Café de Andar por Casa: Lugares onde mercar bó café en Vigo

Hai 5 anos publicamos un post onde recomendábamos Buenos sitios para comprar café en Galicia. Moito ten cambiado o mundo do café dende aquel momento e foi subindo o número de sitios, o estilo do café que se vende e por desgracia tamén os prezos. Imos deixar ese post coma foi escrito para que quede referencia histórica de coma era o mundo do café hai non moito tempo. Pero vou tentar deixar un pequeno listado útil de moitos dos sitios onde podedes mercar café pola parte de Vigo (xa o de facer un listado de sitios por toda Galicia fáiseme bastante compliado, mellor vou centrarme nos sitios onde estou mercando café cada dúas semanas). 

Todos os sitios que comento aquí téñolles comprado o café, e recomendo todos. Pero claro, agora mesmo todos sodes xa conscientes que hai varios niveles de calidade no café e tamén diferentes prezos. E non necesariamente o café máis caro vai ser o voso favorito. En moitas de estas tendas que comentamos podedes probar os cafés antes de mercar e así decidir. Eu no meu caso gosto de ir saltando de tenda en tenda e ir probando cousas diferentes que non coñezo. 

Torradores tradicionais 

• Café Campinas S. Paulo. Ten dúas tendas, unha en Gregorio Espino 19 (no Calvario). E outra en Marques de Valladares, pegado á Porta do Sol. Levan máis de 100 anos torrando café en Vigo. Nas súas tendas podedes mercar graus de café ou moidos no momento en diferentes grosores. Venden cafés de diversas orixes: Colombia, Brasil, Costa Rica, Kenia, Jamaica, México, Australia, Etiopia, Nicaragua, Guatemala, Puerto Rico Cuba Sumatra e Panamá. Web: https://cafescampinas.es/
• Cafés Do Noso. Torran en Salvaterra do Miño, e ademáis de venderse en algúns supers, teñen unha tenda en Praza da Independencia (Do Noso Gourmet). Pois podedes comprar en grau ou moido a diferentes tamaños. Teñen cafés de multiples orixes, Colombia Brasil, Burundi, Nicaragua, Guatemala, Etiopia, Kenia. IG: https://www.instagram.com/grupodonoso/

Pequenos Torradores de Cafés de Especialidade en Vigo e Arredores

• Forest Coffees. Podedes mercalos en Sabor Maestro, en Marques de Valladares. Son cafés de especialidade de diversas orixes que torran en Vigo. Estaban propoñendo 4 gamas, que describen con cores e nomes descriptivos coma Traditional, Sweet, Exotic, Strong e Citric (o descafeinado nesta ocasión). En todos estes cafés son dunha orixe específico, cafés de finca e con todo o detalle. O que fan un chisco diferente e que escollen fincas e orixes de tal maneira que axusten a un de estes perfiles. Así o cliente vai ter sempre 4 perfis de sabor sen ter que andar a investigar entre varias orixes. Ig: https://www.instagram.com/forest_coffees/
• HiDay. É unha cafetería de especialidade que esta nos baixos do Colexio de Arquitectos (pegados a Principe). E encarga que lle torren café para a súa marca. Un de eses torradores son os de Singular en O Grove, co cal podedes mercar café dun microtorrador das rías baixas sen sair de Vigo. Neste caso as orixes e os cafés van variando segundo os meses. Pasade pola cafetería, pedide uns cafés, e se vos presta ... podedes mercar un paquete para levar a casa (en gran ou moido). Ig: https://www.instagram.com/hiday.coffee/
• El Club del Café. Neste caso Club del Café son uns torradores de Pontevedra que tamén teñen cafetería e tenda en Vigo: en Velazquez Moreno. Cafes de especialidade de diversas orixes (segundo haxa disponibilidade de lotes) pero sempre haberá café de Brasil, de Colombia, de Etiopía, Kenia e algún centroamericano. Na súa web podedes ver un pouco que cafés teñen torrados: https://clubdelcafe.es/ 
• Papayo Coffee Roasters. Neste caso están en Cangas do Morrazo, onde teñen unha pequena cafetería e un torrador (teñen a máquina de torrar dentro da propia cafetería). Aquí tedes seguro que todo o café é Colombiano. Porque o torrador e propietario é colombiano e aproveita o seu coñecemento do país para traer a Galicia o mellor do café de Colombia. Que non vos pareza que non vai a haber variedade, Colombia nos cafés de especialidade ten moitas variedades e perfís de sabor. En Papayo haberá sempre algún café que vai prestar co teu gusto. Ig: https://www.instagram.com/papayocoffeeroasters/

