Chicharrones en Salsa (Receitas mexicanas que podes facer en Galicia)

A ver, primeiro unha excusa: Amigos mexicanos, esto no es la receta mera, mera, pero aquí en Galicia no tenemos tomates verdes y lo que tenemos aquí similares a los chicharrones tienen otra forma. Pero con tomate rojo y cortezas de cerdo (lo que ocupamos aquí) sabe bien parecido al original. 

 E agora comento para galegos que esta receita coma vedes e moi sinxela, e non necesita ingredientes rebuscados. Ademáis é cómoda porque os torreznos ou cortezas son baratas. Non vaiades mercar dos torreznos estes de Soria, este prato non quere tanta febra. Vamos, esta receita vale total para pisos de estudiantes!  

Ista receita queda xenial para facer un dos tipos de taco más auténticos mexicanos e que en España non vin en case nengún restaurante pero alá son tipiquísimos. Os tacos de guisado teñen a cousa especial que se preparan primeiro en cantidades e logo tomanse fríos á hora de xantar. De feito isto é moi típico de facer na casa e levar de tupper e comer no xantar na obra ou na rúa.

Para a salsa, pois fan falla tomates (pera ou que teñan ben de líquido). Na foto vedes de colores raros, pero é que así son os que temos na horta. Valenvos dos vermellos. Logo para min é importante meterlle pementos. As salsas mexicanas levan tomate e moito chile, nun ratio moi alto (ás veces metade/metade). Iso dalle o sabor e tamén consistencia. Non é salsa de tomate só. Coma en Galicia non hai chiles abundantes, pois eu compenso con pementos. E logo o que consego son chiles pequenos moi picantes (ahí vedes 3, dan picor a dor). 

Cociñase toddo a lume medio e logo tritúrase. Proballe o picante, se che parece meterlle máis pois é agora bó momento de meterlle algo máis de chile. Non lle poñades sal á salsa, porque os torreznos/codias xa son salgados. 

Istes son de estes torreznos de bolsa, dos que venden para picotear. Van de sobra. De feito o prato non quere que teñan moita febra, se non que teñan codia, que vai chupar a salsa e vai quedar brandiña. Non é un prato que sexa crocante, vai quedar coma xelatina. 

E xa está! 

Os tacos de guisado adoitanse tomar con algunha cousa máis coma base. Por exemplo patacas moi cocidas que parecen casi un puré, ou con frijoles tamén espesos ou con arroz. O arroz é barato e sinxelo. Coces unha ración de arroz en brancho e xa tes. 

Agora só queda facer unhas tortillas .... Sobre to tema das tortillas si me vou poñer un pouco máis repunante. Todos os super teñen xa as súas tortillas de millo de marca blanca. E logo hai un par de multinacionais a vender tortillas. Podedes probar con esas. Pero son unha merda. 

Merece moito a pena mercar tortillas bóas. En Galicia pódense conseguir as de Tierra de Alebrijes (fabricanse en Pontevedra), Tortillas Lupita (fabricanse en Carballiño). E se non hai esas, pois en Madrid fan estas de La Reina de las Tortillas ou unas Nagual.

Seica hai xente que quenta as tortillas no microondas, pero a min nunca me gustou o método. Eu sempre na tixola. Sobre isto é moi importante dúas cousas: a tixola ten que estar moi moi quente. A tope. E as tortillas fanse moi rápido dando volta cada pouco. Nestar tortillas xa adoitan a explicar coma facer. É importante hidratalas un pouco. Ánimo e a ver que tal vos quedan. 

E logo xa rematados só hai que "armar el taco". 

Arroz por baixo guisado por riba. E que haia abundancia (ata o punto de ser díficil de comer, que caia todo). Así é máis Mexicano. 

Provechito!  

