lunes, 16 de abril de 2018

Detalles de Microondas

Microondas en México



Microondas en España



martes, 10 de abril de 2018

... para min o taco de rúa

Para cada quen o seu. 

Hai moitos que prefiren as taquerías de cadena. Que teñen as súas avantaxes: tes mesa, tes silla, tes teito. Podes pagar con tarxetea, non ves coma cociñan os cociñeiros (bueno, a maioría teñen a plancha ou o trompo á vista), os seus tacos sen queixo, con queixo (volcanes), con moito queixo (costra)....

Pero non para min. Aburrenme moito os seus tacos. Notolle que lles falta: a carne ven reseca, as salsas non son gran cousa, e para nada quero queixo fundido. Non lles teño nengunha gana.

Eu son máis de tacos de rúa. Vale que son incómodos, hai un risco, e a comida é graxa. Pero peor é o engano de comer tacos 'aparentemente light'. Mellor comer menos tacos e máis no punto, que moitos resecos e mal feitos.

Pero o meu xefe delegacional (coma o alcalde do barrio donde vivo) ten ganas de fastidiarme e pecha todos os "changarros" que hai por cerca da miña casa.

De cando en cando reaparece algún mentras non o localiza a policía.

Cal é o segredo dun bo taco de changarros:

  • Moita cebola e cilantro (chámase "verdura")
  • Salsa que mata ou que fai morrer
  • Tortillas quentadas na grasa da plancha (quedan un tanto crocantes)
  • Carne (ou tripa, ou chourizo) graxa, pero tenra 






miércoles, 4 de abril de 2018

¡Ostras! (do Pacífico)

Na Semana Santa estiven na Costa Chica (é unha zona nada pequena da costa do Pacífico méxicano que vai de Acapulco ata Oaxaca), visitando as praias e vendo que había por alí.

Supoño que algún de vos que leades esto coñeceredes México. Coñeceredes a "Riviera Maya", ou o Caribe mexicano. Bueno isto é outra cousa.

Isto é unha praia enorme, e maiormente valdeira.


E nunha esquina da praia hai estas "enramadas" ou "palapas" que monta con catro paus e unhas palmas de cocoteiro. Ahí ofrecen algo de comida, cervexas e refrescos, á xente que vai á praia ...


... pero sobre todo ofrecen protección. Porque nunha praia mexicana do Pacífico non podes estar ó sol máis de 20 minutos. Morres. A arena arde, o sol queima, o calor é intenso. A única maneira de sair vivo do choio é estando debaixo dunha enramada.

E no medio da praia había estes penedos (todo o demáis xa vichedes, era area por kilómetros):


Non sei se se ve de cerca, pero arrimados ós penedos vese un grupo de xente. ¿Que carallo facían?

Pois estaban ahí pegados a unha cruz pescando con rede e tamén vendían tiritas (un tipo de ceviche do que ... ainda non falei do blog) e un tipo abrindo ostras.




Inicialmente nen tiña pensado probar as ostras ... demasiado risco. Andar tomando marisco cru, ahí nun lugar perdido e cun tipo que lavaba as ostras todas no mesmo caldeiro ...

... pero ó rato fun pensando:

  • Non son ostras normais das que coñeza, son ostras do Pacífico, e non son exactamente a ostra xaponesa que agora cultivan en Europa
  • Son ostras silvestres, nada de cultivadas 
Así que non quixen deixar pasar a oportunidade de probar iso, e a ver que tal saía do choio. 

A primeira gran sorpresa é o grande que eran os bichos. Bueno alguns bichos. Coma digo ó ser ostras salvaxes pois non as recollen de maneira planificada. Van e collen o que topan no banco e para casa. Así que unhas eran enormes e outras eran pequenas. O señor que vendía as outras foi bastante xeitoso e deume coma 4 grandísimas e 2 pequenas.

 Con esta imaxe vese un pouco máis comparado ca miña mau (bueno a foto é un pouco chusqueira, pero que lle imos facer).

A outras sorpresa e que se ben os bichos abrironmos diante miña, cando lles puxen limón (si en México o limón e iso, e non o noso) non se moveron nada. Así que debían estar ben mortas.


