domingo, 24 de octubre de 2010

Tsukiji

Un video da la archifamosa lonja de Tsukiji:

No tiene nada de especial, hay toneladas de videos en Youtube de Tsukiji (debe estar lleno de turistas). 
 
Pero este vídeo me recordó a mi visita a Tsukiji.

Porque yo estuve en Japón en el año 2001 (¡cuanto tiempo!) y también hice una visita a Tsukiji, con un comienzo muy parecido al de este vídeo. Nosotros también llegamos en un taxi, acabando en medio de un pequeño atasco de camiones y furgonetas de reparto. Pero yo no tengo ninguna imagen de aquella visita, sólo tenía una cámara cutre de carrete y ni siquiera la llevé conmigo a la visita.

La diferencia es que nosotros llegamos aún de noche, a las 6:00 de la mañana, y que nosotros veníamos de pasar la noche en Roppongi borrachos y arruinados (cosa habitual si se te ocurre salir de copas por el centro de Tokio - y más aún si se dedicas a tomar bebida de importación: será la única vez de mi vida que me habré tomado whiskys a unos 20€ ¡y dosificados!). ¿Que mejor que acabar la noche y recuperarse un poco paseando por el mercado?

La imagen que llevo del mercado es: caballa. Yo iba con la idea, que siendo el océano Pacífico, habría pescado muy diferente que en casa. Pero no tanto. Había caballa por todos lados. Kilómetros y kilómetros de caballa. No se si sería la temporada de este pescado (fui en Noviembre), o que como pasa en España es un pescado muy abundante. Pero estaba por todos lados, en cantidades industriales. Deduzco que es lo que alimenta a la población de Japón. Los otros peces deben ser ya un lujo o un capricho.

Si que había otros pescados y mucho más exóticos, como se ve en el vídeo. Hay una zona (más pequeña eso sí) donde se encuentran marisco, moluscos y peces vivos. Y por supuesto, está la sección donde se vende y compra el atún. Especialmente los enormes atunes rojos que llegan congelados.

Porque otro pequeño mito es que se habla de los atunes que viajan vivos desde Cadiz a Tokio, pero no son muchos. La mayoría de los atunes (y eran muchos) estaban congelados. Así que si, que incluso en Japón hay sushi que se hace con pescado congelado. (De todas formas antes de que nadie se me eche encima, aquí va un vídeo de como preparan un enorme atún crudo en el mercado).

Lo que si fue diferente en mi viaje fue nuestra comida. Al contrario que François Simon (y me permito chulear) es que yo comí sushi dentro del propio mercado. No hace falta esperar a las 11 a que abran los restaurantes de los alrededores. Dentro de la lonja, entre los diferentes almacenes y edificios, hay pequeñas cantinas que están sirviendo comida desde la madrugada. Porque los trabajadores, estibadores, negociantes y demás que llevan despiertos desde las 4 o 5 de la mañana, tienen que tomarse un desayuno fuerte. Y que mejor desayuno que pescado.

Ahí tuve la suerte de estar acompañado por un gallego que hablaba japonés, porque en estos sitios, ni hay menú, ni están indicados ni nada. Hubo que ir preguntando, y luego encargar el plato. Que no tiene mucha historia como pedido, encargas una docena, y te pones en la barra a esperar. En la barra: ni plato ni nada. La comida se servía en la propia barra del garito, luego de que pasaran un paño húmedo para limpiar. Y se comía con las manos.

Seguramente sea el mejor sushi que haya comido nunca, y vaya a comer nunca. El pescado estaba aún apenas muerto, con carne templada. Fueron 12 tipos diferentes de sushi, que el cocinero iba repartiendo entre todos los que estábamos en la barra.

Y así, entre estibadores con sus botas de agua, y regado con una cerveza de lata, terminó mi visita al mercado de Tsukiji.

jueves, 21 de octubre de 2010

¡¡Desembarco Gastronómico!!


Ria de Pontevedra dende Ons, originally uploaded by xmanoel.