Café italiano de torrado artesanal

• Coffee Passion Galicia. Saindose un pouco do mundo do café de especialidade de tendencias anglosaxonas, en Coffee Passion (Lopez Mora, onde a Policía Nacional) propoñen café torrado en italia (pero non nunha multinacional, se non nunha pequena torradora). Se sodes de espresso e gustades ese carácter italiano, aquí este café tenvos que encantar. Tamén vende café de especialidade e diversas orixes ademáis de blends específicos para espresso. Ademáis a tenda é unha pequena cafeteria:  podedes probar café preparado nunca cafetera de palanca coma se estila no sur de Italia. Unha cousa moi especial. Ig: https://www.instagram.com/coffeepassiongalicia/

Repolo xiang guo - Col Ganguo - 手撕包菜

 

Mirade, pois xusto hai uns días compartía unhas fotos da comida do restaurante América en Madrid, e esta semana estaba mirando as fotos e din en facer un dos seus pratos con repolo. 

A "Col Ganguo" ([sic] así dicía no ticket do restaurante) ou "Col al estilo olla" (tamén dicía no menú), chamoume a atención porque cha traian nunha perola metálica con lume abaixo e estaba cociñandose na mesa (e quedaba bastante churruscada coma vedes na foto). 

E logo mirando en Internet ainda é máis curioso porque dependendo da traducción o "ganguo" (ou "xiang guo") dinlle "hot pot". Pero claro, normalmente falan de hot pot con algo que ven con moito caldo e isto non ten líquido por ningún lado.  Pero aquí xa en linguística e etimoloxía non entro ... 

Eu animeime a tentar facelo na casa e estiven buscando receitas online. Hai unha chea pero a que máis me chistou sería esta: 

Fixoseme interesante que insiste en dúas cousas: cortar o repolo ca man (nada de cortar con coitelo) e logo que torra o repolo en seco antes de facer o guiso. Ambas cousas (que o repolo estaba cortado irregular) e que o repolo quedo ubastante requeimado nas esquinas estaba no prato que tomei no restaurante. Así que considerei que estaba ben. 

E digo que o prato é sinxelo e resultón. O de cortar os cachos do repolo cas máns é moi gratificante. Eles din que é moi importante para o resultado do prato. Logo é curioso o que fai de "torrar" o repolo en seco (outras receitas non fan, pero coma dixen, no restaurante o repolo comezaron a cociñalo en seco así que quedo co tema). Hai momentos nos que pensas que a cousa vai rematar mal (que vas estropear a tixola co de cociñar en seco, pero non pasa tal). 

O resultado é moi agradable, e un chisco diferente da típica verdura salteada china (que é coma que teñen centos de pratos de verduras así feitas). Está máis crocante, non sei se polo de torrala antes ou porque os cachos estan cortados a man ou qué. Probade e xa me diredes. 

Nota adicional, que coma vedes nunha das fotos ademáis dos chiles metinlle unha boa cantidade de pementa de Sichuan (花椒). Que era unha especie da que tiña escoitado moito e sobre a que tiña moita curiosidade. Sempre se dixo que pica moito pero que non é nen coma chile nin coma pementa. Bueno, eu sempre a tomara en pratos xa preparados con outros sabores e non tiña claro exactamente que parte de sabor daba. O outro día topei esta pementa no super asiático do barrio e merquei. Neste caso podo dicir que me pasei na cantidade no prato. A ver, comese ben e non morres, pero sobresae moito no sabor. Con dous ou tres grans era millor.  

E coma extra inclúo un video en chino de eles facendo a receita. Para que vexades que a cousa é auténtica auténtica (eu son moito de ver videos ce cociña incluso en idiomas que non entendo, moita xente fai videos curtos e ben explicados que podes entender ben todo sen saber sequeira que están dicindo). 

