sábado, 20 de abril de 2013

Jix Xin Lou (Paris): Cociña francesa moderna nun Traiteur chinois? Sí

Me vais a permitir un post extraño de un restaurante que no conozco, pero si que conozco. Que no he estado pero que he pasado mil veces. A ver si lo explico. Justo en la calle en la que vive la Laconera parisina, hay 2 bocaterías Halal, 3 panaderías, una charcutería (que vende platos preparados, refrescos y más cosas), una tienda de vinos, una tienda de quesos y vinos, un restaurante especializado en CousCous, varias lavanderías, dos supermercados de barrio, una bar a vinos (A Côté), un buffet de sushi en plan industrial, una tasca de super viejos que parece sacada de una máquina del tiempo, una frutería ...

... y además de todo esto hay dos Traiteur Chinois. El Traiteur Chinois es un concepto muy parisino que no se si os ha llamado la atención. A mi al menos sí, desde la primera vez que estuve en París en los años 90. Son pequeñas tiendas/restaurantes que ofrecen comida china preparada para comer en el sitio. No conozco su historia y su origen, pero debieron aparecer a finales de los 60, cuando los chinos comenzaron a huir de Indochina y se vinieron a Francia.

Los dos de la Rue Amiral Mouchez son de libro. Están como hace 30 años (o como hace 40 años). Uno de ellos, el que está en la parte media de la calle se llama Jing Xing Lou.


Ver mapa más grande

Ahora es cuando llega la parte interesante de la historia. Sin habernos enterado nosotros sin que haya cambiado un milimetro su aspecto exterior, sin que haya cambiado el mostrador con los mismos productos chinos de siempre se ha convertido en uno de los restaurantes de moda en Paris:

"When my dining companion who is in the food biz learned that the 3-course "menu" was 19.80 E he had already fugured out where in the area we could bail-out if it was horrid. But no, his soup of lettuce, haddock and chorizo was truly outstanding - he and I both loved it; and my fine tarte of tomatoes, ham and cheese was equally meritorious - excellent crusty tart, tomatoes OK even though out of season, ham zesty and cheese neat."
John Talbott's Paris

 "In a quiet residential neighborhood near the Parc Montsouris in the south of Paris, Mr. and Mrs. Wang offer typical Chinese dishes in a display case, which customers can take away or eat in the dining room. But if you sit down and ask for the French menu, you may be surprised at the sophistication of the choices offered for €19.80 for three courses. They are prepared by the son of the friendly Wang couple, Wang"
Paris Update

No es una historia necesariamente nueva, si no que es habitual: el hijo que se forma en cocina, y que aporta toques nuevos al restaurante familiar (ha pasado sin ir más lejos con Pepe Solla, con Diego "Molineras", con Arantxa "Don Chiringo"). Pero teneis que admtir que el contrapunto entre el restaurante de los padres y la cocina que ofrecen con la de su hijo (mirad las fotos de los enlaces de arriba).

Bueno, ya teneis una pista de un restaurante a buen precio, con un cocinero que probablemente dentro de unos años esté en un lugar bien diferente, y con un aspecto retro que mil restaurantes pagarían millones y este tiene de natural. 

Yo por desgracia me acabo de enterar del sitio, cuando ya he hecho mi vista anual a París. Así que tendré que eperar para ir, pero a lo mejor enviamos un reportero a que comente que tal es el restaurante. 

lunes, 15 de abril de 2013

Tapas & Blogs Galicia: En Lugo e en Valladolid

Esta fin de semana pasada tiven a sorte de poder asistir ó segundo evento organizado por Tapas & Blogs Galicia. Acolleronnos no restaurante Mesón de Alberto (e portaronse todos moi ben connosco, mecachis tiveron o detallazo de traballar no seu día de descanso).

Nesta edición, o evento estivo moi centrado no tema no contacto cos productos naturales (ca colaboración e o apoio Revista Origen).

En primeiro lugar, dende Tierra de Pinares: Matapozuelos, na provincia de Valladolid, viu Miguel Angel de la Cruz, do Restaurante La Botica. Miguel Angel, fai unha cousa moi interesante. A súa cociña está moi centrada en utilizar productos do entorno, e non quere dicir só cultivos agrícolas ou ganaderos do lugar, Miguel tamén recupera as plantas silvestres da zona (está a piques de publicar un libro sobre plantas silvestres que se poden usar na cociña - e xa teño pesado mercalo), pero de todo isto o que máis me sorprendeu foi todo o que utiliza a piña: non a tropical, se non o froito do piñeiro.

