Mostrando entradas con la etiqueta china. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta china. Mostrar todas las entradas

miércoles, 11 de marzo de 2026

Repolo xiang guo - Col Ganguo - 手撕包菜

 


Mirade, pois xusto hai uns días compartía unhas fotos da comida do restaurante América en Madrid, e esta semana estaba mirando as fotos e din en facer un dos seus pratos con repolo. 

A "Col Ganguo" ([sic] así dicía no ticket do restaurante) ou "Col al estilo olla" (tamén dicía no menú), chamoume a atención porque cha traian nunha perola metálica con lume abaixo e estaba cociñandose na mesa (e quedaba bastante churruscada coma vedes na foto). 

E logo mirando en Internet ainda é máis curioso porque dependendo da traducción o "ganguo" (ou "xiang guo") dinlle "hot pot". Pero claro, normalmente falan de hot pot con algo que ven con moito caldo e isto non ten líquido por ningún lado.  Pero aquí xa en linguística e etimoloxía non entro ... 

Eu animeime a tentar facelo na casa e estiven buscando receitas online. Hai unha chea pero a que máis me chistou sería esta: 

Fixoseme interesante que insiste en dúas cousas: cortar o repolo ca man (nada de cortar con coitelo) e logo que torra o repolo en seco antes de facer o guiso. Ambas cousas (que o repolo estaba cortado irregular) e que o repolo quedo ubastante requeimado nas esquinas estaba no prato que tomei no restaurante. Así que considerei que estaba ben. 

E digo que o prato é sinxelo e resultón. O de cortar os cachos do repolo cas máns é moi gratificante. Eles din que é moi importante para o resultado do prato. Logo é curioso o que fai de "torrar" o repolo en seco (outras receitas non fan, pero coma dixen, no restaurante o repolo comezaron a cociñalo en seco así que quedo co tema). Hai momentos nos que pensas que a cousa vai rematar mal (que vas estropear a tixola co de cociñar en seco, pero non pasa tal). 

O resultado é moi agradable, e un chisco diferente da típica verdura salteada china (que é coma que teñen centos de pratos de verduras así feitas). Está máis crocante, non sei se polo de torrala antes ou porque os cachos estan cortados a man ou qué. Probade e xa me diredes. 

Nota adicional, que coma vedes nunha das fotos ademáis dos chiles metinlle unha boa cantidade de pementa de Sichuan (花椒). Que era unha especie da que tiña escoitado moito e sobre a que tiña moita curiosidade. Sempre se dixo que pica moito pero que non é nen coma chile nin coma pementa. Bueno, eu sempre a tomara en pratos xa preparados con outros sabores e non tiña claro exactamente que parte de sabor daba. O outro día topei esta pementa no super asiático do barrio e merquei. Neste caso podo dicir que me pasei na cantidade no prato. A ver, comese ben e non morres, pero sobresae moito no sabor. Con dous ou tres grans era millor.  

E coma extra inclúo un video en chino de eles facendo a receita. Para que vexades que a cousa é auténtica auténtica (eu son moito de ver videos ce cociña incluso en idiomas que non entendo, moita xente fai videos curtos e ben explicados que podes entender ben todo sen saber sequeira que están dicindo). 


viernes, 13 de febrero de 2026

Cafetería Restaurante América 小吃 en Avenida América

Bueno, vecinos y visitantes de la Prospe, Guindalera y el nordeste del Barrio de Salamanca... No hace falta que vayais a Usera para comer comida china. Teneis un "chino-chino" en el barrio y muy auténtico. Eso sí, si buscáis en los mapas no lo encontráis ni locos! Porque se en Google Maps sale como "Cafetería Restaurante" a secas. 

Que tampoco es que el nombre propio sea mucho más específico, porque en el cartel de fuera pone Cafetería Restaurante América 小吃 (y estos símbolos solo quieren decir que dan de comer en chino, así que no es el nombre). Ah, y como véis están muy entusiasmados con traer a la clientela de after work, anunciando dobles, jarras y cubos de cerveza! 

Pero bueno, lo que sucede con este restaurante es que justo en la puerta de al lado hay una autoescuela... que es de las pocas de Madrid que hace las clases y los exámenes en Inglés. Así que casi todos los chinos de Madrid vienen a sacarse el carnet de conducir... y al terminar las clases o las prácticas pasan por el restaurante a comer. 

