De viños por Pingo Doce

 ¿Que sentido ten escribir sobre o tema dos viños no supermercado portugués Pingo Doce? Pois a verdade non sei moito, pero se cadra vós estivechedes alí e chamouvos a atención coma é o tema dos viños nese super, ou ben estades interesados nos viños portugueses a bó prezo ou sinxelamente ides ó Pingo Doce a mercar café, bacalhau e viño Porto e nunca repararedes nesto outro. 

Pois veña, eu aquí comento e vos xa decides logo. Recomendo 3 viños de 3 rexións de Portugal que non son tan coñecidas coma as típicas Vinho Verde, Douro, Dao, Bairrada, Alentejo...  (iso ó final). 

Cousas que me chamaron a atención do Pingo Doce: 

• As caixas de cartón. Aquí en España hai moitas caixas de estas de cartón con billa, pero ... non é habitual ver viño de Denominación de Orixe en caixa de cartón. Polo que vin, pola variedade que teñen e polo que leva a xente, ós portugueses lles encanta este formato e deixan o das botellas (garafas) máis ben para viños especiais e tal. 
• O prezo dos viños... teñen un prezo bastante competitivo. É habitual ter unha burrada de viños por baixo dos 10€, hai unha chea de viños por baixo dos 20€ con moi bóa pinta. Coido que isto é máis ben unha elección (con sentido) dos de Pingo Doce, porque si teño ido a tendas algo máis luxosas de viño portugués e ahí por contra non hai nada por baixo dos 10€ e calqueira cousa sube dos 20€. 
• As rebaixas. Os viños teñen rebaixas... do 30%, do 50% do 60%. En serio! Iso deixoume tolo. Aquí en España teño visto algún viño rebaixado en algún super, pero nin de lonxe a un 60%. Ademáis non é que tivesen 4 botellas nunha esquina, se non que ás veces tes metade dos viños rebaixados. Cando vin tales rebaixas tiven medo incluso que estiveran estropeados ou que levaran moito tempo na tenda... pero bueno, arrisquei (e adianto que saiu de carafio). 
• A cantidade de zonas xeográficas que teñen en Portugal. Dame a sensación que a cada pouco teñen máis. Imos buscar un mapa para ilustrar o tema. 
  

 E agora vai a miña recomendación de viños que topei (e rebaixados no Pingo Doce). Coma non teñen moitas botellas e algunhas de estas adegas non teñen tanta producción, pois a saber se repiten, nen se estarán baratos. Pero se non teñen estes aconsello que miredes as botellas que non son das 3 o 4 DOs grandes, porque nas pequenas hai xoias. 

Por desgracia na foto de enriba veredes que merquei moitos máis viños ... e ises non me gustaron nada. A verdade foi unha aposta ariscada. Tamén cada un de nos ten o seu gusto no viño. De todas formas quedo contento porque de 8 viños que merquei, gostei moido de 3. 

Prova Régia, Arinto, 2021, Bucelas DOC

Non sei se tedes escoitado da uva Arinto e da zona de Bucelas (pegada a Lisboa, pero nas montañas) que é moi pequena e case non fan viño. Pois bueno, é un viño moi cotizado e super complicado de conseguir. Pois eu topei este viño rebaixado a 7€ (de normal era a 14). Ainda a 14€ é moi bó prezo para esta zona. Pero claro eu tiña a dúbida de se estaría a nivel dos outros viños da contorna, e a verdade é que sí, que tiña o carácter, o sabor moi mineral, esa frescura cun final moi elegante. Quedei ben contento. 

Centum Cellas, Reserva 2019, Beira Interior DOC 

Ostras, iste si que estaba rebaixado! O 60%, así que merquei un viño de 20€ a 8€. Ostras, desconfiaba que algo raro tiña que haber. E non había nada raro. Este viño da para calar a un cuñado (ademáis pon "Reserva" así qué entendemos de que vai o choio porque é coma en España). Enche na boca, con corpo, pero tamén suave, sen exceso de amargura,.... moi afrancesado. Beira Interior, que eu non tiña moi localizada está nas montañas, xa pegado á Salamanca/Cáceres. Ten un clima moito máis extremo e dalles un carácter moi especial entre os viños Portugueses (que adoitan a a ter climas máis suaves). 
Ah, coma pasa con moitos viños portugueses... nada de monovarietais. Este viño leva: Trincadeira, Rufete e Jaén (a pesar do nome, todas son típicas e específicas portuguesas). 

