Mostrando entradas con la etiqueta japon. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta japon. Mostrar todas las entradas

lunes, 8 de diciembre de 2025

Omichi Ramen Bar


 Xa está rematando o 2025 e tiñamos pendente falar de Omichi Ramen Bar. Aquí en Laconada foi Pepe quen primeiro foi e recomendou moito. Pepe estivo en Xapón hai uns anos (antes de que todos os influencers en yotubers deran en ir por alá), así que coñece ben o tema da cociña xaponesa. E dixo que ... lle gustara moito e que lle lembrara ós ramen que tomara en Xapón. 

Aqui unha foto de Pepe do Ramen Shoyu. Pepe foi ó mediodía, onde teñen a opción de menú do día que inclue que pides un prato e che incluen de gratis a bebida (así que é máis ben menú dun prato). O mellor é que miredes no Instagram de Omichi onde teñen explicado o menú
Tamén probou o seu curry con tonkatsu (porco empanado). Gustaronlle as dúas cousas. 

Eu fun a cear. Na cea non é tan diferente ó mediodía, porque os 4 tipos de ramen seguen estando dispoñibles, pero tamén teñen pratos especiais de peixe e outras cousas que tamén podes pidir. 

Nos por exemplo pidimos unhas vieiras estilo xaponés moi sabrosas. Logo eu probei o Mazesoba, que son uns fideos curiosos que non veñen con caldo, e que levan ovo crú. (O Mazesoba é unha receita bastante recente en Xapón, o cal tampouco ten nada malo, dado que en realidade casi todos os ramen popularizaronse na posguerra, así que o mundo do Ramen é todo moi innovador). 

De postre o día que fumos tiñan unha curiosa tarta de cacahuete


Pois coma dixemos, a Pepe encántalle o lugar e parecelle ben auténtico e a min tamén me gustou moito. Agradezo moito que en lugar de tentar facer unha carta amplísima con mil e cacho tipos de ramen (que logo non son tan diferentes) realmente traballan con poucas opcións pero ben resoltas (eu coido que iso é moi bóa idea: less is more!). Eu tamén destaco que nos seus ramen sempre teñen verduras e productos frescos, que sempre prestan moito e dan un sabor moi fresco. E logo está ben que teñen un montón de especiais coma entrantes ou coma pratos especiais. Así que teñen a súa máxia de que cada finde pode ser un chisco diferente. 

Un par de detalles: Non aceptan reservas, e iso supón que se queredes ir ahi que ir á porta e esperar que teñan sitio. O cal pode ser se cadra un pouco incómodo para algúns... Pero de todas formas non austedes porque non vos fan esperar na porta todo o rato, apuntanvos, collen o voso número e quedan de avisarvos cando quede mesa libre. Iso sí, non sei con cantos turnos traballan. Outra cousa que ... a min pareceme unha parida, pero se cadra a algún lle parece mal... os rapaces que teñen o restaurante non son asiáticos (son de Vigo!). Pero ei, que carafio é iso de considerar que os restaurantes non son auténticos se cociña xente de aquí. Estes rapaces danlle moi ben, e coma certifica Pepe, as receitas son tal coma en Xapón. 

Omichi Ramen Bar:
https://www.instagram.com/omichiramenbar/


viernes, 8 de noviembre de 2019

Amargura

Hai uns anos popularizouse o termo de "supertasters": xente que ten as papilas gustativas máis activas do normal e nota a amargura moitísimo.  (Bueno, e tamén polo visto, o picante, e a graxa, e en xeral parece que todos os sabores).  Interesante o tema, iso explica porque a moita xente as cousas sábenlles máis intensas ca os demais.

Vale que despois hubo algún listo que se excusou nesto dos "supertasters" para xustificar porque a e non lle gustaban os vexetais (suponse que son as comidas que teñen máis compoñentes amargos). Historia que xa non creo tanto, porque as zenouras, os tomates, as cebolas, o calacú, .... non son amargos. Iso é so, que non lles gustan e punto.