Un dos momentos desconcertantes e inesquecibles foi sazonar o escabeche cun zume de piña recén exprimido:


Neste caso tratábase un canelón de coello de caza, milenrama (unha herba medicinal) e piña rallada (un pouco máis madura ca exprimida de antes):

Non vos parece asombroso?

Tamén dende moi cerca do pobo onde esta La Botica, viña Rubén, fundador de Granja Cantagrullas, que ainda co nome non se dedica ás aves, adicase ó queixo de ovella. E sendo de Valladolid, e facendo queixo de ovella xa sei o que estades pensando. Pero non, en Granja Cantagrullas non fan o queixo típico de pasta prensada. Mirade coma son os queixos:


Tratase de queixos diferentes, feitos de maneira artesana, pero saíndose do típico. A alguén lle semellaran medio afrancesados. E sí, é verdade que Rubén aprendeu a facer queixo alí, pero coma di, este estilo de facer queixos sen callo, é ainda moito máis extendida pola zona dos Balcáns e o Mediterraneo Oriental.

Tivemos a ocasión de degustar máis de 8 queixos seus. Cada un diferente. Cada un cunha sorpresa (e o pillín do Rubén fixonos a broma de deixarnos para o final un ben picante).

Se algún de vos ten curiosidade sobre estes queixos, vendense online en GranjaCantagrullas.com. E se preferides probar antes de mercar, non tedes problema algún, a granxa está moi cerca da Autovía Madrid-Coruña (entre Medina del Campo y Arévalo). Podedes parar e mercar queixos. 

Finalmente para completar este trío de xente que fai cousas no campo, pero que fai cousas que se saen do usual, tivemos á xente do Ganso Ibérico, que crian Gansos ó aire libre na Serra de Sevilla. A algun podelle extrañar, pero os gansos visitan España nas súas migracións, así que son parte do noso ecosistema.

E cos gansos temos carne: (este é un tartar de carne de ganso)
E dos gansos tamén temos ovos. (Non vai a haber foto porque estaba nunha esquina da sala e non din sacado bóas fotos ó ovo).

Se queredes ver fotos dos ovos de ganso, teredes que estar atentos ós blogs dos outros participantes no evento. Ademáis de comer, ademáis de coñecer todas estas iniciativas curiosas que está facendo a xente no rural, unha de estas cousas grandes é poder coñecer e falar un rato (porque os blogueiros vedeslles que escriben moito, pero dígovos eu.... non vexades o que falamos).

Perfecto.

Veña, un saudazo a todos os outros blogueiros. (Fago unha lista pero seguro que deixo algún fora, deixade comentario e corrixo a lista):  Ni Mata Ni Engorda, Guisándome la Vida, Galletas para Matilde Travi en la Cocina, As pequenas Viaxes, Cocinando Setas, O Garfelo, La Casa del Té,  Cerveceando,    Cocina & Kuchnia, Esteban Capdevilla

Bueno, estouvos ainda sen recuperar de esta fin de semana (porque eu tamén tiven un sábado moi festeiro, así que non descansei nada e fixen kilómetros e kilometros en coche), así que perdoade se hai faltas de ortografía, se puxen algunha cousa que non é, algún nome mal, os enlaces equivocados... O bo que ten esto de Interné, e que todo se pode correxir logo.

viernes, 5 de abril de 2013

¿Queremos la receta de Fondant de Ana?

En la celebración anticipada de mi cumpleaños la semana pasada, tambien hubo pasteles caseros. Tomamos este espectacular 'fondant':



¿A que tiene buena pinta? Ya se que Internet está llena de recetas mil de tartas de chocolate, pero esta sale genial. Venga, vamos a pedirle a Ana, a ver si encuentra un minutillo libre y nos comparte la receta.

¿Queremos la receta del fondant de Ana?

miércoles, 3 de abril de 2013

Aux delices des Anges (Paris)

A todos nos hace mucha ilusión el descubrir y recomendar un sitio que a todo el mundo se le ha pasado. Es un poco como "un secreto" que tiene uno. Bueno, en los tiempos de Internet, en cuanto lo cuentas deja de ser un secreto, pero no importa.

Casi todas mis visitas a París coinciden con celebraciones familiares. Así que tenemos ocasión de probar muchas tartas. Tartas caseras, pero también encargamos tartas.

