domingo, 9 de octubre de 2011

Nuestros desayunos ¿y los vuestros?

Los Laconeros somos gente muy diversa en gustos, hoy vamos a hablar de la comida con la que empezamos el día: el desayuno. (Como además cada Laconero vivimos en ciudades diferentes, se añade aún más variedad a nuestros desayunos).

Los lectores que querráis podeis tambien aportar cual es vuestro desayuno favorito (o sin ser favorito, el que habitualmente tomáis). Así podemos poner en común muchas diferentes opciones para esta comida del día.

El desayuno contenido

En casa, el desayuno es la mejor comida con diferencia y si no fuese porque uno tiene que apurar pensando en todo el día que queda por delante sería también la más larga. Así es que unos yanquis dirían que nuestro desayuno del domingo es un brunch en toda regla.

Si me pusiese ha hablar de qué es lo que mas nos gusta desayunar tendría que comentar algún planto de pasta, la tortilla de patatas, varios bocadillos calientes y muchos restos fríos de cuando cocinas en exceso pensando en el día siguiente. Pero, por desgracia, los ritmos de la vida nos obligan a limitarnos a otras viandas más sencillas aún si la variedad seguirá presente.

Desayuno de Iago: Tostadas con miel y mermelada
El mejor modo que se me ocurre para exponer mi desayuno es dividir en tres grupos lo que ingerimos:
  • Líquidos: Tomamos siempre algo calentito; café solo muy largo, abundante y sin azúcar para él y café con leche para ella o té que puede ser rojo, blanco, verde, negro, etc. porque tenemos una tienda de tés muy buena en Salamanca y nos gusta variar. Luego, en temporada, hacemos batidos de frutas o tomamos zumo de naranja recién exprimido, que para algo tengo una Taurus de esas que centrifuga y está mal la economía (la gente no sabe los baratas que salen las naranjas para zumo)
  • Salado: Dejando de lado los platos extraños, siempre tomamos pan, mucho pan acompañándolo con queso y embutidos donde queso es o gallego o manchego (el que hace la compra es racista) y embutidos son o embutidos caseros, alguna longaniza especial de nuestro proveedor habitual o jamón ibérico, el rey de los desayunos y de nuestros corazones.
  • Dulce: Si bien ella suele perdonar el dulce salvo que sea muy de su gusto yo necesito cargarme siempre las pilas con azúcares para que la cabeza no me deje tirado. Esto lo soluciono con tostadas en las desde hace algún tiempo hemos sustituído la mantequilla por aceite y que acompañamos cuando tenemos suerte con las deliciosas mermeladas que hace mi padre o, en su defecto, miel conseguida de algún apicultor porque toda la que se vende por ahí es siempre demasiado decepcionante.
De manera, que, en la mesa del desayuno un día cualquiera de podría ser: café, zumo de naranja, pan, jamón, queso, aceite y mermelada de ruibarbo. Me pongo a babear solo de pensarlo… ¿por qué no nos pasaremos el día desayunando?
por iago

El desayuno con receta


el desayuno de Polo: café, tostada salada y huevos revueltos
De pequeño odiaba el café. Ahora no hay nada que me resulte más reconfortante que la primera taza justo después de levantarse. Tampoco nada muy refinado, un simple café por goteo me resulta delicioso porque tengo que reconocer que no soy un gourmet, soy un adicto.

Así que hay muchas otras cosas que pueden variar pero mi desayuno siempre se construye alrededor del café. En casa tenemos una cafetera Dolce Gusto y después de varias pruebas creo que para el desayuno me quedo con un Espresso largo con mucha crema.

Por lo demás soy fan de desayunar salado, especialmente de las tostadas con tomate que suele ser lo que pido cuando desayuno fuera de casa. Aunque últimamente pedir tomate rayado en una cafetería tiene el mismo riesgo que pedir un pincho de tortilla: te pueden dar cualquier cosa desde tomate triturado en la batidora hasta tomate frito de bote. En casa cojo un tomate con buena pinta y lo rayo en el momento mientras se hacen las tostadas y el olor del pan se mezcla con el del café. Ni punto de comparación.

