A "Pequena Lima" ou o encanto do menú do día peruano en Vigo

 En Vigo xa tiñamos dende hai algún tempo uns cantos restaurantes peruanos. E xa tíñamos falado de eles fai tempo aquí en Laconada de Kero e de Vinoteca Época. Pero van abrindo cada vez máis restaurantes, tamén moi peruanos pero un tanto diferentes. Coincide que case todos estan abrindo pola parte dos Choróns / Calvario / Travesía de Vigo.  Entón casi se pode dicir que esa zona é a "Pequena Lima" ou "Pequena Arequipa", ahí hai unha chea de bares e restaurantes peruanos. 

O de un tanto diferentes é que estes bares e restaurantes son para os peruanos que viven en Vigo. Case todos teñen música, funcionan moito como bares (ou hai tanto xente comendo coma só xunto cos amigos) e podes coincidir con que están facendo unha celebración e un cumpreanos, pero millor que así teñen moita vida. (E se alguén pensa que non vai ser benvido non sendo peruano... a min teñenme acollido moi ben e coido que si lles encanta compartir a súa cociña con todo o mundo e sempre me preguntan se comín ben). 

O que sí, e que eu de festas e tal non sei porque principalmente estou indo a estes sitios ó mediodía. E entón a cousiña está tranquila, só está xente comendo ou falando. Porque o que vou falar aquí e de ir a xantar durante a semana nestes restaurantes e tomar o seu menú do día. Porque no menú do día vanche cambiando os pratos de cando en cando e moitas veces incluen pratos que non teñen normalmente na carta. E é moi xeitoso probar tamén en racións máis pequenas. 

E ainda que fale de menú do día, todos estes lugares teñen carta nas ceas e nas fins de semana (e moitos de eles, na fin de semana fan pratos máis complicados e especiais, así que preguntadelles). E se o menú do día é bo, pois a carta tamén vai ser! 

Mama Cata

Fina estampa descubriuma un amigo que pasa moito por Travesia de Vigo hai un tempo. Eu apunteino para ir. E logo un día que tiven que ir por un tema pola zona ó mediodía, vinlles o cartel no que anunciaban o menú do día e parei a comer.

Naquel día descubrín a Sopa de Morón. E o Picante de Carne (que cruiosamente non picaba moito, pero coma sempre trouxeron ají para que lle botase un a vontade). E inclue postre. 

Moi rico o menú. Merece a pena regresar, e incluso seguro que a súa carta que é moi amplia estará moi ben. Ademáis o local é grande e etá nun sitio moi ben comunicado (no cruce entre Via Norte e Travesía de Vigo). 

Restaurante Peruano Mama Cata

Rúa Travesía de Vigo, 58, 36206 Vigo

☎️986071487
IG: https://www.instagram.com/mamacata.vigo/

Ademáis logo descubrin que no seu Instagram  van anunciando cada día que teñen de menú, así que é moi convinte, pois xa sabes que vai haber antes de ir! 

Fina Estampa

Por certo supoño que coñeces a famosa canción Fina Estampa de Chabuca Granda, non? Bueno, pois este bar chámase así pola canción (ainda que non me deu en escoitarlles que estivesen poñendo nunca a Chabuca na tele). O Fina Estampa está un pouco máis complicado de localizar porque se ben está a 100 metros de Urzaiz está nunha rua pequena e non tan transitada. Ademáis por fora (e por dentro) non di nada de que teña comida. Pero si sirven comida todos os días e tamén teñen pratos especiais na fin de semana. Neste caso tedes que entrar e preguntar.

Segundo me explicaron eles teñen un canal de Whatsapp no que indican que hai de menú, e tamén teñen cousas fora do menú por se a xente quere pedir. Sexa coma sexa non fai falla que vos apuntedes no grupo, só sabede que durante a semana hai menú do día. E ides ir a sorpresa. E se un día ides e non hai menú, pois sintoo!