Adega de Pegoes. Vinho Branco 2021. Peninsula de Setubal.  

Aquí outro exemplo de viños multivarietais portugueses, sacade a libreta e ide apuntando: Arinto, Vedelho, Chardonnay, Antao Vaz e Fernao Pires. Si, todas esas uvas diferentes. Eu dos viños de Setubal, non sabía moito. Si lembro sempre de ver nas tendas a vender o "Moscatel de Setubal", pero non sabía que había viños de outro estilo. De todas formas observade que istes son "vinhos da península de Setubal", para non confundilos cos da DO. Este é un viños bastante económico (6€), xove, pero que me encatou, con sabores moi frescos, de froita verde (mazá), pero con punch. Quedei encantado. 

Bueno, cando regrese polo Pingo Doce, seguirei investigando, pero de ver algún de estes 3, pois ven para casa.  

A Casa dos Presuntos O Xico, en Heroismo

 A Casa dos Presuntos "O Xico", o Porto que ainda deixa de lado o Turismo.

Pero xa lle queda pouco, porque apenas a 100 metros xa esta o Bonfin totalmente xentrificado cos seus cafés vexetarianos, comida vietnamita e "ateliers" de artistas.

Pero bueno, imos falar de "O Xico". Está fácil de encontrar, porque esta pegado a Metro Heroísmo, enfrente do cuartel da policía (esta cercanía asegurou a pervivencia do negocio, porque ... cada pouco entraba un policía a comer ou beber algo).

A historia do restaurante non é moi complicada, por un lado teñen embutidos de varios xeitos que venden para levar e logo tamén podes pedir racións ou sandes (bocatas). No meu caso eu tirei polo (non moi orixinal) de presunto, pero ostras ¡é o lema do sitio, hai que probar o seu producto estrela! Coma vedes os "sandes" levan mooito compango e son en boliños pequenos (iso é un clásico de Porto, e que en Galicia usamos barra).

E logo pedín leitao... que tiñan alí á entrada mirando ca cariña. O leitao é a mesma idea coma fan en castela, cociñado ca súa pel crocante. O interesante en Portugal, é que non tes porque encargalo nun restaurante, se non que esta xa listo e podes pedir en ración (máis económico). Viña cunha salsa de pementa e unto de porco ben picante, moi rica.




Isas dúas cousas (sande de presunto, ración de leitao), un "principe" de SuperBock, un "copo" de vinho verde novo (atención isto non é o vinho verde embotellado, é outro choio máis rustico e máis interesante) paguei 9€ e saín mantido.

O sitio ten máis opcións, máis embutidos diferentes (coma vedes na foto), queixos manteiga, e tamén ten guisos nunhas perolas que estaban a ferver. Hai que regresar para tomar máis cousas.

Apuntade o sitio, e ide por Heroismo!

Materia prima madeirense

(Hala, vou rematar un post que comecei en 2011 e que non publiquei no seu tempo)

Xa pasaron meses pero mira, no seu momento limiteime a falar do meu restaurante favorito de Funchal, así que agora haberá que falar un pouco máis da gastronomía e curiosidades da illa.

Unha das cousas que fai especial de Madeira é o seu clima: se ben está moi cerca do trópico coma é unha illa con moito monte hai unha variedade de clima. Na costa cultivaban banana e papaya, e nos montes do interior tiñan castiñeiros.

Aquí van dúas fotos do que cultivaba a xente nas súas leiras (na beira do mar) para que se vexa que lle poden dar a cousas máis exóticas ca nos:

Papaia

Taro (si, en Galicia plantase coma adorno)

Bueno, o certo é que no mercado (o famoso Mercado das Flores de Funchal ó que van todos os turistas) había de todo un pouco exótico que un quixese:

Aqui temosun pouco de todo, dende productos do vello mundo ata productos do novo mundo: eses verdes de embaixo á dereita son chayotes, chuchus ou pimpinela en Madeira. E logo temos leitugas, repolos, patacas, espinacas...