Este año celebramos mi cumpleaños con esta fantástica tarta de fresas y pistachos:


(El oro no aporta sabor al plato, pero bueno, tampoco vamos a criticarlo por haber metido ese adorno).

Hemos probado en la familia unas cuantas tartas de varios pasteleros parisinos (algunos muy afamados y super famosos, y al final el que más nos gusta son estas tartas de Delices des Anges. La razón es sencilla: porque prepara sus pasteles ex-profeso y en el momento. (Tampoco vamos a descubrir aquí nada, ni esto es un post-denuncia, pero muchos pasteleros trabajan con el vacio, la refrigeración y el congelado. Lo cual no es problema, pero las cosas hechas en el día se notan). De hecho, los pasteles hay que encargarlos el día anterior, para que los pueda preparar.

Pero lo de avisar con antelación es para los pasteles de encargo. Por supuesto, tienen tambien bollería, macarons y pastelitos para probar en el sitio. Podeis pasaros por allí sin problema y comprar lo que tengan, que estará bien bueno.

Eso sí, tiene el problema que está en un lugar poco turístico y nada localizable: Denfert-Rocheneau. Pero... para los viajeros españoles que vuelen a París con Iberia, tiene un plus, Denfert-Rochenau es donde os deja el OrlyBus. Así que que mejor que llegar a París y el primer contacto con la ciudad puede ser ir a tomarse algo al Aux Delices des Anges.

Solo ver la tienda ya denota lo que comentaba al principio, que se trata de un lugar insospechado y sólo para iniciados. Como podeis ver, es un lugar pequeño, nada llamativo, y que ¡mantiene el nombre del antiguo negocio! Así cualquiera los localiza.


Ver mapa más grande


Aux Delices des Anges, Patisserie
71, rue de la tombe issoire
Paris
Telephone: 01.43.21.13.73

Resumen a puntos:
  • Excelentes pasteles
  • Artesanal, realmente especial
  • Exclusivo (no mucha gente lo conoce)
  • Un poco apartado de las zonas turísticas
Nota final:

Buscando en Internet, una de las pocas referencias que he encontrado a Aux Delices des Anges... está en Español. El ministerio de asuntos exteriores Francés escribió un artículo sobre el Macaron:

Sin embargo, la historia del pequeño pastel de almendras no se detiene aquí. Este pastel domina ya, con la misma importancia que la tarta Tatin y el croissant, las pastelerías de Francia, así como las cocinas en las que se baten claras de huevo para crear una obra de arte en casa. El saber hacer y la excelencia no son exclusivos de las grandes marcas. Los artesanos pueden alcanzar, gracias al amor al trabajo bien hecho, la misma calidad para gran felicidad de los golosos. Situada en el centro del distrito XIV de París, en la calle Tombe Issoire, la pastelería Aux délices des Anges ofrece una vitrina típica. Las baguettes esperan tranquilas y derechas en su cesta de mimbre, los tarros de vidrio están llenos hasta los bordes de caramelos. El dueño, que ha aprendido el oficio en la cocina del hotel Crillon, ofrece una selección de macarons impresionante. Vainilla cremosa, chocolate que nos recuerda nuestra niñez, pistacho celestial, caramelo con mantequilla salada y un grano de flor de sal, frambuesa emotiva. El mismo espíritu conmovedor se encuentra, orgulloso, en las panaderías francesas en las que aún se trabajan los dulces.

Es interesante saber del paso del pastelero por el Hotel Crillon. Eso puede explicar ese nivelazo que tiene en cuanto a pastelería.

PD:

Más fotos de los pasteles de Aux Delices des Anges para meter hambre. Aunque relativamente, porque si por algo se caracterizan los de Aux Delices es que más que en aspecto visual, se esfuerzan en que el pastel tenga buen sabor y textura. (Entiendase esto como una crítica a otras pastelerías que abusan mucho de mucha decoración y poco contenido).







sábado, 30 de marzo de 2013

La Pizarra del Silabario (Tui)

El otro día estuve visitando La Pizarra del Silabario. Ya había estado anteriormente en Silabario, pero esta era la primera vez que visitaba esta otra versión alternativa, en enfoque de restaurante de cenas y comidas en plan más informal. 

Tuve la suerte que esa noche tenían en el menú la lamprea rellena ... porque si no esta temporada me hubiera quedado sin probar la lamprea. 

