Por diversas cuestións (e moitas de elas é que os Blogogastrónomos espallaron polo mundo, unha das máis importantes para o caso) interrumpiranse a tradición de facer xantanzas e ir comer xuntos, falar e coñecer os restaurantes de Galicia.
Pois nada, neste 2024 voltamos a estar todos en Galicia, e celebramos cunha xantanza. Escollemos o restaurante Albanta en Figueirido (pegado a Pontevedra). Un restaurante especializado en cociñar todo á brasa: carnes e peixes.
De feito sendo un restaurante de carne, observaredes que o menú degustación que nos ofreceron é principalmente ¡¡peixe!! Todo co seu toque de brasa pero aplicada a peixes, verduras e postres.
Este ano e polo Nadal aproveitando que temos uns enviados vivindo en Piamonte, aproveitei para meterme no lío do mundo dos Barolos. Eu de Barolos non sei, moito. De feito nunca probei un (Probei Nebbiolos de Piamonte: Barbarescos e algún de Alba. Coñezo a uva, coñezo o estilo - Barbaresco é moi comparable cun Barolo - pero nunca probei o verdadeiro bicho. Veña, pois imos gastar un pouco de cartos e traer para a adega un par de botellas e ver que pasa.
E cando digo traer para a botella, é porque se ben estes viños xa sairon ó mercado para beber, tamén é certo que se recomenda darlle 6 ou 10 anos para que sigan afinando en botella e que os podas disfrutar mellor. E mira, eu non teño problema (e si moita curiosidade) en deixalos que pasen tempo na adega fresquiña da casa dos meus pais.
Eu pedín que me trouxeran estes dous. Seguin o consello de piemonteses (e non tanto caso a Parker), pero sobre todo a idea era mercar viños a menos de 50€. Seguramente hai viños máis famosos e prestixiosos pero... estes dous parecen moi bós e curiosamente as súas dúas adegas teñen importancia na historia moderna do Barolo:
- Ratti Barolo Marcenasco 2018. As vides estan en La Morra, de onde veñen os Barolo máis perfumados, con taninos máis suaves. E ademáis é un viño dunha soa finca (Marecenasco).
¿Cal é a relevancia de Renato Ratti? Pois resulta que tradicionalmente (dende o século XIX, realmente) o viño Barolo elaborabase combinando uvas de diferentes fincas (e coma moito indicando a vila onde se elaboraba).
Pois resulta que Renato Ratti chegou a Barolo nos anos 60, e comprou unhas terras. E tivo a teima de que había que estudiar as características das fincas da rexión e crear un mapa indicando cales eran mellores. Fixo un primeiro mapa das fincas do Barolo e tamén comenzou a vender o seu viño indicando o nome da súa finca.
Inicialmente non caiu nada ben esta idea entre os outros adegueiros. Pero o home teimou, e teimou (e era moi diplomático e convincente) e agora mesmo a propia DOCG Barolo asumiu o tema e calificou as fincas. Agora mesmo hai un equivalente ós "crus" (Menzioni Geografiche Aggiuntive).
A parte irónica de todo isto é que esta primeira finca de Ratti (Marcenasco, a de esta botella) non é unha das tops (facer o mapa para beneficio dos outros adegueiros e non el).... pero é das mellores. Un bó viño, e este viño é o herdeiro de ese primeiro Marcenasco que naceu nos 60s.
- Domenico Clerico Barolo 2019. Este viño é de Monforte D’Alba, de onde son os Barolo máis concentrados e tanínicos. Ademáis iste viño aplica o outro tipo de vinificación oposto: é un blend de Nebbiolo de diferentes fincas, pero todas da zona de Monforte.
Domenico Clerico ten parte da seguinte revolución no Barolo: os Barolo Boys e as Barolo Wars. Nos anos 80, os fillos novos (e supoño que novos propietarios que viñeron de fora) quixeron modernizar o Barolo. Porque tradicionalmente o Barolo deixabase macerar durante moitos días, logo envellecía en barricas moi grandes (durante moito tempo, necesario porque era moi tanínico), e daba un viño moi potente e ás veces un pouco abrumador á hora de beber.
Os novos querían un viño máis fresco e lixeiro, e entón cambiaron a elaboración (menos maceración, barricas máis pequenas). O choio é que isto non foi un cambio aceptado por todos e ademáis había discrepancias dentro das propias adegas e entre viciños. Así que a cousa escalou a moitas discusións e enemistades.
