Mostrando entradas con la etiqueta francia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta francia. Mostrar todas las entradas

martes, 4 de noviembre de 2025

Dandolle ós dixestivos franceses

Despois dunha boa comida, un bó dixestivo.
(Ainda que haberá xente alarmadísima por vernos beber tanto, pero xa estamos descarriados, non temos remedio).

Cada día un dixestivo diferente:


Coma un Calvados 12 anos (hai máis de 20 anos) de Pierre Huet. Que cousa boa o Calvados potente e suave á vez e ainda que xa teñen uns prezos altos, non chegou ó delirio exhorbitante do Cognac. A ver canto tarda e poñerse isto prohibitivo.


E agora engañamos un pouco porque veñen 2 apertivos, que en realidade podense tomar ben de sobremesa polo seu amargor:

E poidemos comparar dous amaros (ainda que en Francia non usan ese termo) da Auvernia. O tradicional e referente que é o Salers, feito con xenciana e outras herbas. E logo está o Suze que é unha versión máis recente e máis comercial de este estilo (ainda que eu acho demasiado doce).

Outro licor que esta moi de moda agora é o de flores de sabugueiro. Hai unha marca moi famosa que sae en todos os cócteles, pero hai outro chamado Madame Sureau (Sureau é sabugueiro en francés) que vai perfecto para tomar con tónica ou soda.

E finalmente e non menos imprescindible en francia, o kirsh que fan en Alsacia. O licor de cereixas non ten nada de doce, é forte coma augardente que é, pero ten eses aromas a froita.

sábado, 8 de abril de 2023

¡Volvamos a los 70s! Cuando la fondue era sofisticación.

Pues mirando aquí por casa de mis padres apareció esto ... que es el folleto de un juego de fondue. 

A lo mejor estoy equivocado, pero me da que a finales de los 70s era muy popular el comprarse (o regalar) juegos de fondue. Y al idea era usarlas en las reuniones de casa y que esas veladas fueran todo un éxito. (Por cierto, atención, la primera foto parece que hay unas salchichas ...) 




Fondue Borgoñona



Fondue Suiza


Fonduta Piamontesa

¡Y fondue española! 

viernes, 30 de diciembre de 2022

En Francia, no Nadal, Ostras


Este Nadal houbo Noitebóa francesa. Aquí somos de marisco e en Francia son de ¡Ostras! 🦪 



Non sei ben como tivemos o certo agasallo de 3 fabuolosas ducías de ostras para 2 personas (o resto ou non lles gustaban ou non podían). Así que deu para dúas ceas. 

Os franceses toman moitas ostras todo o ano por celebracións e no Nadal é casi obligatorio. En isto teñen unha pequena avantaxe con nos do marisco: coma a ostra criase e non é capturada, poden calcular a producción para que os prezos sendo altos non teñan picos. Ademáis as ostras aguantan uns días e non fai falla conxelar. 

Eu non son moi experto no mundo da ostra francesa pero a primeira cousa é que alá case todo é "ostra rizada" (ou xaponesa). Hai... escasas e ben caras ostras planas. Pero en xeral tiran máis pola rizada (como vedes nas fotos). Outra cousa que acho interesante é que en Francia as ostras prefierans criar en estuarios, con mezcla entre auga salada e doce. En Galicia coido que case todas 100% auga salgada.





Na nosa cea tivemos ostras de 2 sitios. 

  • Ostras bretonas de L'Istrec. 
  • Ostras de Artouan en Charenne (aquí categoría normal e categoría especial)

E a historia que as 3 sendo de tamaños equivalentes eran bastante diferentes en aspecto e máis ainda en sabor.
  • As bretonas moito máis mariñas, salgadas, electricas.
  • As normales de Artouan, pois máis leitosas e doces.
  • As especiais de Artouan, ainda máis branqueciñas, doces, gordotas e con sabores a amendoa (que sí!)
Seica as especiais o que teñen de diferencia e que pasan 1 semana máis en auga doce. Ou iso din.

Si que estaban máis grandes as especiais e tiñan un sabor coma máis doce (doce no sentido que azucarado si). 

De todas formas vou dicir unha cousa, se cadra porque asemellan máis ás galegas e estou máis afeito ó sabor, ou se cadra porque gosto máis de este sabor así coma moi iodado, preferín as bretonas. 