Bueno, pois eu debo ser "infrataster". Sobre todo co paso dos anos, cada vez gosto máis das cousas amargas e cada vez menos das cousas doces.
  • das cervexas prefiro unha IPA ben amarga a unha de estas tostadas ou dobles que deixan un saborciño doce (e a Stout á Porter)
  • grelos ou brécol antes ca repolo branco ou coliflor 
  • o café e o ten, tomoos sen azucre (ben é certo que evito o café torrefacto este requeimado) 
  • o chocolate, negro 
  • o Fernet (si, ese licor amarguísimo que toman os arxentinos) antes ca o licor café (que normalmente é doce) 
  • amendoas e avelás sen torrar (así estan amargas) 
Pero deixemos o tema das miñas preferncias persoais (ainda que sairá o tema máis adiante).

Os galegos podemos pensar que somos dos campeóns nesto do amargo, dado que tomamos moitos grelos e nabizas... Pero coma en todo hai quen nos gana. Por exemplo os chinos e os mexicanos. Dos chinos non podo falar tanto, pero o tema dos mexicanos teñoo máis controlado.

En México ademáis de picante (e de poñerlle queixo fundido a todo), tamén gostan do amargo. Teñen a tradición de consumir quelites. Os quelites son varias castes de herbas do campo (que hoxendía xa son cultivadas), que adoitan ser bastante amargas.  Consumense polas suas propiedades medicinais, sobre todo por ser dixestivas. Pero o certo que é co paso do tempo xa se fai máis polo seu sabor (ademáis de amargo teñen outras sabores).

Unha das máis populares (e das máis amargas) é o epazote. O epazote é fundamental para moitas cousas: vai cos frijoles, vai ca salsa dos chilaquiles e quesadillas. Engadeselle os graus de millo para preparar os esquites. É utilizada case todos os días.






O choio é que normalmente usase para dar sabor, e en pouca cantidade (e moitas veces sácase cando se vai servir). Pero eu tiven a idea peregrina de facer un salteado de epazote e flor de calacú e tomalo en tacos:



 Na foto queda moi chulo, e ides pensar que foi o taco vexetariano definitivo. Pero na realidade, aquelo era tan amargo que cando o comias quedaba a gorxa seca e costaba darlle ó seguinte taco.
(Pero bueno, coma bo "infrataster" que son, comino todo .... pero non volvín a repetir o plato).

De ahí pensei que iso fora unha idea absurda miña e que os mexicanos non tomaban o epazote así. Pero mirade, o cabo dun tempo, a señora Guille (unha das miñas mestras nesto da cociña mexicana) invitoume a unhas quesadillas tamén de flor de calabaza con epazote.

(Se observades, as súas levan menos epazote e este está máis cociñado, así que se cadra iste era o segredo. De todas formas non pensedes que aquelo non amargaba. Ainda o facía).

Pois aquí queda esta pequena historia do amarga que é (as veces, a maioría dos platos non levan quelites) a cociña mexicana.

Hai un rato falei dos chinos. Os chinos tamén gostan de comida amarga. De feito alá teñen moita afición por un parente dos pepinos que é tremendamente amargo: Momordica charantia. Contan as historias que esta hortaliza é tremendamente amarga. Tanto que incluso alá en Asia a xente esta dividida entre a quen lles gusta e quen non o soporta. Eu non fun quen de probalo nunca así que non podo dicir canto amargo é. (Pero como podedes supoñer polo que comentei antes, teño ganas de probar canto ten de amargo).


O melon amargo este tamén é popular en India e Xapón. De feito esta foto ven de Xapón:

Goya Chanpuru Large.JPG
By User:Jpatokal - Cooked up, taken and hungrily devoured by Jpatokal at Contentshare Studios., CC BY-SA 3.0, Link

sábado, 23 de junio de 2018

Funazushi

Porque os visitantes de Laconada dadeslle ben ó inglés ...


Que non lle dades ó inglés? Pois eu pensaba que sí.

jueves, 5 de enero de 2017

Azabu: xaponés, pero de outro estilo

Nas miñas visitas a París sempre me piden que vaiamos a un restaurante a tomar sushi. París está cheo de "restaurantes que ofrecen sushi", pero non hai tantos que ofrezan sushi de calidade xaponesa. Vale, hai coma 10 ou 12, pero teñen a característica que estan un pouco espallados pola cidade (se ben hai unha certa concentración na zona de Opera / Chatelet). Bueno, pois o tema é que hai que ir a tiro fixo. 