A mi me llevo mi compi chino y le dejé elegir a el menú y probamos todas esteas cosas: 


Curiosamente el "Pollo Picante" (así se llama en el menú) no picaba tanto (nota: yo soy de esos brutos que aguantan mucho el picante). Pero claro, si lo anuncias como "picante" uno se teme que se a el infierno. 


Este Mapo Tofu muy bueno. No se si conoceis la historia de este plato que es uno de los platos más famosos de Sichuan. Y me gustó, es una combinación de tofu tiernito con una salsa picante y exótica (porque lleva la pimienta de Sichuan). (Se que hay restaurantes en el centro de Madrid especializados en la cocina de esa provincia, pero ya tienen otros percios!). 


Y el Col Ganguo se me hizo muy divertido. Esto te lo preparas tu en la mesa. Es col con verduras y salsa que te traen en un plato metálico con calor por debajo y se va cocinando in situ. 


El Cerdo Yuxiang si que pica y no el pollo de antes. Dios mío, como dije yo aguanto bastante el picante, pero con este me daba una tos que no podía controlar (aún así me lo comí todo, estaba super bueno!). 

Bueno, pues aquí os queda la información sobre este sitio, recomendación de un nativo de Shanghai (mi compi, a el le gusta mucho y seguramente volveremos otro día). 


jueves, 11 de septiembre de 2025

Receta de Chop Suey (de la Isla de Reunión)

 

Aquí tenemos otra receta de las que hace Raphaël: el Chop Suey ... pero no el chino-americano, si no la versión que hacen en la Isla de Reunión (en el Oceano Indico, al lado de Madagascar). Si ya sé que la historia dice que el chop-suey nació en USA, y así es. Pero el plato se fue popularizando en la diáspora china y llegó a principios del siglo XX a la isla de Reunión como explican en el documental: La Réunion : le chop suey

Ingredientes para dos personas: 
  • 500g de carne de cerdo (lomo, paleta,....) cortada en tiras 
  • Verduras variadas que pueden ser (cuanto más variado mejor):
    • zanahoria
    • calabacin pequeño 
    • chayote
    • pimiento rojo 
    • manojo de acelgas 
    • manojo de espinacas 
    • ½ repollo 
    • ...
  • Para marinar la carne:
    • 2 ajos 
    • 2 cm de jengibre 
    • 2 cucharadas soperas de salsa de ostras
    • 1 cucharada de salsa de soja 
    • sal 


Proceso: 

  1. Rayar el gengibre y el ajo, mezclar con los otros ingredientes
  2. Cortar la carne de cerdo en tiritas, mezclar con la salsa  y dejar marinar.
  3.  Cortar toda la verdura en tiritas alargadas y finas, como de 4 cm de largo. 
  4. Encender el wok y cuando el aceite esté humeando, añadir las zanahorias y las coles (dejar 3 minutos moviendo constantemente) 
  5. Añadir el pimiento y el calabacín y esperar otros 3 minutos 
  6. Añadir los champiñones y las acelgas o espinacas y otros 3 minutos
  7. Apartar las verduras del wok
  8. Saltear la carne durante 10 minutos 
  9. Combinar la carne con las verduras y servir 









lunes, 5 de mayo de 2025

O Snack Bar (小食屋) ou ese Ensanche que sempre acolle

Non é que vos vaia eu tanto por Santiago, pero de cando en cando aparezco por ahí, e moitas veces un pouco de paso. E o domingo pasado, pois estaba eu entremedias a coller un tren pola noite, así que decidín ir tomar algo pero así en plan pouca cantidade... 

E tiña un pouco a idea de tomar un bocadillo de chicharrón (con queixo se tal), pero xusto dos sitios que tiña máis ou menos fichado (Chichalovers e o Frankfurt) pechan no domingo, e os outros sitios que localicei ofrecían tostas de chicharron e queso... e a min o choio das tostas non me parece mal, pero faime pensar nun sitio de "picoteo", con moita xente e pouca cousa. 

Pero surprise, no Google Maps se pos chicharrons aparece un sitio que se chama Snack Bar en Santiago de Chile: 

Que cando fun mirar nas fotos vin que aquelo tiña comida china. ¿Que tiña que ver aquelo cos chicharróns? 

Pois sabedes que, entón aquel foi o meu sitio elexido. Xa vai sendo coma a enésima vez que cando chego a Santiago e ando paseando polo Casco Vello remato tirando cara o Ensanche. Para comer ou beber fáiseme unha zona que sempre ten moita autentícidade. 