E alá foron as 6. Era ben extraño tomar ostras tan grandes e con tanta carne, pero tiñan bó sabor. Non se notaban especialmente iodadas. A carne firme e consistente. Nengún sabor lodoso (estas non son ostras de esteiro, son de mar aberto). Estiveron ben.



 Deixo aquí unha imaxe de coma eran as cunchas polo revés, para que vexades que forma rara tiñan. Non eran a ostra redonda galega, nen a alongada e revirichada xaponesa, se non unha cousa medio intermedia.

Por certo, a pesar da miña preocupación inicial e que non lle notase movemento ás ostras antes de tomalas, o certo é que xa pasaron uns cantos días e sigo ben e sano. Cero problemas. Así que mereceu a pena tomar o risco.


viernes, 16 de marzo de 2018

The spy who dined alone

I am at Nate 'n Al for the smoked salmon and the "everything" bagel, but for something else too: the people-watching. The pleasures of eating alone are obvious. You get to eat what you want, how you want. It is one of adulthood's great indulgences. But who admits to its other profound pleasure, the licence it gives you to spy on people?

 

Coñecedes a Jay Rayner? É o critico culinario do Guardian inglés. Non sei que tal é coma crítico culinario (non tiven ocasión de ir a nengún restaurante que teña reseñado, para comparar se o que opina coincide co que eu pense), pero é divertidísimo coma escritor. Tómase moi a coña o tema da crítica culinaria e sobre todo escrebe de maneira moi isqueante (chispeante sería un castelanismo, non? 😁). 

Pero este artigo tocoume moi de cerca. Por diversas razóns ... eu tamén adoito a ir a comer moito nos sitios. E o certo é que cando estas ti só na mesa non podes evitar ver ás outras mesas que hai diante túa, e ainda que non queiras acabas escoitando as conversas das outras mesas (cando estamoso en grupo nun restaurante non nos damos conta, pero en xeral falamos moi alto). Contrariamente a Jay, eu non me esforzo nada a intentar crear narracións sobre os outros comensais ou enteirarme de que falan, de feito fago todo o posible por abstraerme e non escoitar nen ver nada. 

Onde si estoy de acordo con Jay e nestas pequenas avantaxes de ir a comer só:

The pleasures of eating alone are obvious. You get to eat what you want, how you want. 


miércoles, 28 de febrero de 2018

Everything Mustard

 This was a quite interesting programme about Mustard. From what plant the mustard is (and it is related with something we really enjoy in Galicia like kale -berza- or turnip -nabo), why the plant has developed the pungent taste, why we humans enjoy that pungent taste, and many more things ...



I find mustard an interesting topic because I am from one of the countries in Europe were mustard is less appreciated. We only seem to started using it as american fast food came (and using the american yellow mustard). But I do like mustard.

domingo, 25 de febrero de 2018

Pistas: ¿Cocktails en Vigo? ¿Monk Blues Coctel Bar?

Un bó sitio onde tomar cocktails 🍸 en Vigo. E non falo de mojitos e caipis, estou falando de Martini, Mai Tai, Negroni, Moscow Mule, Manhattan, Brandy Alexander, Gin Fizz, Daiquiri...

Todos feitos no momento é comme il faut. 


Tamen, para os amantes de whisky 🥃, máis de 40 referencias, scotch, bourbon, irlandés, canadiense e xaponés. Malt, corn y rye. De todo tipo. 

E nun sitio con moi bo ambiente, jazz e blues de fondo, e habitualmente musica en directo.


Monk Blues Cafe/Coctel Bar
Rúa do Uruguai, 28, 
36201 Vigo

sábado, 24 de febrero de 2018

Unha de branco

Estas últimas semanas que ando por Vigo deume por pasear un pouco polo vicindario (e máis alá porque cando dou en andar ainda vou dar lonxe) e de cando en cando fago unha pausa para tomar un viño, entrando e pedindo: (¿Pódesme poñer...)  "unha de branco" ( ... por favor)

E se un vai a un bar ou tasca máis ou menos vetarano, con isto xa é suficiente: sacan o seu viño da casa.

Non funciona nunha vinoteca, nen nun gastrobar, nen nunha cafetería ... porque alí esta expresión non funciona ... porque teñen "un albariño, un Ribeiro, un godello", e tes que dicirlle cal queres.

Así que en resumo, o que estou facendo e ir de bares de vello (ou non tanto) a probar o viño branco "da casa". Que é unha aventura en sí. Non sabes moi ben coma vai ser ese branco. Por non saber nen sabes se será, vaso, copa ou qué.