Para maridar:
  • Champagne Alexandre Bonnet, que investigando a posteriori vexo que esta xusto na fronteira entre Champagne e Borgoña. Iso só xa é un puntazo.
  • Chateau Tour Leognan, branco de Burdeos, que é o 2º viño do Chateu Carbonnieux. E obviamente non é o nivelazo do seu primeiro viño, que é un viño fantástico para tomar cun marisco fresquiño.

domingo, 6 de septiembre de 2020

El café vietnamita y sus raices francesas

Ayer estaba viendo película francesa (Rififi, 1955) y hay un momento en el principio de la película en la que los protagonistas quedan para tomar un café y se ve que les sirven las tazas con unos artefactos metálicos encima:



Estos aparatitos me resultaban familiares pero tardé un poco en caer en donde los había visto ... pues estos mismos son los que salen en Internet para hacer café vietnamita: 

Estos filtros para preparar café se llaman phin y se usan para preparar el café vietnamita con leche condensada (y el café sin leche condensada tambien, pero parece que en Vietnam el preferido es con leche condensada).  

Vietnamese coffee gear

Lo cual no es ninguna sorpresa porque ... Vietnam y Francia tienen una relación histórica. 

He intentado investigar más sobre como eran los antiguos cafés de París ... pero no he encontrado demasiada información de los estilos de preparar café, pero esta película sirve para saber que al menos en los años 50 aún había la tradición de hacer cafés con el filtro individual (y que tambien había una máquina de hacer expresos, que podeis ver detrás en la primera foto).

sábado, 28 de diciembre de 2019

Fun probar nos tacos lioneses para que vos non o teñades que facer (ou para que vaiades a morte por eles)

En Francia, esta moi de moda unha fast food que chaman tacos. Pero andade con coidado. Nen son tacos mexicanos, nen sequeira son tacos tex-mex, nen se queria son tacos de estes de kit de supermercado. Non teñen realmente nada que ver con México.

De feito, chamanse tacos pero o nome é individual. Serán: 1 tacos, 2 tacos, 3 tacos. Levan sempre -s. Porqué? Pois porque lles deu así. En realidad e para aclarnos ben e evitar a confusión imos a chamalos tacos lioneses. Porque naceron na cidade de Lión, e logo extenderonse por Francia.

En realidade o choio semella máis un burrito:



Coma vedes, o exterior é un de estes pans planos árabes, de bastante gran tamaño, que está doblado en forma rectangular de maneira que queda pechado completamente coma un sobre. Coma podedes ver grellase por fora (o cal axuda a que quede pechado de maneira bastante hermética).

¿E que vai dentro? Pois...
  • Algún tipo de carne (polo, kebab, hamburguesa)
  • Patacas fritidas (sí, leva patacas fritas dentro, pero sorprendentemente nas bocaterías francesas é habitual que ofrezcan o lote de tacos + ración de patacas, co que ... comes patacas fritas 2 veces unha dentro e outra fora). 
Interrupción: A min personalmente, calqueira fastfood ou bocadillo que leve patacas fritas dentro...fascíname. Así que eu doulle puntiación alta.
  •  Algún tipo de salsa picante ou especiada: harisha, argelina, mayonesa, ketchup, curry, samurai, thai..... (nota para os curiosos do mundo do fast food francófono... estas salsas veñen sendo as mesmas opcións que hai en Francia para acompañar ás frites - ou sexa as patacas fritas - así que non supón nada novo para o ).
Ata aquí, todo medio ben. Ten pinta de ser un invento interesante pero... 
  •  Todo, todo, todo o que hai dentro está impregnado por unha salsa de queixo gruyére, que fai que todo sepa a esa salsa. Non importa a salsa anterior, nen o tipo de carne que escolleras, nen as patacas fritas. Todo sabe a nata con queixo (que é o que é a salsa). 



A si que ... a min non me gustou nada por culpa da salsa. E ademáis como digo ven sendo o elemento máis abundante do tacos.
  • A ver, se vos apaixonan as salsas de nata.... a ver, se gostades da carbonara que leva nata (coma o 90% da xente que coñezo)... Pois estes tacos lioneses poden ser interesantes para vos. Dadelle e contadesme.
  • Pero se pensades que xa está ben a meterlle salsa de nata a todas as cousas (coma min)... pois evitade estes tacos
  • E se queríades o que chaman tacos en todos os demais paises do mundo excepto en Francia (sexan mexicanos, tex-mex ou calqueira outra cousas), pois non pidades isto, porque coma xa expliquei non ten nada que ver con iso.
Ah, a imaxinación dos franceses non ten límites. Vin que tamén ofrecen os seus "tacos" de cousas doces. Neste caso de Kinder Shocko Bons con Nutella. E en lugar de pan árabe, o de fora é crepe:

Meu deus!!