Lamprea Rellena a lo tradicional acompañada con ensaladilla casera

Si no teneis planes para un día de esta Semana Santa aconsejo que os acerceis a hacer una visita a Tui (una ciudad monumental con un casco antiguo muy interesante) y tambien acercarse a visitar La Pizarra. 

Es un restaurante muy recomendable y (es algo que me alegra mucho) que ha calado entre la gente. El sábado que estuve creo que estuvimos completos. 

Más información, menús y otras cuestiones en su propia página web:

jueves, 28 de marzo de 2013

Living (vinos y tapas) en Vigo

Hace años que llevaban viendo de paso la puerta de Living en una de las calles que rodean la Plaza de la Independencia. Siempre tenía ganas de hacerles una visitilla, pero en Vigo hay esta tendencia de ir siempre cara el centro a cenar, y no valoramos muchas veces los locales que están en otras partes. Este post es un poco para levantar la libre de que merece la pena acercarse por Traviesas, porque el Living es un lugar muy destacable.

Y de hecho, como además de restaurante funciona sirviendo vino a copas y pequeños pinchos, os sugiero que os paseis, tomeis un vino (o una cervecita), probad los pinchos de la casa y si os gusta, otro día os propondréis ir de cena.


Tapita de 'mejillón tigre' reinventada: salsa picante, bechamel en crema, mejillón y el detalle que más me gustó: cortezas de cerdo. Me gustó mucho. Sencilla, original y muy buena.


Además de una cocina excelente, muy buen trato, tambien destaco lo agradable que está decorado.

Hum... este comentario me está quedando muy genérico y yo soy más personal en los comentarios. 
Tal como lo estoy describiendo, por las fotos podréis pensar que se trata de un local más de los del estilo que han estado apareciendo por el centro de Vigo estos años: cocina fusión, platos tradicionales con toque moderno, decoración cuidada... Pero en mi modesta opinión, el Living está muy por encima de muchos otros sitios. La cocina tiene un toque personal, el trato es muy agradable, muy directo. Si sois de los que os gustan los sitios de Rosalía de Castro, probad este, a mi me ha gustado mucho más.
 Y que mejor que hablar de su cocina con un menú. Un día, el otoño pasado me acerqué a probar la carta. Y esto es lo que me tomé. (Fotos de móvil, las incluyo para ilustrar, pero no hacen justicia a los platos).

Salteado de setas silvestres
Brochetas de cordero a la miel
con cuscus de verduras
Postre de queso con membrillo 
El menú me convenció en casi todos sus platos. Setas silvestres (sólo en temporada) preparadas en su justo punto. El cuscus (es un plato tal vez muy visto en muchos menues)  es espectácular, bien hecho (y esto no es tan habitual en otros menues). El postre, tan bueno como promete.

Este menú (más una copa de vino tinto y una copa de vino dulce) me salió por unos 35€ (por persona). No fue exactamente barato, pero que conste que escogí platos caros del menú (porque me apetecía y porque me lo merecía). Para nada me parece un sitio caro, la calidad es muy alta.

Living, vinos y tapas exóticas (http://www.livingvinosytapas.es/)
C/ Alvaro Cunqueiro 34
Telefono: 986247859
http://11870.com/pro/living-vigo

domingo, 17 de marzo de 2013

Restaurante Ponte Seca (Valença do Minho)

Vouvos recomendar un restaurante, e non me mareedes. Vos decides se si ou se non. Eu cóntovos coma foi e xa está.

Media Galicia coñece un bó restaurante de referencia na raia. En todos hai un parking cheo de coches ca matrícula do E azul. Grandes mesas para grupos, ou para uns cantos amigos, ou para catro, ou para unha familia. Traballan, ben, rápido e fan a comida bóa e rica. Podedes saber de calqueira de eles a traverso dun amigo, ou buscar en Internet (hai xa referencias dos sitios máis famosos en Internet).

Eu vou a recomendar outro,  un pouco todo o contrario:

  • Pequeniño
  • Fácil de localizar pero non tanto para aparcar
  • Non apto para grupos grandes (cociña cativa)
  • Cun menú máis ou menos do estilo dos outros
¿Porqué? 
  • Sendo un sitio tan pequeno, tes ese luxazo da comida feita a dealle para ti, lentamente, con tempo, con gusto. 
Unha cociña, unha cociñeira, e moito xeio. Coma na casa.