¿Anímase a unha visita gastrónomica á Illa de Ons? O grupo de Blogastrónomos Galegos ten organizada unha visita/xantanza á Illa de Ons. Se vos apetece (e promete ser memorable) podedes apuntarvos e participar (de haber plazas dispoñibles) visitando a páxina de Facebook dos Blogastrónomos Galegos:


XIII Xantanza de Blogastrónomos Galegos. Acompáñanos pola Illa de Ons

Na páxina xa se explican máis polo miudo os plans da visita, o menú escollido e o prezo (viaxe + menú). Non hai moitas plazas dispoñibles, así que tampouco se lle poden dar moitas voltas.

Eu anímovos a que vos apuntedes: tratase dunha ocasión especial de nos achegar á cociña mariñeira nun lugar moi especial coma é a Illa de Ons (e claro que sí, haberá polbo).

martes, 12 de octubre de 2010

Osushi (Vigo)

O ano pasado Manuel Gago comentara que non había restaurantes ofrecendo sushi en Santiago (agora mesmo xa hai un: La Casa de la Marquesa ofrece Sushi). Facíaseme curioso eso, porque en Vigo hai abundancia de sitios onde comer "sushi". (Decatense que está entre comiñas e en itálica).
Pero á hora de comer sushi (agora xa non vai entre comiñas e itálica) teño claro que o meu favorito é Oh! Sushi. O outro día (xa fai un mes) aproveitamos para facer unha visita ó seu novo restaurante e facer un percorrido polo seu menú degustación.
Ainda que o nome do restaurante o resalte e a pesares do que se poida pensar, ainda que non che goste o sushi, tamén hai cousas para ti. Velaquí unha mostra dos primeiros pratos:
Wanton Frito de LangostinoTataki de bonito
Ensalada 'spiceEnsalada wakame kiuri
Hai tanto un wanton frito con langostino que ofrecen de apertivo coma unha ensalada 'especiada' de atún con aguacate. Veñen logo un tataki de bonito coma unha ensalada de algas (wakame).
De todos estes fantásticos pratos (só fai falla mirar as fotos, entran polos ollos) destaco a ensalada 'especiada' (que non picante, non vaiades pensar que é moi rabuda). Unha aproximación ó atún (cru) moi orixinal.
Pero por suposto hai sushi, moitas  variedades de sushi:
Garam Unagi Roll - Roll de Anguila AhumadaEbi Furay Roll - Roll de Langostino Rebozado
Nigiri de SalmónNigri Vieira y Trufa
Temos de todo un pouco, dende uns nigirisushi, ata uns futomaki. Para tódolos gustos: salmón e langostino rebozado para quen non gostan do peixe crú, anguía afumada para quen gostan dos sabores fortes... E neste caso destaco eu o moi sofisticado sushi de carne de vieira crúa con pequenas esferas de trufa, algo moi, moi especial.
Tamén hai pratos de carne, ainda que no noso caso, cun menú tan largo, a presencia da carne quedou nunhas fantásticas gyozas:

Gyozas
Os postres non baixan un punto o nivel:
Sorbete de SaqueTiramisú con Te Verde
Tanto un sincretismo asiático italiano: un tiramisú con té verde, coma un moi dixestivo (e moi recomendable) sorbete de sake.  Por suposto, no remate, se queremos manter o xeito asiático, ten que ser un té verde:

Té verde

Coido que pouco máis hai que engadir, coido que a comida e tan visual que xa entra polos ollos. Se ben en gustos cada quen ten o seu, e digo que todo sabe tan rico coma aparenta (ou máis ainda) Todos estes pratos, máis unhas cantas cervexas e outras tantas botellas de auga sairon por 35€ por cabeza. Non me parece nada caro tendo en conta a primeirísima calidade de todo o que tomamos.
E se non me creedes, Makeijan cóntavolo ó seu xeito:
Info e demáis:
OSushi (http://www.osushi.es/)


Rúa Montero Ríos, 18,
36202 Vigo

Teléfono: +34 986 29 48 81

Ver Laconada en un mapa más grande

miércoles, 6 de octubre de 2010

Mini Guía Parisina de Bolsillo

No soy yo la persona más experta en el París gastronómico, esta tarea es más propia de los corresponsales parisinos de Laconada. Pero a mi no me falta atrevimiento. Estas semanas alguien me preguntó por recomendaciones para comer por París, y yo aproveché para crear un documento con toda esta información. Todo en una hoja de DIN A4 por las 2 caras, que bien doblada se puede llevar en el bolsillo por si hace falta.