Bueno, se tedes ganas de aforrar a viaxe a Francia, tedes un grill de sandwiches na casa, podedes facelos de maneira bastante sinxela. Aquí vai a receita en video:


viernes, 20 de diciembre de 2019

La mejor bagette y el mejor croissant de París ....

Si habeis visitado parís y sois medianamente golosos, os habreis fijado en las panaderías de París. Las vas viendo conforme paseas por la ciudad (con una cola fuera a determinadas horas del día), con unos escaparates muy vistosos ...

... y en estos escaparates habreis visto muchas veces estas palabras:

Meilleur Bagette de Paris 20xx

(Que siempre es curioso porque mantienen el cartel del premio de hace años, con lo que a veces uno queda con la mosca de ... ¿no sería mejor ir a la panadería que ganó actualmente?)

Yo que soy un poco desconfiado por naturaleza pensaba que esto era un poco algún chanchullo promocional y un premio que se iban repartiendo. Pero investigando compruebo que si es una competición encarnizada y que no es exclusiva de prestigiosas panaderías. Por ejemplo, la mejor bagette del 2019 es de Fabrice Leroy (panadería Leroy-Monti), que esta en la nada turística ni conocida zona de Picpus (pero que es una muy buena zona para vivir en París, pero carente de atraciones turísticas). Además de un premio, del mérito de poder lucir el título en la panadería y su publicidad ...

Antiguamente el ganador del premio, se convertía en el proveedor oficial del palacio del Presidente de la República durante todo el año. Pero eso cambió en el 2013, y ahora el presidente hace otro concurso público. Así que tambien si pasais por la ciudad podeis encontrar una panadería que pone "Fournisseur de L'Elysee". (El proveedor actual, tambien ganó el premio de la mejor Bagette en el 2013, pero ya desde entonces ya no se produce esta coincidencia). 

Bueno, pues no es la única competición de panaderos que tienen París. ¡Por supuesto tienen una competición para los croissants! Y este año resulta que el ganador es una panadería que hay al lado de casa de mi hermana:



Se llama la Fabrique Aux Gourmandises, y tambien está en una zona poco turística de la ciudad. Es interesante porque como he estado yendo a París todos estos años, he podido ver como ha ido evolucionando esta panadería. Hace muchos años, era una panadería más sin nada especial, pero desde el 2011 la compró un nuevo panadero y el negocio comenzó a cambiar. Y este año ya tienen el premio.  (Por supuesto, con el paso de los años, cada vez tienen más clientes y ahora es muy fácil ver colas de clientes a la puerta).





En el caso de mi familia, y aunque no tenga premio, su bagette es una de las favoritas. Y por supuesto, como visteis en la foto de arriba, cuando hay ocasión, pues tambien se traen un croissant o algún otro dulce para el desayuno.

Pero ahora una pequeña maldad ... a pesar de que el croissant está muy rico,  tal vez por la presion de abastecer a toda esta nueva demanda, ya no les sale tan bien como antes...

martes, 16 de octubre de 2018

Ce qui nous lie

O ano pasado houbera unha película sobre viño (e familias) que en español tiña un nome moi descriptivo: Nuestra vida en la Borgoña (en francés o título ten doble sentido: Ce qui nous lie. Lie pode ser do vervo lier - unir- ou tamén se refiere ás levaduras do viño).


A película non é un peliculón, pero se deixa ver. E se ben o tema principal non é necesariamente o viño, é bastante interesante para ver coma funciona unha adega de Borgoña, e coma se fai o viño alí (ainda que dista moito de ser un documental). En realidade trata máis dos temas da relación nunha familia (3 irmaus).

Hoxendía seguro que a podedes topar en algunha plataforma de streaming. Se tedes curiosade, pois tedes unha película para ver.

domingo, 25 de junio de 2017

L'Arpege: no tan previsible, y eso es bueno

Ya llevaba un cierto tiempo sin visitar un restaurante 3 estrellas. Pero este año estaba en París durante mi cumpleaños, y aproveché la ocasión. De toda la variedad de 3 estrellas que hay en París (ya sabeis, los de Michelin son unos chauvinistas y dan muchas estrellas en París) decidimos ir a L'Aperge del chef Alain Passard. Y la visita fue sorprendente e interesante.