O outro día vin que os de El País en vez de ir a sacar fotos sacan as fotos do Google Street View. Así que eu tamén. Este é o exterior do restaurante.

Restaurante Ponte Seca, Valença de Minho. (c) Google Street Maps
Está na estrada de Valença a Monçao, ainda dentro de Valença, xusto un pouco despois de pasar a ponte do ferrocarril (de ahí o nome de Ponte Seca). Ou coma mellor pista, está xusto despois do Lidl (caedes agora?). De feito, é bóa idea usar o aparcamento do Lidl e ir andando. O restaurante ten un parking, pero é apenas unha leira con herba e terra, e se cadra manchades os zapatos.

O menú é moi reducido e non moi orixinal. "Bacalhau á moda da casa", e varios pratos de carne. Nada complicado, así como 8 platos de carne, desde churrasco, a bife, alheira y cosas así. Y de entrante, caldo verde. Menú cortiño é o directo.

Eu fun pola media dose (ración para un de bacalhau), que resultou ser frito con cebola e allada, e unhas patacas fritas no momentiño. (11€)



Vamos, nada espectacular, innovador, pero ben feito, con moito xeito. E a cantidade de bacallau abundante (para ser media dose), e case sen espiña!

Todo esto saiume ó final por 17€ ( pan, más un queixo destes que poñen para entreter mentras esperas, media de viño da casa branco - bó - e un auga con gas ). Non especialmente barato, pero bueno.


A todo isto, neste momento os que estivesen lendo esto, pensarán: Non é para tanto! Nen é dos máis baratos, nen teñen variedade, nen é un sitio especialmente chulo para ir....

... pero bueno, tampouco pasa nada. Non todo vai ser de falar de restaurantes de referencia. Neste sitio tratante ben, e sobre todo destaco unha cousiña xa medio perdida, os restaurantes con cociña á vista e na que van preparando as cousas a medida.

Restaurante Ponte Seca (Restaurante Ponte Seca en 11870)
Rúa das Cabanas 6
4390-710 Valença
(Portugal)

martes, 12 de marzo de 2013

Vigourmet, breve pero intenso

A semana pasada estaba todo contento porque na fin de semana íamos a ter o Vigourmet e tiveran o detalle de invitarme coma blogueiro (tiña pase de prensa e podía andar por alí fedellando). (Por suposto, moitas gracias ós organizadores de Vigourmet polo detalle)

Pero coma se dicía antes: "o home propón e Deus dispón". Finalmente tiven líos de vario tipo (traballo e outras cuestións) e finalmente a miña presencia no Vigourmet foi moi breve: apenas estiven o sábado pola tarde. Canto o lamento. De feito, perdín moitas das presentacións dos cociñeiros que eran as cousas que máis desexaba ver.

As vistas que tiñamos dende o Vigourmet
Si que estiven no encontro de blogueiros gastronómicos que tivo lugar durante o Vigourmet. Quedei un pouco frustrado, porque tentei redirixir a discusión a outro enfoque, e aportar o punto de vista que unha das cousas bóas dos blogs gastronómicos é que a xente fala de cousas que por pequenas ou pouco importantes que non se tratan en outros lugares, que logo co paso do tempo poden logo ter máis repercusión. Vamos, que os blogs poden funcionar ás veces "de embaixo a enriba". Pero bueno, a idea non trabou e tratouse máis ben de outros temas, máis que de temas de outras polémicas.
Encontro de blogueiros gastronómicos
Por certo que en varios momentos cando se puxo un exemplo dun blogueiro famoso ... mencionamos sempre a un mesmo paisano ... podedes imaxinar quen? (Oops, dixen 'paisano', xa tedes unha pista que facilita o acerto nun 50%)

Entre outras cousas nas que asistín, estiven nunha presentación de licores artesanais de Casa Alongos e de pasteis da confitería Trisquel, ambos de Melide. O cal, estivo moi interesante, porque ainda que non os probamos, falamos dos ricos de Melide.

Ah, e outra cousa interesante foi que descubrín dun Albariño que se fai no Morrazo (parte de Vilaboa): Os Areeiros.
Albariño Os Areeiros, made in Morrazo
Albariño, pero non Rías Baixas. O viño está fora da Denominación de Orixe. Segundo me comentaron leva anos pedindo entrar na DO, pero estes non están por elo. O cal non entendo moi ben. Eu entendo que o Morrazo e moitas outras partes das Rías Baixas deberían entrar por razóns lóxica dentro da DO. Non sei coma funciona esto, e porque non, pero de principio, espero que non sexa mangoneo.  En canto ó viño, a min gustoume, e de feito levei unha botella para darlle a probar á familia.