Otra cosa que me resulta muy apetecible para empezar el día son los huevos. Un pincho de tortilla, por ejemplo, me parece un desayuno perfecto para esos días en los que se levanta uno tarde y ya con hambre de verdad. Como ponerme a hacer una tortilla de patatas de buena mañana sería muy poco práctico, cuando desayuno en casa prefiero los huevos revueltos. Además, si los hacéis como Gordon Ramsay (sí, ese) resultan ligeros y sabrosos, perfectos para matar ese hambre de media mañana.
por Javi

El desayuno 'primavera'


Desayuno de Xose: cereales (Wheetabix), miel, zanahoria, café y zumo de limón
Esta primavera (sin razón aparente) se me dió por tomar un poco más de leche en vez de tantos derivados lácteos y tenía un cierto antojo de cereales. Así que plato principal: cereales de salvado de trigo (que deben estar bastante procesados, porque cuando había probado yo el salvado de trigo no sabía ni de lejos tan dulce), leche, y miel (yo curiosamente consumo más miel que azucar - un kilo de azucar me puede durar un año, un kilo de miel, unos 2 meses).

Luego, miel con limón (templado). En principio mucha gente asocia esta combinación a algo medicinal, pero yo lo tomo porque: me gusta, mis padres tienen limoneros así que siempre hay limones en casa y porque lleva miel (como ya dije antes estoy tomando miel continuamente).

Una zanahoria cruda (o dos). A mi me encanta la zanahoria cruda. Y un día se me ocurrió deja una zanahoria lista para tomar con el desayuno, y desde entonces se ha convertido en un clásico de mi desayuno. El año pasado el Ministerio de Sanindad me escogió para una encuesta sobre la dieta de los españoles y estoy seguro que aún se están preguntando que si lo de que yo tomase zanahoria en el desayuno fue un error de la tomadora de datos.

Finalmente un cafecito sólo (pequeño).

En general mis desayunos suelen ir variando (me parece más entretenido ir cambiando): alguna vez tostada (que puede ser con mantequilla, o puede ser con aceite, o puede incluso ser con cualquier otra cosa untable, todo por épocas, y cambiando), otras veces (cuando hay mucha fruta) pues fruta y fruta, otras veces queso, alguna vez hasta me animo a tomar bollería en un bar (cosa de la que luego me arrepiento, porque suele ser terrible). En principio, por economías de escala, pues repito el desayuno al menos una semana entera, pero luego me puede apetecer otra cosa.
por Xose

martes, 4 de octubre de 2011

DisTinto

Dirección: Calle Prado número 2 (bajo del Hotel Room Mate Alicia)
Metro: Antón Martín
Mapa: Google Maps

Hace algún tiempo que en Madrid se están poniendo muy de moda los "gastrobares". La primera vez que escuché la palabra fue cuando abrió El Plató de Pedro Larumbe, y me quedé con la idea de que un "gastrobar" era un bar de diseño donde ir a beberse un gin-tonic y tomarse una tapa firmada por un cocinero conocido. El concepto funcionó bastante bien, y se convirtió en algo masivo cuando en los bajos del NH Paseo del Prado abrió el Estado Puro de Paco Roncero.

Aún aceptando la idea de que a este tipo de sitios se va a descubrir nuevos sabores y no estrictamente a comer, la verdad es que después de visitar el Estado Puro me quedé un poco decepcionado. La carta es variada e imaginativa... de una forma bastante conservadora. Varios platos son versiones de otros cocineros (por ejemplo la "Tortilla Siglo XXI") y en general no me pareció que la carta tuviese nada ni la mitad de sorprendente que los pinchos del Sagartoki en Vitoria, por nombrar un clásico de la tapa. Y es un sitio bastante caro.

Un día, dando un paseo por la Plaza de Santa Ana en Madrid, vimos un nuevo local en los bajos de un hotel bastante "chic" como es el Room Mate Alicia. Decoración modernita, menú a base de tapas y carta de vinos: "pues sí que está pegando esto de los gastrobares". De todas formas, el sitio parecía agradable y tranquilo y teníamos curiosidad por varias tapas del menú, así que entramos.