Nesta foto vense guaiabas ou goiaba (en Portugués) que son orixinarias de Brasil... pero que un coida que xa son asiaticas, polo moito que as aprecian alá. Se se cultivan en Madeira, enton poderíamos telas frescas en Europa. Pena que non pase tal.

¿E isto que chaman banana-ananás? Pois é o fruto dunha planta que usamos moito en Galicia coma adorno: a costela de adán. Da este fruto que esta feito de exágonos, pero ten un sabor semellante ó platano. Por eso seguro que en Madeira lle teñen este nome.

Aquí voltamos a ter os sospeitosos habituales: repolos, leitugas... pero tamen rabanos ou nabos. E pepinos.

Tamén laranxas e uvas.

Esta combinación de productos de climas temperados con productos de zonas tropicais fai moi interesante as opcións culinarias en Madeira. O que si que teñen o problema de que non teñen moitas superficies para cultivar, así que a agricultura e bastante de subsistencia. Pero variedade ... teñen a eito.

Pista: ¿Francesinha en Viana do Castelo? ¿Tasquinha da Praça?

A ver, fai falla ir a Porto a tomar unha Francesinha. Porque Porto é a orixe da Francesinha. E de ir ahí, a nosa recomendación é e será sempre o Santiago, e máis ainda xa que pechou A Regaleira – que non era tan gran cousa BTW.

Pero se xa fuches a Porto, pois non fai falla ir tan lonxe. Podes ir a Viana do Castelo, que está apenas a media hora da fronteira (ca autovía gratis: hai que ir por Vilanova da Cerveira, non pola A3). E ten bastante que ver, ten o santuario no alto, a parte vella bastante ben coidada, e a Foz (onde desemboca o río Limia).

E ahí mesmo na Foz, nuns edificios modernos que están ó lado do Centro da Cultura e do barco museo, está A Tasquinha da Praça. A ver, non está na parte vella co que perde un pouco do encanto, pero comese moi ben e ten sitio para aparcar gratuito ó lado así que é bóa idea deixar o coche ó lado e logo ir comer e tal.

Que non vos engane o tamaño da Tasquinha e que é moderna. No sitio cómese moi ben. E teñen moi bóa variedade de cervexas, se gostades de elo.

Coma decía o título, se tedes ganas de Francesinha a Tasquinha é moi recomendable.

E se non tedes ganas de Francesinha, tamén: teñen un bacalhau em broa tremendo, un polbo grellado moi bó, un arroz de tamboril rico. E uns postres moi gorentosos.

Prezo, pois a redor de €20, ainda que se ides en grupo e compartides as "meias doses" (moi abundantes) poderíades abaratar o choio. Non é dos máis baratos, pero todo é moi bó.

Tasquinha da Praça

Praça da Liberdade

4900 Viana do Castelo

Portugal

Restaurante Migalhas (Porto)

Eu cando viaxo tento prepara un pouco as alternativas gastronómicas. Non é que non confíe na miña intuición, pero despois de moitos anos teño a experiencia que os restaurantes interesantes están desperdigados na cidade, e non sempre das con eles, hai que buscalos.

Desta vez mirara uns cantos sitios en Porto, desde restaurantes tradicionais ata cousas máis modernas e elegantes. O curioso do caso, e que cando cheguei a Porto, non seguín para nada nengún plan. Paseei pola cidade, e estiven diante de moitos restaurantes que tiña na lista (algúns, bastantes estaban pechados ese día - era domingo, outros sí estaban abertos, pero non me apeteceu no momento). Ó final escapei un pouco dos sitios coñecidos e tirei para Trinidade. 

Alí, nun caleixón topei unha porta cativa que puña: Migalhas. Non tiña aspecto moi chamativo, máis ca un restaurante parecía cafetería. Pero mirabas dentro e tiña case todas as mesas ocupadas por familias portuguesas. Un restaurante familiar, cociña tradicional, apeteceume.