Hario Mini-Slim Coffee Grinder: Lo bueno y lo malo

No contaba yo que tuviera interés comentar mi experiencia con Hario Mini Slim+, pero me he fijado que cuando voy por tiendas de café suele estar a la venta en las estanterías. Así que se debe seguir usando y a lo mejor a alguien le interesa comprarlo. Y yo llevo 5 años usándolo, así que algo de experiencia tengo. Voy a ir al grano 🤣 y no me voy a enrollar mucho. 

Lo bueno: 

• Es robusto, duradero y funciona muy bien. Han pasado 5 años y todas las piezas están bien. La  muela  de cerámica sigue funcionado (igual de bien o mal, ya comentamos) que el primer día. 
• Su forma y tamaño son muy cómodos (es muy ergonómico para sostener mientras mueles). 
• Se puede limpiar fácilmente (si yo creo que las cosas hay que limpiarlas de cuando en cuando) incluso con agua. 
• Tiene un precio bastante asequible. Hoy mismo veo online que varía entre 40€ en la web del fabricante  y 30€ de un vendedor de Amazon. A más de 40€ si que ya no se yo si me animaría a comprarlo. Si está económico me parece ok. 

Lo malo: 

• Cuando lo pones a moler grueso queda el molido bastante irregular: trozos grandes, pero tambien pequeños y incluso porlvo. Para filtro o cafetera de embolo estas partículasa finas son un problema.
  
  
  
  
• Cuando mueles fino entonces si ya no hay problema, la molienda queda bastante homogenea. Pero al moler fino se puede dar el problema de que se atasque y vaya avanzando muy lento y entonces te echas más tiempo del esperado.
  
  
  
• En resumen, para molido medio es cómodo y rápido pero queda un poco irregular con lo que puedes tener posos en el embolo y extracciones. Y si lo quieres para molino fino pues supone bastante esfuerzo y se atasca bastante. 
  
  

Nada, pues ya con toda esta información tu decidirás. Que seguramente tu decisión sea la de ir a comprar otro molinillo! 😁 

Pero bueno, yo si quiero comentar que ...

• Yo estoy contento con el y de momento no me planteo cambiarlo. He mirado varias de los cientos de opciones que hay en el mercado... y lo que veo es que en los otros modelos mejores se centran mucho en conseguir un buen molido fino para espresso. Como justo yo no tengo tanto interés en tener un molinillo de mano para moler fino, no me interesa. 
• No he notado gustativamente mucha diferencia entre mi molido irregular y el molido medio de tienda. (También es que creo que tanto la de émbolo como la aeropress son bastante indulgentes con respecto a la extracción). A lo mejor tengo un poco de posos de más con la de émbolo pero no me es un problema serio. 
• Lo que si creo que si aporta mucho es el poder guardar en casa el café en grano para que mantenga lo máximo el aroma y disfrutar de café recién molido cada día. Y si no quieres gastar 70 o 100€ en un molinillo bueno, este va da darte esa funcionalidad. 

A "Pequena Lima" ou o encanto do menú do día peruano en Vigo

 En Vigo xa tiñamos dende hai algún tempo uns cantos restaurantes peruanos. E xa tíñamos falado de eles fai tempo aquí en Laconada de Kero e de Vinoteca Época. Pero van abrindo cada vez máis restaurantes, tamén moi peruanos pero un tanto diferentes. Coincide que case todos estan abrindo pola parte dos Choróns / Calvario / Travesía de Vigo.  Entón casi se pode dicir que esa zona é a "Pequena Lima" ou "Pequena Arequipa", ahí hai unha chea de bares e restaurantes peruanos. 

O de un tanto diferentes é que estes bares e restaurantes son para os peruanos que viven en Vigo. Case todos teñen música, funcionan moito como bares (ou hai tanto xente comendo coma só xunto cos amigos) e podes coincidir con que están facendo unha celebración e un cumpreanos, pero millor que así teñen moita vida. (E se alguén pensa que non vai ser benvido non sendo peruano... a min teñenme acollido moi ben e coido que si lles encanta compartir a súa cociña con todo o mundo e sempre me preguntan se comín ben). 

O que sí, e que eu de festas e tal non sei porque principalmente estou indo a estes sitios ó mediodía. E entón a cousiña está tranquila, só está xente comendo ou falando. Porque o que vou falar aquí e de ir a xantar durante a semana nestes restaurantes e tomar o seu menú do día. Porque no menú do día vanche cambiando os pratos de cando en cando e moitas veces incluen pratos que non teñen normalmente na carta. E é moi xeitoso probar tamén en racións máis pequenas. 

E ainda que fale de menú do día, todos estes lugares teñen carta nas ceas e nas fins de semana (e moitos de eles, na fin de semana fan pratos máis complicados e especiais, así que preguntadelles). E se o menú do día é bo, pois a carta tamén vai ser! 

Mama Cata

Fina estampa descubriuma un amigo que pasa moito por Travesia de Vigo hai un tempo. Eu apunteino para ir. E logo un día que tiven que ir por un tema pola zona ó mediodía, vinlles o cartel no que anunciaban o menú do día e parei a comer.

Naquel día descubrín a Sopa de Morón. E o Picante de Carne (que cruiosamente non picaba moito, pero coma sempre trouxeron ají para que lle botase un a vontade). E inclue postre. 

Moi rico o menú. Merece a pena regresar, e incluso seguro que a súa carta que é moi amplia estará moi ben. Ademáis o local é grande e etá nun sitio moi ben comunicado (no cruce entre Via Norte e Travesía de Vigo). 

Restaurante Peruano Mama Cata

Rúa Travesía de Vigo, 58, 36206 Vigo

☎️986071487
IG: https://www.instagram.com/mamacata.vigo/

Ademáis logo descubrin que no seu Instagram  van anunciando cada día que teñen de menú, así que é moi convinte, pois xa sabes que vai haber antes de ir! 

Fina Estampa

Por certo supoño que coñeces a famosa canción Fina Estampa de Chabuca Granda, non? Bueno, pois este bar chámase así pola canción (ainda que non me deu en escoitarlles que estivesen poñendo nunca a Chabuca na tele). O Fina Estampa está un pouco máis complicado de localizar porque se ben está a 100 metros de Urzaiz está nunha rua pequena e non tan transitada. Ademáis por fora (e por dentro) non di nada de que teña comida. Pero si sirven comida todos os días e tamén teñen pratos especiais na fin de semana. Neste caso tedes que entrar e preguntar.

Segundo me explicaron eles teñen un canal de Whatsapp no que indican que hai de menú, e tamén teñen cousas fora do menú por se a xente quere pedir. Sexa coma sexa non fai falla que vos apuntedes no grupo, só sabede que durante a semana hai menú do día. E ides ir a sorpresa. E se un día ides e non hai menú, pois sintoo!

Eu fun a comer 3 veces e probeilles a "chaufa de pollo", "sopa a la minuta" e un "pollo al sillao". As tres cousas con moi bó sabor e un toque moi caseiro. Sinxelo pero moi sabroso. E unha cousa que me impresionou as dúas veces son a súa salsa de aji (probei dúas diferentes) que tiña un saborazo xenial. É un sitio que a verdade teño apuntado para regresar máis veces, ainda que coma digo o problema é saber que van ter. Terei que apuntare a ese Wassap ou chamar antes de ir.

Fina Estampa

Rua Gonzalo Torrente Ballester, Rúa de Urzáiz, 6, 36204 Vigo
☎️623276294

🗺️https://maps.app.goo.gl/LCHixcZ5EjFAmXFx9

Imperio Intenso

Pois a Imperio Intenso é ó que máis veces fun porque antigamente estaba moi perto da miña casa así que podía ir andando a xantar sen problema. Pero agora cambiou de local e está en Pizarro (máis perto dos outros restaurantes e por tanto do que eu chamei Pequena Lima). 

No Imperio Intenso teño probado da carta o "Ceviche Tradicional", o "Aeropuerto" e o "Tallarín Saltado". 

Pero ó que imos, en canto no menú probeilles a "sopa do día" e o "escabeche de pollo". Os dous gustáronme moito. 

O choio é que coma cambiou de local e no novo ainda non sei se van a ofrecer o menú do día... pois vou deixar a información do sitio, e xa completarei se podo ir de novo: 

Imperio Intenso
IG: https://www.instagram.com/imperio_intenso/

Cafetería Restaurante América 小吃 en Avenida América

Bueno, vecinos y visitantes de la Prospe, Guindalera y el nordeste del Barrio de Salamanca... No hace falta que vayais a Usera para comer comida china. Teneis un "chino-chino" en el barrio y muy auténtico. Eso sí, si buscáis en los mapas no lo encontráis ni locos! Porque se en Google Maps sale como "Cafetería Restaurante" a secas. 

Que tampoco es que el nombre propio sea mucho más específico, porque en el cartel de fuera pone Cafetería Restaurante América 小吃 (y estos símbolos solo quieren decir que dan de comer en chino, así que no es el nombre). Ah, y como véis están muy entusiasmados con traer a la clientela de after work, anunciando dobles, jarras y cubos de cerveza! 

Pero bueno, lo que sucede con este restaurante es que justo en la puerta de al lado hay una autoescuela... que es de las pocas de Madrid que hace las clases y los exámenes en Inglés. Así que casi todos los chinos de Madrid vienen a sacarse el carnet de conducir... y al terminar las clases o las prácticas pasan por el restaurante a comer. 

A mi me llevo mi compi chino y le dejé elegir a el menú y probamos todas esteas cosas: 

Curiosamente el "Pollo Picante" (así se llama en el menú) no picaba tanto (nota: yo soy de esos brutos que aguantan mucho el picante). Pero claro, si lo anuncias como "picante" uno se teme que se a el infierno. 

Este Mapo Tofu muy bueno. No se si conoceis la historia de este plato que es uno de los platos más famosos de Sichuan. Y me gustó, es una combinación de tofu tiernito con una salsa picante y exótica (porque lleva la pimienta de Sichuan). (Se que hay restaurantes en el centro de Madrid especializados en la cocina de esa provincia, pero ya tienen otros percios!). 

Y el Col Ganguo se me hizo muy divertido. Esto te lo preparas tu en la mesa. Es col con verduras y salsa que te traen en un plato metálico con calor por debajo y se va cocinando in situ. 

El Cerdo Yuxiang si que pica y no el pollo de antes. Dios mío, como dije yo aguanto bastante el picante, pero con este me daba una tos que no podía controlar (aún así me lo comí todo, estaba super bueno!). 

Bueno, pues aquí os queda la información sobre este sitio, recomendación de un nativo de Shanghai (mi compi, a el le gusta mucho y seguramente volveremos otro día). 

Café de andar por casa: con la "naked" si se puede

Pues resulta que tres de los de Laconada (Javi, Pepe y yo) tenemos todos una cafetera Delonghi (cada uno un modelo diferente, pero todos el modelo básico). No, no nos pusimos de acuerdo, pero cuando yo fui a comprar una cafetera si que tuve como referencia que Javi llevaba años con ella y estaba contento. 

A poco que hayáis buscado por Internet (o mirado en el Móvil que es lo que se lleva ahora) habréis encontrado cientos de vídeos que lo primero que recomiendan con estas cafeteras de deshacerse del portafiltros (presurizado) que traen por defecto y comprarse uno despresurizado. Y a ser posible (para fardar más) uno de los que llaman "naked". 

Bueno, pues Pepe si que está usando un portafiltro de los naked con su cafetera: 

Que como veis, extrae de maravilla, muy visual y... le queda el café muy potente y sabroso. 

Pero... a ver, cuidado, porque todo esto que es muy bonito y que todo el mundo comparte en Youtube o en Instagram.... no es tan sencillo. Muchas veces, y mucha gente se va a encontrar más bien con algo parecido a esto: (en donde el café fluye mal y se pone a salpicar y se monta un desastre).

Bueno, si os pasa... no desesperéis. Como veis a Pepe le sale correctamente, pero aquí hay un tema muy importante. Para poder hacer correctamente la extracción con una "naked", pues es necesario que el café sea muy fino. No vale comprar café con molido para espresso (suele no ser los suficientemente fino), tampoco vale pedirlo en el tostador como molido para espresso. Pepe lo que descubrió es que necesita molerlo el en casa, al molido más fino que puede. Y si el café estrá molido correcamente, pues presionarlo bien para que el flujo funcione y todo esto. Aquí mostramos la rutina de Pepe: 

Ahora llega la parte que a más de una sorprenderá ... ¿que molinillo usa Pepe? ¡Pues sorpresa!  Pepe está usando el muy veterano y nada sofisticado Hario Skerton! 

Si, leereis mil y un comentarios en las redes de que este molinillo no sirve para moler para espresso (y menos para moler más fino que el espresso). Pero bueno, la realidad es que pepe lo ajusta a lo más que da, y se pone con calma a dar vueltas (con el café tan fino, lo cierto es que supone esfuerzo y tiempo). Pero la realidad es que le queda como tiene que ser. (Nota, aunque le esté funcionando en la Skerton, esta buscando un molinillo alternativo, a poder ser eléctrico y no muy caro que le permita el tamaño de grano correcto para el portafiltros que us, si sabeis alguno, pues ya nos contáis). 

Nada, sirva este post para demostrar que si bien es complejo usar los portafiltros nakes sin salpicar... se puede. Y que el molinillo más básico que podeis ver ... puede servir para el objetivo. 

Risotto ai finocchi (con fiuncho bravo)

Pois ista receita está un pouco relacionada ca pasta con peixe e fiuncho que fixen o outro día.  De feito o fiuncho é o meso. As ramas foron para o outro plato, e para este quedei cas raices. 

Neste caso as raices de fiuncho sí é algo que teño visto en algun supermercado e froitería aquí por Galicia. Non é moi popular (canda menos non é tan popular coma en Italia), pero si se podería dar mercado. (Unha das cousas para que se consume moito en italia é en ensalada: ensalada de hinojo y naranja)

Arnaud 25, Public domain, via Wikimedia Commons

Vale, que eu non tiña estes fiunchos gordos, os meus eran pequenos, pero ó final, canos de fiuncho seguían sendo:

En canto á receita do risotto, pois baseime en esta:

Risotto ai finocchi

Que polo visto é veneciana (e fan de maneira un pouco diferente ós risottos lombardos). Eu seguín as súas instruccións o mellor posible. En canto ó caldo vexetal, eu seguín a tradición italiana de facer un caldo con apio, zenoura e cebola. 

Coma vedes a miña versión non é tan purista, porque eles estan usando a parte branca do fondo do fiuncho, pero estes fiunchos bravos non blanquearan casa neada por abaixo. Outra cousa que na súa receita non sae, pero que eu si que quixen (de outras veces que teño feito risottos, faiseme que lle da un toque moi xeitoso, eu puxen un vasiño de viño - neste caso un albariño). 

Por certo se vedes nos ingredientes, se non fose polo queixo e a manteiga que leva, o prato case podería ser vegano. Non sei ben coma quedaría sen o queixo, nen que pode sustituir á manteiga. Pero se alguén ten curiosidade pe probar xa sabe. 

Esta combinación gustoume moito. O fiuncho queda ainda crocante. Contrariamente ás ramas, que si saben moi moi anisadas, o cano só ten un lixeiro sabor a fiuncho así que non teñades tanto medo. Quedo pendente de mercar un día a raiz esa que venden no super e repetir, pero esta receita gardo para facer máis veces. 

Bucatini con xurelos e fiuncho (bravo) á Siciliana

Xa levaba eu cun certo te tempo con ganas de probar esta receita que seica fan en Sicilia (digo o de seica porque nunca fun por alí, pero en realidade teño visto tantos videos e referencias á esta receita que teño clarísimo que iso é tipiquísimo de alá. 

Pois en Sicilia fan espaguetis con sardiña (ou peixiño azul, coido que con bocareus tamén), pero o choio especial é que usan ramas de fiuncho. E aquilo chamoume á atención ¿coma será isto de combinar peixe e fiuncho? ¿Terá un sabor moi forte? ¿A peixe ou a fiuncho? 

E mira para conseguir o fiuncho, non sei se en Sicilia sementan o fiuncho, pero aquí en Galicia o fiuncho crece bravo. Así que sain de paseo e cando vin un mato de fiuncho arrinqueino enteiro, de raiz (o da raiz vai para outra cousa, xa contarei).  

Receita que usei: Pasta con le sarde, profumo di Sicilia

Neste caso para a pasta o que se fai primeiro é lavar o fiuncho, e cociñase en auga fervendo durante 10 minutos (parecía un pouco de tempo de máis, pero finalmente si vin que o fiuncho contrariamente a outras verduras vese que é bastante rabudo). E non tiredes a auga. Esa mesma auga servirá para cocer a pasta. (Outra cousa a deixar feita é coller as uvas pasas e metelas en auga para que hidraten.) 

E antes de comezar co resto, pillei a tixola quentei aceite e torrei o pan raiado (mollica), e gardo para o final (este choio de torrar en aceite pan raiado para poñer enriba dos pratos de pasta é algo que teño visto en moitas receitas e videos dos italianos). 

E bueno e logo o resto do choio ven sendo o clásico de compa preparan a pasta os italianos. De feito na receita que vos compartín arriba esta ben explicad cada paso cunhas fotos caralludas (xa sei que está en italiano, pero todos os navegadores traen a opción de traducir). A ver se cadra o único detalle que lle fixen eu é que non lle metin tanto azafrán, en lugar de picar moi finiño a cebola deixeina coma vedes así en tiras grandes, e que non tiña xoubas/bocareus se non uns xurelo un chisco grandes así que fixen filetes e corteinos en tiriñas. E dinlle un toque picante porque metín co allo a dourar uns "peperoncino" secos ben rabudos que temos na casa. 



E bueno, o choio máis importante e que máis dúbida me quedaba cando comecei o choio era .... ¿que tal sabe esta combinación de peixe con fiuncho? 

Pois a parte interesante é que ó fervelo como que perde parte do forte do arrecendo do fiuncho (ainda que sí que o prato vai saber a fiuncho a dor) (e non vos preocupedes porque se coza a pasta na auga dos fiunchos, non se lle notou tanto)... Pero o máis interesante e que o sabor forte do peixe azul co fiuncho pegou moi ben. Coido que as dúas cousas por separado serían coma moi intensas, pero xuntas coma que se compensan. 

Pois en resumo, unha receita que apunto e que penso repetir en algunha ocasión máis. O único problema é que obviamente, como o fiuncho non se vende en tendas pois teño que facer por localizar. (E si, xa sei que hai moito fiuncho por ahí, pero coma adoita a crecer en sitios baldíos ou pegado a camiños non sempre esta en moi bó estado ou non sempre se dá con el). Pero se vexo un mato de fiuncho case seguro traio para casa e tomo con sardiñas ou algun outro peixe. 

E coma final, iste video foi un dos que me deu ganas de probar isto da pasta con sardiñas:

Restaurante Playing Solo (Madrid)

Se me antojó ir a Playing Solo luego de escuchar una entrevista a Luis Caballero (el cocinero). ¿Fui de oídas? No, me refiero a que me gustó la normalidad con la que hablaba de si y de su cocina, conocía a fondo sus influencias y tenía claro el concepto que quería ofrecer. 

Y el concepto es: restaurante de 8 comensales, todos compartiendo la misma mesa y con vista a la cocina. Pero no es la barra alta pegad a la cocina. En este caso es una mesa baja bastante amplia y la cocina no esta exactamente pegada (pero si visible). Un poco intermedio entre un restaurante y un bistrobar. En cuanto a la cocina trabaja sobre un menú kaiseki (bueno dos menús, uno corto solo al mediodía y uno largo para cenas). Kaiseki, pero no cocina japonesa al 100%. Hay toques y técnica de allá, pero ingredientes de km 0, además de detalles de alguna otra cocina (la francesa). 

A mi me encantó la experiencia. Es muy relajante y acogedor. No tienes que acudir directamente a la mesa si no que existen sofás y mesas alrededor donde se puede comenzar con un aperitivo (e incluso leer los libros que hay!). Yo me tomé un chupito (lentamente, saboreándolo) de mezcal. 