E ademáis teño un cariño especial porque faime sempre ter lembranzas do grande Snob Megalove (Esteban Yañez). E iste Snack Bar na súa rúa e que fai street food china íalle encantar. Non era só ir comer, se non era tamén un pouco lembrar a un amigo. 

Bueno, e agora logo de tanto palabreo. Asi luce por fora o Snack Bar. Para quen teña curiosade, o de enriba é 小食屋 (snack house segundo o traductor do móvil). Así que todo ben claro co nome! 


Tratase dun restaurante sinxelito e moi colorido que segundo vexo enfocase metade a moitas variedades de bubble tea, e por outro lado a comida china de snack. A min a verdade apetecíanme probar unhas cantas cousas do menú, pero cando vin que tiñan os famosos Jian Bing (unhas filloas que gostan moito no norte de China para almorzar na rúa) alá fun! 


Que lucir coma vedes lucen moi ben, e non lles falta nada do que un espera (logo de levar eu varios anos vendo videos de xente comendo estes Jian Bing, porque é coma que as redes sociais adoitan a sacarme cousas de estas). Estan sabrosas, alimentan sen tampouco empachar. Un inventazo eh! 



Así que a min encantoume a comida, góstame o concepto de facer comida popular china que non sexa necesariamente o típido dun restaurante, nen intentar ofrecer cousas que teñen outros sitios. Penso que é moi orixinal, e tamén axuda moito a promover un pouco máis o da cociña china, que non é todo igual. 

E bueno, queda apuntado para outra que pase por Santiago (a ver cando é). E espero que lles sigua indo ben. Eu un pouco por onde están, polo concepto de comida que teñen e polo dos bubble tea, supoño que ten que funcionar moi ben ca rapazada e cos estudiantes ¿é así? Bueno, eu son un pouco vello de máis para xuntarme con eles, pero aprecio este tipo de comida e moito. 

E encantaríame que lles vaia ben no negocio, porque cáeme de maneira xenial á muller que o leva. Sempre moi simpática e moi feliz, que xusto coincidiu que coma era domingo e non había moita clientela estaba alí falando cos seus amigos e falando co seu fillo. 

Snack Bar 
(street food chino)
R. de Santiago de Chile, 13,
15701 Santiago de Compostela


viernes, 8 de noviembre de 2019

Amargura

Hai uns anos popularizouse o termo de "supertasters": xente que ten as papilas gustativas máis activas do normal e nota a amargura moitísimo.  (Bueno, e tamén polo visto, o picante, e a graxa, e en xeral parece que todos os sabores).  Interesante o tema, iso explica porque a moita xente as cousas sábenlles máis intensas ca os demais.

Vale que despois hubo algún listo que se excusou nesto dos "supertasters" para xustificar porque a e non lle gustaban os vexetais (suponse que son as comidas que teñen máis compoñentes amargos). Historia que xa non creo tanto, porque as zenouras, os tomates, as cebolas, o calacú, .... non son amargos. Iso é so, que non lles gustan e punto.

Bueno, pois eu debo ser "infrataster". Sobre todo co paso dos anos, cada vez gosto máis das cousas amargas e cada vez menos das cousas doces.
  • das cervexas prefiro unha IPA ben amarga a unha de estas tostadas ou dobles que deixan un saborciño doce (e a Stout á Porter)
  • grelos ou brécol antes ca repolo branco ou coliflor 
  • o café e o ten, tomoos sen azucre (ben é certo que evito o café torrefacto este requeimado) 
  • o chocolate, negro 
  • o Fernet (si, ese licor amarguísimo que toman os arxentinos) antes ca o licor café (que normalmente é doce) 
  • amendoas e avelás sen torrar (así estan amargas) 
Pero deixemos o tema das miñas preferncias persoais (ainda que sairá o tema máis adiante).

Os galegos podemos pensar que somos dos campeóns nesto do amargo, dado que tomamos moitos grelos e nabizas... Pero coma en todo hai quen nos gana. Por exemplo os chinos e os mexicanos. Dos chinos non podo falar tanto, pero o tema dos mexicanos teñoo máis controlado.

En México ademáis de picante (e de poñerlle queixo fundido a todo), tamén gostan do amargo. Teñen a tradición de consumir quelites. Os quelites son varias castes de herbas do campo (que hoxendía xa son cultivadas), que adoitan ser bastante amargas.  Consumense polas suas propiedades medicinais, sobre todo por ser dixestivas. Pero o certo que é co paso do tempo xa se fai máis polo seu sabor (ademáis de amargo teñen outras sabores).