Mirei que había no menú: media dose de bacalhau con broa a 9€. Bó prezo, pedino.
Pero cando chegou o plato, levei a sorpresa que era un restaurante con bastante estilo, Mirade que ben postiño e que moderno era o bacalhau:

Excelente, pataquiñas pequenas, bó bacalhau, e ainda que non o vexades nesta foto, unhas verduriñas, unhas berzas triscantes.

De postre, unha tradición do Nadal portugués: torradas.

Comín moi ben, e saín todo contento. Sobre todo porque bebín media botella de viño blanco, un viño blanco do douro, recomendación da casa. 16€, coma sempre en Portugal teñen prezos moi axustados nesto do viño.

Non son un experto en viños de Douro, así non sei moi ben se escollín ben, pero gustoume. Chistoume ben.

Coma digo, bo prezo, comida moi xeitosa (como podedes ver, moi bóa presentación). Bueno, apuntade o sitio por se vos apetece. Hai mil e un restaurantes en Porto, pero mira, xa sabedes de outro máis.

Restaurante Migalhas
Rua Ricardo Jorge, 9,
4000 Porto, Portugal
Teléfono: +351 22 208 6921

Máis Francesinhas: Requinte en Matosinhos

Como sabedes, hai 2 semanas estivemos en Porto. Extrañaríavos moito que Laconada estivese en Porto e non probase, ainda que sexa unha sóa vez francesinha.

Pois sí, probamos francesinha, neste caso en Matosinhos, nun lugar chamado Café Requinte. Xa tiña escoitado falar do sitio de outras veces, pero coma nunca coincidira de pasar por Matosinhos ... desta vez xa está visitada e probada:

A francesinha do Requinte é bastante peculiar:

• O máis obvio é que a forma non é a habitual: en vez de estar feita con pan de molde cuadrado está feito co pan este que ten forma dun cadrado e un semicirculo
• É máis grande ca de outros sitios (o prezo é bastante parecido), ven sendo coma un 150% do tamaño dunha normal
• No interior non se lle ve a linguiça ou o frankfurt. (Si que ten linguiça, pero fan algo curioso, sacana da tripa e fan con ela unha lámina fina)

Valoración:

• Patacas moi bóas
• Salsa excelente (sabe moito a tomate e non é moi graxa)
• Compango, bó, pero non dos millores

Café Requinte

+351 229 381 416
Rua Godinho 837 

Matosinhos, Portugal

Lateando en Portugal

Estiven vendo que en Portugal está poñéndose moi de moda a opción de petisco de sardiñas en lata. Ca peculiaridade que a lata abrea o consumidor (e porque non?). Onte mesmo estivemos en Porto e tomamos uns cantos tipos de sardiñas:

O sitio?

Un lugar moi bucólico, pero que non é demasiado interesante para comer. Pero coma cando un vai de viaxe non só vai a comer, se non tamén a mirar, a descansar e a levar a casa unha experiencia diferente:

Casa de Chá de Serralves
+351 226 156 500
Rua de Dom João de Castro 210 

(Boavista)

Porto

Brico-gastrnomía: Francesinhas en casa (primer intento)

Nunca sabemos muy bien como nos convertimos en "referencia" sobre esto de las Francesinhas. Cuando la gente busca en Google la palabreja, normalmente acaban encontrando nuestro primer post sobre Francesinhas. Es divertido, pensarlo, pero cuando hicimos aquel viaje a Porto en el 2007 nunca nos hubieramos imaginado en que iba a acabar todo esto.

Nos retrotraemos al 2007, porque ya en nuestro primer viaje a Porto, porque aquella vez ya nos volvimos con la receta del molho de Francesinha escrita en una servilleta. Documento que actualmente tenemos medio perdido (pero que si encontramos compartiremos en el blog). La intención era hacer Francesinhas en casa. Ya desde la primera vez.

Han pasado muchos años, pero finalmente nos decidimos a intentar hacer nuestras primeras Francesinhas, y cumplir aquel primer proyecto. 

