lunes, 3 de junio de 2019

Grandpa Kitchen

Cain de casualidade no canal de esta xente de Kerala (India) que fan videos de cociña: Grandpa Kitchen. sempre en cantidades industriales, sempre cociñan ó aire libre, e sempre fan todo ben felices e contentos.

Ainda que vai ser dificil reproducir moitas das súas recetas, a verdade é que é moi, pero que moi interesante.



Aqui fan un Biryani Mongol...

Pero máis interesante ca ese, é que fan o Biryani en ola de barro. Eu teño probado en varios sitios (incluindo en Pakistán) o arroz feito na ola de barro, e é unha cousa moi especial. Gostame moito. Dalle un punto que non se consegue nen na paella, nen nos cazos, nen na vaporera.



Un Poori de Pataca (tortiñas de pataca, moi típicas da India)

E unha das miñas favoritas ... o Keer de fideos:


domingo, 19 de mayo de 2019

De visita por Atenas

Pues por cuestiones de trabajo allá fuimos por Grecia... y nos dio ocasión de visitar Atenas y vivir unos cuantos días por allá.


Pudimos ver que lo de Plaka y Monasteriki, si bien sigue estando lleno de restaurantes y cafés, se va quedando cada vez más para los turistas. Los griegos se mueven un poco más allá...

Ahora esta de moda Psyri, a 4 pasos de Monasteriki, pero ya con un ambiente "más local". Y mucho más hipster... pero de precios algo más económicos (de todas formas siendo tan hipster como es, no os espereis algo rebajadísimo).




Tambien descubrimos que Atenas es tan grande, que hay una vida callejera enorme en los suburbios. Por ejemplo, en Chalandri, al norte (al lado de donde se hicieron las Olimpiadas en el 2004) hay multitud de bares, restaurantes y cafés... como los del centro, pero con la ventaja de que los precios son más bajos y la clientela más auténtica.

Algunos de los locales ni siquiera tienen el nombre en alfabeto latino en las apps de Internet. Así que hasta tiene su aquel escogerlos. Gracias a las fotos que sube la gente para saber juzgar que es lo que dan. Por ejemplo esto de arriba donde estuvimos es: Παλιό Ταχυδρομείο

Tambien tuvimos la opción de tomar un soublaki en el local perdido en medio del barrio, donde un señor malencarado asaba con gran pericia unas brochetas. Y con el que me entendí gracias a gestos, y tres o cuatro palabras en inglés. (Menos mal que pedir comida no requiere demasiadas palabras).


Pude desayunar halva (que no le digais nada a los griegos, pero siempre me hace pensar que Grecia es un pequeño enclave de oriente próximo en Europa):

Comer tomates y pimientos rellenos en la cantina de las oficinas:


Descubrir que los griegos tambien tienen unos snacks que parecen pretzels, pero que no son pretzels porque ni tienen la forma, ni tienen el sabor salado, ni están duros, si no son más bien blandos. ¿Entonces porque digo que parecen pretzels?


Tambien pude hacer una pequeña cata comparativa de los destilados más populares de Grecia:

Ver esta publicación en Instagram

Una publicación compartida de Laconada (@laconadablog) el


viernes, 3 de mayo de 2019

Culuca: un pouco de todo

Relacionado cun post anterior, e tamén en A Coruña outro lugar que funciona con varios enfoques. De feito eles mesmos autodefinense coma "cociña-bar". Que en resumen quere dicir que podes, ir a tomar unhas cervexas ou uns viños, e que tamén podes ir a comer ou cear. Por ter, ata ofrecen coctelería. Vamos, que teñen de todo.

E é un lugar recomendable, tanto para pedir platos a compartir coma para que cada un escolla o seu prato. Da parte de beber coido que tamén, pero ahí xa non experimentei tanto.

Aquí van uns exemplos:



Ameixas ó "fino" (ó viño de Xerez). Unha variación das tipicas ameixas á mariñeira, só que en lugar dun viño branco calqueira, fixose con xerez. As ameixas eran bóas, estaba cociñadas ó punto (non pasadas coma fan en moitos sitios).


Tomates confitados con espuma de queso San Simon. Iste é un clasico do local. Os tomates teñen un sabor fantástico, ainda que non estivesemos en tempada.

E fomos directo ós postres:



Coco-Pasión: pois eso, fruta da pasión (maracuyá) e tamén crema de coco. Moi tropical.