Gastro-Visita do Afillado: Bar Novo Astillero

Boa experiencia facer coñecer ós visitantes algo tan tradicional de Vigo coma a comida da xente dos asteleiros. O Novo Astillero (e outros bares e restaurantes de ese rumbo) levan anos dando comida e acollida ós traballadores do naval.

¿Como acabamos ahí? Pois foi un pouco imprevisto, pero non improvisado. O afillado desembarcaba en Bouzas á hora do xantar e eu inmediatamente pensei que se viña con fam3 e tiñamos apuro, os bares dos asteleiros eran o adecuado.

Atención profesionales, ises dous cachazos de bocadillo forman un “medio bocata”. Se pedides o bocadillo enteiro tedes que ir con moita fame. Probámoslle o de filete, o de bacon con queixo (a destacar que o bacon ben torradiño, un must) e o de xamón asado. E chegamos no bó momento, porque en 10 minutos aquelo echeu de rapazolos ben fortes na pausa do bocadillo. Ambientazo e moi bóa papanza.

A ver non imos entrar na parida esa dos tops de sitios, pero por moitas razóns (e os bocadillos e o trato unha de elas), o Novo Astillero é un dos sitios de Bouzas que hai que ir algunha vez.

Caramelos!

Aquí en Laconada somos moito dos caramelos de esta marca. Ademáis non sei ben coma funciona a serendipia, pero veño de descubrir que Iago tamén merca de seguido os Ricola. Coma é que nos deu por iso ó mesmo tempo? Serendipia? 

E por un momento pensei que algo pasar co "sabor original", porque tiven que ir a 5 tendas e en todas a parte onde debían estar esaba baleiro. Finalmente, din cunha tenda que tiña. Tampouco vou crear nengunha alarma. Seguramente non hai desabastecemento ... só que a xente é o que máis merca. ¿É así? [Isto da miña fixación co sabor orixinal non é so capricho... se non que teño a sensación que o sabor orixinal xunto co de eucalipto son os que mellor desatascan, e coma eu os merco para a gorxa, pois ó que funciona ben e ten un sabor diferente - do eucalipto que de ises hai miles de caramelos de outras marcas]. 

Eu coñezo esta marca dende hai moito tempo. Pero non debía ser moi popular en España nos anos 80, porque lembro que cando pasei por primeira vez a Suiza (polo 88) trouxen unha bolsa de istas porque fíxoseme curiosa (e moi típica). O meu novo interés (de hai 2 anos) viu de saber que os caramelos Ricola son os elexidos pola Elbphilharmonie de Hamburgo para evitar que a xente tusa durante as obras, pero tamén porque o seu papel non fai ruido! 

E xa rematar comentando que nisto dos caramelos eu tamén vos sou dende fai tempo dos Fisherman's Friends. Pero istes xa son outro choio, moi máis hard rock. Teñen un sabor forte, pero o certo é que despexan que meten medo (e ata levan capsicina, así que poderíanse considerar picantes e tal). E cara outro extremo (pero tamén con sabor intenso e que moita xente odia), gosto moito dos regalices, especialmente dos italianos. Os Amarelli de Rossano, ou por exemplo estes Ebro que fan en Barcelona e que manteñen un pouco a tradición da época. De feito vexo que de sempre en Laconada tivemos moito interés polo tema dos caramelos coma aquí no 2009: Minty Mints

 

Salsa picante na casa (de 3 xeitos diferentes)

Está curioso pero veño de caer en que ... xa teño un certo hábito en isto de facer salsas picanes na casa. Todo ten un pouco (ou un moito que ver) co mato de chiles que alá polo 2016 ou 2017 naceu dunhas sementes que trouxeran de África e que lle deran a meu irmán. Sementouse en Hío e ... eses chiles seguiron vivindo nus caldeiros na finca de meus pais.

E bueno, todos os anos, a partir de xuño comenzan a sair unha chea de chiles que seguen ahí crecendo na pranta (deixa de dar flor sobre setembro) ata outubro ou novembro. 