Nos pusimos a ello, intentando hacer una versión de la receta facilmente preparable en España: cambiando ingredientes que no son fáciles de conseguir en España. Es nuestra primera versión así que hemos tenido defectos, pero hemos aprendido de los errores así que la próxima vez nos saldrá mejor. (Puristas de la Francesinha, pasad por alto alguno de nuestros errores)

Preparación del Molho:

Como hemos comentado antes, nuestra receta original de 'molho' (la escrita en una servilleta de cafetería por unos portugueses que conocimos) está perdida.  Teníamos una segunda versión, que habíamos sacado de un dibujo en la pared de una cocina (si, la receta estaba escrita en gran tamaño en la pared de una cocina). Y tambien es fácil encontrar en Internet la receta del Molho: Molho de francesinha. Nosotros la combinamos con esta otra: Molho de Francesina:

Cuando buscas por Internet descubres que hay infinito número de versiones de la receta. Casi todos tienen una base común (cerveza, leche, mantequilla, tomate, alcohol) pero siempre hay algún elemento diferente entre unas y otras. Esta es la receta por la que fuimos:

• 33 cl cerveza rubia (Mahou, que estamos en Madrid)
• 33 cl cerveza negra (Mahou, que estamos en Madrid)
• 1/2 vaso de leche leche
• 1 vaso de tomate triturado
• una cucharada sopera de cayena molida
• un buen chorrito salsa worcestershire (Lea & Perrins)
• una cucharada de mostaza
• caldo de carne 
• laurel

 Ingredientes del molho:

Empezamos mezclando la cerveza rubia y la negra y poniendo todo a calentar a fuego lento (como se puede ver, en este comienzo suelta espuma cosa mala):

Luego añadimos el caldo de carne y el tomate triturado:

La leche, y  cayena bien picante y bien picada (a falta de piri-piri, son parecidos):

Como podeis ver, tiene mucha espuma, sin problema, a fuego lento, se va haciendo y espesando.

Ahora llega el momento especial y la sopresa mágica - y tal vez la razón por la que se usa Salsa Worcester. Cuando añadimos la Lea & Perrins (un par de cucharaditas de café), como por arte de magia, la espuma desapareció y la salsa quedó así:

Ahora es el momento en que añadimos tambien una cucharada colmada de mostaza. Pero ... no recomendamos esto. La salsa tenía buen sabor hasta este punto. Fue añadirle la mostaza y se agrió. Nuestro consejo, evitar la mostaza (de hecho, la mayoría de las recetas no incluyen este ingrediente). 

Preparación de la Francesinha:

A falta de linguiça, recurrimos a lo que pensamos que es más parecido en España: chistorra.

Compramos unos escalopines de ternera, los que mejor aspecto y más tiernos parecían, y los salteamos en la sartén (los dejamos dorar un poquitín de más, porque nos gusta así con el sabor churruscado)

Como no puede ser menos, somos de los de la opinión que la francesinha sabe mejor con unas patatas fritas. Así que preparamos tambien unas cuantas raciones de patatas fritas caseras.

Montándolo todo

• Tostamos el pan de molde 
• Vamos encendiendo el horno con el grill activado
• Vamos poniendo los ingredientes:

escalopines

chistorra

jamón cocido

salchichas

las cubrimos con queso

• Al horno, con el grill a tope:

Así salen 

Tal vez debimos poner dos lonchas de queso de cada o dejarlo menos tiempo en el horno, porque se nos derritió de más. (Más notas al final)

• A decorar con patatas:

Resultado final:

Consideraciones finales:

A pesar de que el resultado final tiene buena apariencia, nos decepcionó un poco el resultado. Había dos problemas: 

• la salsa no estaba muy buena, y creemos que la culpa fue de la mostaza: la próxima vez sin mostaza
• el queso y el pan estaban bien, pero el interior de la francesinha nos quedó frío y si el interior está frío, como que pierde un poco (el calor del horno gratinando calienta el exterior y el queso, pero no calienta el interior): la próxima vez intentaremos, bien preparar los ingredientes más rápido para que estén aun calientes, o tal vez meter el preparado en el horno antes de ponerle la loncha de arriba y el queso, así aprovechamos el calor del horno para calentar lo de dentro

Ya nos contareis si alguno de vosotros se anima y que tal quedó el resultado.  Sentimos no poder dar más información que lo que hemos puesto aquí. No somos expertos. Esta fueron nuestras primersa Francesinhas. Ya contaremos que tal salen las siguientes.