Veña, logo da introducción:
  • Planexamos ir a un restaurante de Sushi en Saint Germain.
  • Chamamos para reservar pero ninguén collía o teléfono, pero sonaba. 
  • Ante a dúbida de que poidese estar aberto e non funcionase a reservas achegamonosnos.
  • Chegamos e está non só pechado, se non en obras.
  • Facía frío, tiñamos fame, así que buscamos o restuarante máis cercano que había que fose xaponés (e que non fose de ramen, porque a meu sobriño non lle gusta o ramen)
  • Chegamos a:

En stricto senso, tampouco acertamos, porque non é un restaurante de sushi, é un restaurante xaponés, pero de cociña á plancha. Pero tiña un platiño de sushi, así que quedamos a investigar.

O restaurante Azabu fai cociña de tradición xaponesa, pero con algúns toques franceses, sen tampouco forzar moito o tema da fusión. E case todos os platos están feitos á plancha, así que non é un restaurante de calqueira tipo de plato, se non que ten un enfoque determinado. Claramente non é un restaurante de sushi, tampouco é un de estes restaurantes parisinos cun cociñeiro xaponés que fai fusión ou cociña francesa. Tenta ser moi xaponés, e ó mesmo tempo tampouco o é. 

O que sí que é xaponés é o servicio e os cociñeiros: en este sentido senteste coma se estiveses en Tokyo. O cal é un pequeno problema porque algunhas camareiras falan medio mal o francés (non probei co inglés) así que hai moitos "lost in translation", pero son pacientes e ó final consegues organizarte. (Hai moita xente que rosma moito online dos problemas de comunicación no restaurante, pero hai que tomarse estas cousas con mellor humor). 

Nos pasámolo ben. Non foi o que queríamos (íamos só polo sushi), pero a comida está boa. O prezo, como digo é caro. Coma xa dixen, o trato foi moi amable, e todos os problemas de comunicación fixeron que botasemos unhas risas, tanto nos coma eles (e en todo momento tiveron paciencia de esperar a que nos entendesemos). E o feito que ó final non fose un restaurante de sushi serviunos para probar outro tipo de comida xaponesa, que non estivo mal.  (Pero o meu sobriño prefiere sushi para a proxima) 

Aquí van unhas fotos, para que vexades un pouco que é o que fan no sitio. 


Isto era figado (non sei de que, porque coma dixen á camareira non se lle entendía demasiado ben)

 Isto si que sei o que era, era un chawanmushi, que é unha cousa que a moita xente dalle grima porque é entre sopa e unhas natillas, pero a min gustame moito polo sabor e porque non é solido, nen líquido, nen plato, nen sopa. E un pouco de todo.


Isto era o máis parecido que tiñamos a un sushi: é arroz de sushi con peixe cru, ovas e raiz de loto:  Chirashizushi

 E coma plato principal, pois un atún feito á plancha, arroz, sopa misho, pepinos encurtidos ...



A, e postre... isto é un biscoito de te macha ... e a verdade é que lles queda perfecto. De todos os doces de te macha que teña probado este vai ser o meu favorito. 

miércoles, 21 de diciembre de 2016

Adios Osushi, hola PurOSushi

Como decía Giuseppe Tomasi de Lampedussa (El Gatopardo 1958):
"Se vogliamo che tutto rimanga come è, bisogna che tutto cambi."
(Si queremos que todo siga como está, necesitamos que todo cambie)

En realidad es un poco retorcido usar esta cita, porque originalmente era muy irónica. Pero lo dicho literalmente aplica a este cambio: Osushi cambia de local y de enfoque para seguir siendo lo que era.

Así que el 2017, Osushi cierra y PurOSushi abre. Y muy cerquita del antiguo restaurante, así que no hay perdida. 

Fueron 10 años de Osushi, aunque yo sólo lo conozco desde 2009. Voy a ir poniendo un poco los diferentes menús de cada época para que se vea como fue cambiando y evolucionando la cocina de OSushi.

Aparte de que yo parece que la cámara ha mejorado, tambien se ve como poco a poco Andrés ha ido mejorando su arte. Y por otro lado se ven algunos platos que con los que se experimentó y que ahora ya no están en la carta. Una cronología de unos cuantos años de la cocina de Andrés. 

2009 - Bento de Sushi:

 2010 - Primer menú degustación
2011 - Visita veraniega



2011 - Xantanza en OSushi
2013 - Menu Niigata
2015 - Omakase veraniego
2015 - Fin de año en Osushi


2016 - Visita de primavera
2016 - Visita veraniega



 

domingo, 27 de septiembre de 2015

O Natto non é para tanto

Se buscades por internet o termo natto(Nattō) toparedes seguro listas de "alimentos máis asquerosos do mundo", e videos de tipos tomando natto con cara de asco (e tipos tomando natto dicindo que non é para tanto.