Pero lo que vamos a hacer es mostrar el menú y describirlo un poco y al final hacemos los comentarios (creo que estarán interesantes, aguantad hasta el final).

Datos técnicos:
  • Pedimos el menú del mediodía (teóricamente el corto): es la opción más económica en L'Arpege (145€). El contenido del menú varía con los días y no se sabe de antemano.
  • No había opción de maridaje, pero el sommelier nos propuso diferentes vinos por copa según avanzaba el menú (el precio de la copa dependía de la botella, pero algunos de 2 cifras). Yo recomiendo la opción para el visitante, porque te permite probar diversos vinos y se ofrecen opciones muy interesantes.
  • Imprescindible reservar de antemano, y con tiempo. El restaurante es muy pequeñito, y tiene un público muy fiel (no sólo turistas). Eso sí, el funcionamiento de las reservas es un poco caótico. Pero insistid.

Menú Dégustation déjeuner - Primavera 2017


Alain Passard es el famoso chef que hace unos años decidió eliminar la carne y el pescado de su menú y hacer cocina basada en vegetales (no es así al 100%, sigue ofreciendo carne y pescado, pero la mayor parte de su menú es vegetariano). Además de eso, la mayoría de las verduras que se ofrecen en el menú son cultivadas en sus propios huertos (que están a unos kilómetros en París).

Aunque el 2017 haya sido uno de los veranos más cálidos que se recuerdan, la primavera fue muy fría, así que las cosechas que tenía Passard en abril eran principalmente este trío:

Remolacha / Berros / Raiz de Perejil
 Comenzamos con un entrante para ir picoteando:

 Mirad la foto anterior y es fácil saber de que verdura es cada una de las esferas.

Esta de aquí es una sopa de verduras con 3 raviolis, y aun que no se vean en la foto, volvemos a tener cada uno de los 3 colores anteriores: morado, verde y blanco. Me encantó.

Ya os anticipé que el menú no es vegetariano al 100%. Este plato de Alain Passard es muy famoso: L'oeuf navigue pour la ciboulette. Está ok, pero sin pasarse.

Crema de berros con una espuma de nata fresca. Está muy interesante la textura de la crema (y no fuimos capaces de saber si sólo llevaba nata o algo más, pero tenía sabores insospechados). Passard hace platos parecidos a este con otras legumbres, pero a mi me gustó que fuese con berro, porque yo prefiero lo amargo. Me gustó.


Venga, el primer trampatojo ... no no es sushi. Pero si es arroz. Pero dentro lo que tiene es un esparrago verde gordote. No es sushi, ni es japonés, pero le quedó jodidamente bueno el invento. Muy bien.

Otro trampantojo: no no son raviolis. Son puré de patata muy espeso en forma de espaguetis. No recuerdo bien de que era la espuma, pero sí recuerdo sin problema que llevaba unos pedazos de panceta ahumada (ya os había dicho que no era vegetariano al 100%, ni al 90% según parece). Lo que si me llamó la atención es que la patata no estaba muy cocinada (a algunos no le va a gustar el sabor). A mi me pareció muy interesante, y la de vivir en México me he acostumbrado a otras cocciones de la patata y es un sabor que aprecio. 

 Y este es un plato grandioso: no es más que unos buenos esparragos verdes a la plancha acompañado con unas cremas de remolacha asada y de berros. Pero os juro, que los espárragos estaban tremendísimo.

Crema de aceitunas kakamata con patatas y cebollino. Uno de los pocos casos en que se usaba un ingrediente que no era de las huertas del cocinero. Excelente plato.

El chef no tiene complejos ... y decidió incluir tambien una ensaladita de varias hortalizas con queso. Y no estaba nada mal, le doy buena puntuación.

A pesar que habíamos pedido el menú más económico y pensábamos que sería corto, conforme avanzaba la comida se estaba haciendo más largo de lo que imaginábamos (llevabamos como 8 platos).

Sorpresa, ya os estuve anticipando que el menú no era vegetariano. Ahora llegó un salmón a la sal. A ver, la sorpresa estuvo muy bien, pero no me convenció al 100% el punto del pescado. Es curioso que el punto de las verduras toda la comida no tenían queja, pero el pescado me pareció demasiado hecho.