Como aperitivo nos sirvieron unos chupitos de salmorejo de remolacha con huevas de arenque (es un pincho que está incluido en la carta), con un sabor tal vez demasiado fuerte para nuestro gusto:


y una tostada con espuma de alioli, con una textura muy sugerente y un sabor delicado, muy sorprendente.


A continuación pedimos el totopo de cochinita pibil con guacamole, una receta muy conseguida y muy parecida a la original mexicana:


También nos animamos a pedir la sugerencia del día, los hot dogs DisTintos. Se trataba de unas salchichas con salsa de mostaza y tomate envueltas en un wrap y servidas con patatas fritas. Esta tapa, siendo muy sencilla, me gustó mucho: las salchichas eran de buena calidad y no demasiado grasientas y la salsa tenía un punto picante muy agradable.


También pedimos una tortilla de patata y cebolla que para mí rozaba la perfección. Fijaos en la foto, la parte exterior de la tortilla está cuajada mientras que la parte interior está cremosa pero no líquida. Cada persona tiene su tortilla perfecta, pero a mí me gusta exactamente de esta manera.


En general quedamos muy satisfechos con todas las tapas (salvo tal vez con el gazpacho de remolacha, aunque es verdad que era lo más "arriesgado" que tomamos) ya que tanto la presentación como el sabor eran excelentes.

El precio pasó un poco de los 30€ por un par de cervezas, las tapas que hemos comentado, un trozo de tarta para compartir y un café, que sin ser barato es muy competitivo cuando se compara con otros establecimientos por el estilo. Ah, e incluye un local muy cuidado, un trato agradable y una atención que en todo momento fue excelente, algo que siempre es de agradecer.

martes, 6 de septiembre de 2011

XV Xantanza de Blogogastrónomos: Osushi

A XV Xantanza de Blogogastrónomos galegos tivo lugar en Vigo, no restaurante Osushi, onde nos trataron a corpo de rei. Sobre isto, quería destacar que apenas unhas semanas antes tiveramos a ocasión de probar o seu menú degustación, e se vedes o novo menú, veredes que hai moitas novidades. Sirva esto para destacar a amplia e variada capacidade dos seus cociñeiros para propoñer platos. 

Vouno deixar moi breve, apenas fotos e descripción: disfruten.

O menú (en Xaponés, así que non nos enteiramos de moito)

Alga hijiki (salteado de algas hijiki con atún e cenoura)

Tokoroten de unami (fideos de xelatina)

Ankimo (fígado de rape ao vapor)

Aji no tataki (tataki de xurelo)

Sunomono de polbo (ensalada de polbo, alga wakame (das illas Cíes) e pepino)

Ise ebi ikisukiri (sashimi de langosta viva)

Susuki no sashimi (Sashimi de robaliza -lubina en castelán- con dous tempos de maduración diferentes, unha do día e outra de 48 horas)

Spyce tuna chirasi (ensalada de atún picante con arroz de sushi)

Unagui no kawa roll (rollo de suhi envuelto en anguía, recheo de tortilla xaponesa e aguacate)

Saba no sushi (niguiris de xarda)

Saké no kawa niguiri (niguiris de pel de salmón teriyaki e mandarina)

Saké no kawa niguiri (niguiris de pel de salmón teriyaki e mandarina)

Cha soba (fideos soba de trigo sarraceno e té verde)

Ise ebi miso shiru (sopa de miso con langosta)

Gindara saikio miso (bacallau negro, marinado en miso ao forno)

Dorayakis recheos de azuki(doce de xudía vermella)

Té verde sencha
Os compañeiros da Xantanza comentarion de maneira máis detallada:




Restaurante Osushi, Vigo
http://www.osushi.es/

viernes, 12 de agosto de 2011

Tarta de chocolate y queso Philadelphia

Tengo que reconocerlo, llegué a esta receta por la más pura casualidad: tenía un montón de queso Philadelphia y un buen trozo de mantequilla casera que quería aprovechar antes de irme de vacaciones y que se echasen a perder.