 

O natto é soja fermentada, pero moito, que queda coma unha pasta pegañenta (pero moito, moito).

Eu despois de ver tanta historia en Internet co tema do natto, pois tiñas moita curiosidade en probar o choio. Pero non é unha cousa fácil de topar....

Ata que... mira ti, aquí en México din cun (haino en moitos máis, eh) restaurante que tiña no menu natto (Restaurante Taro).




O plato era Natto, con ceboliñas, mostaza xaponesa e atún.

A ver ... e vos preguntaredes ... ¿que penso do natto?

Pois non é para tanto. Sabía un pouco extraño... coma a un vexetal un pouco ácedo, pero non sabía a podre, nin cheiraba raro nen nada. Nada de nada comparado cun queixo de sabor forte.

O que sí que era certo é que é abraiante o pegañento que é o choio. Estalo comendo e quedanche fios da pasta esta do natto entre o prato e a boca, e costa un chisco separar porcións.

martes, 4 de agosto de 2015

Breve pero intenso paso por Galicia!!!

Outro destes posts express... co tempo tentarei deixalo todo máis detallado.
Paso 1: Culler de Pau





E para rematar imoslle meter un pouco de caña ós do "cuñaismo enolóxico".

Nesta visita a Galicia fun 2 veces a Osushi, porque o meu sobriño me pediu expresamente que o levase. E coma é un rapaz excelente, hai que facerlle regalos exelentes. (Nota, as fotos son do meu menú, o sobriño tomou só sushi).
E despois, quedamos un grupo de amigotes outra vez en Osushi (Andres cansou de min esa semana):

jueves, 24 de abril de 2014

Fideos (japoneses) on the rocks: Hiyamugi

Mis amigos se meten conmigo porque soy siempre el que pido cosas raras cuando voy a los restaurantes. Para lo bueno y para lo malo, a veces me sale bien, y otras veces, me sale regular tirando a mal. No me preocupa esta fama, me la tengo ganada, yo mismo de manera inconsciente tiro a no repetir platos que conozco y probar lo que tenga aspecto más raro.

Ayer por la noche descubrí una curiosidad culinaria japonesa. Vi en el menú un plato que indicaba que eran ramen fríos, y lo pedí. Cuando llegó el plato, comprobé que eran fideos fríos, de verdad: Esto que veis en la foto alrededor de la gamba son dos cubitos de hielo.

 Para comerlos, pues se pescan los ramen se mojan en una salsa fría que parece de soja, pero que está hecha con atún seco y más cosas. En la salsa se añaden para dar gusto el cebollino.

¿Y que me parece? Pues está bien. Es refrescante, ligero, y aunque no lo parezca, llena. Eso sí, a muchos no les va a gustar un plato tan minimalista: es basicamente comer fideos y casi nada más. Eso sí, como plato de regimen perfecto. A otros puede que les sorprenda mucho lo de tomar los fideos fríos, fríos. Están muy al dente, firmes. Tienen un aquel particular en la boca al mordisquearlos.

Bueno, pues esta pequeña curiosidad la descubrí en México DF. Aquí en la Colonia Nápoles hay un restaurante japonés llamado Nagaoka. No es el restaurante japonés más purista de México, pero la verdad es que nos queda muy cómodo cerca del trabajo y tiene un menú bastante, bastane largo. Imaginad que hasta ofrece estos fideos típicos del verano en Japón. 

Más info para quien tenga curiosidad:

miércoles, 2 de octubre de 2013

Sorpresas en Colonia del Valle: Café Amano

Cuando llegué a DF, la zona en la que vivo (y trabajo) me decepcionó mucho. La zona de Insurgentes donde estoy es un continuo de sucursales de cadenas de restaurantes, lugares de comida rápida, restaurantes "de negocios", ... y eso por no seguir con los locales de actividades dudosas.