Eu fun a comer 3 veces e probeilles a "chaufa de pollo", "sopa a la minuta" e un "pollo al sillao". As tres cousas con moi bó sabor e un toque moi caseiro. Sinxelo pero moi sabroso. E unha cousa que me impresionou as dúas veces son a súa salsa de aji (probei dúas diferentes) que tiña un saborazo xenial. É un sitio que a verdade teño apuntado para regresar máis veces, ainda que coma digo o problema é saber que van ter. Terei que apuntare a ese Wassap ou chamar antes de ir.

Fina Estampa

Rua Gonzalo Torrente Ballester, Rúa de Urzáiz, 6, 36204 Vigo
☎️623276294

🗺️https://maps.app.goo.gl/LCHixcZ5EjFAmXFx9

Imperio Intenso

Pois a Imperio Intenso é ó que máis veces fun porque antigamente estaba moi perto da miña casa así que podía ir andando a xantar sen problema. Pero agora cambiou de local e está en Pizarro (máis perto dos outros restaurantes e por tanto do que eu chamei Pequena Lima). 

No Imperio Intenso teño probado da carta o "Ceviche Tradicional", o "Aeropuerto" e o "Tallarín Saltado". 

Pero ó que imos, en canto no menú probeilles a "sopa do día" e o "escabeche de pollo". Os dous gustáronme moito. 

O choio é que coma cambiou de local e no novo ainda non sei se van a ofrecer o menú do día... pois vou deixar a información do sitio, e xa completarei se podo ir de novo: 

Imperio Intenso
IG: https://www.instagram.com/imperio_intenso/

Cafetería Restaurante América 小吃 en Avenida América

Bueno, vecinos y visitantes de la Prospe, Guindalera y el nordeste del Barrio de Salamanca... No hace falta que vayais a Usera para comer comida china. Teneis un "chino-chino" en el barrio y muy auténtico. Eso sí, si buscáis en los mapas no lo encontráis ni locos! Porque se en Google Maps sale como "Cafetería Restaurante" a secas. 

Que tampoco es que el nombre propio sea mucho más específico, porque en el cartel de fuera pone Cafetería Restaurante América 小吃 (y estos símbolos solo quieren decir que dan de comer en chino, así que no es el nombre). Ah, y como véis están muy entusiasmados con traer a la clientela de after work, anunciando dobles, jarras y cubos de cerveza! 

Pero bueno, lo que sucede con este restaurante es que justo en la puerta de al lado hay una autoescuela... que es de las pocas de Madrid que hace las clases y los exámenes en Inglés. Así que casi todos los chinos de Madrid vienen a sacarse el carnet de conducir... y al terminar las clases o las prácticas pasan por el restaurante a comer. 

A mi me llevo mi compi chino y le dejé elegir a el menú y probamos todas esteas cosas: 

Curiosamente el "Pollo Picante" (así se llama en el menú) no picaba tanto (nota: yo soy de esos brutos que aguantan mucho el picante). Pero claro, si lo anuncias como "picante" uno se teme que se a el infierno. 

Este Mapo Tofu muy bueno. No se si conoceis la historia de este plato que es uno de los platos más famosos de Sichuan. Y me gustó, es una combinación de tofu tiernito con una salsa picante y exótica (porque lleva la pimienta de Sichuan). (Se que hay restaurantes en el centro de Madrid especializados en la cocina de esa provincia, pero ya tienen otros percios!). 

Y el Col Ganguo se me hizo muy divertido. Esto te lo preparas tu en la mesa. Es col con verduras y salsa que te traen en un plato metálico con calor por debajo y se va cocinando in situ. 

El Cerdo Yuxiang si que pica y no el pollo de antes. Dios mío, como dije yo aguanto bastante el picante, pero con este me daba una tos que no podía controlar (aún así me lo comí todo, estaba super bueno!). 

Bueno, pues aquí os queda la información sobre este sitio, recomendación de un nativo de Shanghai (mi compi, a el le gusta mucho y seguramente volveremos otro día). 

Café de andar por casa: con la "naked" si se puede

Pues resulta que tres de los de Laconada (Javi, Pepe y yo) tenemos todos una cafetera Delonghi (cada uno un modelo diferente, pero todos el modelo básico). No, no nos pusimos de acuerdo, pero cuando yo fui a comprar una cafetera si que tuve como referencia que Javi llevaba años con ella y estaba contento. 

A poco que hayáis buscado por Internet (o mirado en el Móvil que es lo que se lleva ahora) habréis encontrado cientos de vídeos que lo primero que recomiendan con estas cafeteras de deshacerse del portafiltros (presurizado) que traen por defecto y comprarse uno despresurizado. Y a ser posible (para fardar más) uno de los que llaman "naked". 

Bueno, pues Pepe si que está usando un portafiltro de los naked con su cafetera: 

Que como veis, extrae de maravilla, muy visual y... le queda el café muy potente y sabroso. 

Pero... a ver, cuidado, porque todo esto que es muy bonito y que todo el mundo comparte en Youtube o en Instagram.... no es tan sencillo. Muchas veces, y mucha gente se va a encontrar más bien con algo parecido a esto: (en donde el café fluye mal y se pone a salpicar y se monta un desastre).

Bueno, si os pasa... no desesperéis. Como veis a Pepe le sale correctamente, pero aquí hay un tema muy importante. Para poder hacer correctamente la extracción con una "naked", pues es necesario que el café sea muy fino. No vale comprar café con molido para espresso (suele no ser los suficientemente fino), tampoco vale pedirlo en el tostador como molido para espresso. Pepe lo que descubrió es que necesita molerlo el en casa, al molido más fino que puede. Y si el café estrá molido correcamente, pues presionarlo bien para que el flujo funcione y todo esto. Aquí mostramos la rutina de Pepe: 

Ahora llega la parte que a más de una sorprenderá ... ¿que molinillo usa Pepe? ¡Pues sorpresa!  Pepe está usando el muy veterano y nada sofisticado Hario Skerton! 

Si, leereis mil y un comentarios en las redes de que este molinillo no sirve para moler para espresso (y menos para moler más fino que el espresso). Pero bueno, la realidad es que pepe lo ajusta a lo más que da, y se pone con calma a dar vueltas (con el café tan fino, lo cierto es que supone esfuerzo y tiempo). Pero la realidad es que le queda como tiene que ser. (Nota, aunque le esté funcionando en la Skerton, esta buscando un molinillo alternativo, a poder ser eléctrico y no muy caro que le permita el tamaño de grano correcto para el portafiltros que us, si sabeis alguno, pues ya nos contáis). 

Nada, sirva este post para demostrar que si bien es complejo usar los portafiltros nakes sin salpicar... se puede. Y que el molinillo más básico que podeis ver ... puede servir para el objetivo. 

Risotto ai finocchi (con fiuncho bravo)

Pois ista receita está un pouco relacionada ca pasta con peixe e fiuncho que fixen o outro día.  De feito o fiuncho é o meso. As ramas foron para o outro plato, e para este quedei cas raices. 

Neste caso as raices de fiuncho sí é algo que teño visto en algun supermercado e froitería aquí por Galicia. Non é moi popular (canda menos non é tan popular coma en Italia), pero si se podería dar mercado. (Unha das cousas para que se consume moito en italia é en ensalada: ensalada de hinojo y naranja)

Arnaud 25, Public domain, via Wikimedia Commons

Vale, que eu non tiña estes fiunchos gordos, os meus eran pequenos, pero ó final, canos de fiuncho seguían sendo:

En canto á receita do risotto, pois baseime en esta:

Risotto ai finocchi

Que polo visto é veneciana (e fan de maneira un pouco diferente ós risottos lombardos). Eu seguín as súas instruccións o mellor posible. En canto ó caldo vexetal, eu seguín a tradición italiana de facer un caldo con apio, zenoura e cebola. 

Coma vedes a miña versión non é tan purista, porque eles estan usando a parte branca do fondo do fiuncho, pero estes fiunchos bravos non blanquearan casa neada por abaixo. Outra cousa que na súa receita non sae, pero que eu si que quixen (de outras veces que teño feito risottos, faiseme que lle da un toque moi xeitoso, eu puxen un vasiño de viño - neste caso un albariño). 

Por certo se vedes nos ingredientes, se non fose polo queixo e a manteiga que leva, o prato case podería ser vegano. Non sei ben coma quedaría sen o queixo, nen que pode sustituir á manteiga. Pero se alguén ten curiosidade pe probar xa sabe. 

Esta combinación gustoume moito. O fiuncho queda ainda crocante. Contrariamente ás ramas, que si saben moi moi anisadas, o cano só ten un lixeiro sabor a fiuncho así que non teñades tanto medo. Quedo pendente de mercar un día a raiz esa que venden no super e repetir, pero esta receita gardo para facer máis veces. 

Bucatini con xurelos e fiuncho (bravo) á Siciliana

Xa levaba eu cun certo te tempo con ganas de probar esta receita que seica fan en Sicilia (digo o de seica porque nunca fun por alí, pero en realidade teño visto tantos videos e referencias á esta receita que teño clarísimo que iso é tipiquísimo de alá. 

Pois en Sicilia fan espaguetis con sardiña (ou peixiño azul, coido que con bocareus tamén), pero o choio especial é que usan ramas de fiuncho. E aquilo chamoume á atención ¿coma será isto de combinar peixe e fiuncho? ¿Terá un sabor moi forte? ¿A peixe ou a fiuncho? 

E mira para conseguir o fiuncho, non sei se en Sicilia sementan o fiuncho, pero aquí en Galicia o fiuncho crece bravo. Así que sain de paseo e cando vin un mato de fiuncho arrinqueino enteiro, de raiz (o da raiz vai para outra cousa, xa contarei).  

Receita que usei: Pasta con le sarde, profumo di Sicilia

Neste caso para a pasta o que se fai primeiro é lavar o fiuncho, e cociñase en auga fervendo durante 10 minutos (parecía un pouco de tempo de máis, pero finalmente si vin que o fiuncho contrariamente a outras verduras vese que é bastante rabudo). E non tiredes a auga. Esa mesma auga servirá para cocer a pasta. (Outra cousa a deixar feita é coller as uvas pasas e metelas en auga para que hidraten.) 

E antes de comezar co resto, pillei a tixola quentei aceite e torrei o pan raiado (mollica), e gardo para o final (este choio de torrar en aceite pan raiado para poñer enriba dos pratos de pasta é algo que teño visto en moitas receitas e videos dos italianos). 

E bueno e logo o resto do choio ven sendo o clásico de compa preparan a pasta os italianos. De feito na receita que vos compartín arriba esta ben explicad cada paso cunhas fotos caralludas (xa sei que está en italiano, pero todos os navegadores traen a opción de traducir). A ver se cadra o único detalle que lle fixen eu é que non lle metin tanto azafrán, en lugar de picar moi finiño a cebola deixeina coma vedes así en tiras grandes, e que non tiña xoubas/bocareus se non uns xurelo un chisco grandes así que fixen filetes e corteinos en tiriñas. E dinlle un toque picante porque metín co allo a dourar uns "peperoncino" secos ben rabudos que temos na casa. 



E bueno, o choio máis importante e que máis dúbida me quedaba cando comecei o choio era .... ¿que tal sabe esta combinación de peixe con fiuncho? 

Pois a parte interesante é que ó fervelo como que perde parte do forte do arrecendo do fiuncho (ainda que sí que o prato vai saber a fiuncho a dor) (e non vos preocupedes porque se coza a pasta na auga dos fiunchos, non se lle notou tanto)... Pero o máis interesante e que o sabor forte do peixe azul co fiuncho pegou moi ben. Coido que as dúas cousas por separado serían coma moi intensas, pero xuntas coma que se compensan. 

Pois en resumo, unha receita que apunto e que penso repetir en algunha ocasión máis. O único problema é que obviamente, como o fiuncho non se vende en tendas pois teño que facer por localizar. (E si, xa sei que hai moito fiuncho por ahí, pero coma adoita a crecer en sitios baldíos ou pegado a camiños non sempre esta en moi bó estado ou non sempre se dá con el). Pero se vexo un mato de fiuncho case seguro traio para casa e tomo con sardiñas ou algun outro peixe. 

E coma final, iste video foi un dos que me deu ganas de probar isto da pasta con sardiñas:

Restaurante Playing Solo (Madrid)

Se me antojó ir a Playing Solo luego de escuchar una entrevista a Luis Caballero (el cocinero). ¿Fui de oídas? No, me refiero a que me gustó la normalidad con la que hablaba de si y de su cocina, conocía a fondo sus influencias y tenía claro el concepto que quería ofrecer. 

Y el concepto es: restaurante de 8 comensales, todos compartiendo la misma mesa y con vista a la cocina. Pero no es la barra alta pegad a la cocina. En este caso es una mesa baja bastante amplia y la cocina no esta exactamente pegada (pero si visible). Un poco intermedio entre un restaurante y un bistrobar. En cuanto a la cocina trabaja sobre un menú kaiseki (bueno dos menús, uno corto solo al mediodía y uno largo para cenas). Kaiseki, pero no cocina japonesa al 100%. Hay toques y técnica de allá, pero ingredientes de km 0, además de detalles de alguna otra cocina (la francesa). 

A mi me encantó la experiencia. Es muy relajante y acogedor. No tienes que acudir directamente a la mesa si no que existen sofás y mesas alrededor donde se puede comenzar con un aperitivo (e incluso leer los libros que hay!). Yo me tomé un chupito (lentamente, saboreándolo) de mezcal. 

En cuanto a la cena, me gustó que el menú es armonioso y equilibrado. Mi gusto va por días, a veces apetece especiado y con contrastes pero también apetece lo contrario. Y a mi me parece que Luis lo ha conseguido bastante bien. Ya he marcado en el video los que más me gustaron, pero lo importante es que toda la cena fluyó muy bien. Entre esto y el trato directo y cercano, con muchos detalles sobre la cocina (y el jazz y muchos otros temas) por parte del cocinero, hacen una gran velada. 

Un detalle a destacar: yo elegí el maridaje de sakes. Y fue una experiencia en sí. Tienen una carta de sakes francamente impactante, y además tienen preparado un viaje por múltiples estilos de sake super interesante. Ya solo por este maridaje mereció la pena la visita. 

Pues aquí comparto mi experiencia, porque creo que es importante tener algo de información previa de lo que vas a encontrarte (o también puedes ir a la sorpresa y eligiendo restaurantes al azar, ahí yo no digo nada). Pero si buscas algo de este estilo, Playing Solo te gustará. 

Ver esta publicación en Instagram

Una publicación compartida de Laconada (@laconadablog)

Playing Solo: https://playingsolorestaurant.com

Omichi Ramen Bar

 Xa está rematando o 2025 e tiñamos pendente falar de Omichi Ramen Bar. Aquí en Laconada foi Pepe quen primeiro foi e recomendou moito. Pepe estivo en Xapón hai uns anos (antes de que todos os influencers en yotubers deran en ir por alá), así que coñece ben o tema da cociña xaponesa. E dixo que ... lle gustara moito e que lle lembrara ós ramen que tomara en Xapón. 

Aqui unha foto de Pepe do Ramen Shoyu. Pepe foi ó mediodía, onde teñen a opción de menú do día que inclue que pides un prato e che incluen de gratis a bebida (así que é máis ben menú dun prato). O mellor é que miredes no Instagram de Omichi onde teñen explicado o menú. 

Tamén probou o seu curry con tonkatsu (porco empanado). Gustaronlle as dúas cousas. 

Eu fun a cear. Na cea non é tan diferente ó mediodía, porque os 4 tipos de ramen seguen estando dispoñibles, pero tamén teñen pratos especiais de peixe e outras cousas que tamén podes pidir. 

Nos por exemplo pidimos unhas vieiras estilo xaponés moi sabrosas. Logo eu probei o Mazesoba, que son uns fideos curiosos que non veñen con caldo, e que levan ovo crú. (O Mazesoba é unha receita bastante recente en Xapón, o cal tampouco ten nada malo, dado que en realidade casi todos os ramen popularizaronse na posguerra, así que o mundo do Ramen é todo moi innovador). 

