Moi bóas a todos, unha das cousas terribles das modas culinarias é que cando chegan, chegan pervertidas e modificadas. Por exemplo estes 5 anos que vivimos das hamburguesas gourmet. ¿Resultado? ¿Temos algunha hamburguesa que mereza a pena? Na miña opinión non.
Temos hamburguesas con boliños exóticos e de pan de mil e un tipos, con queixos do máis sofisticado, carnes de aquí, de acolá e de máis ala... de peixe, de caralladas varias. Pero case non hai unha hamburguesa que cumpla os requisitos básicos de coma a fan os gringos.
Bueno, deixada a miña pequena rosmada... Non sei se escoitachedes falar nos medios americanos de que o que lles mola agora son as hamburguesas do In-n-Out e Shake Shack.... Pois o concepto que levan estes é o...
Smash Burger
Que é sinxelamente convertir unha albondigona enorme na hamburguesa:
A todos aqueles amantes de coñecer máis a fondo esta técnica aconsellolles ver unha pelicula de Joe Dante: The Howling (Aullidos), porque no principio da película vese detalladamente coma se preparan unhas hamburguesas de este xeito. (Despois o resto da película está ben).
Oes, antes de seguir co choio... non vaiades a pensar que morro moito polas hamburguesas nen que como moito en elas. Pero coma pasa en todas as recetas básicas e clásicas: non hai que darlle moitas voltas, vese ben fácil o que é e o que non é. O que gusta e o que non gusta. E o que é auténtico e o que é unha sofisticada ridiculez.
Todo esto viña porque o outro día quedei atrapada nun centro comercial e comín no máis decente que parecía (unha hamburguesería) e sorprendeume moi gratamente descubrir que eran smash burgers.
Nen a foto nen a hamburguesa teén a mellor pinta do mundo, pero bueno, ahí tamén está o defecto de moitos sitios: preocupanse tanto do aspecto que esquecen que esta historia é para papara e punto. A carne estaba moi bóa, o torreznos eran grandes de máis, e veña, a comer e punto...
O sitio é unha cadena que non hai en España, así que tampouco fai falla que fale do sitio. Pero sí comento que é certo que poñen sempre fan isto co ketchup:
Para que o post este non quede sinxelamente en algo anecdótico aquí vai o video que explica coma facer as vosas propias Smash Burgers na casa:
A verdade non contaba con facer este post, porque facer hamburguesas non me parece sequeira unha receta, non creo que haxa que dicir nada. Pero nestes meses teño falado con varias personas sobre a receita de facer hamburguesas na casa, e detecto que hai certo interés. Ademáis as fotos quedaron ben apetitosas así que imos dar un pouco de fame.
Todo isto comezou no verán pasado, que un sábado erguín con ganazas de tomar unha hamburguesa. Nun comenzo botei memoria por se había algún sitio en Vigo onde me apetecese ir a pillalas, pero ó instante mudei de opinión: preferín facelas na casa. Ademáis non leva tempo nengún.
Ingredientes:
200/300g Carne picada ( eu fun á unha carnicería do barrio - non vaiades a un supermercado, carafio - e pedín carne picada para facer hamburguesas, eles mesmos escolleronme dous tipos, unha máis magra e outra máis graxa e fixeronme o picado no momento )
Sal
Pementa
Salpimentei a carne (no meu caso é quere dicir que pimentei moito, porque non lle poño moito sal ás cousas, ademáis, a carne de tenreira xa me parece que de natural ten o punto axeitado), mezcleina e din forma a dúas hamburguesas.
Sobre a cantidade, nos restaurantes falan de hamburguesas de 200g ou 400g, eu fixen dúas de coma 150g e xa me pareceron ben grandes.
Algún preguntará: 'E o ovo?' Eu non lle puxen ovo. Se buscades en Internet a maioría das receitas en España din que hai que meterlle ovo (en outras ata din que hai que usar pan raiado). Eu fixeno así ás bravas. Agora a posteriori, mirando en Internet, as recetas americanas (que son os que sentan cátedra nesto das hamburguesas, por algo as inventaron) normalmente non levan ovo (e para nada pan raiado). Disque o ovo fai falla para darlle consistencia: as que eu fixen non lles facía falta. Pode que axudase (vin recomendacións de elo) que fixen as hamburguesas con tempo e as deixei collendo consistencia e comprimindoas un puouco (a Gordon Ramsey vinlle nun video que aconsellaba preparalas un pouco antes e metelas na neveira para que non se desfixesen logo - a min a idea ocurriuseme de casualidade).
