lunes, 16 de abril de 2018

Detalles de Microondas

Microondas en México



Microondas en España



miércoles, 4 de abril de 2018

¡Ostras! (do Pacífico)

Na Semana Santa estiven na Costa Chica (é unha zona nada pequena da costa do Pacífico méxicano que vai de Acapulco ata Oaxaca), visitando as praias e vendo que había por alí.

Supoño que algún de vos que leades esto coñeceredes México. Coñeceredes a "Riviera Maya", ou o Caribe mexicano. Bueno isto é outra cousa.

Isto é unha praia enorme, e maiormente valdeira.


E nunha esquina da praia hai estas "enramadas" ou "palapas" que monta con catro paus e unhas palmas de cocoteiro. Ahí ofrecen algo de comida, cervexas e refrescos, á xente que vai á praia ...


... pero sobre todo ofrecen protección. Porque nunha praia mexicana do Pacífico non podes estar ó sol máis de 20 minutos. Morres. A arena arde, o sol queima, o calor é intenso. A única maneira de sair vivo do choio é estando debaixo dunha enramada.

E no medio da praia había estes penedos (todo o demáis xa vichedes, era area por kilómetros):


Non sei se se ve de cerca, pero arrimados ós penedos vese un grupo de xente. ¿Que carallo facían?

Pois estaban ahí pegados a unha cruz pescando con rede e tamén vendían tiritas (un tipo de ceviche do que ... ainda non falei do blog) e un tipo abrindo ostras.




Inicialmente nen tiña pensado probar as ostras ... demasiado risco. Andar tomando marisco cru, ahí nun lugar perdido e cun tipo que lavaba as ostras todas no mesmo caldeiro ...

... pero ó rato fun pensando:

  • Non son ostras normais das que coñeza, son ostras do Pacífico, e non son exactamente a ostra xaponesa que agora cultivan en Europa
  • Son ostras silvestres, nada de cultivadas 
Así que non quixen deixar pasar a oportunidade de probar iso, e a ver que tal saía do choio. 

A primeira gran sorpresa é o grande que eran os bichos. Bueno alguns bichos. Coma digo ó ser ostras salvaxes pois non as recollen de maneira planificada. Van e collen o que topan no banco e para casa. Así que unhas eran enormes e outras eran pequenas. O señor que vendía as outras foi bastante xeitoso e deume coma 4 grandísimas e 2 pequenas.

 Con esta imaxe vese un pouco máis comparado ca miña mau (bueno a foto é un pouco chusqueira, pero que lle imos facer).

A outras sorpresa e que se ben os bichos abrironmos diante miña, cando lles puxen limón (si en México o limón e iso, e non o noso) non se moveron nada. Así que debían estar ben mortas.


E alá foron as 6. Era ben extraño tomar ostras tan grandes e con tanta carne, pero tiñan bó sabor. Non se notaban especialmente iodadas. A carne firme e consistente. Nengún sabor lodoso (estas non son ostras de esteiro, son de mar aberto). Estiveron ben.



 Deixo aquí unha imaxe de coma eran as cunchas polo revés, para que vexades que forma rara tiñan. Non eran a ostra redonda galega, nen a alongada e revirichada xaponesa, se non unha cousa medio intermedia.

Por certo, a pesar da miña preocupación inicial e que non lle notase movemento ás ostras antes de tomalas, o certo é que xa pasaron uns cantos días e sigo ben e sano. Cero problemas. Así que mereceu a pena tomar o risco.


viernes, 16 de marzo de 2018

The spy who dined alone

I am at Nate 'n Al for the smoked salmon and the "everything" bagel, but for something else too: the people-watching. The pleasures of eating alone are obvious. You get to eat what you want, how you want. It is one of adulthood's great indulgences. But who admits to its other profound pleasure, the licence it gives you to spy on people?

 

Coñecedes a Jay Rayner? É o critico culinario do Guardian inglés. Non sei que tal é coma crítico culinario (non tiven ocasión de ir a nengún restaurante que teña reseñado, para comparar se o que opina coincide co que eu pense), pero é divertidísimo coma escritor. Tómase moi a coña o tema da crítica culinaria e sobre todo escrebe de maneira moi isqueante (chispeante sería un castelanismo, non? 😁). 

Pero este artigo tocoume moi de cerca. Por diversas razóns ... eu tamén adoito a ir a comer moito nos sitios. E o certo é que cando estas ti só na mesa non podes evitar ver ás outras mesas que hai diante túa, e ainda que non queiras acabas escoitando as conversas das outras mesas (cando estamoso en grupo nun restaurante non nos damos conta, pero en xeral falamos moi alto). Contrariamente a Jay, eu non me esforzo nada a intentar crear narracións sobre os outros comensais ou enteirarme de que falan, de feito fago todo o posible por abstraerme e non escoitar nen ver nada. 

Onde si estoy de acordo con Jay e nestas pequenas avantaxes de ir a comer só:

The pleasures of eating alone are obvious. You get to eat what you want, how you want. 


miércoles, 28 de febrero de 2018

Everything Mustard

 This was a quite interesting programme about Mustard. From what plant the mustard is (and it is related with something we really enjoy in Galicia like kale -berza- or turnip -nabo), why the plant has developed the pungent taste, why we humans enjoy that pungent taste, and many more things ...



I find mustard an interesting topic because I am from one of the countries in Europe were mustard is less appreciated. We only seem to started using it as american fast food came (and using the american yellow mustard). But I do like mustard.

domingo, 25 de febrero de 2018

Pistas: ¿Cocktails en Vigo? ¿Monk Blues Coctel Bar?

Un bó sitio onde tomar cocktails 🍸 en Vigo. E non falo de mojitos e caipis, estou falando de Martini, Mai Tai, Negroni, Moscow Mule, Manhattan, Brandy Alexander, Gin Fizz, Daiquiri...

Todos feitos no momento é comme il faut. 


Tamen, para os amantes de whisky 🥃, máis de 40 referencias, scotch, bourbon, irlandés, canadiense e xaponés. Malt, corn y rye. De todo tipo. 

E nun sitio con moi bo ambiente, jazz e blues de fondo, e habitualmente musica en directo.


Monk Blues Cafe/Coctel Bar
Rúa do Uruguai, 28, 
36201 Vigo