Unha das máis populares (e das máis amargas) é o epazote. O epazote é fundamental para moitas cousas: vai cos frijoles, vai ca salsa dos chilaquiles e quesadillas. Engadeselle os graus de millo para preparar os esquites. É utilizada case todos os días.






O choio é que normalmente usase para dar sabor, e en pouca cantidade (e moitas veces sácase cando se vai servir). Pero eu tiven a idea peregrina de facer un salteado de epazote e flor de calacú e tomalo en tacos:



 Na foto queda moi chulo, e ides pensar que foi o taco vexetariano definitivo. Pero na realidade, aquelo era tan amargo que cando o comias quedaba a gorxa seca e costaba darlle ó seguinte taco.
(Pero bueno, coma bo "infrataster" que son, comino todo .... pero non volvín a repetir o plato).

De ahí pensei que iso fora unha idea absurda miña e que os mexicanos non tomaban o epazote así. Pero mirade, o cabo dun tempo, a señora Guille (unha das miñas mestras nesto da cociña mexicana) invitoume a unhas quesadillas tamén de flor de calabaza con epazote.

(Se observades, as súas levan menos epazote e este está máis cociñado, así que se cadra iste era o segredo. De todas formas non pensedes que aquelo non amargaba. Ainda o facía).

Pois aquí queda esta pequena historia do amarga que é (as veces, a maioría dos platos non levan quelites) a cociña mexicana.

Hai un rato falei dos chinos. Os chinos tamén gostan de comida amarga. De feito alá teñen moita afición por un parente dos pepinos que é tremendamente amargo: Momordica charantia. Contan as historias que esta hortaliza é tremendamente amarga. Tanto que incluso alá en Asia a xente esta dividida entre a quen lles gusta e quen non o soporta. Eu non fun quen de probalo nunca así que non podo dicir canto amargo é. (Pero como podedes supoñer polo que comentei antes, teño ganas de probar canto ten de amargo).


O melon amargo este tamén é popular en India e Xapón. De feito esta foto ven de Xapón:

Goya Chanpuru Large.JPG
By User:Jpatokal - Cooked up, taken and hungrily devoured by Jpatokal at Contentshare Studios., CC BY-SA 3.0, Link

miércoles, 12 de diciembre de 2018

Jing Teng : chino-chino (bueno cantonés-cantonés)

Ciudad de México esta bastante bien surtida de muchos tipos de comidas exóticas, pero la china no tanto. Cierto, que existen los cafés de chinos (cada vez menos, y cada vez menos chinos) y un buen número de buffets. Pero tiran más bien de cocina occidentalizada.

Y no, el mini-chinatown de la Calle Dolores tampoco sirve. Los restaurantes de ahí estan hechos para mexicanos. Si se quiere probar un poco de cocina china hecha para chinos, lo mejor es irse hasta Iztacalco. Ahí en la Colonia Viaducto (pegada a Viaducto, obvio) hay un pequeño barrio chino. 

Hay varios restaurantes, pero yo fui directo al llamado Jing Teng, porque tenía antojo de Dim Sum, y este restaurante es famoso por ellos.  


Lo del dim sum, funciona bien cómodo... uno va a la vaporera, va levantando las tapas de los cestitos y cuando ve algo que le gusta se lo lleva. Luego pagas correspondiente a lo que has pedido.


Como veis, las vaporeras traen 3  porciones ... así que parece que en la tradición cantonesa... lo mejor es ir a comer en trío. ( Estoy pensando que tal vez sea porque el 4 es el número de la mala suerte en China).


Estos son dimsum de hongos.


Este es el más grandioso ... si no teneis reparos, esto son tripas guisadas al vapor. Estan realmente buenas. Tiernitas si bien aún tienen su toque crujiente, y le ponen unas especies que la hacen muy sabrosa. Os recomiendo que la probeis.


Este es un bao relleno de chorizo chino (el chorizo chino es dulce). Lo pedí por probar alguno que fuera un bao, y si bien la masa esta muy buena, el chorizo tampoco le daba mucho sabor.


Y para completar el antojo, unos dimsum de camarón. Estos tampoco me gustaron tanto.

Sea como sea, lo divertido es ir y probar los dim sum al antojo.