Pero conforme pasaron los días me di cuenta que en cuanto te alejas un poco de Insurgentes, hay cosas interesantes. Y apenas unos cientos de metros en la calle Magdalena, está el Café Amano



Pues sí, es  muy chiquitina, y los que lo llevan son japoneses (auténticos) y sirven café. Montón de dudas asaltan a uno:

  • ¿cómo es que vienen unos japoneses a vender café a México?
  • ¿cómo se apañan hablando tan poco español?
Bueno, aparte de cafetería (no he visto a mucha gente pidiendo café) funciona como un pequeño y sencillo restaurante, ofreciendo sopas, platitos de arroz, ensaladas y comida sencilla japonesa (no sushi). 

Sopa Miso

Curry Japonés de Verduras


Muy recomendable:
  • Precios asequibles
  • Comida auténtica, saludable y ligera
  • Ambiente muy tranquilo
Nota, es muy pequeño, así que puede que no haya sitio.

Café Amano
Magdalena 208
Colonia del Valle
Mexico, DF

domingo, 19 de mayo de 2013

Shio Koji en Vigo

Hace unos cuantos meses descubrimos el Shiokoji y escribimos sobre el en Laconada. Teníamos mucha curiosidad en saber como sería.

Unos cuantos meses más tarde, gracias a Mari de Casa de Cocina Japonesa, tengo un bote. Nunca hubiese imaginado que sería posible conseguir Shiokoji en Vigo.

Mil gracias Mari. Ya os contaremos que platos preparamos aliñados con esto, pero sin prisa. Lo bueno que tiene es que dura meses.

miércoles, 8 de mayo de 2013

Omakase de Niigata en Osushi

Hala, otro post más sobre el Osushi! Ya se que he escrito varias veces sobre el restaurante, pero creo que este post es necesario porque hablamos de una ocasión especial. Hace unos meses en Osushi ofrecieron, dentro de su menú habitual la posibilidad de probar el arroz de Niigata. Este arroz es considerado por los japoneses su mejor arroz (y teniendo en cuenta que los japoneses ya ponen un cuidado especial en el cultivo del resto del arroz, es lo mejor de lo mejor).

Por otro lado, en este post podréis comprobar la evolución de la cocina de Osushi. El restaurante y su cocina no ha dejado de evolucionar. El propio Andrés comentó esto mismo en su Facebook. Su viaje a Japón hace un año (y pico) le sirvió de empuje y enfoque para su cocina.



Mi recomendación para la visita al restaurante (y es la que yo suelo hacer siempre) es solicitar el menú "omakase" (que hay a varios precios a partir de 30€). Este menú ofrece normalmente, un tataki, un sunomono, y despues un encadenado de sushi de diferentes pescados y tipos (niguiris, makis, ...) pieza a pieza, conforme Andrés los va preparando (de los pescados que estén a la sazón en la temporada, no son a tiro fijo). Es lo más cercano a estar en una barra de sushi en Japón.



Respecto al arroz de Niigata: en general creo que todo el mundo se centra en el pescado a la hora de hablar Sushi. A mi, no es sólo el pescado, a mi me fascina el sabor del arroz, la combinación de ambos sabores. De hecho, en muchos sitios de Internet puedes encontrar que Sushi quiere decir arroz avinagrado. No te lo tomes necesariamente en serio, porque hay varias otras teorías sobre el nombre. Lo que sí que es cierto es que desde las versiones más antiguas (que no tienen nada que ver con la que se come hoy en día) siempre ha habido arroz en la receta.



El arroz de Niigata tiene como especial (o a mi me lo pareció) dos cosas: la textura, que es firme pero suave al comer y el aroma, tiene un aroma especial que no puedo definir pero si que no tienen otros arroces. (Nota y pequeña intrahistoria: en Osushi se animaron a comprar un lote de arroz Niigata - mucho más complicado de conseguir y muchísimo más caro. Ofrecieron este arroz en sus menús normales durante un fin de semana (y al precio habitual). Y lo anunciaron a través del Facebook de Osushi - una razón más para que sigais al restaurante en Facebook. No se si han vuelto a incluirlo en el menú. Y por supuesto, normalmente Osushi usa arroz japonés excelente en su cocina. No es tan extraordinario y exclusivo como el Niigata, pero es buenísimo).

Bueno, venga, unas cuantas fotos del menú, que de esta vez me han salido bastante resultonas y reflejan bien como es la presencia de los platos de Ohsushi.


Sunomono de pulpo:
Uno de las grandes novedades del menú de esta temporada de Osushi es que ofrecen (cuando está disponible de calidad suficiente) platos con pulpo. Este plato está muy logrado. El aliño que lleva en el fondo es de sabor dulce (acido y dulce) y redondea el plato.