E finalmente a última cousa que fixen foi untar un chisquiño de aceite unha plancha de ferro gorda e meterlle lume, moito lume. Tiña a idea que a hamburguesa tíñase que facer nun ferro moi quente, e así lle din.
Mirade coma quedou todo:
Hamburguesa xa ca forma Bolo de pan caseiro (na panadería) Queixo Larsa Trebol
A todo lume na plancha, e tirando ó final metolle o queixo enriba e deixo que co calor da carne funda.
Xa está lista para tomar (o queixo vai por baixo): ketchup e mostaza, e para dentro.
Es curioso comprobar que en un sitio tan teóricamente reacios al picante como es Galicia, no hay cafetería o restaurante popular en el que no tengan su botecito de Salsa Tabasco. Y ... no me atrevo a asegurarlo, creo que tambien es bastante habitual tenerla disponible (o un sucedaneo en el resto de España). ¡¡España debe ser un mercado (sorprendentemente) muy bueno para el fabricante del Tabasco!!
En USA obviamente se encuentra Salsa Tabasco en muchos sitios, pero hay mucha más variedad de marcas... Pero en este caso la que es ineludible en cualquier restaurante Chino (y los hay por todos lados) es la salsa del Gallo: (Por cierto que la salsa no es china - que son gente de poca valentía en cuanto al abuso del picante - si no que es Tailandesa, se llama Sriracha)
Y aunque la salsa se llame Tabasco, en realidad es originaria de USA... Los mexicanos (que es donde está Tabasco) tienen su propia salsa, que no se si se hace con pimientos de Tabasco o con pimientos de otros lados. En México la salsa que hay por todos lados es la Valentina:
¿Muffins o Magdalenas? Las diferencias no son grandes, pero creo que sí las hay: los muffins son un poco más grasos, suelen llevar rellenos y se hacen con unos moldes (supongo que porque la masa es más viscosa y no aguantarían tan sólo dentro de los moldes de papel). De hecho creo recordar que ya escribí hace tiempo sobre diferencias y parecidos... Pues sí: escribí de la diferencia entre madeleines y magdalenas.
A mi me gustan mucho los pasteles con limón, y aprovechando que tengo unos fantásticos limones de mis padres... Y que tengo un montón de semilla de amapola que compré cuando fui de viaje a Alemania (allí la venden en el Lidl en bolsas de 400g, imaginad lo populares que son). Así que me animé a hacer unos pastelitos que probé en Estados Unidos y que me gustan mucho:
(No voy a copiar la receta, os dejo el enlace para que la tomeis del original, y además así podeis leer su interesante blog)
Las únicas notas que añado a la receta son 2:
Yo siempre saco los huevos de la nevera para que estén templados. Lo he leido en libros y me lo ha comentado mi abuela, y lo cierto es que las claras se levantan mejor y la masa queda más jugosa.
Igualmente la mantequilla la dejo fuera de la nevera desde muchas horas antes. Así queda muy blanda, y se mezcla muchísimo más fácil con el azucar.
Por cierto que aprovechando lo que comentan Juan Antonio, con alguna receta que he encontrado en Internet o en algún libro, no hay manera de que salgan bien. Como que las cantidades tengan algún pequeño error. O te pones a comparar diversas recetas y ves que hay pequeñas diferencias y unas salen bien y otras mal (en este caso no, la receta no me ha dado ningún problema). Alguna vez he leido por ahí que algún cocinero famoso falsea la receta para que no le queden a la gente perfectos. ¡Que se yo!
Una de las peculiaridades culinarias de Los Angeles (geografía y urbanismo obligan) es la hiper-abundancia de los llamados taco trucks (desconozco cual es el nombre correcto en castellano): en diferentes días y en diferentes horan van parando para ofrecer comida rápida y conveniente. Y sólo por las fotos que se ven, muy sabrosas.
Y por supuesto que reflejan la multiculturalidad de la ciudad: los hay ya de tacos koreanos y en este caso se trata de uno de nombre muy divertido: Lomo Arigato, especializado en comida peruano-japonesa. Y por supuesto, todo esto tiene una vertiente tecnológica, ya que no tienen un lugar fijo, utilizan el twitter para avisar a sus clientes de la llegada: Lomo Arigato.
