viernes, 3 de agosto de 2018

Que vai Kheer?

Cando me ofreceron postre eu non tiña sitio. Aparentemente non comera tanto, pedira tan só un plato (nada de entrante, bueno picoteei nos papadum estes típicos que poñen mentras ven a comida). Pero hai algo aquí nos platos pakistanies, que se ben cando chos traen na sua cazola cativa, coma de xoguete, pensas ... con iso podo ben, pero logo vas papando e hinchas. Se cadra é cousa das cantidad de especias que lle poñen, se cadra é o de que che traen pan quente (rotis e naans) (e a miña abóa sempre dixo que era malo tomar pan recen saido do forno, que empachaba). Eu dixelle que sorry

Pero o tipo ou non me entendeu ou non me quixo entender e trouxo o menú para que mirara nos postres. Había 2 cousas... gulab jaman e kheer. Desde que temos internet nos móviles todo é máis sinxelo. Busquei en Internet estes nomes para ver que eran, e non pedir ó chou. 

O gulab jaman o recoñecín rápido. Son unhas bolas de masa en almibar. Todo moi contundente e empachante. Ademáis xa os coñeo e non me gustan gran cousa. O almibar ainda ten alguns sabores xeitosos, pero a bola é todo graxa e azucre. Vamos, e menos estando empachado. 

O kheer segundo parecía nas fotos parecía arroz con leite... e sí... parecía algún tipo de arroz con leite.

 
¡E acertei! Se ben o arroz con leite pode chegar a ser moi empalagoso, este que fan aquí é curioso. Parece máis ben unha crema. Notaselle que ten arroz e leite, pero esta suaviño. Tamen se lle nota sabor de varias especias (curiosamente nada de canela). Ademáis viña moi frío, co que casi era un xeado. Moi bó. Gustoume o choio.

Enton caín na conta ... eu xa tomaara kheer antes ... ainda que era un chisco diferente. No avión puxername isto: 
Si, iso que se ve por dentro tiña todo o aspecto e sabía a fideos (a ver tampouco é que a pasta teña tanto sabor, pero sí tiña a textura e medio non sabía coma a pasta). Cando o probei pensei... ¡vaia invento! Un postre feito con fideos. Nunca pensaría en elo.

Pois para nada é un invento extraño. Resulta que por estes rumbos é moi popular o kheer feito con fideos (chámase seviyan kheer). E coma veredes no seguinte video son fideos normales ... dos de facer sopa. 

Apuntoa receita e xa probarei algún día en Galicia a facer este postre con fideos. A ver que tal queda. 

jueves, 12 de julio de 2018

Pexegos de onde remata Persia

En Pakistan estan entusiasmados cos seus mangos (apartade os vosos malos pensamentos): o froito de Mangifera indica. Cando daba con alguén novo, logo de falar de varias cousas sempre saía na conversa... have you tried mangos? they are really great, aren't they? Pakistan has the best mangos of the world... E a verdade é certo, eran ben bós.

Pero esta conversa vai de outra cousa moi xeitosa que tiñan alá en Pakistán, e que son os pexegos. Alá estaban tomando e vendendo pexegos por todos os lados. E eu pensei ... é normal... o pexego é Prunus persica, e Pakistan esta onde remataba a antiga Persia. Canda menos a Persia da época de Alexandre Magno, que andivo por alá (polo val do Indo).


Pero antes de que sigamos... o certo é que por moito Prunus Persica que se chame, en realidade non ven de Persia, se non que o pexego é orixinario de China. Pero mira, incluso en eso, Pakistan está no lugar correcto, porque un pouco máis enriba comeza China.

¿E coma están os pexegos en Pakistan?

Eu era dos pexegos estes un chisco ácedos, un tanto brandiños, de estes que le metes o dente e soltan zume... e que sempre lles queda febra pegada ó carozo.

O curioso é que alá por Pakistán os pexegos son un tanto diferente. Primeiro, coma vedes, estan separados da carabuña, o que os fai cómodos para cortar. O segundo que son extrañamente firmes e de carne tirando a seca.

Vaia, xusto case o oposto de coma me gustaban a min. Pero ... un é de aceptar novas propostas: co tempo cheguei a aprecialos moito. De sabor teñen ainda un sabor máis marcado ca os nosos, e o que estiveran duretes (ainda que maduros, é unha cousa curiosa) tamén tiña o seu xeito.