De postre o día que fumos tiñan unha curiosa tarta de cacahuete: 

Pois coma dixemos, a Pepe encántalle o lugar e parecelle ben auténtico e a min tamén me gustou moito. Agradezo moito que en lugar de tentar facer unha carta amplísima con mil e cacho tipos de ramen (que logo non son tan diferentes) realmente traballan con poucas opcións pero ben resoltas (eu coido que iso é moi bóa idea: less is more!). Eu tamén destaco que nos seus ramen sempre teñen verduras e productos frescos, que sempre prestan moito e dan un sabor moi fresco. E logo está ben que teñen un montón de especiais coma entrantes ou coma pratos especiais. Así que teñen a súa máxia de que cada finde pode ser un chisco diferente. 

Un par de detalles: Non aceptan reservas, e iso supón que se queredes ir ahi que ir á porta e esperar que teñan sitio. O cal pode ser se cadra un pouco incómodo para algúns... Pero de todas formas non austedes porque non vos fan esperar na porta todo o rato, apuntanvos, collen o voso número e quedan de avisarvos cando quede mesa libre. Iso sí, non sei con cantos turnos traballan. Outra cousa que ... a min pareceme unha parida, pero se cadra a algún lle parece mal... os rapaces que teñen o restaurante non son asiáticos (son de Vigo!). Pero ei, que carafio é iso de considerar que os restaurantes non son auténticos se cociña xente de aquí. Estes rapaces danlle moi ben, e coma certifica Pepe, as receitas son tal coma en Xapón. 

Omichi Ramen Bar:
https://www.instagram.com/omichiramenbar/

Camucha 1963 (o segredo non tan segredo de Teis)

O restaurante medio segredo... que non é tan segredo porque canda menos entre a xente de Vigo xa se está a coñecer ben e cando vas, xa ves que teñen moita clientela, e ademáis unha clientela variada de idade (que eu coido que é unha cousa importante para que un proxecto funcione ben, que a clientela sexa variada). 

 De Camucha eu supera da súa apertura... ou reapertura, porque unha das razóns polas que ten unha data no nome é porque este negocio xa existía antigamente, ainda que antes era máis bar e agora é máis restaurante (o mundo cambiou). Pois supera do sitio porque vira fotos en Instagram dos seus pratos e tiña bóa pinta. 

E logo nesto das cousas curiosas, un día de inverno estaba en Madrid tomando un viño e coincidiu que entablei conversa cos rapaces que estaban na mesa da miña beira, e contaranme que pasaran o verán en Teis (sitio curioso para pasar o verán, pero que si que ten que estar ben) e xusto o Camucha estaba ó lado, e cando descubriron a súa cociña foron múltiples veces. 

E entre o que ves no Instagram e o que che conta a xente, pois alá imos. E probei a súa cociña e disfrutei moito e teño xa enormes ganas de regresar. 

 Pois para beber, ainda que o meu plan era ir a comer peixe e máis peixe, pois tiña en mente a gamberrada de tomar un viño tinto. E nisto, propuxéronme este Monastrell (et al.) de Jumilla. Si, un viño super mediterraneo, pero bóa suxerencia porque ainda pola súa orixe é un viño bastante fluido e non se lle notan eses 14º. E ademáis ten un prezo ben axeitado. 

Antes de comezar poñen para ir abrindo o apetito a manteiga aromatiozada que preparan eles (a manteiga xa ven feite, pero son eles quenes a aromatizan). O que tardei tanto en publicar o post que xa esquecín de que sabor era. Excelente.  

De entrantes pois unha das súas empanadas. Neste día tiñan empanada de congrio.Tremenda, ademáis moi orixinal porque xa cansa un pouco tanta zamburiña, esto do congrio non se toma tanto. 

E despois pois probei as ameixas á mariñeira que teñen. 

De postre, pois de todas as cousas que tiñan quedei ca torrija con xeado. Tenriña e sabrosa, e así quentiña facía excelente contraste co xeado. 

Vamos, o dito, un lugar excelente e levo xa meses desexando regresar (no verán andaba a outras cousas e agora no outono tamén tiven moita viaxe, pero unha semana destas vou seguro seguro). 

Camucha no Instagram