En Resumen:

Es un restaurante de cocina china hecha para paladares chinos. También tienen platos un poco más "occidentalizados" (tienen incluso chop suey), pero no merece la pena ir tan lejos a probar algo que casi puedes tomar en cualquier otro sitio. Recomiendo ir directo a los platos más exóticos y inusuales.

El ambiente es auténtico. Es probable que escuches en las otras mesas hablando en cantonés y/o mandarín. Sin pedirlo ya te traen una jarra de te (que es cortesía de la casa) como hacen en china. Tambien la opción por defecto son palillos (pero supongo que tienen cubiertos). Los propietarios hablan poco español, pero tienen una mesera que te explica todo y te atiende de maravilla.



A lo mejor ustedes no tienen ocasión de poder viajar a China a probar su auténtica cocina ... pero se pueden acercar por Metro Viaducto y probar los sabores y las costumbres de allá.

miércoles, 13 de diciembre de 2017

火腿 (xamón)

Estaba vendo un trailer sobre un documental moi interesante sobre a cociña china: China en el Paladar (un mordisco de China), e vin unhas imaxes de xamóns e lembrei que en China tamén se fan xamóns.

Ás veces os peninsulares somos un pouco egocentricos e pensamos que só aquí se fan xamóns (ou que os únicos xamóns bós son os de aquí), pero en case todas as culturas templadas (ou sexa onde hai frío, que é improtante para conservar a carne así) faise algo parecido.

E de feito podedes ver un pouco os videos, e é moi semellante a maneira que preparan o xamón por China.

  • Xamón de Jinhua
Iste ten de interesante que se obtén e porcos que son blancos e negros (coma os pandas).
The Panda Pig of China from Artisanal Foods on Vimeo.
  • Xamón de  Sanchuan
Neste caso é interesante este proceso de maduración que ten no que o cubren de papeles (ou telas finas) que van collendo barolo, e que despois meten en algo que parece area ou cinza. Vaia sistema máis complexo de preparación.

  • Xamón de Anfu
 Neste caso o proceso parece máis ó noso, pero deixano envellecer moito tempo máis, mentras vai tornando negro.

  • Xamón de Rugao
 Iste é de porco negro. Aquí é fascinante o moito que discuten ca carne apañando a graxa ¿non estarían contentos ca gordura do porco?




Si... xa sei que a metade de estes videos son en puro chino, e non, non entendo chino. Pero coñe, algo sei de porcos e de salgar carne. Sen saber moi ben que están comentando, pois mirar coma se vai preparando o xamón éme interesantísimo. ¿Ou acaso nunca que teñades viaxado non tedes quedado mirando que fai a xente sen poder falar con eles porque non falades un idioma nen sequeira parecido?

Ademáis, en todos estas reportaxes chinas saen imaxes de pratos que preparan cos xamóns ... e dan unha famaza....

lunes, 13 de julio de 2015

Fusión Cálida: El Auténtico Pato Manila

Hay 3 ideas de restauración de las que estoy totalmente a favor:
  • Restaurantes pequeños
  • Restaurantes informales 
  • Restaurantes con carta super corta, muy especializados en un plato/producto
El Auténtico Pato Manila es las 3 cosas. Y además de eso es una idea refrescante y exótica bien hecha. La idea es sencilla. Todos los que habeis podido tener ocasión de comer los tradicionales patos lacados de Pekín sabeis que se comen con verduritas en una tortillas de arroz. ¡Casi parecen tacos!

Pues la idea de los del restaurante es parecida. Hacer pato al estilo pequinés pero con un toque mexicano. Y además de eso lo hacen con dedicación plena, el restaurante está especializado en platos de Pato. 

Y tambien es muy pequeño, así que algunos lo odiarán porque todo el mundo se sienta pegadito, pero otros (como yo) lo adoraremos porque es un sitio de comer y disfrutar sin remilgos ni presentaciones.

Como dije, casi todos los platos están basados en el pato (hay la opción de tomar rollitos de primavera sin pato, pero porque dejar el pato fuera con lo bueno que está).

La primera opción son los tacos KIM, que son los más parecidos al plato que se toma en Pekin:
Se parecen mucho, mucho, mucho (sobretodo por la salsa, muy lograda) a la versión china.

