), pareceume estar a nivel dos mellores que teña tomado. Recomendoo ben.


Ademáis a "cebolla roja", "camote", "canchas", "choclos" e "cilantro" ... o ceviche debe ter o seu toque picante. En Época fan o ceviche sin "ají" (pimento picante) porque xa sabemos todos coma son as cousas en Galicia: a xente non quere picante. ¡Pero non hai problema porque pódese pedir que che poñan o ají aparte e engadilo ó teu ceviche! Así si que está... coma ten que ser.
Aquí esta coma ten que ser: co ají e remexido.

Outra cousa moi típica de Perú (bueno, hai outro país que di que o inventaron eles) é o Pisco Sour. Tamén se tedes ganas, aquí fano ben:
Iste non é un pisco sour, pero tamén leva pisco. Isto é un maracuyá sour, e gustaravos se preferides bebidas un chisco máis doces:

A miña terceira recomendación que é un must é o tema dunha froita moi típica de Perú: a Lucuma. A lúcuma é unha fruta que non parece moito fruta, e usase para facer cremas que teñen un certo sabor a caramelo. Pero non a todo o mundo gusta. Se queres probalo, no suspiro limeño que fan en Epoca teñen (que leva manjar blanco e lúcuma, así que podedes probar alternativamete un ou outro sabor, xunto co merengue).


Ademáis de todo isto, tomei tamén un lechoncito en caja china:





E para que teñades ocasión de probar máis sabores típicamente peruanos... unha chicha morada. A chicha é o nome de diversas bebidas que se fan con millo. Hai unha chicha alcohólica, e esta a chicha morada, que non ten alcohol, e que é moi doce. ¡Ós nenos peruanos lles encanta a chicha morada!




Veña, pois aquí van os datos:
Vinoteca Época
http://vinotecaepoca.es/
(pódese reservar por Internet)


sábado, 5 de enero de 2019

Miralto: comer con vistas en Ciudad de México

Todos tenemos un momento en el que nos apetece ser un poco turistas en Ciudad de México, y esta bien chido tener un restaurante con vistas y no una pantalla donde ponen NFL, futbol o Bandamax.

Creo que todos conocen la Torre Latinoamericana, y sabemos que en la cima hay un mirador (y un museo y alguna que otra cosa más). 


Pero en el piso inferior al mirador, existe un restaurante llamado Miralto. Y por supuesto tiene unas vistas excelentes (obviamente, son casi las mismas que las del mirador de la torre):
Ahora que ya saben del restaurante estarán pensando que posibles problemas tiene: ¿será caro? ¿la comida será cara? ¿el ambiente será muy turístico?

Pues aquí va lo interesante:
  • El precio es alto pero no exagerado. Esta al mismo nivel que muchos restaurantes de la zona centro que no tienen ninguna vista. No quiero decirles que sea barato, pero si uno no exagera con las bebidas se puede comer por debajo de 400 pesos.
  • Los platos son tirando a abundantes: no van a quedar con hambre. Primero, segundo son suficientes, casi cuesta tomar el postre. 
  • El ambiente es agradable. Esta decorado estilo moderno/minimalista. No es un restaurante de manteles blancos si no más informal. Las mesas de ventana están realmente pegadas a estas, así que las vistas se disfrutan en primer plano. El servicio es amable, sin ser insistente. 
  • Como medio pero, el menú es un poco corto, y tiende demasiado a la comida internacional. Pero si buscan con detalle pueden encontrar platillos interesantes. Para los turistas extranjeros hay un gran problema: el menú no incluye comida típica mexicana (pero si podrán probar interpretaciones de platillos con ingredientes muy mexicanos). 
  • Para compensar este pero, hay que decir que los platillos están muy sabrosos y bien preparados. Al menos los que probamos. 

 Aquí van unos cuantos platillos:

La sopa azteca, de excelente sabor, muy espectácular presentación: 

El filete sacrificio: sabroso y a su punto. 

Sinfonía de Naranja y chocolate: muy golosa. Y muy grande. Creo que los postres son todos para compartir por lo abundantes que son. 


Restaurante Miralto: http://miralto.com.mx