Uno de los vinos de la comida. Un tinto de Borgoña. En esta comida de verduras, el hecho que me sugirieran un tinto quería decir algo ...
... que venía carne. Cerdo asado con endivia. Para mi gusto el plato irregular. La parte tostada me encantó, pero el lomo no tanto. En cualquier caso fijaos que al contrario de lo que se acusa en muchos restaurantes con menú degustación, el plato era contundente, con su buen cuarto de quilo que carne.

Vamos a los postres:

Un souffle excepcional.

Un helado de kiwi casero, con un sabor intensísimo.

Y por supuesto, los petit fours:



Como resumen:
El menú era un poco irregular, y justamente los dos platos principales (el pescado y la carne no brillaban mucho). De hecho me costaría destacar un plato 🔝 o resumir el menú a un plato. Era un menú diferente, que funcionaba poco a poco, como una progresión en la que los ingredientes aparecían y regresaban. Mientras estaba en la mesa pensé en voz alta "el menú no parece gran cosa cuando llegan los platos, pero conforme avanza la comida vas sintiéndote más sorprendido". 
La experiencia me pareció muy interesante, de las más interesantes que he experimentado recientemente (y mirad que estoy muy puesto en cocina exótica). A veces los chefs y las modas culinarias tienden a ser un poco previsibles, pero aquí se veía un carácter propio. A lo mejor es un poco demodé, o tal vez una cocina que va por su propia vía. Pero al menos era diferente. 
El principal problema para recomendar el restaurante es el precio. Es realmente caro en comparación con muchos otros restaurantes en el mundo. Así que dejo vuestra decisión en sopesar el precio, lo que estéis buscando y lo que ofrece L'Arpege. 

 

Las sorpresas, la improvisación y lo divertido

Como ya comenté al principio hubo algo extraño y sorprendente en la visita. Y a mi me gustó mucho. Pero a alguno tal vez se le haga indeseable. Ahí decidirá cada uno, cada cual tiene sus expectativas.

La primera situación extraña con el restaurante es lo mal que funciona el sistema de reserva. Intentamos con la web, pero no parecía funcionar. Insistimos con las llamadas por teléfono y finalmente conseguimos la reserva. Pero luego, apenas unos días antes de la fecha, llamamos para confirmar (otros restaurantes te llaman de vuelta días antes) y descubrimos que no sabían nada de nuestra reserva. Pero por suerte había mesa para nosotros.

El ambiente del la sala parece muy formal (los camareros visten todos traje negro, clásico mantel blanco, decoración muy retro) pero conforme va avanzando la comida se vuelve muy relajado. No existe nunca rigidez y conforme avanza la comida se va volviendo cada vez más relajado. Es muy sorprendente la contradicción que tiene uno entre la imagen inicial y como luego se desenvuelve la comida.

En mi caso, tuve una relación muy desenfadada con el sommelier, todo debido a un error que tuve a la hora de intentar hablar francés: solté el término "maridage" pensando que en Francés se diría parecido a Español (para nada, en Francia se suele hablar del "accord" entre platos y vinos). Y me hizo una broma tremenda con que agradecía mi solicitud de matrimonio, pero que llegaba tarde porque ya estaba casado. (Momento tierra tragame).

Por ejemplo, hubo un momento en que le pedí repetir vino, y me comentó que por desgracia era la última botella, pero se detuvo un momento y acudió a la cocina donde regresó con un magnum de otro vino del la misma zona... y nos dejó sorprendidos.

También era muy extraño que si bien casi todo el restaurante estabamos siguiendo el mismo menú, los tiempos no eran sincronizados. El que era primer plato para la mesa de al lado era el segundo plato para la nuestra. Para mi no era ningún problema, pero me llamó la atención porque en general los restaurantes suelen ser muy rígido en cuanto al orden del menú.

Y finalmente la parte más extraña de toda la comida era el secretismo y la coña que se traían con el tema de los platos de carne y pescado. Intentamos sonsacarle si habría carne o pescado con el tema de que estaba pidiendo "accords" de mis vinos, pero no había manera.

Y de repente en un momento aparece un camarero con un salmón enorme (como de 3 o 4 kilos) a mostrarnoslo por las mesas:
Y al rato pues aparece el camarero con un lomo de cerdo asado:
Vosotros diréis que era obvio, pero en ningún momento nos dijo que era parte de nuestro menú, y además estábamos con menú cerrado, así que supusimos que sería por si alguna otra mesa se animaba a pedir un plato más. Por otro lado ¿en que restaurante moderno andan a pasear mostrando la comida en las mesas? Es una escena bien extraña.