Así que me puse a buscar recetas de tartas de chocolate que utilizasen como base queso Philadelphia. La del blog Directo Al Paladar tenía muy buena pinta así que me puse manos a la obra. El resultado es el siguiente:






¿Y qué tal está? Pues riquísima, la verdad, tanto que pensé que tenía que compartir la receta. Sólo un par de recomendaciones: sed muy cuidadosos removiendo al hacer el relleno para no introducir aire en la mezcla y dejad reposar la tarta dentro del horno mientras éste se enfría. El sabor es delicioso en cualquier caso, pero respetar esos dos puntos os garantiza obtener una presencia espectacular.

sábado, 6 de agosto de 2011

Osushi unha vez más!

Ayer repetí otra vez el menú degustación de OSushi. La verdad es una experiencia que merece la pena repetir, porque siempre te sorprenden con platos nuevos. Si comparais las fotos de esta vez con las de la vez anterior, apenas repiten 3 platos (la ensalada de atún picante, que es uno de los platos que más me gustan, es uno de ellos).













De las novedades unas cuantas sorpresas muy agradables:
  • La sopa de langostinos y verduras
  • El niguiri de jurel (me gusta muchísimo el jurel, y llevaba años deseando poder tomar sushi de jurel, esta vez ha sido)
  • Las ostras con salsa
  • El pastelito de helado de vainilla
(Cuando consiga los nombres correctos pongo título a las fotos, y sobre todo estad atentos a Pantagurel Supongo porque él si que hace unas fotos espectaculares).

El menú degustación (faltan un par de platos en la lista de fotos, me debí despistar) más vino albariño y agua nos salió sobre 45€.

jueves, 4 de agosto de 2011

EAT é Comer

Neste video sae moita comida:

EAT from Rick Mereki on Vimeo.



Cando remata o video aparecen outros 2 videos do mesmo autor: MOVE e LEARN. Tamén son moi entretidos para ver.

Desexovos a todos un bó verán!

martes, 19 de julio de 2011

Muffins de limón y amapola

¿Muffins o Magdalenas? Las diferencias no son grandes, pero creo que sí las hay: los muffins son un poco más grasos, suelen llevar rellenos y se hacen con unos moldes (supongo que porque la masa es más viscosa y no aguantarían tan sólo dentro de los moldes de papel). De hecho creo recordar que ya escribí hace tiempo sobre diferencias y parecidos... Pues sí: escribí de la diferencia entre madeleines y magdalenas.

A mi me gustan mucho los pasteles con limón, y aprovechando que tengo unos fantásticos limones de mis padres... Y que tengo un montón de semilla de amapola que compré cuando fui de viaje a Alemania (allí la venden en el Lidl en bolsas de 400g, imaginad lo populares que son). Así que me animé a hacer unos pastelitos que probé en Estados Unidos y que me gustan mucho:

Muffins de limón y semillas de amapola

(No voy a copiar la receta, os dejo el enlace para que la tomeis del original, y además así podeis leer su interesante blog)

Las únicas notas que añado a la receta son 2:
  • Yo siempre saco los huevos de la nevera para que estén templados. Lo he leido en libros y me lo ha comentado mi abuela, y lo cierto es que las claras se levantan mejor y la masa queda más jugosa.
  • Igualmente la mantequilla la dejo fuera de la nevera desde muchas horas antes. Así queda muy blanda, y se mezcla muchísimo más fácil con el azucar.
Por cierto que aprovechando lo que comentan Juan Antonio, con alguna receta que he encontrado en Internet o en algún libro, no hay manera de que salgan bien. Como que las cantidades tengan algún pequeño error. O te pones a comparar diversas recetas y ves que hay pequeñas diferencias y unas salen bien y otras mal (en este caso no, la receta no me ha dado ningún problema). Alguna vez he leido por ahí que algún cocinero famoso falsea la receta para que no le queden a la gente perfectos. ¡Que se yo!

viernes, 15 de julio de 2011

Máis Pan (agora Manteiga)



Continuando co tema do pan, esta vez pasei por Caldas de Reis e parei a mercar pan de manteiga. Vou a admitir que non é tan bó (está levedado de máis, namentras que o tradicional, antigamente era moi compacto) coma o da casa, pero ainda así é moito millor ca outros que se poden comprar en outros lados, e ademáis, é diferente ca os pans que fan en outros lados.. Este é de Panadería Marán.

domingo, 10 de julio de 2011

Memorias do Gusto: Pementos e lembranzas gregas de Alemaña

Coma no hipermercado non vendían os pementos de Arnoia soltos (só en mallas de 1Kg) teño na casa unha chea de pementos. (O cal me da doble fastidio, porque para 1 persoa sóa, 1Kg de pementos son moitos pementos e porque na finca dos pais hai unha chea de pementos, pero non puiden ir a Cangas). Así que hoxe fixen o típico brainstormin e decidín facer unha receta que leva moitos pementos: pementos recheos de arroz.