Bueno, pero non quero que quededes sen saber do que pasou en Vigourmet. Por sorte outros compañeiros blogueiros pódenvos contar moito máis:

Oops ... vaia, ainda non hai moitos .... bueno completarei o post conforme os outros asistentens vaian engadindo posts. (Desculpas se algún outro publicárades post, pero levo coma media hora revolvendo a internés e non dou topado máis, xurovos que cando vexa os posts, engadoos)

E ainda que non é específico de Vigourmet, o blog de Rock & Cook fixo unha entrevista a cociñeiros sobre música e cociña, e gustoume moitísimo a idea:

domingo, 10 de marzo de 2013

Los fascinantes videos de Seiji Yamamoto

De estas cosas extrañas que uno encuentra en Internet. Fui a dar en un canal de Youtube llamado TokyoGastronomy. El canal tiene numerosos videos relatando paso a paso la preparación de platos de cocina japoneses. No son sólo interesantes desde el punto de vista culinario, si no que tal como están presentados (imágenes muy bellas, música relajada, sin voces ni explicaciones) son tambien muy agradables como video.

Este por ejemplo relata paso a paso la preparación de un plato de verduras (eso que parece, ¿son helechos?).



¿Quien ha hecho este video? Los videos son de Seiji Yamamoto. ¿Quien es Seiji Yamamoto? Es uno de los cocineros modernos más prestigiosos de Japón. Su restaurante es el famoso Nihonryori RyuGin (3 estrellas, top 28 de los mejores 50 restaurantes del mundo y tal).
Estos videos parecen ser (según leo en el canal) versiones de los videos de formación para sus empleados, pero que comparte en Internet (imagino que sustituyendo los comentarios en voz por música, y si no es así deben de ser los videos de formación más bonitos del mundo).

Todos estos videos están disponibles en el canal de Youtube mencionado al principio.

Y antes de terminar, incluyo un video de la preparación de una sopa de pescado. Asombroso la cantidad de pasos y la compleja simplicidad que es el preparar esta sopa. (Y la curiosa imagen de ver como usa un compresor de aire para limpiar la médula de la espina del pescado).

martes, 5 de marzo de 2013

Vigourmet 2013

Mil disculpas a todos, polo retraso, estiven a mil cousas, e todo o rato estaba pensando que ainda faltaba tempo para a súa celebración pero ....
... xa é esta fin de semana.


Esta fin de semana celebrase o Vigourmet! Que é o Vigourmet? Trátase dunha feira gastronómica que se celebra en Vigo, no Pazo de Exposicións Mar de Vigo, xusto á beira do mar.

Tratase dun evento profesional, pero tamén está aberto á participación de xente interesada na gastronomía, e a feira é visitable por todos os que queirades (a visita son 5€). Vou deixar aquí un enlace dos diferentes eventos programados (aparte da visita ós stands, que coido que se pode facer en calqueira momento).


No noso caso, Laconada intentará estar presente nos seguintes eventos:

Venres ás 17:30
Binomio cocinero-productor. La cocina sale de la tierra. Taller demostrativo. Aforo limitado.

Venres ás 18:30
Tapas, nuevos formatos para la restauración: Don Chiringo y Garum ¡se van de tapas!  Taller demostrativo. Aforo limitado.

Sábado ás 17:00
Artesanía del sabor Taller demostrativo. Aforo limitado.

Sábado ás 18:00
Nuevos formatos para la gastronomía Taller demostrativo. Aforo limitado.

Pero sobre todo estaremos presentes, de maneira moi humilde en:

Sábado ás 20:00
“¿Comemos lo que comunicamos o comunicamos los que
comemos?”
Encuentro de Blogs y medios de comunicación
para hablar de sobre la comunicación y la divulgación
gastronómica.


Este último evento é de asistencia libre, así que se andades por ahí podedes escoitar que se comenta. Eu humildemente tal vez non teña que dicir nada. Nos os de Laconada somos pouca cousa, e bueno, algo podemos comentar, pero coma moito, de coma nos interesa a Gastronomía e coma o tentamos compartir na rede á nosa maneira.

Máis información: