Mostrando entradas con la etiqueta carne. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta carne. Mostrar todas las entradas

jueves, 25 de julio de 2019

A Taberna de Lino (Moaña)

A Taberna de Lino está en Moaña, pero moi cómoda para ir dende Vigo ou Pontevedra. Esta no alto de A Fraga. 

O sitio está especializado en carne. O máis interesante é que teñen carne de Vaca Premium do matadoiro de Bandeira, e tamén teñen cortes selectos de outras orixes. É interesante porque ademáis dos clásicos cortes europeos, tamén tes a posibilidade de cortes americanos coma o tomahawk, o rack... (non saen na súa páxina web, pero cando estades alí xa vos presentan un listado con fotos de todos os cortes). 

Nos fomos a probar a fragantina (que é un corte semellante á famosa fiorentina italiana) e un rack. Primeiro traennos os cortes par que os vexamos antes de cociñar: 

 E logo xa veñen cando están no seu punto. Coma deves traenos xa cortados, e sen engadirlle o sal, para que cada comensal poña o sal que considere (isto é un detallazo).

Iste é o rack:

E iste é a fragantina:

E rillamos nel cousa mala, de feito non quedou nada:


Para acompañalo tomamos un mencia da zona de Monterrei, moi xeitoso: Pájaro Loco.


En resumo:

  • Carne moi bóa. Cortes moi variados, e toda a carne de primeira. Podes escoller en case todos os casos a afinación. 
  • Cociñada ó seu punto, sen que lle metan eles o sal (ainda que se eres de querer pasala de máis logo, tamén tes a opción que che traian unha plancha)
  • Trato moi acolledor e lugar moi bonito. 
  • Os viños non teñen precios excesivos. 
  • O sitio que teñen é moi acolledor. En verán teñen terraza (cuberta) e en inverno podes comer dentro dunha casa de pedra con chimenea. 
Os peros: 
  • Non ten moi bó sitio para aparcar (teste que buscar a vida)
  • A carne bóa é cara (de todas formas a Taberna de Lino tamén ofrece na carta outros platos de carne a prezos moi axustados: pero eu creo que merece a pena ir a probar os cortes máis selectos. Ahí xa decidides vós). 
Moi recomendable. 

domingo, 15 de enero de 2012

Cen anos de Celso Emilio: Pata de Poeta en Celanova

Deixamos atrás o ano do centenario de Álvaro Cunqueiro e comezamos o ano do centenario de Celso Emilio Ferreiro.


E que mellor maneira que comezar as celebracións ca achegarnos a visitar a súa tumba para lle rendir de maneira pequeneira honra (esperemos que contrariamente ó que pasou con Cunqueiro, haia unha chea de homenaxes oficiais e todo tipo de eventos).

E sendo Celanova terra de poetas (Celso Emilio, Curros Enriquez, Mendez Ferrín), tamén teñen un plato adicado á poesía: pata de poetas no Forno de Lito - un clásico no bó comer de Celanova.

Antes de meternos en fregados, a pata de poetas é un plato típico de Celanova, porque se pode tomar no Forno de Lito, que está en Celanova. E Lito faino porque xa había tradición de facer este plato no desaparecido Hostal Comercial. Pero é un plato que se facía máis sitios antiguamente, e de feito aparece mencionado no famoso La Cocina Práctica de Picadillo. Esto non é ningún descrédito para Lito, todo o contrario, é un mérito, que se teña esforzado en manter e mellorar un plato que tradicionalmente se perdeu en outros sitios, pero que ninguén pense que é un prato tradicional que se fai nas casas da xente de Celanova.

Chipiróns encebolados

Riles con sesos

3 racións de pata de poeta

Pata de Poeta co seu xamonciño, chourizos e patacas

Requeixo con mel
Para xente que sexades un pouco mixiricas, encantávos este menú: riles con sesos e logo a pata de poeta. ¿Que é a pata de poeta? Pois é unha pata de tenreira, cocida durante un día enteira, para que os cartílagos e tecidos conxuntivos vaian ablandando, e logo sácanselle con coidado os osos e tendóns, para que quede unha peza brandiña coma de medio quilo (proteina pura, cero graxa). Logo, rebozase en ovo e fríese e acompañase cun rustido de chourizos e xamón, e unhas pataquiñas cocidas. Unha viaxe en pleno século XXI a comezos do ségulo XX.

Recomendo moitísimo ver a foto (e ler o texto de Manolo) da Pata de Poeta na que se ve perfectamente ó aspecto ó detalle do plato:

A Pata dos Poetas: receitas de contundencia e sabor decimonónico en Celanova

Para aqueles que non se vexan con ánimo, ou que non gusten de comer estas partes non tan nobres (pero igualmente saborosas) dos animais, o Forno de Lito ofrece carne de tenreira excelente, un bacallao ó forno famoso e moitos máis pratos...

Todo esto que vedes nas fotos, dúas botellas de viño, unha de auga, 6 cafés ... para 7 persoas por 22€. Mellor non vos hai!

O Forno de Lito (http://www.ofornodolito.es/)
Plaza de Cervantes, 12
32800, Celanova (Ourense)
Telefono: 988 432 105

O detallazo:

Faiseme ben raro o de facer o típico post de mostrar o que comemos, falar do ben que nos trataron e recomendar o sitio. Veña, teño que facer unha das miñas... e unha das miñas é fixarme moito nas pequenas cousas. De feito coido que os restaurantes interesantes notanse moito por pequeniños detalles (xente que se esforza que as cousas sinxelas sexan sobresaintes da por seguro que poñen moitísimo coidado cas grandes - non sei se me entendedes).



Unha cousa que me chamou moito a atención e gostei moitísimo e coma prepararon no Forno de Lito os chipiróns encebolados. A cebola alternaba unhas tiras douradiñas e outras moi pasadas e crocantes (as que vedes negras). Pareceume xenial a combinación de fios de cebola caramelizados e crocantes con cebola douradiña e suaviña. (Se cadra foi un casual, pero a min pareceume feitísimo con intención. Xentiña, se pasades polo Forno de Lito pedide os chipiróns encebolados - están boísimos, e confirmádeme que a vos tamén vos puxeron a cebola a dous puntos)

viernes, 2 de julio de 2010

Terror no asador

Sonche unha persoa de extremos. Cando algo non me gusta, non podo aguantar ca carraxe. O curioso é que son bastante comedido cando escrebo aquí, en Laconada. Vou tomar unha pausa a tal comedimento. E vou a poñer de media volta algo que non soporto. Preparadevos... aquí vai:

Non soporto os platos refractarios, as bandexas con brasas incorporadas, e as pedras de asar con lampariñas de metílico.

¿Que se estou de broma? En serio, me parece unha verdadeira merdada.

Hoxendía é imposible ir a algún asador ou restaurante desdes de carne que non che apareza con algunha de estas merdas. Pouco a pouco foise extendendo, e agora, é casi omnipresente (en asadores e churrasquerias ilustradas). [Por certo que tiñan que ampliar as mesas, porque o de tentar cenar nun grupo numeroso ca copa de auga, a copa de viño, un par de botellas, e os armatrostes estes que soltan un calor a morrer na mesa é ¡¡terrible!! Tiñan que engadir 50cm máis nas mesas para poder meter toda esta merda. As mesas seguen a ser da época pre-bandexas quentes]

¿Porque son unha merda? Pois porque en apenas un par de minutos a comida xa se empeza a pasar. Se non sacas a carne todo queda demasiado feito e bastante noxento (E se sacas a carne, tampouco arreglas moito, porque ca temperatura comeza a queimar a grasa ou xugo que quedou, e todo cheira a morrer).

Outro problema é que as pedras de asar na mesa, serven coma alibi para que che den unha carne de merda.
En serio os chuletóns estes que che cortan en tiriñas para facer na pedra. ¿Alguén os mirou? ¿Que merda de carne é? Non é tenreira, non é boi: ¿vaca vella e mala? Sabe malísima. Ademáis, traen a pedra cun montón de sal (sal en escamas, porque son moi fashion) que a xente pon cando a carne está quente, co que escurre a auga da carne. O resultado é que a xente come unhas tiriñas churruscadas.

O curioso do caso é que son un rara avis: moita xente que coñezo morre por esto. Vas con eles á churrasqueria e xa non piden churrasco. O que lles gusta é o chuletón á pedra (é todo carne, nada de oso, din - é todo nervio, graxa e o ides a estropear na pedra, penso eu). Porque ademáis o chuletón á pedra é para compartir. E eu son moi malo pechandome en banda e rexeitando esto. Esto último o teño que cambiar. A partir de agora, vou tomar só churrasco nestes sitios. Polo menos, de estropear a carne, que non me cobren a min a desfeita.

Para aqueles que pensen que son un ser vexetario ou piscívoro, deixademe recomendar un par de sitios onde si teño tomado carne decente. Para que me digades se non é moito mellor tomarse un chuletón de tamaño lóxico (entre 200 e 300g , todo máis grande é imposible de darlle o punto:
  • En O Cruce en Vilatuxe - ademáis de restaurante, teñen a súa propia carnicería, así que escollen o seu material direcdtamente. A croca é para morrer. Ademáis o punto de cocción do cociñeiro é tirando a rosado, co que gustará ós españois.
  • En O Minho Verde en Arcos de Valdevez - ou en algún outro restaurante de confianza na zona. Ahí tomei unha posta de Cachena da Peneda, que realmente merece a pena o que se paga por ela (e non foi ben tan cara, mirade).
  • En As Cangas en Vigo - Xa sei que As Cangas é sobre todo famoso polas súas fabadas, o entrecot ó cabrales (calqueira plato con salsa de Cabrales tamén entra na categoría das cousa que me indignan, pero non vou a extenderme neste momento), e tamén teñen un chuletón enorme que se fai en pedra. Este chuletón, non me apetece nada. O que me gustou é o entrecot que teñen (sen cabrales nen nada). Menudo entrecot, se ben o propietario me dixo "non é grande, eu tomo dous de estes sen problemas" non o creo. O entrecot pasaba ben dos 400g. E estaba moi bó. E no seu punto: cando peguei o primiero corte, os meus compañeiros (co prexuizo habitual que parecen ter todos os españois) soltaron un "parece que ainda está vivo". En realidade estaba suficientemente feito. Por tanto, demostrado está que non fan de máis a carne no sitio. Un aprobado a As Cangas.

martes, 11 de mayo de 2010

Carnaza en Alemania



No se si se puede decir que sea un tabú, pero me da la impresion que sí. El otro día, en la típica conversación con los compañeros de trabajo en el café (ese hábito social español que sirve como pequeña encuesta de cualquier tema) la gente se mostraba horrorizada porque yo hubiese tomado Steak Tartar.

Pues en honor a todos estos, les dedico esta MettWurst en su versión cruda: carne picada (de cerdo), adobada y ahumada y cebolla. Existe tambien una pariente de este plato con la carne picada más fina: el TeeWurst

Y para continuar con la rima un plato moderno que tambien acaba en Wurst: CurryWurst.


(Por cierto, aunque no soy mucho de dar mi opinión negativa de los platos, mientras que el MettWurst está realmente bueno - para quien se atreva - el CurryWurst me parece bastante deleznable - hasta para quien se atreva).

Nota curiosa final, que puede ser llamativa. Estaba revisando mis fotos del año 2002 (cuando ya llevaba 2 años viviendo en Alemania) y estaba más delgado. Mi cariño por la carne no quiere decir que la coma continuamente.

miércoles, 16 de diciembre de 2009

Cena rapidita con codillo sazonado y chucrut.

El otro pasé por Aldi y me llamó la atención que tenían a la venta codillos de cerdo sazonados al estilo centro europeo. Tengo visto por otros supermercados codillos sazonados de fabricación española pero no tienen nada que ver –que no por eso son peores, ojo–. Como, además, en la etiqueta estaba escrito en verde «¡...sustancioso!» y yo me creo todo lo que está escrito en verde, decidí adoptar una pieza.

El resultado ha sido una cena diferente que se puede preparar sin mucho esfuerzo y en 20-30 minutos, dependiendo de lo que tardemos en hacer la compota y si utilizamos chucrut envasada –en esta ocasión yo también he usado una deliciosa compota que preparó María a prinicipios del otoño–.


Ingredientes para 2 personas:

- 1 codillo de cerdo sazonado.
- 1 bote de chucrut.
- 4 patatas medianas.
- 2 manzanas arenosas.

Preparación:

Se pelan las manzanas y se ponen al fuego en un cazo mientras y las removemos de vez en cuando hasta que se hagan compota. Al mismo tiempo ponemos a cocer las patatas y preparamos el codillo siguiendo las instrucciones del envase -7 minutos en el micro-ondas o 20 en el horno, creo recordar- o, en mi caso, metiéndolo un poco en el micro, para quitarle la gelatina y grasa solidificada que lo acompaña y luego pasarlo por la sartén con la chucrut a fuego medio. He usado una sartén para preparar la chucrut para poder secarla evaporando los jugos que la acompañan.