Tataki de Listado
El listado es un pariente del atún y la caballa a medio camino de los dos dos. Es como un atún pequeñito. En Osushi tenían ese día listado para hacer tataki. Es una experiencia fantástica, porque si bien está tostadito por el exterior, el interior se desace en la boca completamente. (Me lo sirvieron con una lima y daikon rallado encima, dando un toque refrescante.

(Si bien estaba yo feliz con estos dos platos tan enormes, andaba yo un poco preocupado porque aún no había probado el arroz Niigata)

Arrancamos con el sushi...

Niguiri de Lubina:
La lubina, uno de los clásicos de Osushi, que además están promoviendo técnicas de pesca y sacrificio en barco para mejorar la posibilidad e usarlo para Sushi. El arroz de Niigata, como he comentado antes es muy especial. Aparentemente es muy parecido al arroz japones normal, pero la textura en la boca y ese toquecillo de sabor especial.

Niguiri de atún:

Me vais a perdonar porque no se distinguir bien los nombres de los distintos cortes del atún, y tampoco apunté muy bien en la memoria cuales de ellos eran de atún salvaje y cuales de atún de cria sostenible. Pero esto, tal como se ve en la imagen, es carne suavísima. Estaba tiernita, nada de estos atunes duros y helados.


Un Niguiri de cigala
Una novedad, creo que nunca me había coincidido probarlo en Osushi. Este, como todos los niguiri ya viene con el wasabi y la soja correspondiente, así que con todos estos platos, nada de perder el tiempo con los palillos y embadurnarlos en la soja (como sale en todas las películas y se estila mucho), si no que con la mano, y a tomarlo poco a poco.


Sushi de ventresca de atún
Otro tipo de carne del mismo pescado. En este corte, la grasa está mezclada con el músculo, pero no vayais a pensar, los dos igual de tiernos. No sabría que corte prefiero, si este o el anterior.


Roll de hígado de rape

Uno de los producto que se ha revalorizado estos años (y lo merecía) era el higado de rape. En el caso de Osushi, hace unos cuantos platos con el, por ejemplo este roll. Se que a no todo el mundo le gusta de igual manera el sabor fuerte de las visceras de los peces, pero aseguro que merece mucho la pena. La textura es suave suave, y el sabor es intenso.

Makis de atún
Estos makis son golosísimos. Con la parte más tierna y grasa del atún, prepara estas pequeñas delicias. El atún se desace en la boca, es impresionante.

Bueno, pues ya estamos. La intención era compartir estas cuantas fotos, hablaros un poco de la cuestión del arroz Japonés, y poneros al tanto (además con documento gráfico) de como funciona el menú omakase, que no se si mucha gente se anima, pero creo que merece mucho la pena sobre todo si sois apasionados del pescado.

domingo, 10 de marzo de 2013

Los fascinantes videos de Seiji Yamamoto

De estas cosas extrañas que uno encuentra en Internet. Fui a dar en un canal de Youtube llamado TokyoGastronomy. El canal tiene numerosos videos relatando paso a paso la preparación de platos de cocina japoneses. No son sólo interesantes desde el punto de vista culinario, si no que tal como están presentados (imágenes muy bellas, música relajada, sin voces ni explicaciones) son tambien muy agradables como video.

Este por ejemplo relata paso a paso la preparación de un plato de verduras (eso que parece, ¿son helechos?).



¿Quien ha hecho este video? Los videos son de Seiji Yamamoto. ¿Quien es Seiji Yamamoto? Es uno de los cocineros modernos más prestigiosos de Japón. Su restaurante es el famoso Nihonryori RyuGin (3 estrellas, top 28 de los mejores 50 restaurantes del mundo y tal).
Estos videos parecen ser (según leo en el canal) versiones de los videos de formación para sus empleados, pero que comparte en Internet (imagino que sustituyendo los comentarios en voz por música, y si no es así deben de ser los videos de formación más bonitos del mundo).

Todos estos videos están disponibles en el canal de Youtube mencionado al principio.