Así que os pexegos Pakistanies tamén estan moi ben.

Ah, xa para non deixalo atrás, ¿coma son os mangos Pakistanies?


Coma vedes son dos mangos marelos ... e non tan grandes. E ainda que vexades que esta un chisco verde ... curiosamente estan maduros. Son mangos moi suaviños que xa están blandiños e doces sen ter que madurar máis. Tamén estan de campeonato. Eu tomaba un zume de mango (en realidade máis ben un batido) todos os días. 

martes, 3 de julio de 2018

Anda Shaami Burger

Este foi o meu primeiro contacto ca comida de rúa en Pakistan. No seu momento non tiña nen idea de que podería ser, porque estaba todo escrito en Urdu:


Mirei as imaxes de enriba e había: batidos de frutas a 100 rupias, unha hamburguesa a 150, algo que parecía un bocadillo a 80 e arroz con polo a 150 tamén. Escollín o bocadillo, non porque fose o máis barato, se non porque as outras cousas non me parecían tan exóticas.

Cando llo pedín ó rapaz dixome "اندی شامی burger" e eu dixelle que non, que non quería o burguer que quería a outra cousa. E tivo que sair a ver que foto era a do que quería. E algo me intentou dicir pero non nos entendemos.

E aquí chegou o bocadillo cuberto de graxa de primeira:
 O choi era un bocadillo alongado nun pan como de hotdog, pero mí longo.
 E dentro tiña 3 capas. Enriba algo que era coma unha tortilla francesa con especias, no medio leituga, cebola e algunha cousa máis e abaixo, algo esmagado que tamén sabía a especias.


Logo mirando en Internet descubrín que o que tomara é un Anda Shami Burger. Por iso o rapaz dixera burger. Ainda que o pan non é redondo e non se parece nada a unha hamburguesa.


Bueno, ainda que algún pense que esto non deixa de ser un bocadillo de tortilla francesa, a verdade é que polas especies e sobre todo polo Shami que leva no fondo (con carne e lentellas) dalle un sabor ben curioso. Habería que falar cos pakis que levan o dos kebabs en Galicia a ver se incluen algo desto na carta (¿ou se cadra xa o teñen e nunca reparei en elo?).

Se alguén te ganas a receita é sinxela:


O que fai especial o plato é a combinación de todas as especias e o chutney.

sábado, 30 de junio de 2018

Masala a tutiplén (Nimbu Pani)

Vos xa me coñecedes ... eu e ir pola rúa de calqueira país e ver algo de comer ou beber, e xa teño a curiosidade. Así que alá vou eu e de repente vexo esto:


A cousa parece sinxela, incluso non entendendo o idioma. Un refresco con limas ou limóns (dependendo da parte do mundo e da linguaxe - en Pakistan esto son lemons):


(E se observades non son as limas dos mojitos, as caipiriñas e as que usan os mexicanos, son outra variedade que nen é verde, nen e amarela, nen é redonda nen é tan ovalada, e é un chisquiño picuda)

Bueno, pois comenzan a preparar a bebida e ahí levo unha sorpresa:

  • Xeo
  • Zume destes limóns exprimido
  • Un pouco de xarope de zucre (para endulzar sen que haxa que remexer) 
  • O contido dun destes refrescos (ainda que na foto vedes 7Up a min deronme de outra marca que tiña no lado) 
E....

  • Un pó entre gris e escuro
Remexe un pouco eso no vaso e alá vai.


Se prestades atención á foto (ampliade se queredes) verdes que dentro hai flotando unhas particulas escuras. Eso era do pó.

Que carafio era ese pó?

O que me estaba a preparar o rapaz na rúa é un nimbu pani, e o que leva dentro é (entre outras cousas) Chaat Masala. (Outro masala, pero diferente do Garam Masala/pó de curry).

Curioso, o moito que gostan das especias por estas latitudes. Ata van nas bebidas. E se me preguntades ¿notabaselle moito á bebida? Pois a verdade e que non moito, sabía máis a limón e non estaba tan doce.

sábado, 23 de junio de 2018

Funazushi

Porque os visitantes de Laconada dadeslle ben ó inglés ...


Que non lle dades ó inglés? Pois eu pensaba que sí.