La opción alternativa, tambien del mismo pato pero con un toque diferente son los tacos Manila:
Como dije, el pato es igual, pero está cortado de forma diferente, se saltea antes de tomarse (con lo que hace un poco más), con tortillas diferentes (de maiz). Y se sirven con muy mexicanos frijoles y no tan mexicano cilantro (porque el cilantro vino del viejo mundo, no por otra cosa). Y para acompañar me sugirieron una salsa de jitomate, bien picosita, y con sabor a EPAZOTE! 

No se cual de los dos es mejor... mi sugerencia es tomar los dos. 

Además de eso, para tomarme el empacho total de pato... me tomé wontones:
Tambien rebuenos, hechos al momento, bien crujientitos.

En resumen: 

UN MUST

Vale, ¿que no te gusta el Pato? Bueno, pues entonces sí. Pero eso es porque no lo has probado.

Culiacán 91, Hipódromo Condesa
Ciudad de México
Telefono: 6798 8351

jueves, 21 de agosto de 2014

A good glimpse on real chinese food

We don't post that many stuff in English, here there are some links that I do believe they are worth reading and visiting.

Kenji Lopez is making a trip around china and sharing stories and pictures about that. You can find about that in the blog: http://kenjilopezalt.github.io

Just a couple of highlights:

I still haven't recovered completely from eating in Sichuan and Chongqing. I wake up in the middle of the night with crippling bouts of heartburn. My guts have been torn to shreds by chilies—I've exercised China's bring-your-own-toilet-paper policy in more places than I care to admit. When I sweat, my pores ooze out pure capsaicin. Adri long ago shifted to a basic subsistence diet of plain crackers, dried fruit, and milk tea.



What are those things, Adri and I kept asking as we walked past large shallow pans filled with cubes of some sort of vegetable coated in a dark red sauce studded with chilies and scallions. Turnips? Potatoes?
Turns out those cubes were actually liangfen, a tofu-like jelly made with fresh green bean starch. It also happens to be one of my favorite foods.
To be frank, I've only ever had it served cold, usually dressed with a fiery chili sauce, Sichuan style. This hot incarnation was a bit of a minor revelation. The cubes hold heat—both the kind measured in degrees and Scoville units—remarkably well, and actually manage to get nice and crispy around the edges.
Like the potatoes, this stuff is served in small paper bowls made for snacking as you walk.

lunes, 28 de enero de 2013

Mercado en Shanghai (2006)

Las fotos del otro día de Sole de un mercado en Lima (Perú) me hicieron recordar que yo en casi todos mis viajes intento visitar algún mercado. He decidido buscar y recuperar algunas de estas fotos.

Comienzo con unas cuantas fotos que hice en Shanghai (China) hace ya bastantes años (2006). Esto que sale en la foto es tan sólo uno de los mercados de barrio que por desgracia están desapareciendo ca reforma urbanística brutal que vive Sanghai (están tirando case todo o que hai para sustituirlo con bloques de edificios modernos).

Las fotos oscilan entre malas a practicamente imposibles de ver. Pero bueno, las imágenes no están por su calidad fotográfica si no como ilustración de los productos que consumen los chinos de la parte de Shanghai normalmente.

Soia en todos os xeitos posibles
Soja y otro tipo de legumbres.

Fideos recen feitiños
Fideos frescos a vender al peso

Tofu
Tofu en dos o 3 estilos diferentes

Berenxenas, pepinos, apio e soia
Berenjenas y pepinos (entre otras cosas)

Necora China
Necoras de la zona (la gente de Shanghai es una apasionada por este tipo de marisco)


Raices aliñadas
Encurtidos típicos de la zona (creo que esto son raices de loto)

Micro-Camarons
Camarones secos

Espinacas
Espinacas y batavia (o especies parecidas)

Micropeixes
Alevines microscópicos

Minchas
Minchas: a los chinos les encantan

Langostinos Mantis lles dicían
Y para terminar, los langostinos mantis, que me sorprendieron mucho cuando los vi. (Luego descubrí que la especia no es tan exótica, de hecho hay una parecida en el mediterraneo, la galera, pero no gusta demasiado).

Jamón y chorizos chinos
Por si alguno pensais que sólo en España sabemos curar el cerdo y hacer embutidos con pimentón, como podeis ver los chinos tradicionalmente hacen algo muy parecido.

Bueno, mi intención era solo compartir las fotos, pero ya puestos un par de cosas que pensar:

  • Los productos que consumen los chinos no son (en su mayor parte) tan diferente de los nuestros 
  • Y para lo poco sofisticado que parece el mercado, los productos no están nada mal, muy buen aspecto