Receita 1: chile + vinagre

Bueno, todo isto xa foi contado de maneira un pouco parecida no 2018, cando din en apañar unha chea de estes chiles e fabricar a miña salsa picante: How To: Salsa botanera de chile piquín (o piri-piri o no). Está moi ben contada, hai moitas fotos pero ... 

... esa salsa non estaba nada bóa. Foi machacar chiles e mezclalo con vinagre e coidei que xa tería unha salsa bóa, pero non sabía tan ben. 

Receita 2: chile + sal = fermentar - e só usar o líquido que solte 

Eu xa esquecera estes choios, pero un día saiume un de estes videos curtos que meten por Internet dun tipo asiático que facía a súa salsa picante fermentando chiles.  A historia non tiña moito conto excepto que había que atreverse a ter unha pasta fermentando na casa. Chiles e sal e un pouco de xenxibre. 

Aquí tedes os pasos. En canto a fermentar eu deixeino unha semana e pico. Tampouco moito. Logo o tema foi que o rapaz aconsellaba escurrir as sementes e a carne que quedara e preparar o líquido. 

E entón engadir vinagre de arroz. O invento quedou moito coma unha salsa de estilo de Tabasco. Moi fluida. Bó picor, bó sabor... 

E teño que admitir que a salsa picante moi fluida é un inventazo porque é moi cómoda de servir e mezcla moi ben tanto con líquidos coma por riba de outros pratos. 

Pena que non dou encontrado o video no que me basara, pero bueno, non ten moita historia:

• unha cullerada de sal 
• uns chiles frescos
• un chisco de xenxibre 
• trituras todo (no meu caso fíxeno no molcajete, pero non fai falla trituraos no que teñas)
• metelo nun recipiente, tápalo cun plástico e déixalo que comece a fermentar 
• cada día vas e remexes un pouco na mezcla (deberia botar burbulliñas e comenzar a soltar líquido)
• cando xa leva unha semana ou máis, pois a escurrir o líquido de todo este fermentado
• engadeslle vinagre branco (no meu caso usei de arroz) 
• e hala, xa tes salsa 

Receita 3: chiles + salmoira = fermentar (e logo triturar)

A salsa duroume 1 ano, por certo, e xusto cando rematei con ela estaba xa a nova colleita. Coma comentei, non tiña gardado o video que vira o ano pasado así que fun buscar en Internet a ver se voltaba a dar con el ... 

... e din con varios videos diferentes. Neste caso un de eles facía un proceso un tanto diferente: metía os chiles en salmoira a fermentar. Non era tanto coma a do ano pasado, que era puro chile + sal, se non que en realidade levaba auga e sal tamén. 

Ademáis este ano tiña un par de pementos de Padrón de estes que quedan perdidos na pranta en Outubro así que estaban rabiosos. Decidín facer un pequeno monstruo. Os chiles piri-piri de outros anos, 2 pementos de Padron, e logo para darlle un pouco de cor, un pemento de Piquillo que non pican tanto. 

E coma vedes en salmoira, cun vaso enriba para asegurarme que os chiles non tocan o aire, porque é importante que todo fermente dentro da salmoira (supoño que por seguridade e tal).  E ahí está. Agora a esperar 2 ou 3 semanas. A ver coma vai cambiando. 

Xa iremos contando! 

 

Deseño galego: Latas de Conservas

Gustame moito moito coma era o deseño clásico das latas de conservas galegas (tamén algunha conserva moderna). E non estou falando das marcas máis habituais e frecuentes dos supermercados. Que iso é outro tema, agora mesmo con tanta marca blanca e con que os supermercados só negocian con grandes productores, que moitas das pequenas marcas de conservas galegas non aparecen polos supermercados (ou aparecen pouco). 

Así que cando vou de visita por algún lado e dou con alguna lata de desño moi interesante, pois vai para casa. Que é unha colección moi xeitosa: por un lado é algo que podes gardar moito tempo, e por outro lado, cando haxa ocasión (ou necesidade de improvisar algo) pois xa tes a comida á man. 

 

 

Dardo & La Vieira  

No caso de La Viera (de Vilanova de Arousa) o deseño retro é moi sesenteiro, con detalles moi persoais coma o de usar unha fonte sans sempre en minúculas para o nome do producto. Este deseño xa foi remplazado polo novo (que vedes na otra foto, na lata das sardiñas). Así que ahí tiven eu unha ocasión única para mercar das que ainda quedan co deseño antigo. (Aparte do tema do deseño, os seus productos tamén teñen detalles moi gourment, observade que son "mejinoes fritos", xa contarei que tal saben e que diferente están con outros). 

 

Conservas Dardo naceu en 1969... así que podería ser que o deseño actual leveno usando dende o principio sen cambiar. E por min, non deberían cambialo. Non sei se é casualidade ou cousa de aqueles anos, tamén o texto principal está en minúsculas.. pero neste caso cunha tipografía con serif moi elegante. O que me gusta moito en Dardo é coma sempre incluen esa banda negra no fondo, que usan nos seus diferentes formatos. ¡Quedalle moi ben! E ademáis de look retro, aquí temos productos de boa calidade (fixade que na lata de sardiñas pon "tostada al estilo tradicional"). (Ademáis recibín un aviso que teño que probar as agullas de Dardo, que seica son moi top!). 

 

Ademáis do deseño (que é unha motivación moi grande para mercar o producto, cando vou mirar nas latas doulle moito ós productos non tan habituais, por exemplo neste caso os Chicharrillos viñeron por iso (ainda que vou dicir unha cousa, a pesar de que é un peixe que gosto moito, non sei que lles pasa, pero en lata non son dos que máis me convencen, prefiro por sabor as xoubas ou as agullas). 

E unha das latas máis curiosas da xente de Dardo, que se ben non se topa en moitos sitios (na sua web non sae), sí está nun hipermercado que hai por toda España, así que podedes chegar a conseguila máis ou menos fácil: o pack para vermut de mexillóns e aceitunas en escabeche.  

Ingredientes e comida de todo o mundo en Vigo

 Pois mira, estes días andiven mirando en tendas de productos exóticos, mirando o que teñen e tal (estaba buscando unhas cousas para cociñar e tal). E pensei que bueno, supoño que moitos coñecedes xa algúns, pero non está mal deixalo compartido na rede. A ver se axudan a algo. 

(Nota, non vou a listar todos, nen vou a incluir os de comida latina, porque hai moitos e non hai maneira sinxela de incluir a todos. Vou tirar por cousas máis exóticas).

Pak Frutas

Pois está en Torrecedeira e supoño que os que vivides pola zona xa o tedes coceñido. Polo nome xa podedesi imaxinar que o dono é de Pakistán. Ainda que é unha tenda que vende de todo (especialmente moita fruta e productos frescos, está moi ben ainda que non queirades cociñar exótico)... o interesante son as cousas de outras orixes que ten. 
Ten moito producto latino (peruano, colombiano e cousas brasileiras), pero sobre todo e é obvio... ten productos de Pakistán e India. Dende arroz basmati a granel, coma legumes e outras cousas tamén a granel. Especias, sementes e ... 
Ademáis ten moitos ingredientes necesarios para cociñar comida do Industán (ghee por exemplo). 

🗺️ Pak Frutas 

Supermercado Rebeca 

Pois outro mega clásico de Vigo. Xa leva unha chea de anos, pode que máis de 10. E supoño que se convertiu xa nun lugar de referencia. 

Sei que hai moita xente que vai polos productos xaponeses e coreanos, pero eu estou moi a tope ca cociña china así que eu vou sobre todo para mercar cousas de orixe china. 

Ademáis de ter todos os ingredientes posibles (dende arroz a sacos de 10 kilos) todo tipo de noodles, setas secas, miles de tipos de salsas, ten tamén moitas cousas conxeladas (o cal é unha bendición). 

Pero o que sempre se me fai interesante é que ten vexetais dos que lles chistan os chinos (as suas berenxenas, repolos, bimi, setas, pak choi, raices de loto ou taro...), todas moi bóas e a precios moi axustados. 
Ademáis de todo isto, tamén vende productos latinos (sobre todo andinos, de México e Centroamérica non tanto). 

🗺️ Supermercado Rebeca 

E abre os domingos así que o fai ben convinte! (Incluso para cousas que non sexan exóticas). 

Carnicería Elhariri 

Iste está na Rúa Pino, por onda Os Choróns. Sei que hai outras carnicerías e tendas de productos halal e do norte de África, pero mira esta tenda ten unha chea de cousas e non é tan coñecida.

Aquí o dito, hai moitísimos productos das cociñas do Norte de África (os propietarios son marroquies), pero tamén vendense moitos productos de moitas outras partes de África. E moitas máis cousas (coma sempre tamén teñen productos latinos).

Ainda que fora poña que é unha carnicería, é realmente un supermercado e non é tan pequeno. Para os que gustedes dos doces árabes, ten unha sección de panadería dentro que mete moito medo. 

Logo no demáis, pois hai dende especias, salsas, froitos secos, ata cousas moi interesantes como peixe seco. 

🗺️ Carniceria Halal El Hariri

Esta pascua: Casatiello napolitano!

 Pois nesta Semana Santa deume por facer unha cousa que seica é moi, moi típica de Nápoles en pascua: 

Que un ó do ver ós ovos arribas pensará que iso semella moito a Bola de Pascua que se estila por moitos sitios do Salnés. A verdade é que si. 

Bueno, eu descubrín de maneira moi curiosa a existencia do Casatiello ... foi de visita en Nápoles (e non era Pascua, estaba en febreiro), nunca Salumería moi típica e auténtica tiñan varios pasteles (salgados) para mercar e levar e escollín un que parecía unha rosca, e non lles din entendido coma se chamaban. E ... sorpresa, levaba un ovo dentro e tiña algo de carne salgada dentro. E gustoume. 

Co paso do tempou soupen que iso era un Tortano (ou igualmente un Casatiello, porque usan os nomes moi alternativamente). E o que levaba dentro eran ciccioli, que son uns rixóns que estilan en Italia. E que se gardan e se venden de maneira moi parecida ós chicharróns prensado da parte de Lugo.  E un pouco por isto, porque en Galicia podese conseguir algo moi semellante ós ciccioli, pois quedei ca receita por se podía facer. 

E bueno, e cuadrou que este mes tiña uns chicharróns na casa e tempo e... alá imos! 

E coma sempre, eu para cociñar máis que libros busco moito nos videos de Youtube. De todos os que din chistoume iste dos de Giallo Zafferano. Que seguín bastante excepto porque non lle metín nen queixo nen salami (porque o Tortano que eu tomara en Napoli non levaba esas dúas cousas, e porque bueno, xa me parecía bastante meterlle tanto chicharón): 

Non vou detallar moito o dos pasos nen as cantidades que xa din no video. Só poño as fotos do proceso e tal para que vexades coma foi e que non é moi complicado.

Aquí vai unha pequeña curiosidade e unha pequena trapallada caseira. Coma non teño unha forma de rosca... poiso que fixen foi coller unha bote de lata usado e metino no medio para que fixera do centro. E a cousa funcionou ben eh. 

E despois para comer isto é parecido a coma facíamos ca Bola de Pascua: sacas o ovo, cascalo e rillalo co pan. 

