martes, 23 de diciembre de 2025

Restaurante Playing Solo (Madrid)

Se me antojó ir a Playing Solo luego de escuchar una entrevista a Luis Caballero (el cocinero). ¿Fui de oídas? No, me refiero a que me gustó la normalidad con la que hablaba de si y de su cocina, conocía a fondo sus influencias y tenía claro el concepto que quería ofrecer. 

Y el concepto es: restaurante de 8 comensales, todos compartiendo la misma mesa y con vista a la cocina. Pero no es la barra alta pegad a la cocina. En este caso es una mesa baja bastante amplia y la cocina no esta exactamente pegada (pero si visible). Un poco intermedio entre un restaurante y un bistrobar. En cuanto a la cocina trabaja sobre un menú kaiseki (bueno dos menús, uno corto solo al mediodía y uno largo para cenas). Kaiseki, pero no cocina japonesa al 100%. Hay toques y técnica de allá, pero ingredientes de km 0, además de detalles de alguna otra cocina (la francesa). 

A mi me encantó la experiencia. Es muy relajante y acogedor. No tienes que acudir directamente a la mesa si no que existen sofás y mesas alrededor donde se puede comenzar con un aperitivo (e incluso leer los libros que hay!). Yo me tomé un chupito (lentamente, saboreándolo) de mezcal

En cuanto a la cena, me gustó que el menú es armonioso y equilibrado. Mi gusto va por días, a veces apetece especiado y con contrastes pero también apetece lo contrario. Y a mi me parece que Luis lo ha conseguido bastante bien. Ya he marcado en el video los que más me gustaron, pero lo importante es que toda la cena fluyó muy bien. Entre esto y el trato directo y cercano, con muchos detalles sobre la cocina (y el jazz y muchos otros temas) por parte del cocinero, hacen una gran velada. 

Un detalle a destacar: yo elegí el maridaje de sakes. Y fue una experiencia en sí. Tienen una carta de sakes francamente impactante, y además tienen preparado un viaje por múltiples estilos de sake super interesante. Ya solo por este maridaje mereció la pena la visita. 

Pues aquí comparto mi experiencia, porque creo que es importante tener algo de información previa de lo que vas a encontrarte (o también puedes ir a la sorpresa y eligiendo restaurantes al azar, ahí yo no digo nada). Pero si buscas algo de este estilo, Playing Solo te gustará. 


Playing Solo: https://playingsolorestaurant.com

lunes, 8 de diciembre de 2025

Omichi Ramen Bar


 Xa está rematando o 2025 e tiñamos pendente falar de Omichi Ramen Bar. Aquí en Laconada foi Pepe quen primeiro foi e recomendou moito. Pepe estivo en Xapón hai uns anos (antes de que todos os influencers en yotubers deran en ir por alá), así que coñece ben o tema da cociña xaponesa. E dixo que ... lle gustara moito e que lle lembrara ós ramen que tomara en Xapón. 

Aqui unha foto de Pepe do Ramen Shoyu. Pepe foi ó mediodía, onde teñen a opción de menú do día que inclue que pides un prato e che incluen de gratis a bebida (así que é máis ben menú dun prato). O mellor é que miredes no Instagram de Omichi onde teñen explicado o menú
Tamén probou o seu curry con tonkatsu (porco empanado). Gustaronlle as dúas cousas. 

Eu fun a cear. Na cea non é tan diferente ó mediodía, porque os 4 tipos de ramen seguen estando dispoñibles, pero tamén teñen pratos especiais de peixe e outras cousas que tamén podes pidir. 

Nos por exemplo pidimos unhas vieiras estilo xaponés moi sabrosas. Logo eu probei o Mazesoba, que son uns fideos curiosos que non veñen con caldo, e que levan ovo crú. (O Mazesoba é unha receita bastante recente en Xapón, o cal tampouco ten nada malo, dado que en realidade casi todos os ramen popularizaronse na posguerra, así que o mundo do Ramen é todo moi innovador). 

De postre o día que fumos tiñan unha curiosa tarta de cacahuete


Pois coma dixemos, a Pepe encántalle o lugar e parecelle ben auténtico e a min tamén me gustou moito. Agradezo moito que en lugar de tentar facer unha carta amplísima con mil e cacho tipos de ramen (que logo non son tan diferentes) realmente traballan con poucas opcións pero ben resoltas (eu coido que iso é moi bóa idea: less is more!). Eu tamén destaco que nos seus ramen sempre teñen verduras e productos frescos, que sempre prestan moito e dan un sabor moi fresco. E logo está ben que teñen un montón de especiais coma entrantes ou coma pratos especiais. Así que teñen a súa máxia de que cada finde pode ser un chisco diferente. 

Un par de detalles: Non aceptan reservas, e iso supón que se queredes ir ahi que ir á porta e esperar que teñan sitio. O cal pode ser se cadra un pouco incómodo para algúns... Pero de todas formas non austedes porque non vos fan esperar na porta todo o rato, apuntanvos, collen o voso número e quedan de avisarvos cando quede mesa libre. Iso sí, non sei con cantos turnos traballan. Outra cousa que ... a min pareceme unha parida, pero se cadra a algún lle parece mal... os rapaces que teñen o restaurante non son asiáticos (son de Vigo!). Pero ei, que carafio é iso de considerar que os restaurantes non son auténticos se cociña xente de aquí. Estes rapaces danlle moi ben, e coma certifica Pepe, as receitas son tal coma en Xapón. 

Omichi Ramen Bar:
https://www.instagram.com/omichiramenbar/