Y bueno, como ya visteis en el menú ... al cabo de un plato aparecieron ese pescado y ese lomo de cerdo.

 

 


viernes, 13 de enero de 2017

Ostras de diferentes origenes: vamos a comparar

Estas Navidades estuvimos en París, y seguimos la tradición de allí: cenar el 24 con ostras. Además, este año hicimos la prueba de tomar ostras de 2 lugares diferentes de Francia:
  • Las ostras verdes de Oleron 
  • Ostras bretonas de mar abierto 
(Nota, el mapa esta mal dibujado, Oleron no esta en Aquitania, esta más al norte, disculpas por el error). 

Lo publicamos como "Momento" en el Twitter, pero vamos a compartirlo tambien aquí para que podais visitarlo.




A mi personalmente me gustaron más las bretonas. Tienen un sabor más "marino", y aun así las notaba más dulces. Pero claro en esto supongo que todo va en gustos, y yo tampoco soy un experto en ostras.


miércoles, 24 de diciembre de 2014

Os máis e os menos ca pasta choux


Durante a miña nenez (alá polos anos 80 para que vos situedes) cando viñan unha bandexa de pasteles variados na casa, os últimos pasteles que se comían eran os profiteroles e os outros pasteles de pasta chou. Eses e os de merenge (de aquelas non sei que tiñan co merengue que o metían moito) eran os últimos en comerse. Ivanse papando de maneira organizada todos os demáis (os de follado, algún que había de biscoito) e cando xa non quedaban outros, pois a tomar os profiteroles. Non nos gustaban nada. Coma decíamos todos os nenos: saben a cartón.

(De aquelas non é coma agora que hai sobreabundancia de biscoitos de chocolate e tartiñas con froita glaseada, nada, era todo follado e choux, crema, nata e merengue. Hoxendía poneselle chocolate a case todo).

O tempo pasa e vai un e remata vindo a visitar Francia, que é o país da pasta choux. Aquí non hai escapatoria, de feito nas bodas e eventos grandes a tarta habitual é o croquembouche: unha pirámide de profiteroles cubertos con caramelo (que ben pode chegar a metro e pico de alto). Logo están uns cantos doces típicos e tradicionais que se toman de un en un: eclairs, divorcés, Paris-Brest, Salambó,religieuse.... Basicamente case toda a súa repostrería clásica. (Ainda que agora coma en España vaise máis ós doces de chocolate, biscoitos con frutas e semifríos). 

Certo é que imos admitir que aquí en Francia a masa está un poquiño máis xeitosa ca aquela cousa que tomaba eu de pequeno: pero non ten moito sabor. Non importa porque aquí levan todos recheo, moito recheo, e está moi bó. Este das fotos é un éclair de café, e coma digo o recheo é moi goloso. Engorda só con velo.

viernes, 2 de mayo de 2014

Jin Xin Lou (Paris): ¡visitado al fin!

Hace unos meses os comenté el caso curioso del restaurante chino/francés Jix Xin Lou/Jin Xin Lou. No voy a repetir la historia, si pinchais en el enlace podeis tener un poco más de información.

El resumen es:
Joven cocinero chino/francés, despues de trabajar con Pierre Gangaire (11 estrellas Michelín) vuelve a preparar platos de cocina moderna en el self-service* de comida china de sus padres.
* No es exactamente un self service, pero es el concepto español que máis se acerca al traiteur chinois parisino.

Al cabo de muchos meses he vuelto de visita a París y tenía mucha curiosidad en probar el sitio. (En realidad estuve tambien en París estas Navidades, pero el restaurante estaba cerrado). Tenía un poco de inquietud, porque 6 meses es mucho tiempo en la hostelería de París, y bien podría haber ido a otro restaurante o bien podrían haber cambiado de sitio. Pero seguía allí, y de hecho ahora anuncian en el exterior de manera muy clara el menú "francés", con fotos y todo.





Misión:
Verificar que tal está el menú (muy asequible, 27€) con un degustador de paladar puro y opiniones sinceras: mi sobrino de 8 años. (La primera vez que acude a un restaurante de estos de cocina moderna).
Unas cuantas notas ahora:
  • Reservamos (+33 1 53 80 27 89) al mediodía (tambien ofrecen cenas, pero a horario Francés, cierran a las 22:00). No estaba lleno el restaurante, pero creo que es obligatorio reservar para el menú francés. Y si no es obligatorio siempre es un buen detalle avisar.
  • Es enternecedor lo contento que están los padres de su hijo. Se sienten muy orgullosos de su hijo, y les encanta que pidas el menú de su hijo. En un francés tan macarronico como el mío, me explicó un poco donde había trabajado su hijo, y que ahora estaban contentos que .... "il cuisine ici". 
  • Se comparte comedor con los clientes del restaurante chino, es todo muy sencillo, pero agradable. Te presentan las opciones del menú a escoger, que son 3 primeros, 3 segundos y 3 postres. Tienen una carta de vinos corta pero resultona. Tienes la opción de 2 platos ( primero + segundo o segundo + postre ) a 19€ y otra de 3 platos a 27€. Yo fui por la de 3 platos y mi sobrino, por la de segundo y postre. Pedí el vino de la casa (nada grandioso, tenía que haberme animado a pedir alguno que tenían en copas que sí que prometían). 
  • Una vez allí comprobamos que en general, los franceses y los vecinos del barrio no se interesan mucho por la cocina de Guilly si no que la mayor parte de los comensales toman la comida china (muy barata, por cierto, y no tiene mala pinta). Han pasado ya muchos meses y solo hay referencias en inglés (o en español) sobre este restaurante en internet. Nigún blogero francés o periodico parece haberle dado importancia. De hecho, los otros comensales que como nosotros estaban tomando el menú francés eran holandeses o alemanes (no les oía muy bien). 
  • El chef (su nombre es Gilly) es sorprendentemente jovencito (bueno a lo mejor aparenta más joven de la edad que es), y tremendamente simpático. Vino a saludarnos y preguntarnos por la comida, y nos preparó más patatas fritas porque le habían gustado mucho a mi sobri.    
 Eh, que os estais preguntando ... ¿que tal ese menú? Venga. El menú y la valoración de mi sobrino.

 Crujiente de gambas con ensalada y crema de mango.  Bastante mediocre. Lo peor del menú. La crema de mango estaba bien, pero las gambas no eran gran cosa.

 Mi sobrino escogió bien su segundo: superma de pintada (gallina de Guinea, muy común en Francia) adornada con patatas paja. Despues me admitió, no sabía que era la pintada, no sabía que era carne de ave. Tuvo suerte porque resultó ser algo que le gusta mucho, y que tenía patatas fritas (la alegría de cualquier niño).

 A mi me tocó un faux-filet con verduras. Muy buena la carne y la verduritas. Todo en su punto.

Los postres si que fueron sin duda alguna espectaculares:
 Piña natural en almibar de citricos con sorbete de limón.
Crumble de pera y manzana con caramelo salado y helado de vainilla.

La opinión de mi sobrino:
Le encantó su plato de pintada y sobre todo las figuras que hizo el cocinero con patatas paja. Pero sobre todo le entusiasmó el postre, de hecho se tomó el suyo entero (la piña) y parte del mío (crumble). El otro día estuve hablando con el por teléfono y lo primero que me dijo: "Cuando vengas tenemos que volver a ir al restaurante de cocina francesa".  (El quedó encantado, como se puede ver)

Mi opinión:
El menú comenzó muy flojo, el primero no es nada del otro mundo, típico que puedes encontrarte en casi cualquier sitio. Los segundos ya fueron mejorando. Bien preparados, con buena materia prima. Y finalmente en el postre fue donde no hay discusión posible: excelente. A nivel de los mejores postres que haya probado (y he estado en algunos restaurantes bastante prestigiosos y con muy buen nivel de postres). El de piña era una combinación muy sutil de sabores naturales. El almibar de citricos, algo realmente bueno. Y el sorbete de limón, buenísimo. El crumble jugaba ya con sabores intensos: el caramelo salado, galleta especiada, la pera y manzana asados... Excelente.
Veredicto:
Como he admitido tuvo algún plato bastante mediocre, pero la mano que tiene en los postres demuestra que es un buen cocinero, lo que anima a visitarlo. Hay el riesgo de que no todos los platos son igual de buenos, y puedes fallar en alguno... Pero no hay queja alguna en relación calidad-precio. Hay pocos menús de este precio en París y aparte del precio, Gilly tiene buenas ideas sobre cocina y con el tiempo creo que se asentará.