En cuanto a la cena, me gustó que el menú es armonioso y equilibrado. Mi gusto va por días, a veces apetece especiado y con contrastes pero también apetece lo contrario. Y a mi me parece que Luis lo ha conseguido bastante bien. Ya he marcado en el video los que más me gustaron, pero lo importante es que toda la cena fluyó muy bien. Entre esto y el trato directo y cercano, con muchos detalles sobre la cocina (y el jazz y muchos otros temas) por parte del cocinero, hacen una gran velada. 

Un detalle a destacar: yo elegí el maridaje de sakes. Y fue una experiencia en sí. Tienen una carta de sakes francamente impactante, y además tienen preparado un viaje por múltiples estilos de sake super interesante. Ya solo por este maridaje mereció la pena la visita. 

Pues aquí comparto mi experiencia, porque creo que es importante tener algo de información previa de lo que vas a encontrarte (o también puedes ir a la sorpresa y eligiendo restaurantes al azar, ahí yo no digo nada). Pero si buscas algo de este estilo, Playing Solo te gustará. 

Ver esta publicación en Instagram

Una publicación compartida de Laconada (@laconadablog)

Playing Solo: https://playingsolorestaurant.com

Omichi Ramen Bar

 Xa está rematando o 2025 e tiñamos pendente falar de Omichi Ramen Bar. Aquí en Laconada foi Pepe quen primeiro foi e recomendou moito. Pepe estivo en Xapón hai uns anos (antes de que todos os influencers en yotubers deran en ir por alá), así que coñece ben o tema da cociña xaponesa. E dixo que ... lle gustara moito e que lle lembrara ós ramen que tomara en Xapón. 

Aqui unha foto de Pepe do Ramen Shoyu. Pepe foi ó mediodía, onde teñen a opción de menú do día que inclue que pides un prato e che incluen de gratis a bebida (así que é máis ben menú dun prato). O mellor é que miredes no Instagram de Omichi onde teñen explicado o menú. 

Tamén probou o seu curry con tonkatsu (porco empanado). Gustaronlle as dúas cousas. 

Eu fun a cear. Na cea non é tan diferente ó mediodía, porque os 4 tipos de ramen seguen estando dispoñibles, pero tamén teñen pratos especiais de peixe e outras cousas que tamén podes pidir. 

Nos por exemplo pidimos unhas vieiras estilo xaponés moi sabrosas. Logo eu probei o Mazesoba, que son uns fideos curiosos que non veñen con caldo, e que levan ovo crú. (O Mazesoba é unha receita bastante recente en Xapón, o cal tampouco ten nada malo, dado que en realidade casi todos os ramen popularizaronse na posguerra, así que o mundo do Ramen é todo moi innovador). 

De postre o día que fumos tiñan unha curiosa tarta de cacahuete: 

Pois coma dixemos, a Pepe encántalle o lugar e parecelle ben auténtico e a min tamén me gustou moito. Agradezo moito que en lugar de tentar facer unha carta amplísima con mil e cacho tipos de ramen (que logo non son tan diferentes) realmente traballan con poucas opcións pero ben resoltas (eu coido que iso é moi bóa idea: less is more!). Eu tamén destaco que nos seus ramen sempre teñen verduras e productos frescos, que sempre prestan moito e dan un sabor moi fresco. E logo está ben que teñen un montón de especiais coma entrantes ou coma pratos especiais. Así que teñen a súa máxia de que cada finde pode ser un chisco diferente. 

Un par de detalles: Non aceptan reservas, e iso supón que se queredes ir ahi que ir á porta e esperar que teñan sitio. O cal pode ser se cadra un pouco incómodo para algúns... Pero de todas formas non austedes porque non vos fan esperar na porta todo o rato, apuntanvos, collen o voso número e quedan de avisarvos cando quede mesa libre. Iso sí, non sei con cantos turnos traballan. Outra cousa que ... a min pareceme unha parida, pero se cadra a algún lle parece mal... os rapaces que teñen o restaurante non son asiáticos (son de Vigo!). Pero ei, que carafio é iso de considerar que os restaurantes non son auténticos se cociña xente de aquí. Estes rapaces danlle moi ben, e coma certifica Pepe, as receitas son tal coma en Xapón. 

Omichi Ramen Bar:
https://www.instagram.com/omichiramenbar/