Mis recomendaciones son casi todas de restaurantes asequibles (en la mayoría se podría comer por menos de 15€, y creo que ninguno pasa de los 30€ - si bien, si uno se encapricha on un vino, o le da por postres o cualquier cosa de esas, en París es fácil salirse del presupuesto). Hay un poco de todo, desde bistrots de cocina tradicional actualizada, hasta restaurantes regionales (en París, la cocina de Gascuña es casi tan exótica como la comida china) y una variada selección de restaurantes exóticos (curiosamente en París uno puede sentirse casi como en Tokio - hay una calle en la que casi todos los restaurantes son japoneses para japoneses, así que uno se siente casi en otro continente).

No hay ningún restaurante con estrella Michelin (para eso teneis la guía o el Via Michelin). Como he explicado son lugares modestos o discretos (incluso alguno un poco díficil de localizar). Muchos de ellos los conozco personalmente (los menos), de otros me han hablado tanto durante años que supongo que tienen que merecer mucho la pena (ninguna moda dura años, es la buena cocina lo que mantiene una fama) y otros son lugares que me han llamado la atención muchísimo y yo no dudaría en ir a probarlos (por tanto me permitireis que los recomiende igualmente).

La guía intenta ser práctica: señalo en todos los casos (en números romanos) el arrondisment (barrio) en el que se encuentran (aparece tambien un mapa con los números de barrio, para aclararse), la segunda identificación es la estación y linea de metro que queda más cerca (para poder orientarse con un mapa de metro de bolsillo o uno de los millones de carteles con las lineas de metro que hay en la ciudad) y lo tercero el nombre y numero de la calle (para que podais preguntar o enseñar a alguien). La idea es que no importa por donde ande uno por París, mirar en el mapa si hay algún sitio cerca, y si apetece acercarse.

Un par de recomendaciones más:
  • En Roma como los romanos. En París como los parisinos. Los franceses comen de 13:00 a 15:00. Y la cocina cierra pronto, y no hay concesiones. La cena de 21:00 a 22:00. Más tarde malamente. Si se va por libre, pues ya sabeis, lo más probable es acabar comiendo fastfood o nada. (Algún restaurante de estos abre más tarde).
  • Reservar. Es una mierda, pero pensar que en París viven más de 4 millones de personas y restaurantes buenos, bonitos y baratos hay pocos. Y son muy pequeños. Están petados. En la guía no he incluido números de teléfono de todos, lo cual es un pequeño defecto. Pero tal vez se pueda intentar llegar temprano. Creo que si es en semana la cosa suaviza.
  • La restauración francesa suele descansar el domingo y en muchas ocasiones tambien el sábado. Avisados estais.
Venga aquí va la historia:

PDF con la Guía Parisina de Bolsillo

Reclamaciones al maestro armero. Bueno, no si probais la guía y algo está mal o incorrecto comentad. Más que nada porque muchos de estos sitios tengo pensado ir algún día, y así me ahorrais el error (que caradura que soy).

Venga, buen provecho.

lunes, 4 de octubre de 2010

Speculoos, Spekulatius....

Esta semana he comenzado a desayunar tostadas untadas con Speculooos:

Speculoos pour tartinertartine de Speculoos

A pesar del aspecto que tiene no es mantequilla de cacahuete. En realidad es una pasta para untar que se ha puesto muy de moda en el norte de Francia y Bélgica: es pasta de untar con sabor a galletas de Speculoos. Puede que ya conozcais el sabor, porque en algunas cafeterías de España ponen galletas Lotus (justo la marca que fabrica esta pasta). Y si aún así no, el sabor de la galleta es el típico de algunas galletas alemanas de Navidad (las que venden en el Lidl).

Cuando me regalaron el bote me preguntaba a que sabría (no conocía que era el Speculoos), pero en cuanto lo he probado me he acordado bien: he vivido bastante tiempo en Alemania y en Escandinavia (en Finlandia tambien se toman galletas de sabor similar en Navidades). ¡¡Me gusta!! Un poco empalagoso, pero me gusta.