Hai un pouco de todo. Moitos sitios teñen botellas sen nome pero si con etiqueta, que adoita a ser un palomino de sabor doce e non gran cousa. Outros teñen viño de bocoi turbio, que serven nunha xerra aireandoo. É sempre unha sorpresa. Ás veces mala e ás veces bóa.  Pero sobre todo non é previsible e aburrido. Por contra ir a pedir viños nos outros sitios, sempre acabas cun viño correcto ou bó pero non hai aventura.

Non vou falar dos sitios malos, pero si vou a lembrar uns cantos sitios que tiveron bóa cousa. Curiosamente, a pesar de ter pateado bastante, os 3 sitios que máis me chistaron son os que están máis perto da miña casa.
  • Bar Estrada: teñen un branco condado moi xeitoso
  • Bar Rocío: o viño quedoulles un tanto máis rústico, pero ten ese punto ácedo que eun espera dun "país" 
  • Asador Serodio: aquí o viño estaba con bo gusto, cun bo equilibrio entre o afroitado e o ácedo
  • A Adega de Cholo e de Rosa: o viño quedoulles un tanto turbio e está rasposo, pero por contra, teñen unha empanada moi xeitosa

miércoles, 21 de febrero de 2018

Pistas: ¿Southern BBQ? ¿Porco Rosso?

Me atrae mucho el concepto de Southern BBQ (o sea, la barbacoa que preparan en el sur de los USA: la que está hecha cocinada y ahumada al tiempo y untada en salsa). Se que hay varias cadenas de comida que dicen ofrecer BBQ en Ciudad de México pero ninguna de ellas me ha parecido gran cosa. Realmente parece que está ofreciendo platos recalentados. 

Por contra el Porco Rosso que hay en Roma (y en otras partes de la ciudad, pero prefiero el Porco Rosso de Roma porque es al aire libre) me gustó: 



Eso sí, vayan advertidos, el lugar es caro. Pero para ir un grupo de amigos, dado que se pueden compartir los cortes, es conveniente.

Porco Rosso Roma
Zacatecas 102, 
Roma Nte., 
06700 Ciudad de México, 
CDMX, Mexico

lunes, 19 de febrero de 2018

Pistas: ¿Tacos en Santiago? ¿Old Skull Tacos?

A ver, hai un sitio para tomar "tacos" en Santiago de Compostela.... Old Skull Tacos (por San Clemente). 

¿Que tal é? Pois recomendable, ide probar. 

(Os tacos "non hai collons")

A ver, o Skull non é nada tradicional mexicano (faltalle: teñen que dourar mais as tortillas, cebola e colantro, e mais carne grasosa - pastor ou carnitas ). Pero é unha taqueria "fashion" estilo Condesa ou Roma (vamos que en CDMX hai tacos asi - poucos pero hai). 

Autenticidade ou non, os puntos fortes son:
- especializados en tacos e podes pedir tacos soltos (e mais unha taqueria ca un restaurante) 🙌 
- guisos jugosos (e hai veganos e de marisco) 👍
- a salsa picantisima: esta feita de habanero fresco ✌️


(Unha das cousas boas e que podes encargar un variado de todos os tacos)


(O burrito è grande e abundante, pero eu prefiro os tacos)

OLD SKULL TACOS 💀 
Rúa de San Clemente, 2
15705 Santiago de Compostela
A Coruña, España

sábado, 17 de febrero de 2018

Coma New York: pizza a porcions

Non hai nada mais de New York cas "pizza slices". Que son eses triangulos de pizza linguisimos, moi vermello (moita salsa de tomate parece ser importante ma receita). 

Para min o neoiorquino non é tanto o da "pizza" (que hai en mil sitios), se non o "slice". O de vendelas en porcions soltas e andar rillando unha soa (eso si, grande) pola rua. 

A "pizza slice" è puro NY.

Ata que vas a Mexico e descubres que o de andar cun cacho de pizza pola rúa é totalmente habitual. E tamen o de vender pizzas xa feitas a porcions. E incluso din "rebanada" (que é a traducción directa de "slice"). Pero se ben teñen a forma e o tamaño das neoiorquinas, as mexicanas son de masa gorda) e teñen pouco tomate (no país do tomate: certo é que os mexicanos logo untanas de ketchup). Estas pizzas estilan nos barrios populares e pobos mecicanos (non os veredes nas zonas bien).