Y antes de terminar, incluyo un video de la preparación de una sopa de pescado. Asombroso la cantidad de pasos y la compleja simplicidad que es el preparar esta sopa. (Y la curiosa imagen de ver como usa un compresor de aire para limpiar la médula de la espina del pescado).

miércoles, 6 de febrero de 2013

Shiokoji

Cousas curiosas:

Teño que admitir que debo ser unha persoa ben rara, porque en canto vin esta foto, que para moita xente non tería unha pinta apetecible, apeteceume un montón saber que era.

Mirando en Interné descubro que o Shio-Koji é arroz fermentado en sal. E ainda me interesou máis: teño unha curiosade enorme por todos estes pratos que se fan gracias á colaboración de microorganismos, ben sexan fermentados, mohosos e cousas así. (Non quere dicir que necesariamente me gosten, pero fasciname a idea que o ser humano fose capaz de investigar e descubrir procesos para que a comida non se volte tóxica ou incluso que se atrevese a probar estas cousas por vez primeira).

Interesantemente, non é un producto que se teña que importar de Xapón, se non que se un é atrevido pódese facer na casa (bueno, hai que conseguir arroz xapones pero se cadra non é tan díficil): preparar shio-koji. Bueno, relativamente fácil, porque hai que conseguir koji, que é un tipo de moho xapones (Se cadra non é tan dificil porque koji é un Aspergillus e aquí en Vigo tivemos unhas bóas cepas de Aspergillus hai uns anos).

Nota: para aqueles que se alarmen polo tema de meter Aspergillus na cociña: non é perigroso. De feito case calqueira que teña probado algo de comida xaponesa ou asiática ten probado algo feito con koji. ¿A sopa Miso? O miso fermentou en koji. ¿A salsa de soia? A soia fermetou en koji. De feito o que ten de novedoso e orixinal da moda do shio-koji, e o feito que se fai salgado. Fermentados levanse facendo anos (bueno, non tanto).

(Non prometo nada, pero se cadra nun futuro veredes este post ampliado comentando coma me quedou o meu shio-koji feito na casa!)

miércoles, 23 de enero de 2013

Tsukiji & I

O outro día topei a revista Magazine (que publica La Vanguardia e ven tamén co Faro de Vigo) e vin esta foto:

Na foto salen Adriá, Gastón, e máis cociñeiros famosos cun chaleco antireflectante almorzando cedo nun dos sushi bars que hai na lonxa de Tsukiji. Esta foto fíxome lembrar (una vez máis) que eu tamén estiven alí almorzando. E ía escribir un pequeno post sobre a experiencia xa que tiña foto ilustrativa ...

... pero en pouco tempo, fixandome ben na foto, descubrín que non comín nese sitio. Eu comín nun que tiña outra barra. A barra era de madeira e estaba lixeiramente inclinada. Servía de plato: antes da ronda de sushis, pasaban uns trapos para limpar. O sitio era tal que así:

A Delightful End to an Early Morning
Foto de pjah73
Identificada a barra e identificado o lugar ainda non queda todo claro, porque podería ser en dou sitios que hai dentro de Tsujiki:  SushiBun ou o Daiwa (ambos teñen exactamente o mesmo aspecto).

Xa falara outra vez da miña visita a Tsukiji en Laconada, pero coma é unha das historias máis interesantes que teño, pois voltarei a contalo.

E moi curioso, que alá polo 2001 cando estiven en Xapón non era para nada eu un gourmet. Tiña en mente probar sushi auténtico en estilo xapones, e o certo é que todo coincidiu para que rematasemos almorzando de madrugada,  neste sitio da foto.

Unhas cantas cousas:

  • Nas fotos que teño visto (tiven que buscar moitas fotos en Internet para dar localizado o sitio onde eu comera) a maioría de estos sitios están cheos de turistas, ou de xaponeses con cara de ir comer fora. Moito cambiou o conta: alá cando estiven eu, no 2001, eramos só 2 extranxeiros, e o resto da barra eran todos traballadores da lonxa, cas súas botas e os seus monos e chalecos de colores
  • Non creo que sexan (coma din moitos en interné) os mellores restaurantes de sushi do mundo, pero o que sí, é que teñen algo especial: traballan con peixe recén morto, apenas refrixerado (para algo están na lonxa). A verdade é que é moi especial eso de tomar o peixe morno.
  • O toque ese medio cutre de comer na propia barra e nun sitio tan canijo e trapalleiro, é un puntazo. (No noso caso, tiña a avantaxe que estaban abertos dende as 6:00 da mañá, que tiñamos fame a eito)