Outro clásico da casa: a tarta (que en realidade é unha crema) de queixo con lima (a base de galleta vai espolvoreada por riba).

En xeral a todos gustounos moito a comida. Recomendaría que chamasedes para reservar, porque o lugar enche rápido. Vese que ten horario bastante amplio, o que o fai moi conveniente.

Culuca Cociña-Bar http://culuca.com/
Avenida Arteixo 10 Bajo
15004 A Coruña
Teléfono: 981 97 88 98

martes, 16 de abril de 2019

O Lagar da Estrella - Viños, cañas, pinchos e algo máis

O Lagar da Estrella esta nunha zona de tapeo e picoteo da Coruña. Na "rúa Estrella" son todo taperias e lugares de viños. Pero ademáis de ir a tapear e racións, hai a posibilidade de reservar algunha das mesas que estan ó fondo e comer ou cear de maneira relaxada.

Ahí van os meus tips e comentarios de maneira breve:

  • Ó Lagar da Estrella pódese ir en plan de viños e pedir algúns platos para picotear. 
  • Pero a cociña esta o suficientemente interesante e o menú é bastante completo coma para ir en plan de comida/cea. Neste plan eu recomendo, reservar e pedir nas mesas (baixas) que están ó lado da cociña. Ahí cómese máis cómodo.
  • Insisto, se ides a tiro fixo: reservade!  
  • Coma bo lugar de chateo funciona moi ben en plan de platos a compartir, pero eu tamén aconsellaría animarse a ir a pedir indivualmente os platos principais e que cada quen pida o que mellor lle apeteza.
  • O menú é corto pero ten un pouco os "usual suspects": algo de peixe con aires xaponeses, peixe mariñado, baos (off course), carrillera, presa ibérica, foie ... Para todos os gustos. No menú tamén hai algúns platos especiales do día. (E outros dos platos cambian un pouco segundo a tempada). 
  • É interesante que teñen unha bóa sección de arroces e fideuas estilo levantino. Fannas con bastante xeito, cun "didet" de arro (e coma nos bós sitios, tardanse un pouco porque fanas dende cero, así que pedideas xa de principio). 
  • A carta de viños non é moi extensa, pero tamén ten cousas interesantes. Nos tiramos polo Ribeiro branco, porque somos moi fans, pero había moitas outras cousas. 
  • A atención foi moi bóa e a pesar que houbo un momento en que o lugar estaba cheo a rabiar, non tivemos retrasos na comida. (Tamén axuda que coma dixen, pedimos as mesas que están pegadas á cociña). 
  • En canto á comida, gustounos moito os platos de peixe (que coma vedes casi foron todos). O arroz tamén estivo moi ben. Os chícharos pareceronnos un pouco cocidos de máis, pero as ameixas estaban ben. 
  • Ah, reservade sitio para o postre. Estan realmente moi ben. 
  • De prezos esta careiro, pero asequible. Relación calidade/prezo xusta. 


 Veña, xa tedes información.

Aquí van ilustracións do que papamos.


Usuzuki de pez limón con ajada

Caballa ahumada y marinada

Ameixas con chícharos novos. 

Arroz Negro con choquiños e alioli

Robaliza salvaxe con arroz con berberechos (¿era un risotto?, probablemente)

Falso Tomate  (era o postre) 

Milhoja de vainilla y praliné de avellana

domingo, 14 de abril de 2019

Todos Los Tacos (Temporada 3)

Buenas a todos ... los de Vice ya sacaron la tercera temporada de Todos los Tacos. Y ... aunque se les van acabando los tacos más famosos, aun les quedan (por ejemplo el de cochinita pibil va en esta temporada). Como siempre, es instructivo y divertido a partes iguales. Y como en todas sus temporadas: lo hacen corto y fácil de ver.

Vamos a ver que nos trae esta temporada:

  • Taco de Pejelagarto en Tabasco 

  • Taco de Cochinita en Yucatán

  • Taco de Cecina en Morelos 

  • Tacos de Insectos   

sábado, 2 de marzo de 2019

Casa Obdulia: non lle teñas medo a apariencia

Casa Obdulia é ese restaurante do que se ten falado moito porque dentro dun local nunha esquina de Teis que parece un mesón (en realidade Pensión Residencia, segundo se ve no cartel na porta) pero que ten un cociñeiro viaxado e experto en "nova cociña".