Toda esta historia ven porque temos unha pizzeria que vende a rebanadas en Travesas:



A pizza non é estilo New York, e as porcions son mais anchas e pequenas.... pero canda menos a opcion de rillar cachos de pizza pola rua existe.

(Sei que sempre houbo pastelerias que vendian rectangulos ou minipizzas, pero non eran nen choios parecidos) 

domingo, 4 de febrero de 2018

Restaurante Kero (Vigo): Peruano & máis alá

Non sei canto tempo leva aberto exactamente (porque pasei estes 3 anos máis tempo en México ca en Vigo) pero canda menos si lembro que levo máis de un ano vendo o restaurante Kero (que está pola zona de Montero Ríos-Plaza de Compostela). E xa lle tiña ganas. Pero non tiven ocasión (porque paro moi pouco tempo en Vigo e non daba topado tempo). 

Kero anunciase coma restaurante peruano, e certo é, porque o seu chef e creador é peruano. Pero Kero é algo máis ca un restaurante de cociña peruana,… coma ides ver pronto. 

Eu fun a probar o menú degustación (35€) e tamén pedín a opción de maridaxe (5 viños, 11€). Hai tamén menús máis curtos, e tamén se queredes podedes escoller na carta. Vamos, hai para todas as opcións. (De feito hai menús do día de 14€ e 19€) 


Eu sempre recomendo comezar co Pisco Sour. Xa sei que en España somos máis de tomar os cocteles coma dixestivos (ou sexa despois), pero eu coido que os sours son máis aperitivos así que vai perfecto para comenzar. 

A nota, importante, non fagades coma fixen eu de langrán: as dúas gotas de Angostura non hai que deixalas aí no medio, hai que remexer un pouco co cano para que quede un dibuxiño. Ha saberbos ainda mellor. 


Para ir petisqueando, unhas chips de platano feitas na casa, cun chisco de picante e varias especias. 


O aperitivo para ir facendo dente era una fusión galego-peruana: "patacones" (que non son patacas, son platano macho frito) con chourizo ceboleiro galego (a receta orixinal amazónica faise con cecina, e a cecina en Perú é de porco especiada con pementón, así que por iso semella o chourizo), con esas boliñas de guacamole. 


Máis fusión pero de outro tipo, peruana-xaponesa. Neste caso son gyozas de "sudado de pescado" cuberto con crema de langostino. Si, xa sei que o nome do sudado non vos presta, pero trátase dunha receta típica peruana algo semellante a unha caldeirada de peixe.

 

Xa estaredes pensando … ¿aquí non hai ceviche? Pois claro que sí. Neste caso, preparou un ceviche clásico, non tan clásico de lubina, que non lle faltaba nada: isto é, a lubina, o limón, a cebola morada, o boniato (as boliñas de puré laranxa), 2 tipos de millo, o blanco e o marelo fritro. Pero ademáis tiña un par de toques novedosos: había feito uns crocantes co pelexo da propia lubina e algas en tempura. Só por probar este ceviche tedes que pasar polo Kero. 


Champange francés coma parte da maridaxe.


Mar e montaña… e non teño 100% claro se esto é un plato típico peruano ou un invento de Juan: guiso de tendóns de ternreira con mexillóns. Mar e terra. Todo nun plato. Outro dos momentazos do menú.


Unha merluza cociñada a baixa temperatura, con puré de patata e salsiña de marisco. 

E xa pasamos ós postres:


Aquí temos varios merenges, xelados, cremas e doces. 


Outro dos imprescindibles é unha razón para ir a Kero: a súa versión do suspiro limeño. Neste caso é doce, ácido e refrescante (esa espuma de limón) e ten un chisco salgado no fondo de galleta. Tedes que probalo. E o mellor que teña probado nos varios restaurantes que teño ido (e estiven no de Gastón Acurio, e non é tan bó coma o de Kero). 


Pero gardade un pouco de sitio para o final, porque Juan fai uns "petit fours" abraiantes. Os de chocolate son de estes que te queres sacar os ollos do bó que está, a fruta glaseada esta tremenda. 

Moi, moi, recomendable.