Nota:
A mi me trajeron el Speculoos para untar de Madrid, pero bueno si alguien lo quiere conseguir en España voy a incluir el enlace de la propia Lotus sobre lugares donde venden sus galletas y no se si tambien sus cremas de untar: Donde comprar Lotus.

lunes, 27 de septiembre de 2010

Las dos posturas enfrentadas en cuanto a los callos

Según he ido constando cuando hablo con la gente que es una apasionada de los callos hay dos posturas enfrentadas (y no se si irrencociliables) 

Por un lado están los que prefieren tomar los callos de casa, porque saben donde los han comprado y lo bien que los han lavado. No se arriesgarían a tomarlos en cualquier sitio.

Y por otro lado están los que prefiern tomar los callos fuera de casa, precisamente porque no quieren lavarlos ni quieren aguantar el pestazo que dejan en casa.

Yo no tengo punto de vista al respecto, porque no me gustan los callos, y ese olor que les desagrada, a mi, ni cocinado me gusta. 


domingo, 26 de septiembre de 2010

¿Yo comiendo callos? (pues sí, en Rosal 34)

La gente cuando va a comer a un restaurante le gusta pedir cosas que habitualmente no toma: marisco, foie gras, chuletones de medio quilo, ... Yo tambien quiero comer cosas inhabituales: así que me decidí a comer callos. Porque yo no como nunca callos, ni en casa ni fuera de casa: no sólo no me gustan, si no que hasta el olor de los callos me produce nauseas. 

Estaba explorando culinariamente el barrio barcelonés de Montjuïc (la parte que hay entre el Paral·lell y la montaña) y acabé en el Rosal 34 (que está como su nombre indica en Carrer del Roser 34).

El Rosal 34 es un restaurante de tapas, que no un bar de tapas. Más que para comer en la barra es para estar en una mesa con los amigos. Más que para tomar cañas (si bien tienen buena cerveza checa) es para tomar vinos. Más que tapas típicas, es de cocina innovadora. Más que una tasca ruidosa, es un restaurante coqueto y moderno.

A mi no me apetecía mucho comer todo a raciones pequeñas, y así que me preparé un menú combinando tapas y platos principales. (Si bien casi toda la carta son tapas, en la parte de carnes y pescados, ya aparecen platos que se pueden considerar como un principal - se ven fácil por el precio).  


Patatas Bravas en Espuma, crema de all-i-oli y aceite picante ahumadoAlmejas al vapor con ajo y perejil
Patatas bravas en Espuma / Almejas al vapor con ajo y perejil

Las dos tapas de los entrantes pueden ser lo que menos me entusiasmó. La crema de patatas bravas sólo se volvía divertida cuando llegabas al fondo de la copa (que donde estaba la parte de aceite con pimentón picante). En cuanto a las almejas - contrariamente a los berberechos, que con un toque al vapor quedan sueltos - era muy díficil despegarlas de la concha (en serio, aunque parezca una nimiedad si no puedes comer el plato, el placer ahí queda).
Estofado de tripa y cap i pota con garbanzos

Pero lo que me dejó impresionado fue el plato de los callos (no realmente callos si no un Estofado de tripa y cap i pota con garbanzos - pero en realidad un equivalente a lo que se podrían considerar unos callos). ¡Fantástico! La tripa estaba tierna, el chorizo y la carne de cerdo tersas, los garbanzos tiernos pero no despellejados. ¡Chapeau por el cocinero!  Para que me hayan gustado a mi, que no me gustan los callos, tiene que ser de vicio. ¿No?

Crema catalana con frutos rojos

El postre tambien fue una agradable sorpresa. Me esperaba que la Crema catalana con frutos rojos fuese algo mucho menos interesante (mi idea inicial era pedir otra cosa, pero luego me dije que estando en cataluña debería probar algún postre típico). Pero resultó ser una versión muy etérea del postre que aún así tenía todo el sabor de la crema, la canela y el caramelo. 