La colección completa de fotos sobre Lomo Arigato:
Cuando vivía en Chicago, nos sucedió una pequeña anéctoda: acostumbrábamos a ir bastante veces a un restaurante tailandés que había en el Loop, justo a la orilla del río. Cuando hacíamos el pedido pronunciabamos de manera bastante chapurrera el nombre tailandés del plato, el camarero nos mal entendía (a veces le teníamos que repetir o las más de las veces señalar) y acudía a cocina a decir (en este caso bien pronunciado - pues por sus rasgos parecían auténticos tailandeses) la orden. Al poco rato se oían voces en la cocina que repetían el nombre del plato tal como lo habíamos pronunciado nosostros: si bien el restaurante era tailandés y los camareros así lo eran, los cocineros eran mexicanos. A veces pensábamos que hubiese sido más sencillo ir nosotros a pedir el plato directamente a cocina. Nos hubieramos entendido mejor.
Esta anécdota ilustra que en Chicago (no conozco otras ciudades de USA tan a fondo) muchísimos de los restaurantes, fuesen Italianos, Griegos, Japoneses, "Españoles" (hay bastante céntrico un restaurante de cocina española regentado por un gallego),... asadores, de cocina cajun, ... En cocina casi siempre eran mexicanos (o centroamericanos).
Por eso cuando vi esta película pensé en el momento en estos tiempos. Según veo en la película, en California pasa un poco de lo mismo:
Un gran tributo a todos esos grandes cocineros mexicanos que trabajan en Estados Unidos.
(Aún así, mis sitios favoritos de Chicago eran restaurantes Mexicanos - la Taquería Morán)
Por cierto, el narrador trata de otro tema que siempre me ha fascinado: la llegada del chile o de los pimientos picantes a oriente: fueron a través de los Portugueses pasando por India o fueron directamente hasta Filipinas. ¿Cual será la historia verdadera?
A veces la apariencia que en Laconada tenemos una cierta fijación en la cocina asiática, y aunque no creo que sea cierto (lo nuestro es más gabacho-galego).... Vamos a dar pie a tales sospechas: una de "cocina china". Para ponerlo todo por delante, yo no soy nada aficionado a los restaurantes chinos (y bastante reticente en cuanto a los de cocina pan-asiatica - que antes eran restaurantes chinos). Y una de las razones es precisamente la que se menciona en este video:
Antes de nada: ¡el video está en inglés! Y además Jennifer 8 (8 es el numero de la suerte para los Chinos y tambien el título de una película - bastante mala - de asesinos psicópatas) en más de un momento de la película se acelera y se le entiende bien mal.
Pero no por eso el video deja de ser desternillante. Merece la pena verlo por la cara de los chinos desconcertados ante una galleta de la suerte. Ya se que todo el mundo sabe que las galletas de la suerte que dan en los restaurantes chinos no son de origen chino, pero ir a China y constatar la perplejidad que causan entre la gente es todo un puntazo. (By the way, según las investigaciones de Jennifer las galletas son de origen japonés).
Ya para anécdotas relacionadas con las galletas, Jennifer cuenta el caso de que en un sorteo de lotto americana (como la Primitiva en España) que mucha gente tenía los mismos números (más de 100 personas, si no me he olvidado de la cifra). Y no habían hecho trampa: ¡habían usado los numeros que aparecen en las galletas de la suerte!
Bueno, no voy a seguir que voy a transcribir (y destripar) todo el video, y así hago perder la gracia. La intención de Jennifer es destacar que platos que los americanos se encuentran en los restaurantes chinos son invenciones de los cocineros chinos para satisfacer lo que les gusta a los estadounidenses.
Y esta tendencia se observa en todo el mundo (porque los chinos han abierto restaurantes en todo el mundo). Como dice ella hay restaurantes chinos-franceses, chinos-italianos, chinos-peruanos (la famosa chifa), chinos-mexicanos,...
Y chinos-españoles. Me pregunto yo cual serán los platos españoles de nuestros restaurantes chinos. El cerdo agridulce tiene todo el aspecto de serlo, pero no: es un plato tradicional chino (aunque modificado de todas las maneras posibles para que no se parezca nada al original). ¿El pollo con salsa de limón? Voy a tener que investigar preguntando a alguno de mis amigos chinos (aunque con lo variada y diversa que es la cocina china, va a ser díficil).
¿Que plato considerariais vosotros como infiltrado?