Café de Andar por Casa: Lugares onde mercar café en Vigo

Hai 5 anos publicamos un post onde recomendábamos Buenos sitios para comprar café en Galicia. Moito ten cambiado o mundo do café dende aquel momento e foi subindo o número de sitios, o estilo do café que se vende e por desgracia tamén os prezos. Imos deixar ese post coma foi escrito para que quede referencia histórica de coma era o mundo do café hai non moito tempo. Pero vou tentar deixar un pequeno listado útil de moitos dos sitios onde podedes mercar café pola parte de Vigo (xa o de facer un listado de sitios por toda Galicia fáiseme bastante compliado, mellor vou centrarme nos sitios onde estou mercando café cada dúas semanas). 

Todos os sitios que comento aquí téñolles comprado o café, e recomendo todos. Pero claro, agora mesmo todos sodes xa conscientes que hai varios niveles de calidade no café e tamén diferentes prezos. E non necesariamente o café máis caro vai ser o voso favorito. En moitas de estas tendas que comentamos podedes probar os cafés antes de mercar e así decidir. Eu no meu caso gosto de ir saltando de tenda en tenda e ir probando cousas diferentes que non coñezo. 

Torradores tradicionais 

• Café Campinas S. Paulo. Ten dúas tendas, unha en Gregorio Espino 19 (no Calvario). E outra en Marques de Valladares, pegado á Porta do Sol. Levan máis de 100 anos torrando café en Vigo. Nas súas tendas podedes mercar graus de café ou moidos no momento en diferentes grosores. Venden cafés de diversas orixes: Colombia, Brasil, Costa Rica, Kenia, Jamaica, México, Australia, Etiopia, Nicaragua, Guatemala, Puerto Rico Cuba Sumatra e Panamá. Web: https://cafescampinas.es/
• Cafés Do Noso. Torran en Salvaterra do Miño, e ademáis de venderse en algúns supers, teñen unha tenda en Praza da Independencia (Do Noso Gourmet). Pois podedes comprar en grau ou moido a diferentes tamaños. Teñen cafés de multiples orixes, Colombia Brasil, Burundi, Nicaragua, Guatemala, Etiopia, Kenia. Instagram: https://www.instagram.com/grupodonoso/

Pequenos Torradores de Cafés de Especialidade en Vigo e Arredores

• Forest Coffees. Podedes mercalos en Sabor Maestro, en Marques de Valladares. Son cafés de especialidade de diversas orixes que torran en Vigo. Estaban propoñendo 4 gamas, que describen con cores e nomes descriptivos coma Traditional, Sweet, Exotic, Strong e Citric (o descafeinado nesta ocasión). En todos estes cafés son dunha orixe específico, cafés de finca e con todo o detalle. O que fan un chisco diferente e que escollen fincas e orixes de tal maneira que axusten a un de estes perfiles. Así o cliente vai ter sempre 4 perfis de sabor sen ter que andar a investigar entre varias orixes. Instagram: https://www.instagram.com/forest_coffees/
• HiDay. É unha cafetería de especialidade que esta nos baixos do Colexio de Arquitectos (pegados a Principe). E encarga que lle torren café para a súa marca. Un de eses torradores son os de Singular en O Grove, co cal podedes mercar café dun microtorrador das rías baixas sen sair de Vigo. Neste caso as orixes e os cafés van variando segundo os meses. Pasade pola cafetería, pedide uns cafés, e se vos presta ... podedes mercar un paquete para levar a casa (en gran ou moido). Instagram: https://www.instagram.com/hiday.coffee/
• El Club del Café. Neste caso Club del Café son uns torradores de Pontevedra que tamén teñen cafetería e tenda en Vigo: en Velazquez Moreno. Cafes de especialidade de diversas orixes (segundo haxa disponibilidade de lotes) pero sempre haberá café de Brasil, de Colombia, de Etiopía, Kenia e algún centroamericano. Na súa web podedes ver un pouco que cafés teñen torrados: https://clubdelcafe.es/ 
• Papayo Coffee Roasters. Neste caso están en Cangas do Morrazo, onde teñen unha pequena cafetería e un torrador (teñen a máquina de torrar dentro da propia cafetería). Aquí tedes seguro que todo o café é Colombiano. Porque o torrador e propietario é colombiano e aproveita o seu coñecemento do país para traer a Galicia o mellor do café de Colombia. Que non vos pareza que non vai a haber variedade, Colombia nos cafés de especialidade ten moitas variedades e perfís de sabor. En Papayo haberá sempre algún café que vai prestar co teu gusto. Instagram: https://www.instagram.com/papayocoffeeroasters/