A receta non ten moita histoira: cocín arroz largo cun pouco de cebola (e romeu, que estes días estou enganchadísimo a esta herba) uns 15 minutos, limpiei os pementos, enchinos co arroz, e veña: 15 minutos ó forno a 200ºC. Logo, co forno apagado, deixeinos un rato máis para que se acabasen de cocer. (Así recén feitiños estaban moi ricos, logo verei que tal saben requentados no micro)

Este prato é unha pequena reinterpretación dun prato típico grego: Gemisa Encantame pola súa simpleza: vexetales, máis arroz e especias. Vamos o que se di un plato perfectamente adaptado para a vida sedentaria moderna. Habrá versións con carne, frutos secos, queixo e tal ... Pero a super minimalista paréceme perfecta. E exactamente parecida a esta teñoa tomado en Grecia (a vez que fun de viaxe) e tamén en Alemania.

Hai una pequena historia persoal curiosa: o meu primeiro contacto con cociña grega real foi en Alemania. Parece que bastante antes da crise actual, os gregos xa tiñan que marchar do seu país. En Frankfurt, onde estiven vivindo 2 anos aló polo 2000, coincidu que tiña dúas tendas gregas tradicionais (ó máis puro estilo ultramarinos) á beira: unha de elas, ó lado de onde traballaba - GallusViertel -, a outra xusto ó lado da miña casa en BergerStrasse.

Vou facer un pequeno inciso que pode anticipar o noso futuro: Todos coñecedes o concepto Lidl. ¿Non? Bueno, pois en Alemania, case toda a oferta que hai nas cidades é do estilo (Lidl, Aldi, Plus, ....). O único que resiste un pouco son as panaderías (moi boas case todas), algunha carnicería, e logo están as tendas para inmigrantes (neste caso eran gregos).

Gracias a estas dúas tendas, estiven probando moitísimos productos gregos: aceitunas, turróns, galletas, aceite, queixo feta (do auténtico), queixo non feta (que tamén hai moi bó), iogures impecables ... E na de BergerStrasse case todos os días tiñan un plato cociñado para levar. Os días que tiñan os pementos (nunha fonte branca de aceiro esmaltado, coma as que algún teredes visto na casa da vosa abóa), pois sempre levaba un par de eles.

E velaquí a miña historia, e a miña pequena e sinxela receta (porque non sempre todo ten que ser complicado)

miércoles, 6 de julio de 2011

Pan de Laro: Panadería Lage

Hai moitos máis pans bós ca o Pan de Cea. Que non se me enfaden os da Denominación de Orixe Pan de Cea, que hai que lles agradecer que nos hipermercados e supermercados hai pan decente (un pouco caro, eso sí).
A min (supoño que de familia) gostame moito as pezas estas enormes que fan na zona do Deza.
Este por exemplo da foto compreino en Laro. Nunha panadería que nen tiña cartel: era óbvio que era unha panadería porque estaba a casa rodeada de leña cortada. Tampouco facía falta preguntar se o forno era de leña: outra cousa non había fora da casa. Alá comprei unha peza de 5 kilos de pan (a foto é 1/5 do que había: tiña que ter tirado a foto cando estaba feito).


View Larger Map
(Na foto do Google non se ve a leña, faiseme raro)
Por certo, se vos apetece comentar que pan de que sitio góstavos máis, e recomendar unhas cantas panaderías, dádelle con ganas. Estaría moi ben facer unha pequena lista de panaderías xeitosas.

Mil gracias, Marcos Rodriguez, por darnos o nome da panadería. Así xa queda a referencia completa.