Cuando las patatas están cocidas, podemos usarlas tal cual. Yo he preferido, por aquello de mantener las formas, esmagarlas con un poco de mantequilla para que se lleven mejor con la compota de manzana. También se puede hacer un puré añadiendo leche, si se prefiere.


Lo serví acompañado de mostaza y cerveza para beber. No es que sea un gran plato, pero sí hace una comida rápida y diferente. ¡Qué aproveche!

sábado, 28 de marzo de 2009

¿Carrilladas o carrilleras?

Uno de los descubrimientos culinarios que he hecho gracias a abandonar el terruño son las carrilladas o carrilleras de cerdo.

Insisto en lo del nombre, porque es muy curioso. El carnicero que me las "presentó" me dijo que eran carrilladas, pero un día se le dio por llamarlas carrilleras y hasta hoy. Pero peor es que cada cual las llama como quiere, cambiando de palabra incluso durante la misma conversación. Imagino que nadie sabe realmente como se llaman. Aunque tampoco pasa nada porque el DRAE las da por sinónimas.

También, en el apartado de curiosidades, comentar que si tienen intención de comprarlas, lo mantengan en secreto hasta el último momento, como si estuviese jugando al póker. No sé que es lo que tienen, pero siempre se venden en serie. En cuanto alguien se fija en ellas, todos llevan alguna para casa. Así que no se arriesguen a dar ideas.



El cómo las descubrí es una historia de amor a primera vista. No es una pieza de carne que esté siempre disponible, así que un día me sorprendieron en la carnicería. Las vi allí, en una bandeja, amontonadas, redonditas, con unas preciosas vetas blancas y totalmente desconocidas. No dudé en informarme sobre ellas y entender, enseguida, porqué nunca las había visto por Galicia y que ya las había comido antes en la cacheira. Sucede que en Galicia salamos toda la cabeza del cochino, mientras que por estas tierras, la cabeza del cerdo se despieza, separando la piel, la jeta, que toma adobada o fresca a la plancha, las orejas y los carrillos, que evidentemente son las carrilladas.

En la Carnicería Villareyes, me explicaron que era una carne bastante grasa y que aunque parecía muy blanda, en realidad era dura por lo que había que cocinarla mucho. Me dijeron que la gente solía hacerlas o guisadas o al honor aderezadas con limón.



Mi experiencia me dice que lo de la consistencia de esta carne es de ciencia-ficción. Cuando la tienes en el plato, la cortas sin problema, como mantequilla que se dice. La metes en la boca y parece que muerdes una nube que se deshace con un sabor muy suave en tu boca. Pero si no la saboreas con paciencia y obviando la primera impresión, te encuentras con el estómago lleno de trozos de carne sin masticar, con los consecuentes problemas de digestión. Y ojo, si alguien os cuenta que es muy indigesta, no le hagáis mucho caso hasta que la probéis vosotros mismos, porque lo más seguro es que esa persona lo haya comido muy rápido. No sería ni la primera ni la última vez que se diese tal caso por lo elástica que es y lo poco que lo parece. Será cuestión de los tendones finos que la atraviesan, similares a los que encontramos en el osobuco.

A la hora de cocinarlas, guisadas o al horno, están deliciosas. En el horno, tienen la ventaja de que vienen ya en porciones, con lo que además de ser una carne muy agradecida es fácil de servir. Es agradecida para asar tanto en cuanto al ser bastante grasa, tiene suficiente sabor como para no tener que preocuparse mucho de la condimentación -un lecho de cebolla y patatas, zumo de limón y salpimentar es más que suficiente para disfrutarlas- y no tener que preocuparse por si se seca demasiado. Guisadas, pienso que puede adaptarse al quehacer de cada uno siempre que se las deje hacerse bien. Aunque antes de ponerse a inventar, es mejor probarlas al horno para ir catando y entendiendo lo que pide esta carne. Yo tengo mi propia receta que he ido concretando a lo largo de los años, a ver si en los próximos días se la comento.

Me han comentado que últimamente se están haciendo muy populares, que se ofrecen en los restaurantes más chics y llegan a las carnicerías de toda la península -también en Galicia-. Que consigan fama, no me parece extraño, porque es una pieza de carne que realmente vale la pena aunque sólo sea para probarlas. Yo, por mi parte, siempre tengo suficientes congeladas en casa porque las visitas ya lo han adoptado como el plato de rigor.