E non só para curiosos pola cociña peruana. Estamos ante un restaurante dun cociñeiro peruano, pero que ten traballado moitos anos con grandes cociñeiros en España, así que tamén tedes a ocasión de probar da cociña e das técnicas máis modernas que poidades ver polo mundo (e sen necesidade de sair de Vigo).


miércoles, 31 de enero de 2018

Pistas: ¿Carnitas por los rumbos de Tacubaya? ¿Rincón Tarasco?


Sabemos que hay muchos buenos lugares de carnitas estilo michoacano. Pero una muy buena referencia (y muy accesible por coche, porque está justo en Patriotismo) son El Rincón Tarasco:



El problema es que son tan buenos y conocidos … que al mediodía ya casi que han vendido todos. Si bien tienen mesas y venden carnitas por taco, en realidad el negocio se mueve al kilo, y no paran de vender kilos hasta que se les ha terminado.



Avenida José Martí 142 (esquina con Patriotismo)
11800 Ciudad de México
México

lunes, 29 de enero de 2018

Pista: ¿Francesinha en Viana do Castelo? ¿Tasquinha da Praça?


A ver, fai falla ir a Porto a tomar unha Francesinha. Porque Porto é a orixe da Francesinha. E de ir ahí, a nosa recomendación é e será sempre o Santiago, e máis ainda xa que pechou A Regaleira – que non era tan gran cousa BTW.

Pero se xa fuches a Porto, pois non fai falla ir tan lonxe. Podes ir a Viana do Castelo, que está apenas a media hora da fronteira (ca autovía gratis: hai que ir por Vilanova da Cerveira, non pola A3). E ten bastante que ver, ten o santuario no alto, a parte vella bastante ben coidada, e a Foz (onde desemboca o río Limia).

E ahí mesmo na Foz, nuns edificios modernos que están ó lado do Centro da Cultura e do barco museo, está A Tasquinha da Praça. A ver, non está na parte vella co que perde un pouco do encanto, pero comese moi ben e ten sitio para aparcar gratuito ó lado así que é bóa idea deixar o coche ó lado e logo ir comer e tal.


Que non vos engane o tamaño da Tasquinha e que é moderna. No sitio cómese moi ben. E teñen moi bóa variedade de cervexas, se gostades de elo.

Coma decía o título, se tedes ganas de Francesinha a Tasquinha é moi recomendable.

E se non tedes ganas de Francesinha, tamén: teñen un bacalhau em broa tremendo, un polbo grellado moi bó, un arroz de tamboril rico. E uns postres moi gorentosos.

Prezo, pois a redor de €20, ainda que se ides en grupo e compartides as "meias doses" (moi abundantes) poderíades abaratar o choio. Non é dos máis baratos, pero todo é moi bó.

Praça da Liberdade
4900 Viana do Castelo
Portugal


jueves, 25 de enero de 2018

Pistas: ¿Tortilla en Madrid? ¿Casa Dani?


Una recomendación de nuestro corresponsal de Laconada en Madrid.

Tortilla de patatas muy recomendable en Casa Dani. 



No hace falta que me pregunteis como es la tortilla, porque la foto es bastante descriptiva. Ya podeis juzgar si es de la que os gustan o no. 

Calle de Alaya, 28 (Dentro del Mercado) 
28001 Madrid
(Barrio de Salamanca, no demasiado cerca de Metro Serrano)

martes, 9 de enero de 2018

Maximalismo: La Torta de la Barda



Eu son quen valora como o que máis o minimalismo na cociña: pratos de 2 ou 3 ingredientes … pero ás veces hai que pensar no contrario: platos con moitos ingredientes.

Coma esta torta (bocadillo) mexicano de 10 ingredientes (e salsa): 

Estas chámanse Torta de la Barda e son típicas do norte de México: Tamaulipas (pegado a Texas). E chamanse así porque no seu momento comenzaron a venderse no muro (barda) que separaba as vias do tren do porto de Tamaulipas. Así que tiña que ser un plato enerxético, porque era para os estibadores e traballadores ferroviarios: moitas calorias para poder aguantar o día. 