Veña imos facer o resumo para os que acabades aquí buscando no Google e non tedes ganas de ler moito (iso sí, aconsellovos que fagades scroll para ver as fotos e facervos unha idea de coma pode ser o menú).
  • Moi interesante menú degustación, con bóa materia prima (moito peixe) e moi boa feitura
  • Prezo sen ser barato, axustado á calidade 
  • Trato excelente e moi amable (tamén é certo que tiven sorte que o día que fun non había moita xente así que poideron adicarse a min)
  • Ten moito sitio para aparcar (porque está nun lugar un tanto remoto, ainda que a pizzeria do lado ten bastante xente)  



Coma peros...
  • A carta de viños sen ser mala, é cortiña. Pero seguro que topades viños que vos satisfagan.
  • Non sei que tal funcionará con grupos grandes ou cando esté cheo nos fins de semana, porque non teñen moito persoal


Coma sempre, aconsello que chamedes e reservedes.

Non vos asustedes ca entrada que é totalmente de mesón, a sala esta enriba, e coma vedes é dun restaurante:





Arrincamos cun entrante da casa. Percebe, camaronciño, con algas, esparrago. Ainda que ven nunha cuncha de orella de mar, non levaba orella de mar.




Logo viñeron tamén para picotear uns boqueróns con lámina de aceite de oliva. Moi, moi ricas (eu é que son moi de boquerons).





Ostra con cítricos e maracuiá. Tamén moi fresquiño e moi marítimo.




Veña, algo máis tradicional, pero igualmente moi ben feito (e máis sabroso ainda). Un chipirón na súa tinta con salsa romesco.






Ovo cocido a baixa temperatura con crema de guisantes con xamon ibérico.


Salmonete (iste gustoume moito, outro plus).


Porquiño asado con puré de patacas. Quedoulle tremento o porquiño.


Non debería tardar tanto en comentar as visitas ós restaurantes. Lembro moito que este postre (unha crema) tiña sabor de froito tropical e coido que tiña tamén algunha especia, pero non estou seguro. Eu coido que era unha crema de maracuia con azafran. Se estou errado, reclamádeme. Estaba requetebóa.


E finalmente uns petit fours. (Cañonísimos, por certo, ese requeixo con mel estaba boísimo, e o chocolate era intensísimo).


Coma nota final (e fixome moita gracia) o café era café de pota aromatizado con canela. Se tedes ido a México saberedes que esto tamén se fai alá (café con canela: café de olla). Tamén gostei da idea.


Moi interesante todo o menú. Moi boa materia prima, moi ben feito todo, e ademáis un menú variado e con toques exóticos pero tamén moi apegado á cociña tradicional.

Casa Obdulia Telefono: 986 452 630

martes, 5 de febrero de 2019

Callos en Os Peares (que esta en A Estrada)

En A Estrada son todo un clásico: os callos de Os Peares, que esta no centro, pegado ó Mercado. ¿E que tal están?


Pois están moi ben. Incluso a min, que non me gustan os callos, metinlles o dente e quedei convencido. Sonvos un pouco diferentes do habitual ... a salsa é moi espesa e bastante especiada. Os garbanzos estaban firmes, non moi sobrecocidos. Igual ca o callo, que non estaba xelatinoso como en moitos sitios. A min e os acompañantes gustounos moito (e semella que a maioría de A Estrada tamén).


O Bar Os Peares é de estes lugares traen lembranza de fai tempo. A súa porta de madeira cun cartel pintado de hai anos. 


De este sitios onde tes a carta pintada nunha pizarra.


Teñen viño da casa en cuncas:


Ademáis dos callos, probámoslle as croquetas. Coma podedes ver son da casa, claramente (non hai 2 que teñan o mesmo tamaño). 

Tamén teñen richada.

E de postre teñen unhas filloas, que si son filloas (e non crepes coma en moitos sitios). Grandes, finiñas ... 

E teñen a tarta de queixo coma a que facía a túa nai. 

Moi bo sitio, totalmente recomendable.


lunes, 4 de febrero de 2019

Cociña reconfortante no Bar Estrada

Xa vos lin moitas veces, que xa estades canso de tantos lugares modernos, de tantos platos de fusión multicultural, de camareiros tatuados ... Pero da igual, porque o final ides ir igual, así que non insistades tanto. 

Pa quen queira sairse do choio, ainda quedan alguns lugares máis tranquiliños. Cada vez menos e cada vez máis lonxe do centro. O Bar Estrada por exemplo está cerca de Bouzas, pero non ides dar con el (bueno, estan no Google Maps e en outras redes así que sí que ides dar con el). 