Pois bueno, Domenico Clerico era un dos Barolo Boys (os que querían cambiar) máis importantes. A parte irónica (outra vez máis) é que co paso do tempo volveuse a tentar facer os viños máis coma era tradicional, ou canda menos facer os viños dun estilo intermedio. E resulta que esta botella que teño é do Barolo estilo tradicional que fai Domenico Clericó.
Así que estes dous viños serviranme de introducción ó mundo do Barolo (cando chegue o momento) e de momento xa me serviron, informándome sobre as súas adegas para coñecer máis sobre a historia, os terroirs e os estilos de elaboración dos Barolos. E xa antes de bebelos!
Maravillosa paisaxe, moi bó xantar e uns viños que han sorprender. Casa Sidrón en Negueira de Muñiz.
Eu coñecin de Casa Sidrón polos seus viños (viños no norte de Lugo, da IXP Terras do Navia), e tamén falando fun sabendo un pouco máis do seu val, do viño e do restaurante. E quedei con antollo de ir, e ... cando tiven ocasión tirei cara Negueira.
O val do Navia é unha beleza. Ahí encaixado entre montañas... ainda que estando perto de A Fonsagrada non é tan frío. O que si é un tanto neboento polo do encoro. Negueira é un concello pequeno con pequenas aldeas. E Casa Sidron está en Pieiga a uns kilometros da capital do concello.
O restaurante é na casa familia remodelada, unha fermosura e moi ben rehabilitado. Na pranta baixa hai unha barra, e logo subes polas escaleiras e teñen un salón para comer ben grande, con vistas e unha lareira.
E en canto á comida, pois tedes cociña tradicional, pero feita cun toque moderno (pero moi respetuoso ca tradición). Vai gustar ós que queredes a cociña de sempre, pero tamén a os que andades un tanto cansos de sempre o mesmo. Hai no menú opcions de año e de cabrito ó forno. E tamen hai pratos de cociña asturiana (porque Asturias está o lado, e porque a cociñeira é asturiana).
Eu tomei as troitas, o año (lechazo) asado e de postre una torrija con xelado de mandarina.
E sobre os viños, pois tedes que probalos. Os viños de Adega Sidrón traballan cas castes tradicionais da zona (Branca Lexitima, Verdello Tinto, Tinto Sorodo) e a máis extendida Mencía. Estas castes propias fan que o seus viños teñan un aquel diferente e moi orixinal. Son viños que non teñen comparación. A pesares de que vexades a Negueira tan ó norte no mapa... son viños cálidos, porque é un lugar moi quente no verán e por estar en terreos de lousa (que garda moita a calor). Eu dinlle ó Pizcos, un branco lexítimo de cepas vellas con crianza que ten o carácter para poder con carnes e o que sexa.
Levaba tiempo querendo pasar polo Asador Albanta en Figueirido... e vaia, fun dar alí que casualidade. O de que levaba tempo querendo ir, é porque soupera que en Albanta fan peixe á brasa estilo Getaria. E o de que caín de casualidade é que estaba andando de Vigo a Pontevedra (poñendome en forma cara o Camiño de Inverno), estaban pasando as horas e vía que non ía dar chegado a boa hora para comer en Pontevedra: saquei o Google Maps para ver que había perto do Camiño Portugués, e ¡estaba o Albanta a 5 km!
Supoño que xa escoitarades falar dos peixes á brasa estilo Guetaria (o seu exemplo máis famoso e Elkano). Eu sabía de eles, pero co paso do tempo fun dándome conta que trátase dun estilo moi peculiar e que case en nengún outro sitio fan. Así que tiña a opción de ir a Getaria (quédame un tanto lonxe) ou ir a un dos 3 ou 4 sitios onde se atreven a facer o rodaballo ou linguado a este estilo. E mira, hai uns meses soupen que Albanta ten na súa carta o rodaballo estilo Getaria.
Albanta esta perto de Pontevedra, na estrada entre Pontevedra e Redondela, no concello de Vilaboa. É uha casa grande de pedra, con parking para que non teñades problemas de ir co coche e un xardín moi xeitoso para pasear logo do xantar.
Pois nada alí cheguei eu, bastante sudoroso, cas pernas ben cansadas e cunha fame de lobo. E preguntei se había rodaballo, e había. O peixe a brasa non se pide por prato se non por unidade, e neste caso un dos rodaballos que había daba para dúas persoas. Eu dixen, que non hai problema: que traía fame coma dúas persoas. 😅
A carta de viños esta ben preparada para a ocasión. Teñen cousas moi interesantes, galegas, coma nacionais. E os prezos non me pareceron nada esaxerados. Eu tirei a unha bóa peza que tiña que ir tremendo co peixe (ainda non sendo da beiramar): o Campo de Pruebas 2018 de Quinta da Muradela (Albariño de Monterrei).
