martes, 16 de julio de 2019

Restaurante Abisal (Vigo)

Estoy muy contento de haber ido por primera vez al Restaurante Abisal. Tanto que ya os lo estoy recomendando aquí: ¡animaros!

Cierto es que el restaurante (a diferencia de otros) hay que ir ya sabiendo que hay:
  • Menú de mercado diario. Siempre cambiante, nada de platos fijos o clásicos de la casa. Puedes escoger entre la versión extensa (26€) y la versión breve (18€) entre semana, en fin de semana sólo hay versión extensa a 26€. 
Por tanto, no vais a poder escoger los platos y tampoco sirve para ir tan solo a picotear. A cambio de ello... podéis tener platos excelentes (a nivel de restaurantes que tienen un menú mucho más caro). 

Me gusta mucho el estilo de la cocina que hace Adrian Fuentes. Hay muchos restaurantes con platos espectaculares, pero en Abisal yo creo que le pone mucho cuidado al punto de la materia prima. Además considero que consigue una amalgama de los sabores del plato. (Y no todos los cocineros lo consiguen tan bien). 

Hablo un poco de sus platos. 

Los que más me gustaron 

Carne de buey de mar con emulsión de encurtidos
Carne de buey de mar con emulsión de encurtidos (aceitunas, pepinillo le detecté yo). Ese plato me encantó. Es muy sencillo, porque la parte del marisco es sencillamente escogerlo bueno, y preparalo con cuidado. Pero la idea de combinar el marisco con los encurtidos me pareció un acierto, y en ningún caso se pasaron con ninguno de los diferentes sabores. Era además muy adecuado para los días de calor que estabamos teniendo en Vigo.


Bonito de Burela con salsa bullabesa  y piparras fritas.
Bonito de Burela con salsa bullabesa  y piparras fritas. Si, estais en lo correcto, la bullabesa no es una salsa, es una sopa. Aquí el cocinero se atrevió a hacer una cosa un poco rara, y podía haber salido mal ... pero le quedó bien combinado: pescado con una salsa de pescados/mariscos. Las piparras no estaban muy picantes (para alegría de los compensales gallegos que llevan mal lo del picante). Pero lo mejor del caso es el punto del bonito, que estaba tiernito, tiernito. 

Entrecot con flores de capuchina y puntas de ajo blanco.
Entrecot con flores de capuchina y puntas de ajo blanco. Aquí tambien le quedó de manera excelente el punto de la carne. La idea de incluir flores de capuchina no es sólo adorno (como mucha gente pensará): las capuchina tiene un determinado punto picante, que le da sabor.


 Bolitas de manzana con sopa de apio.
Bolitas de manzana con sopa de apio. A mi me pareció una idea genial y muy refrescante. Combinar la manzana y el apio, no es algo que en España (y menos en Galicia) nos parezca habitual, pero yo creo que el apio si pega con lo dulce.


Tierno de foie gras rebozado en palomitas de maiz.
Tierno de foie gras rebozado en palomitas de maiz. Un toque muy original. La combinación del foie blandito con el maiz crujiente y salado es una gran idea. 


Cosas que a mi no me entusiasman mucho pero que a vosotros seguro que sí 

Brownie, espuma de chocolate blanco, arándonos y láminas de chocolate.
Brownie, espuma de chocolate blanco, arándonos y láminas de chocolate. Estaba perfectamente preparado... pero a mi me aburren mucho los postres de chocolate. (Pero se que a todos vosotros os encantan así que no se le puede poner como negativo). 


Cosas que aún se pueden mejorar

Pulpo cabezón, mayonesa de estragón sobre emulsión de anchoa.
Pulpo cabezón, mayonesa de estragón sobre emulsión de anchoa. Este no quedó bien. Es buena idea el intentar hacer algo con el pulpo (de todas formas no es otra especie) que no sea cocido o a la brasa, pero no nos gustó mucho. (Quien arriesga o intenta a veces falla). 

Tabla de quesos: Brie, Emmental, San Simón y Roquefort.
Tabla de quesos: Brie, Emmental, San Simón y Roquefort.  Me parece muy bien (me encanta) que los restaurantes tengan tablas de quesos como parte del menú, pero estos quesos no me parecieron demasiado buenos. Un poco comerciales y previsibles. 

En cuanto a vinos

La carta de vinos no es infinita, pero tienen cosas variadas para todos los gustos. Por cierto que usan una tableta para mostrarte los vinos, y se han esforzado a incluir una pequeña descripción y consejos de maridaje del vino: 


Nosotros tomamos un Riesling del Mossella, seco. 





sábado, 13 de julio de 2019

Comovino: viños e comida na zona vella de Santiago

O outro día coñecín Comovino, que está no centro de Santiago (na rúa do Vilar) e gustoume moito. O centro de Santiago tenme moi desencantado porque cada vez está máis turístico, pero Comovino non vai nese estilo se non que funciona máis para clientela picheleira. Só por iso, merece a pena.

E principalmente un lugar de viños, e en canto a viños ten moito e moi variado. Ten os clásicos galegos albariños, ribeiros, godellos e mencías ... pero non os típicos ou tópicos, se non de adegas e etiquetas máis orixinais e inusuais. E se tedes amigos de riverita/riojita, tamén podedes levalos, porque tamén teñen viños para eles.

Para os que teñades curiosidade polo viño francés, é un lugar a visitar: teñen moito viño francés, e cada semana teñen un viño francés diferente a copas.

Pero non só é un lugar para tomar viños, teñen cociña e moi bóa cociña. Todo é dispoñible a racións así que podedes ir e compartir cos outros comensais. Tamén é moi bóa opción para cear.


Por exemplo estes son unhas ameixas de carril con salsa de tendóns (mar e monte) cun chisquiño de chipotle. Estaban macanudas e a salsa estaba de mollar:



Tamén lles probamos unhas tostas de queixo (o Galesano) con trufa blanca:

Continuando co choio maritimo, pois un clásico: chipirón á plancha. Isto gusta sempre.


E para rematar outra pequena xoia que merece a pena ir a probar. Isto é costela de vaca premium, afinada 60 días. Prepararona a baixa temperatura durante moitas horas e logo deronlle un toque de brasa antes de servir. Unha chulada.


(De feito, que teñan Vaca Premium no menú coma ración xa é xustificación para ir, porque non hai tantos restaurantes que a ofrezan, e esta moi ben a opción de probala coma ración).


Viñoteca ComoVino https://www.facebook.com/comovinosantiago/
Rúa do Vilar 47
Santiago de Compostela




E coma non nos ha gustar a cociña de Comovino que ten unha ración de panceta... ¡¡Viva a panceta!!

domingo, 30 de junio de 2019

El bingo taquero

Tengo un amigo que va a ir de viaje a Ciudad de México. Y me pidió que le recomendase que tacos debería tomar. Y yo le preparé una lista ilustrada de todos los tacos que considero que debe probar.
La idea es que vaya con la lista de tacos y vaya probando todos hasta conseguir completar la lista.
Aquí va:



Antes de que ustedes se me pongan agresivos voy a aclarar: 
  • Faltan algún de taco (el de tripa es el más obvio). Tambien faltan los tacos placeros, los tacos acorazados (pero al final son un tipo de taco de guisado). 
  • No hay garnachas, ni quesadillas ni gorditas. Esas se merecen su propio bingo. 
  • Las fotos podían ser mejores pero son mis fotos y son con las limitaciones que tengo.  

sábado, 29 de junio de 2019

Falemos dos neobistrots parisinos

Non sei se algún de vos caerna nesta páxina buscando información sobre un bistrot parisino chamado Le Petit Varenne. Eu diría que non, porque hoxendía a xente xa non busca restaurantes nos blogs (acaban no GoogleMaps, TripAdvisor e moitas outras redes/apps). Pero bueno, se por un casual caedes aquí, pois mira hai fotos e información de Le Petit Varenne.

Hai xa uns anos, a finales dos 90 en París púxose de moda o de abrir restaurantes pequenos por cociñeiros novos. Por ser pequenos, os cociñeiros podían permitirse o coste de abrir un restaurante por si mesmos (París é unha cidade imposiblemente cara), e tamén podían traballar con pouco personal (que tamén supón moito custe ós restaurantes). Adicionalmente, estes cociñeiros tentaban alonxarse do luxo da alta cociña e da sofisitación e complexidade da nova cociña. Querian voltar a facer platos sinxelos, pero "con toques modernos". Outra cousa que fixern foi reducir a carta ó mínimo, ofrecendo casi un menú do día con 2 ou 3 opcións, e coma moito ... algún extra de cando en cando (iso sí a idea era que este menu diario fora cambiando e tivera cousas novas).  A todo isto chamarono: NEOBISTROT

E o choio estivo funcionando moi ben en París. E foi espallando tamén polo mundo (ou non, en España nunca admitiríamos que seguíamos seguindo modas francesa ... pero os gastrobares viñan sendo unha idea parecida). Bueno, xa pasaron casi 20 anos. E incluso en Paris chegaron e foron moitas outras modas no medio...

¿Que pasou cos Neobistrot? 


Pois sigue habendoos. Eu fun a investigar.


Pequena descripción do Neobristrot:


Local pequeno tirando a moi pequeno.

Mesas moi arrimadas porqu o local é pequeno:
A carta ven sendo reducida.

Normalmente funciona coma unha "formula" (que é coma chaman en París a os menús do día):

  • Primeiro e segundo 
  • Primeiro e segundo e postre 
E as opcións adoitan a ser: 
  • 2 ou 3 primeiros 
  • 2 ou 3 segundos
E habitual que haxa algún plato especial entre os primeiros e os segundos. E se pides estes "especiais", pois pagas un pouco máis sobre a formula orixinal. 





Por exemplo esto que pedín de primeiro era un plato "especial". Blinis con salmón gravlax. (Non, non é salmón afumado: o gravlax é salmón salgado e con eneldo, por tanto, non afumado).



De segundo pedín unha cousa que chamaban filete Jackie Chan. Que viña sendo un filete feito á plancha, pero que lle puxeran enriba os acompañamentos típicos do pho: ceboliño, hortelá e pemento: (e salsa de vinagre de arroz)

E iste foi un viño borgoñés que pedin por copa ... e era de caro coma un dos primeiros platos (para que vexades coma andan as cousas de caras por París, pero eu andaba manirroto e por outro lado, era de estes viños que se non pides, non probas nunca). Pero paseime un rato.

Pero se ben, lembro ben coma era o viño, non apuntei o nome da adega así que non vos podo dicir cal era. (Vaia desastriño son).

Coma vedes, outra cousa dos neobistrots, é que as cantidades non son excesivas. Non é un restaurante de empachar.

O postre era un financier (un pastel de amendoas moi parisino) pero neste caso tamén con pistacho (amendoas e pistacho), con iogur xeado e frutos vermellos:



Pois coma vedes o choio saume case por 50€. Coma comentei, son prezos que comparados cos de Galicia fansenos carísimos, pero en realidade en París este prezo é tirando a habitual.  Obviamente é alto (e aquí non ven a comer a xente de día a día, se non que é máis ben un lugar para que os empregados e viciños da zona veñan a darse un capricho), pero permite comida bóa e sen entrar xa nos prezos dos restaurantes que son ainda máis caros. 

Resumo

  • O neobistrot está pensado para parisinos non para turistas (ainda que moitos teñen clientela internacional). 
  • Por iso o seu funcionamiento é sobre todo durante os días de semana (mediodía e noite).
  • Tamén por isto, os menús son cortos: primeiro, segundo, e postre, e non van de menú degustación. Tamén en racións, sen ser enormes ... son grandes. 
  • E cando digo que está feito para parisinos, tamén quero dicir que esta feito para xente con cartos (vivir en París non é barato).  Son máis baratos ca un restaurante, pero son bastante careiros. 
  • O ambiente é tirando a máis informal ca nos restaurantes, pero coma dixen antes, a xente vai elegante (porque son xente molona). 
  • En realidad a razón e ser dos neobistrots é o local. Porque coma case todo o centro de París é patrimonio protexido, non se construen novos edificios e reformanse poucos, así que para abrir restaurantes centricos hai que aproveitar cafés, antigas tendas e baixos cativos. Por iso adoitan a ser todos pequenos e con certas incomodidades (baños no subterraneo e cousas así). Moidos dos neobistrots canbian a cociña e conservan a decoración retro do local, outros danlle un novo toque.  
  • O a parte neo- é que fan cociña con aires modernos.  Tampouco é que vaian no plan de facer cociña experimental, pero si que teñen moita fusión con outras cociñas do mundo, e as cousas son moderneiras. Un bistrot dos antigos tiraría máis a cociña francesa clásica (guisos, carnes, e cousas de esas). Pero ainda así case todos os bistrots seguen mantendo algunha reinterpretación de cociña francesa. 
Eu penso que son interesantes. E coido que se ides por París deberíades incluir un NeoBistrot (por exemplo para comer entre semana) na vosa visita:
  • Moitos de eles teñen algúns dos mellores cociñeiros da cidade (que cansados pola presión e tensión da alta cociña, e ca avantaxe de non ter que traballar nas fins de semanas, pasaronse ó neobistrot). 
  • Por outro lado, coma o publico é maiormente parisino, podes ser moi interesante para os que vaiades a turistear: para ver (e non digo que vos vaia gustar nen que vos sintades a gusto) coma son os verdadeiros parisinos. 
  • Finalmente, porque moitos manteñen platos tradicionais franceses, así que para probar algo de comida local funcionavos. 


Pois ata aquí é todo. Así conto un pouco o choio dos neobistrots. 

lunes, 3 de junio de 2019

Grandpa Kitchen

Cain de casualidade no canal de esta xente de Kerala (India) que fan videos de cociña: Grandpa Kitchen. sempre en cantidades industriales, sempre cociñan ó aire libre, e sempre fan todo ben felices e contentos.

Ainda que vai ser dificil reproducir moitas das súas recetas, a verdade é que é moi, pero que moi interesante.



Aqui fan un Biryani Mongol...

Pero máis interesante ca ese, é que fan o Biryani en ola de barro. Eu teño probado en varios sitios (incluindo en Pakistán) o arroz feito na ola de barro, e é unha cousa moi especial. Gostame moito. Dalle un punto que non se consegue nen na paella, nen nos cazos, nen na vaporera.



Un Poori de Pataca (tortiñas de pataca, moi típicas da India)

E unha das miñas favoritas ... o Keer de fideos:


domingo, 19 de mayo de 2019

De visita por Atenas

Pues por cuestiones de trabajo allá fuimos por Grecia... y nos dio ocasión de visitar Atenas y vivir unos cuantos días por allá.


Pudimos ver que lo de Plaka y Monasteriki, si bien sigue estando lleno de restaurantes y cafés, se va quedando cada vez más para los turistas. Los griegos se mueven un poco más allá...

Ahora esta de moda Psyri, a 4 pasos de Monasteriki, pero ya con un ambiente "más local". Y mucho más hipster... pero de precios algo más económicos (de todas formas siendo tan hipster como es, no os espereis algo rebajadísimo).




Tambien descubrimos que Atenas es tan grande, que hay una vida callejera enorme en los suburbios. Por ejemplo, en Chalandri, al norte (al lado de donde se hicieron las Olimpiadas en el 2004) hay multitud de bares, restaurantes y cafés... como los del centro, pero con la ventaja de que los precios son más bajos y la clientela más auténtica.

Algunos de los locales ni siquiera tienen el nombre en alfabeto latino en las apps de Internet. Así que hasta tiene su aquel escogerlos. Gracias a las fotos que sube la gente para saber juzgar que es lo que dan. Por ejemplo esto de arriba donde estuvimos es: Παλιό Ταχυδρομείο

Tambien tuvimos la opción de tomar un soublaki en el local perdido en medio del barrio, donde un señor malencarado asaba con gran pericia unas brochetas. Y con el que me entendí gracias a gestos, y tres o cuatro palabras en inglés. (Menos mal que pedir comida no requiere demasiadas palabras).


Pude desayunar halva (que no le digais nada a los griegos, pero siempre me hace pensar que Grecia es un pequeño enclave de oriente próximo en Europa):

Comer tomates y pimientos rellenos en la cantina de las oficinas:


Descubrir que los griegos tambien tienen unos snacks que parecen pretzels, pero que no son pretzels porque ni tienen la forma, ni tienen el sabor salado, ni están duros, si no son más bien blandos. ¿Entonces porque digo que parecen pretzels?


Tambien pude hacer una pequeña cata comparativa de los destilados más populares de Grecia:

Ver esta publicación en Instagram

Una publicación compartida de Laconada (@laconadablog) el


viernes, 3 de mayo de 2019

Culuca: un pouco de todo

Relacionado cun post anterior, e tamén en A Coruña outro lugar que funciona con varios enfoques. De feito eles mesmos autodefinense coma "cociña-bar". Que en resumen quere dicir que podes, ir a tomar unhas cervexas ou uns viños, e que tamén podes ir a comer ou cear. Por ter, ata ofrecen coctelería. Vamos, que teñen de todo.

E é un lugar recomendable, tanto para pedir platos a compartir coma para que cada un escolla o seu prato. Da parte de beber coido que tamén, pero ahí xa non experimentei tanto.

Aquí van uns exemplos:



Ameixas ó "fino" (ó viño de Xerez). Unha variación das tipicas ameixas á mariñeira, só que en lugar dun viño branco calqueira, fixose con xerez. As ameixas eran bóas, estaba cociñadas ó punto (non pasadas coma fan en moitos sitios).


Tomates confitados con espuma de queso San Simon. Iste é un clasico do local. Os tomates teñen un sabor fantástico, ainda que non estivesemos en tempada.

E fomos directo ós postres:



Coco-Pasión: pois eso, fruta da pasión (maracuyá) e tamén crema de coco. Moi tropical.

Outro clásico da casa: a tarta (que en realidade é unha crema) de queixo con lima (a base de galleta vai espolvoreada por riba).

En xeral a todos gustounos moito a comida. Recomendaría que chamasedes para reservar, porque o lugar enche rápido. Vese que ten horario bastante amplio, o que o fai moi conveniente.

Culuca Cociña-Bar http://culuca.com/
Avenida Arteixo 10 Bajo
15004 A Coruña
Teléfono: 981 97 88 98

martes, 16 de abril de 2019

O Lagar da Estrella - Viños, cañas, pinchos e algo máis

O Lagar da Estrella esta nunha zona de tapeo e picoteo da Coruña. Na "rúa Estrella" son todo taperias e lugares de viños. Pero ademáis de ir a tapear e racións, hai a posibilidade de reservar algunha das mesas que estan ó fondo e comer ou cear de maneira relaxada.

Ahí van os meus tips e comentarios de maneira breve:

  • Ó Lagar da Estrella pódese ir en plan de viños e pedir algúns platos para picotear. 
  • Pero a cociña esta o suficientemente interesante e o menú é bastante completo coma para ir en plan de comida/cea. Neste plan eu recomendo, reservar e pedir nas mesas (baixas) que están ó lado da cociña. Ahí cómese máis cómodo.
  • Insisto, se ides a tiro fixo: reservade!  
  • Coma bo lugar de chateo funciona moi ben en plan de platos a compartir, pero eu tamén aconsellaría animarse a ir a pedir indivualmente os platos principais e que cada quen pida o que mellor lle apeteza.
  • O menú é corto pero ten un pouco os "usual suspects": algo de peixe con aires xaponeses, peixe mariñado, baos (off course), carrillera, presa ibérica, foie ... Para todos os gustos. No menú tamén hai algúns platos especiales do día. (E outros dos platos cambian un pouco segundo a tempada). 
  • É interesante que teñen unha bóa sección de arroces e fideuas estilo levantino. Fannas con bastante xeito, cun "didet" de arro (e coma nos bós sitios, tardanse un pouco porque fanas dende cero, así que pedideas xa de principio). 
  • A carta de viños non é moi extensa, pero tamén ten cousas interesantes. Nos tiramos polo Ribeiro branco, porque somos moi fans, pero había moitas outras cousas. 
  • A atención foi moi bóa e a pesar que houbo un momento en que o lugar estaba cheo a rabiar, non tivemos retrasos na comida. (Tamén axuda que coma dixen, pedimos as mesas que están pegadas á cociña). 
  • En canto á comida, gustounos moito os platos de peixe (que coma vedes casi foron todos). O arroz tamén estivo moi ben. Os chícharos pareceronnos un pouco cocidos de máis, pero as ameixas estaban ben. 
  • Ah, reservade sitio para o postre. Estan realmente moi ben. 
  • De prezos esta careiro, pero asequible. Relación calidade/prezo xusta. 


 Veña, xa tedes información.

Aquí van ilustracións do que papamos.


Usuzuki de pez limón con ajada

Caballa ahumada y marinada

Ameixas con chícharos novos. 

Arroz Negro con choquiños e alioli

Robaliza salvaxe con arroz con berberechos (¿era un risotto?, probablemente)

Falso Tomate  (era o postre) 

Milhoja de vainilla y praliné de avellana

domingo, 14 de abril de 2019

Todos Los Tacos (Temporada 3)

Buenas a todos ... los de Vice ya sacaron la tercera temporada de Todos los Tacos. Y ... aunque se les van acabando los tacos más famosos, aun les quedan (por ejemplo el de cochinita pibil va en esta temporada). Como siempre, es instructivo y divertido a partes iguales. Y como en todas sus temporadas: lo hacen corto y fácil de ver.

Vamos a ver que nos trae esta temporada:

  • Taco de Pejelagarto en Tabasco 

  • Taco de Cochinita en Yucatán

  • Taco de Cecina en Morelos 

  • Tacos de Insectos   

sábado, 2 de marzo de 2019

Casa Obdulia: non lle teñas medo a apariencia

Casa Obdulia é ese restaurante do que se ten falado moito porque dentro dun local nunha esquina de Teis que parece un mesón (en realidade Pensión Residencia, segundo se ve no cartel na porta) pero que ten un cociñeiro viaxado e experto en "nova cociña".

Veña imos facer o resumo para os que acabades aquí buscando no Google e non tedes ganas de ler moito (iso sí, aconsellovos que fagades scroll para ver as fotos e facervos unha idea de coma pode ser o menú).
  • Moi interesante menú degustación, con bóa materia prima (moito peixe) e moi boa feitura
  • Prezo sen ser barato, axustado á calidade 
  • Trato excelente e moi amable (tamén é certo que tiven sorte que o día que fun non había moita xente así que poideron adicarse a min)
  • Ten moito sitio para aparcar (porque está nun lugar un tanto remoto, ainda que a pizzeria do lado ten bastante xente)  



Coma peros...
  • A carta de viños sen ser mala, é cortiña. Pero seguro que topades viños que vos satisfagan.
  • Non sei que tal funcionará con grupos grandes ou cando esté cheo nos fins de semana, porque non teñen moito persoal


Coma sempre, aconsello que chamedes e reservedes.

Non vos asustedes ca entrada que é totalmente de mesón, a sala esta enriba, e coma vedes é dun restaurante:





Arrincamos cun entrante da casa. Percebe, camaronciño, con algas, esparrago. Ainda que ven nunha cuncha de orella de mar, non levaba orella de mar.




Logo viñeron tamén para picotear uns boqueróns con lámina de aceite de oliva. Moi, moi ricas (eu é que son moi de boquerons).





Ostra con cítricos e maracuiá. Tamén moi fresquiño e moi marítimo.




Veña, algo máis tradicional, pero igualmente moi ben feito (e máis sabroso ainda). Un chipirón na súa tinta con salsa romesco.






Ovo cocido a baixa temperatura con crema de guisantes con xamon ibérico.


Salmonete (iste gustoume moito, outro plus).


Porquiño asado con puré de patacas. Quedoulle tremento o porquiño.


Non debería tardar tanto en comentar as visitas ós restaurantes. Lembro moito que este postre (unha crema) tiña sabor de froito tropical e coido que tiña tamén algunha especia, pero non estou seguro. Eu coido que era unha crema de maracuia con azafran. Se estou errado, reclamádeme. Estaba requetebóa.


E finalmente uns petit fours. (Cañonísimos, por certo, ese requeixo con mel estaba boísimo, e o chocolate era intensísimo).


Coma nota final (e fixome moita gracia) o café era café de pota aromatizado con canela. Se tedes ido a México saberedes que esto tamén se fai alá (café con canela: café de olla). Tamén gostei da idea.


Moi interesante todo o menú. Moi boa materia prima, moi ben feito todo, e ademáis un menú variado e con toques exóticos pero tamén moi apegado á cociña tradicional.

Casa Obdulia Telefono: 986 452 630