Café italiano de importación

• Coffee Passion Galicia. Saindose un pouco do mundo do café de especialidade de tendencias anglosaxonas, en Coffee Passion (Lopez Mora, onde a Policía Nacional) propoñen café torrado en italia (pero non nunha multinacional, se non nunha pequena torradora). Se sodes de espresso e gustades ese carácter italiano, aquí este café tenvos que encantar. Tamén vende café de especialidade e diversas orixes ademáis de blends específicos para espresso (de entre outros torradores de Torrefazione Settegrammi). Ademáis a tenda é unha pequena cafeteria:  podedes probar café preparado nunca cafetera de palanca coma se estila no sur de Italia. Unha cousa moi especial. Instagram: https://www.instagram.com/coffeepassiongalicia/

Máis tendas onde mercar café

• Café Sanantón. Pois mira, tamén en Lopez Mora, por onde o parque de CJC. Nesta cafetería, podedes tomar cafés preparados por eles (tanto espresso, coma pour over), picotear petiscos venezolanos e tamén mercar café en gran (e moido). Teñen cafés de latinoamérica (Colombia, Panamá, Nicaragua, Bolivia) e tamén africanos (Kenia e Etiopía). Teñen boa variadade, grans de calidade e bó trato. Instagram: https://www.instagram.com/cafesananton/

Repolo xiang guo - Col Ganguo - 手撕包菜

 

Mirade, pois xusto hai uns días compartía unhas fotos da comida do restaurante América en Madrid, e esta semana estaba mirando as fotos e din en facer un dos seus pratos con repolo. 

A "Col Ganguo" ([sic] así dicía no ticket do restaurante) ou "Col al estilo olla" (tamén dicía no menú), chamoume a atención porque cha traian nunha perola metálica con lume abaixo e estaba cociñandose na mesa (e quedaba bastante churruscada coma vedes na foto). 

E logo mirando en Internet ainda é máis curioso porque dependendo da traducción o "ganguo" (ou "xiang guo") dinlle "hot pot". Pero claro, normalmente falan de hot pot con algo que ven con moito caldo e isto non ten líquido por ningún lado.  Pero aquí xa en linguística e etimoloxía non entro ... 

Eu animeime a tentar facelo na casa e estiven buscando receitas online. Hai unha chea pero a que máis me chistou sería esta: 

Fixoseme interesante que insiste en dúas cousas: cortar o repolo ca man (nada de cortar con coitelo) e logo que torra o repolo en seco antes de facer o guiso. Ambas cousas (que o repolo estaba cortado irregular) e que o repolo quedo ubastante requeimado nas esquinas estaba no prato que tomei no restaurante. Así que considerei que estaba ben. 

E digo que o prato é sinxelo e resultón. O de cortar os cachos do repolo cas máns é moi gratificante. Eles din que é moi importante para o resultado do prato. Logo é curioso o que fai de "torrar" o repolo en seco (outras receitas non fan, pero coma dixen, no restaurante o repolo comezaron a cociñalo en seco así que quedo co tema). Hai momentos nos que pensas que a cousa vai rematar mal (que vas estropear a tixola co de cociñar en seco, pero non pasa tal). 

O resultado é moi agradable, e un chisco diferente da típica verdura salteada china (que é coma que teñen centos de pratos de verduras así feitas). Está máis crocante, non sei se polo de torrala antes ou porque os cachos estan cortados a man ou qué. Probade e xa me diredes. 

Nota adicional, que coma vedes nunha das fotos ademáis dos chiles metinlle unha boa cantidade de pementa de Sichuan (花椒). Que era unha especie da que tiña escoitado moito e sobre a que tiña moita curiosidade. Sempre se dixo que pica moito pero que non é nen coma chile nin coma pementa. Bueno, eu sempre a tomara en pratos xa preparados con outros sabores e non tiña claro exactamente que parte de sabor daba. O outro día topei esta pementa no super asiático do barrio e merquei. Neste caso podo dicir que me pasei na cantidade no prato. A ver, comese ben e non morres, pero sobresae moito no sabor. Con dous ou tres grans era millor.  

E coma extra inclúo un video en chino de eles facendo a receita. Para que vexades que a cousa é auténtica auténtica (eu son moito de ver videos ce cociña incluso en idiomas que non entendo, moita xente fai videos curtos e ben explicados que podes entender ben todo sen saber sequeira que están dicindo). 

Hario Mini-Slim Coffee Grinder: Lo bueno y lo malo

No contaba yo que tuviera interés comentar mi experiencia con Hario Mini Slim+, pero me he fijado que cuando voy por tiendas de café suele estar a la venta en las estanterías. Así que se debe seguir usando y a lo mejor a alguien le interesa comprarlo. Y yo llevo 5 años usándolo, así que algo de experiencia tengo. Voy a ir al grano 🤣 y no me voy a enrollar mucho. 

Lo bueno: 

• Es robusto, duradero y funciona muy bien. Han pasado 5 años y todas las piezas están bien. La  muela  de cerámica sigue funcionado (igual de bien o mal, ya comentamos) que el primer día. 
• Su forma y tamaño son muy cómodos (es muy ergonómico para sostener mientras mueles). 
• Se puede limpiar fácilmente (si yo creo que las cosas hay que limpiarlas de cuando en cuando) incluso con agua. 
• Tiene un precio bastante asequible. Hoy mismo veo online que varía entre 40€ en la web del fabricante  y 30€ de un vendedor de Amazon. A más de 40€ si que ya no se yo si me animaría a comprarlo. Si está económico me parece ok. 

Lo malo: 

• Cuando lo pones a moler grueso queda el molido bastante irregular: trozos grandes, pero tambien pequeños y incluso porlvo. Para filtro o cafetera de embolo estas partículasa finas son un problema.
  
  
  
  
• Cuando mueles fino entonces si ya no hay problema, la molienda queda bastante homogenea. Pero al moler fino se puede dar el problema de que se atasque y vaya avanzando muy lento y entonces te echas más tiempo del esperado.
  
  
  
• En resumen, para molido medio es cómodo y rápido pero queda un poco irregular con lo que puedes tener posos en el embolo y extracciones. Y si lo quieres para molino fino pues supone bastante esfuerzo y se atasca bastante. 
  
  

Nada, pues ya con toda esta información tu decidirás. Que seguramente tu decisión sea la de ir a comprar otro molinillo! 😁 

Pero bueno, yo si quiero comentar que ...

• Yo estoy contento con el y de momento no me planteo cambiarlo. He mirado varias de los cientos de opciones que hay en el mercado... y lo que veo es que en los otros modelos mejores se centran mucho en conseguir un buen molido fino para espresso. Como justo yo no tengo tanto interés en tener un molinillo de mano para moler fino, no me interesa. 
• No he notado gustativamente mucha diferencia entre mi molido irregular y el molido medio de tienda. (También es que creo que tanto la de émbolo como la aeropress son bastante indulgentes con respecto a la extracción). A lo mejor tengo un poco de posos de más con la de émbolo pero no me es un problema serio. 
• Lo que si creo que si aporta mucho es el poder guardar en casa el café en grano para que mantenga lo máximo el aroma y disfrutar de café recién molido cada día. Y si no quieres gastar 70 o 100€ en un molinillo bueno, este va da darte esa funcionalidad.