Coma ía tomar dúas racións de rodaballo pedin un entrande lixeiro, unha ostra con touciño de porco ibérico... pero a ostra non era pequena eh. Moi ben por esa ostra e ese entrante. A combinación de ostra e touciño morno era delicia!
E logo xa viu o momento esperado... o Rodaballo, que traen á mesa enteiriño e abren e separan en partes ahí diante túa.
E vale, logo de tanta volta para pode probar este rodaballo... gustoume? Pois moito. a carne do peixe queda tenra e suculenta. Pero o máis interesante é que pola maneira de cociñalo nunha xaula na brasa, e que a pel vai enteira e queda moi crocante e sabrosa (os dous lados do peixe, porque nos peixes planos hai unha parte escura que é máis finiña, e outra branca da parte de embaixo que é máis graxa). Do rodaballo este disfrutase todo: a carne, o pelexo, as espiñas, a cabeza ... Quedei ben contento.
E logo de postre, pois outra opción feita ó lume: flan da casa. Delicioso!
Logo tomando o café tiven ocasión de falar un ratiño con quen leva o restaurante, e explicoume que o restaurante de Albanta naceu ca idea de cociñar todo á brasa. No tema das carnes, pois xa tiñan moita experiencia. Pero querían tamén ter pratos de peixe, e fixeron por aprender o estilo de Guetaria (para o peixe plano) e de Orio (para a casteñeta encarnada). E que claro, tiveron que facer moitos intentos aque que lle deron o punto. (E ben que mereceu a pena).
Por certo para os que teñades curiosidade coma min do choio do "estilo Getaria" e do "estilo Orio", estiven mirando e aquí van dous videos:
Aquí lexendario Aitor Arregui (ex-fubolista e maestro nas brasas) do mesmiño Elkano, explicando todo o seu saber sobre o tema da preparación do rodaballo:
E este outro un tanto máis longo (podedes saltar a primeira parte na que se fala das traiñeiras), no que Jose Miguel Zendoia da adega (e restaurante) Katxiña explica coma preparan o besugo (que además de cociñarse diferente, leva un rustido):
Asador Albanta
Dirección: Lugar de Balteiro, nº 47, 36140 Balteiro, Pontevedra
Soupera de esta festa e tiña moita curiosidade por coñecela, e aproveitando que ía comer cos meus pais en Cangas, pasei a pasear, pillei a procesión, e tamén os furanchos de mediodía.
Aparte do ambientazo (estaba complicado conseguir sitio nos furanchos) o que me chamou moitísimo a atención é que teñen algunhas cousas ben curiosas no menú dos furanchos coma o bandullo (non é algo tan inusual, pero sí non o teño visto case nunca en hostelería), o pinchovo (ovos fritos con chourizo, segundo me explicaron) e sobre todo as xoubas afumadas.
As xoubas afumadas son xoubiñas salgadas e logo afumadas. E logo servironmas cun toque e tixola, aceite e cebolas. Unha cousa que sabe... moi forte (sabor moi intenso a peixe fermentado) afumado e moi salgado (tira co viño). Hai que querelas eh! Pero logo queda un sabor moi gustoso (repiten a dios, coma pasa sempre cas sardiñas) e xa marcha o salgado e queda o sabor a peixe e fume. Moi ricas. Teño que voltar só por elas.
O bandullo que me deron tamén era moi especial. Non o podo asegurar pero coido que é bandullo de pan millo. Parecer, non parecía de pan de trigo. Era moi marelo e tiña coma miga grauda. Tamén moi ben.
Recomendo moito esta festa de San Martiño. E se tedes ocasión de ir un ano... ides disfrutar.
Hai uns meses para o cumpleanos do noso Javi Polo, pois aproveitamos para quedar xuntos e o meu agasallo foron 6 queixos galegos.... Que tomamos facendo maridaxe con cervexas belgas (porque Javi é moi de cervexas belgas, e ademáis tiñamos a curiosidade de que hai toda unha tradición belga de maridaxe de cervexas e queixo).
Moitos dos queixeiros e gandeiros galegos están investigando e facendo queixos un tanto diferentes. Haberá xente que lles pareza mal porque non eran tradicionais de aquí, pero a min pareceme moi ben que teñamos variedade de queixos, e sobre todo algúns de estes queixos conseguen transmitir o sabor dos nosos pastos e da nosa terra de maneira igual de intensa ca os queixos tradicionais.
Aquí van os que probamos.
Meniña de Donicio.
A gandería de Donicio esta xusto en Arzúa (A Coruña), e non fan queixo típico. De feito este Donicio que probamos é de cabra. E non é o "típico rulo", se non que é un queixo de estes pequenos e moi untosos, con codia de barolo. É super cremoso e moi graxo... Donicio fan outros queixos, de cabra, de ovella e tamén de vaca. Teñen moita variedade pero eu non teño probado ainda todos.
Os de Quintián están no Páramo en Lugo. Fan queixo máis tradicional (pero non tanto) chamado Agarimo, un queixo fresco (iste non ten nome) e tamén venden leite fresco. Neste caso mercamos o Néboa, que é o seu queixo máis "afrancesado". Inicialmente tiña dúbidas de se mencionar semellanzas de estes queixos galegos con queixos estranxeiros, porque coido que ainda que podan usar as mesmas técnicas, xa só de estar en Galicia saelles un queixo diferente. Pero bueno, para que vos fagades unha idea de todos estes queixos o Néboa asemella a un Brie. Pero máis fresco e suave, e cun sabor ben herbaceo.
O queixo Xiros é da zona de Guitiriz. Fano a xente de Bisqato, que coido que teñen un dos nomes máis preciosos xamais dunha empresa. Coma en todos os casos anteriores, fan queixo con leite crú (sen pasteurizar previamente). Isto é algo importante en coma queda o queixo despois, porque ó non estar pasteurizado, os queixos fermentan cas bacterias do lugar. Por tanto non van ser nunca iguales os de Quintian ou os de Bisqato porque son partes de Galicia un tanto diferente.
Bisquato fai varios queixos, os dous redondos, os dous con barolo na codia, pero ¡son diferentes! O Lúa é máis firme e non sei se dicir máis maduro (porque ás veces no mundo dos queixos máis tempo deixa o queixo máis brando e outras veces faino máis intenso e máis firme).
O que tomamos nós e o Xiros. Eu son un grande fan do Xiros, coido que é un dos meus queixos galegos favoritos, porque é moi moi graxo, manteigoso, cun miolo un chisco graudo... moi intenso (no seu sabor fresco, que é dificil explicar). Se coñecedes os queixos franceses eu compraríao cun Brillat-Savarin. Eu recomendo que se tedes ocasión probedes o Xiros porque é (na miña modesta opinión) unha das cousas máis orixinais que estan a facer en Galicia. Case ninguén fai queixos así en España.
Veño de falar dun queixo que non fan en outros lados, pero o que realmente non ten equivalente ven sendo o Terra. Porque en parte pola leite (de vacas Jersey) coma polo barolo negro que leva fora, fai que sexa un queixo cun sabor moi intenso e unha cor marela no interior ¡que non ves en outros queixos! É un queixo graxo e intenso, cun toque forte da codia. Queixo para xente de gustos intensos. É moi especial.
Arias Moniz son de Chantada en Lugo. E tamén fan o famoso queixo azul Savel, manteiga e coido que algunha cousa máis porque non paran de facer cousas.
Diste se cadra non fai falla contar moito porque xa o teredes visto por Internet. Faise en Palas de Rei, que é xusto a comarca da Ulloa, pero non está na Denominación de Orixe, pero non por malo, se non por bó. É un queixo afinado durante máis tempo. Por iso ten este choio especial de estar moi "manteigoso". É un queixo do país, o seu toque ácedo e suave, pero cun sabor intenso.
Ei, finalmente un que é un tanto diferente ós outros, nen barolo (bueno si que hai algo) nen miolo brando. Neste caso o queixo lembra ós queixo alpinos (un Gruyere, ou un Comté). Ten un sabor doce, coma a froitos secos... E coma vedes, e coma nos alpes ten buratiños!! Iste queixo foi o que máis lle gustou ós nenos e a todos. É un acerto. Se o podedes probar xa me dicides.
Cortes de Muar traballan en Silleda, Pontevedra. Ademais do Marianne fan o Marigold (que pode asemellar así polo tamaño e polo exterior pero é diferente). Tamén fan o Mimosa que é do estilo máis tradicional de queixo do país. Pero non paran ahí, tamén teñen o Marquesa.