E que é o que leva a torta e vamos a comenzar o reconto:
  1. Xamón cocido 
  2. "Queso de puerco" (que é nin máis nin menos que o embutido de cabeza ou "cabeza de jabalí" que temos en España) 
  3. Frijoles negros refritos ( isto é clásico de case calqueira torta mexicana, e por se non vos parecía que había porco suficiente, os frijoles deberían estar fritos con unto de porco) 
  4. Queso amarillo
  5. Queso blanco "desmoronado" (isto é desmigado)
  6. Chorizo frito
  7. Carne de vaca en febras
  8. Tomate
  9. Cebola
  10. Aguacate 

Ademáis de todo esto, e por se vos parecía que había pouco porco no bocadillo, a tradición e tomar este bocadillo cunha salsa de tomate (verde) e chile … e "chicharrones" (que son coma os rixóns crocantes). 
  • Salsa verde con chicharrones

O interesande do choio é que coma é moi habitual en México, en lugar de metelo en media barra de pan, ou nun bolo bastante grande coma facemos en Galicia, metense todos estes ingredientes nun boliño bastante pequeno. Co que a verdade, entre a cantidade de cousas que leva dentro e que hai que meterlle salsa, pois hai que ter bastente habilidade para dar comido todo sen que che anden caendo cousas por ahí. (Cousa moi habitual na comida mexicana, que sempre ten unha certa complexidade para comer cas mans).

Ademáis da Torta de la Barda, parece que en tamén hai a versión de meter todos os ingredientes enriba dunha pellizcada (coma unha gordita). Neste caso podedes ver se cadra un pouco máis claro que na torta todos os ingredientes:

Para completar a xogada, os Tamaulipeños acompañan estes contundentes platos con… refresco "de Hierro": 

lunes, 1 de enero de 2018

A cociña do Norte de Veracruz


Presentación


O estado de Veracruz non é o máis grande de México, pero sí que é un dos máis alongados. E sobre todo vai dende Chiapas (o sur de México) ata Tamaulipas (o norte do País) así que pode servir como punto de contacto entre gran parte das diferentes partes do país. Ainda que non é tan variado en canto a paisaxes: si que ten mar e montaña, e ten climas frescos (nas montañas) e tórridos (no sur), pero carece de zonas desérticas, e de feito é moi húmido, e non se lle notan tanto a diferencia entre estación seca e chuviosa como no resto do país.



Esta pequena introducción a xeografía do Estado de Veracruz tenta explicar que Veracruz pode ser o punto de conexión entre o Norte e o Sur de México, e ten contacto con todo o centro de México así que traballa con 3 tradicións culinarias. Tamén foi a porta de entrada de toda a gastronomía e productos do Vello Mundo polo seu porto. E tamén é a porta de comunicación co Caribe e o resto de Norteamérica. Dito todo iso parece que Veracruz é máis un lugar de influencias varias, pero en realidade culinariamente a Costa do Golfo é a orixe de moitos dos productos máis relevantes da gastronomía mexicana.

Para complementar un pouco o que aquí conto podedes ver os outros posts que teño de Veracruz:

De feito cando visitei o Sur de Veracruz crin que xa me fixera unha idea de coma é a cociña do lugar, pero o certo é que vin cousas diferentes no norte. Non vou a tentar describir coma é a cociña veracruzana, pero sí vou deixar algunhas puntadas de coma son as cousas por alí.

Comida de Estrada


Calqueira que teñados estado por México sabedes que hai postos onde comer por todos lados. Pois nas estadas tamén. E probablemente os máis interesantes e sabrosos son nas estadas pequeniñas. Ahí, dependendo do lugar de México por onde andes (nas zonas deserticas dos altiplanos non é tan habitual), pasa coma en Galicia, que hai grupos de casiñas soltas cada pouco. E é moi habitual que moitas de estas casas teñan un negociete pegado á estrada.

Normalmente non é máis ca un pendello cunhas follas de palma (en México chamanas palapas ou enramadas) unha cociña (normalmente de leña) e un cartel escrito en calqueira cousa que toparon dicindo o que teñen a vender.




Neste caso anunciaban (xa sei que non se le moito) Empanadas e Tamales

Tal coma dixera, a cociña era de leña. É interesante en coparación de coma facemos en Galicia que aquí en lugar de facer lareiras no chan, montan un soporte de madeira, e logo meten enriba moita arxila e fan así unha lareira na que un pode cociñar de pe.


En canto á comida …

Os tamales de esta parte de Veracruz eran dos feitos en folla de platano. En iso era curioso porque estabamos xa cara o norte de México, pero os tamales semellaban ós Oaxaqueños/Chiapanecos (do sur de México).
Coma outras veces, cando un come así nun pendello ó lado das casas a comida era moi xeitosa, coma feita na casa (porque en realidade os da casa fan as súas cousa e só cando alguén para saen a cociñar para el).


As empanadas son outro clásico da cociña da costa: para nós serían “empanadillas”. Neste caso tiñan de dúas castes: as “de masa” (de millo) e as “de harina” de trigo. Ista é unha de millo. E era de jaiba.



¿Que é a jaiba? Pois iso falámolo agora.

Jaibas, Jaibas…


A costa de México está chea de todo tipo de cangrejos. Pero a parte do Golfo, pegado a Tamiahua estaba especialmente chea de cangerexos.




A principal diferencia que vexo de eses cangerexos cos que temos por Galicia é que estes cangrexos do Golfo de México gostan moito de andar por fora da auga (de feito viven en tobos feitos na terra).

Pois bueno, as Jaibas non son nengún de estes cangrexos. As Jaibas son uns cangrexos azuis parecidos ás nécoras (de feito teñen as 2 patas de atrás adaptadas para nadar coma estas). Por toda esta zona pescan en elas e usanas para diversos platos.  A diferencia de nos, non lles gusta moito tomalas tan só fervidas (“al natural”) se non que adoitan a abrilas antes e sacarlle toda a carne, e venden esto (pulpa de jaiba) e fan diversos platos. Neste caso, servian a carne dentro das propias cunchas:




Ou tamén se usa a jabia para encher nos bocoles:



¿Que son os bocoles?

Bocoles, o almorzo en Tamiahua


Pois en Tamiahua, seica teñen a tradición coma en todo México de facer un “antojito” de masa de millo. Neste caso fan estas pequenas gorditas. Que coma é costa, pois preparan moito con camaróns ou con jaiba.




Outros platos da zona


O clásico peixe “á diabla”. Que nunca sabes moi claro coma vai a ser, porque se ben suponse que é unha salsa moi picante. Ata que cho traen non sabes can picante vai a ser. Nen tampouco fan a mesma salsa en todos os lados. De todas formas se non pica a dor, eres afortunado.



E isto é unha torta de ovas de peixe (non din que peixes eran).


Tamiahua, terra de ostiones y camarones


¿E que facíamos pola costa? Pois foramos por dúas cousas… por un lado para visitar a praia. E teñen moita praia, e bastante tranquiliña, porque son costas eternas nas que sempre podes dar cun lugar onde non hai ninguén.




Tamén queríamos ver tortuguiñas. Pero as tortugas estaban, pero ainda estaban no niño e non querían sair en ese día.



Nesta parte de México hai moitas lagoas costeiras.



E en estas lagoas costeiras a xente apaña dúas cousas (coido que xa son cultivados): ostiones (osrtras) e camarones (que son o que nos chamamos langostino ou gambón). 





De feito en Tamiahua celebran a festa do coctel de ostiones (ostras) máis grande de México. E se ben non quedamos para ver coma eran, vendo a cantidade de salsa de tomate de cebolas que necesitan tiña que ser cousa grande:





O peixe, sempre con cortes 

Istes son uns peixes que nos prepararon no lugar. Pura cociña caseira. Pero aquí, e nos restaurantes (e non só de Veracruz, se non en todo México) reparo no mesmo. Sempre lles dan cortes ós peixes antes de fritir:


 Non sei se se distingue ben, pero os peixes son de varias castes. Hai uns ´máis planos e outros alongados. O que apañaron.




Imaxino que será para que o peixe quede o máis feito posible. Dame a sensación que non lles gustan os peixes pouco feitos.

As enchiladas son de moitos xeitos

Pois iso, coma xa lle teño comentado a moita xente, non hai unha maneira única de preparar nas enchiladas. Son tanto enchiladas as que fan en forma de canelón e gratinadas coma todo, coma as que son dobladas e con polo dentro, coma as que coma neste caso son tortillas e nada máis, con salsa de tomate e un pouco que queixo moido por riba:



Neste caso non son plato principal, se non que estas enchiladas minimalistas usanse para acompañar outros platos. (Neste caso o peixe).