¿Que está haciendo esta señora? Pues está preparando uno de los platos clásicos de la cocina texana: Chicken-Fried Steak. Un nombre que al menos a mi me ha llevado a la equivocación, porque no tiene nada de pollo. Si esto ha despertado algo de curiosidad, hay unas fotos fantásticas y una historia muy extensa de este plato en el post: Independence and chicken-fried steak (en Inglés, lo siento).
Nunca habría pensado que pudiera tener curiosidad por la cocina Texana, pero me he encontrado con el blog titulado Homesick Texan que me ha impresionado. En parte por las deliciosas fotos (mucho macro, como me gusta a mí), en parte por las pequeñas historias con las que acompaña cada receta. (Eso sí, una vez vas obteniendo información sobre la cocina Texana te das cuenta porque nunca te había llamado la atención: el Tex-Mex no parece lo suficiente diferente al Mex-Mex y el resto de los platos son demasiado sencillo y cárnicos).
Ahora ya puedo resolver la curiosida del chicken-fried steak: el chicken va con el fried y no indica la composición del plato, si no la manera de cocinarlo: frito como el pollo (que en Texas es rebozado y frito). Y tampoco es necesariamente un steak si no que es una pieza de carne de buey correosa que se golpea de manera salvaje para intentar hacerla algo masticable. Y para terminar... se sirve con salsa.
Y otra cosa que me ha llamado la atención es que uno de los ingredientes básicos de la King Ranch Chicken es una lata de crema de champiñones (Campbell imagino). Yo creo que en España aún no existe ningún plato (¿Fabada Litoral tal vez?) en el que un ingrediente enlatado ha pasado a ser indispensable. ¿O sí?
Bueno, pues nada, ya queda presentada una interesante ventana hacia la gastronomía texana. Que ustedes queden servidos.
Ya me llamó la atención hace unos cuantos meses el 'verdadero' bacon inglés. Así que en mi nueva visita a Sussex y Londres, seguí investigando el tema. Por un lado confirmé que el bacon que había probado en el noroeste de Inglaterra también se tomaba en el sur de Inglaterra y en Londres, con lo que quedaba descartado que fuese una especialidad local. Por otro lado, en Londres descubrí que (para tener contentos a los turistas) en sitios ofrecían bacon al estilo americano.
Porque lo curioso es que si bien los ingleses transmitieron su breakfast a sus colonias americanas algo extraño debió pasar en el camino porque el concepto de bacon es completamente diferente:
El bacon inglés son más bien lonchas de carne más bien magra, con formas redondeadas. (A la vista parecen de músculo de la paleta o de jamón de cerdo ¿no?) Además más que ahumadas, lo que se le nota es que están muy saldadas. Por otro lado se sirve medio hecho, en cuanto se hayan tostado un poco.
El bacon americano son tiras finas de panceta (en algunos casos con bastante poca grasa), ahumada, pero sobre todo hecha durante tanto tiempo que quedan crujientes (aunque normalmente solo duras y muy pasadas).
Visto lo visto, aun a pesar de la distancia, los españoles hemos asimilado la palabra bacon de los americanos, porque la usamos para referirnos a la panceta. Ganas tengo de seguir investigando esta curiosa evolución de la palabra y del producto.
Y para compensar que abuso de poner fotos de otros, aquí está el hijo del carnicero ayudando a su padre (en el Old Market de Oxford):
Postdata:
Para darle un poco más de confusión, acabo de descubrir que Casa Tarradellas vende unas piezas de carne llamadas lomo bacon que se parecen muchísimo al bacon que sirven los ingleses:
Los estadounidenses no dejan de sorprendernos con dietas cada vez más y más absurdas. Básicamente una dieta para que tenga éxito en Estados Unidos no debe decir que comas menos y tiene que incluir el mayor número de alimentos grasos posibles. Luego de la ya bastante delirante Dieta Atkins (en la que podías comer alimentos grasos, pero tenías que evitar los hidratos de carbonos), ahora mismo esta vendiendo millones de ejemplares un libro llamado Eat This, Not That!: un libro en el que da unos consejos interesantes, como que comas un BigMac y no un Wooper (y te ahorres 200 calorías). En general o bien los de McDonnalds se han especializado en comida sana, o si no el libro parece patrocinado por ellos, porque casi siempre es más sano comer algo de McDonnalds que la opción alternativa. Y no, a mi no me parece una dieta recomendable. Me parecería bastante mejor que intentasen evitar que te llenases de comida basura ¿no?