O encanto do sitio é que so traballan con producto fresco, e principalmente con peixe fresco. Así que hai que ir a ver o que teñen, ou chamar anticipadamente para saber o que hai:


Coma vedes fanos dun xeito especial, salteados cas cebolas e cortados en rodelas. E tamén levan un tantiño de pemento. Estanvos moi bós. Eu recomendo ir a probarllos.

Outra cousa que teñen que é para ir exprofeso é o budín de mazá. Tratase dun budín feito con pan e leite, que esta suaviño suaviño, e que notaslle o sabor de mazá. E logo tes un carameliño. A min servironmo morno, co que ainda esta máis rico. Un triunfo.

Tamén teñen peixe da ría, e eu adoro poder tomar un simple peixiño fritido. Neste caso tomei un coruxo.






Coma vedes, todo é clásico (pero co seu toque persoal), todo son platos sinxelos, a materia prima é boísima. E todo feito con moito xeito, e teñen todo moi luminoso e acolledor (ainda que pequeno). Así que se un dia queredes volver a tomar comida que xa non é tan fácil de topar na restauración de Vigo, mira aquí tedes un sitio.

(E teñen máis cousas cas que vos comento aquí, se vedes as fotos no Google Maps veredes que tamén teñen marisco: centolas, cigalas, navallas,... Outros peixes. Tamén teñen chinchos e mexilón en escabeche feito por eles.  E eu tamén lles vin preparando perdices de caza e lamprea na época. Así que coma vedes teñen bastante variedade).

Os prezos son acorde ca calidade dos productos. Podedes topar outros sitios máis económicos, pero non será tan bóa coma a comida de aquí.

Veña, xa volo contei. Agora non o poñades de moda e que non se poda entrar nel ...

Bar Estrada



miércoles, 23 de enero de 2019

Vinoteca Época: sabores peruanos en Vigo

Xa sei que hai "ceviches" en case todos os restaurantes de España (polo menos así era no 2018, cuando se puso de moda facer algún tipo de variación do ceviche na cocina española), pero eu tiña antoxo dun ceviche peruano clásico. Co seu peixe branco (corvina), súa cebola vermella, seu "limón" (nos diríamos que é lima, pero alá chámase limón), os seus "choclos" (graus de millo cocido), as súas "canchas" (millo frito), o seu "camote" (boniato cocido), e o seu cilantro. Pois temos a sorte que en Vigo temos (canda menos) 2 restaurantes de cociña peruana.

Así que eu fun tomar ceviche da foto en Vinoteca Época (en Vigo). E gustoume moito. Sen ter estado eu en Perú (ainda), pareceume estar a nivel dos mellores que teña tomado. Recomendoo ben.


Ademáis a "cebolla roja", "camote", "canchas", "choclos" e "cilantro" ... o ceviche debe ter o seu toque picante. En Época fan o ceviche sin "ají" (pimento picante) porque xa sabemos todos coma son as cousas en Galicia: a xente non quere picante. ¡Pero non hai problema porque pódese pedir que che poñan o ají aparte e engadilo ó teu ceviche! Así si que está... coma ten que ser.
Aquí esta coma ten que ser: co ají e remexido.

Outra cousa moi típica de Perú (bueno, hai outro país que di que o inventaron eles) é o Pisco Sour. Tamén se tedes ganas, aquí fano ben:
Iste non é un pisco sour, pero tamén leva pisco. Isto é un maracuyá sour, e gustaravos se preferides bebidas un chisco máis doces:

A miña terceira recomendación que é un must é o tema dunha froita moi típica de Perú: a Lucuma. A lúcuma é unha fruta que non parece moito fruta, e usase para facer cremas que teñen un certo sabor a caramelo. Pero non a todo o mundo gusta. Se queres probalo, no suspiro limeño que fan en Epoca teñen (que leva manjar blanco e lúcuma, así que podedes probar alternativamete un ou outro sabor, xunto co merengue).


Ademáis de todo isto, tomei tamén un lechoncito en caja china:





E para que teñades ocasión de probar máis sabores típicamente peruanos... unha chicha morada. A chicha é o nome de diversas bebidas que se fan con millo. Hai unha chicha alcohólica, e esta a chicha morada, que non ten alcohol, e que é moi doce. ¡Ós nenos peruanos lles encanta a chicha morada!




Veña, pois aquí van os datos:
Vinoteca Época
http://vinotecaepoca.es/
(pódese reservar por Internet)