Y acompañada de Moscatel de la Marina (de Alicante) aún mejor. (No recuerdo el nombre del vino, pero es realmente bueno).

Todo esto: 2 tapas + guiso de tripa + postre + copa de cava + copa de moscatel + agua mineral + pan salió por unos 40€. Ah, al café me invitaron ellos (un buen detalle) ¿Tal vez un poco caro? No me atrevería a decir tanto. El plato de callos más una copa de vino saldría por unos 12 o 13€, de vivir en Barcelona no me importaría acercarme de cuando en cuando a tomarme un platito suelto. Además, si bien no pregunté, tienen menú de mediodía.


Restaurante Rosal 34
Carrer del Roser 34
08004, Barcelona
Tel: +34 933 249 046



View Laconada in a larger map

sábado, 18 de septiembre de 2010

Bistronomía en L'Ordonnance

Una cosa que me gusta de París son los bistrós. Me gusta el concepto del restaurante pequeño, desenfadado, pero en el que la comida no tiene porque ser mala. Como tambien me gusta (aunque no siempre me atreva) a esta afición que tienen por la casquería y platos en desuso. Supongo que París ofrece muchas más cosas (cocina innovadora se le supone), pero yo siempre me quedo satisfecho con una visitilla a un bistró.

No debo de ser yo el único, porque creo recordar que hace ya más de 10 años en París se puso de moda el término bobo (bourgeois boheme) y se puso de moda tambien lo de ir a por comida tradicional en bistrós. Había unas colas de espera impresionante, y luego cuando llegaba la comida acababas tomando un entrecot a la plancha (eso sí, impecable). Y creo que a esta corriente se sumó la revista/site Le Fooding: http://www.lefooding.com/

Esta vez teníamos muy recomendado un bistrot cerca de Denfert (Paris XIV), llamado L'Ordonnance (con buena recomendación de Le Fooding: L'Ordonnance @ Le Fooding). 


Y en nuestro caso acabamos tomando pierna de cordero con puré de patatas. Porque no nos atrevimos con un plato que había con tripas de cordero, ni a tomar unas manitas de cerdo. Y tambien había pescado, pero ... ¿venir a Paris a tomar pescado?


Pues aquí yours truly intentando mantener el anonimato. (De hecho como podeis ver, me vestí con una camisa de cuadros de mantel: mejor camuflaje imposible). El plato que tengo delante era un tartar de arenque ahumado con ensalada de lentejas (los franceses tienen una aficion especial por tomar las lentejas frías o templadas - y esto me gusta).



El restaurante tiene una carta reducida (pero no fija) y la formula de escoger primero y segundo o segundo y postre por 25€ o los tres platos por 32€. Vinos de diversas zonas de Francia (ninguno extranjero, no vaya a ser) con precios entre 20€ y 50€.

Nosotros tomamos los 3 platos (que me atrevería a decir que es demasiado para una cena) y una botella de burdeos y pagamos 45€ por cabeza.

Pros y curiosidades:

  • Poder comer en un ambiente 100% local (eramos los únicos extranjeros de todo el restaurante). Eso significa: ¡¡el menú está solo disponible en perfecto gabacho!!
  • Pero una de las encargadas del local os puede explicar amablemente en inglés (y sobre todo con muchos gestos) los distintos platos. ¿Un restaurante en París con servicio amable? Amable y paciente, porque soportaron todas nuestras dudas e indecisiones.
  • Garantizada comida contundente: de los 30 clientes que había en el local, sólo 2 eran mujeres. No estoy insinuando que las mujeres rehuyan de comidas copiosas, pero algo tiene que explicar tal desequilibrio estadístico. (No, no era de ambiente

Ah, y una nota final:

  • Como siempre en París: reservad malditos (no se os ocurra aparecer por un restaurante sin reserva, vamos si apareceis a la hora, y hay sitios libres, entonces habeis escogido mal el restaurante). 

Con esto y un bizcocho:

L'Ordonnance
51, rue Hallé
75014 PARIS
T +33-1-43275585
metro: Mouton Duvernet
Cuisine bistronomique



View Laconada in a larger map

Post Scriptum:

Si alguien tiene curiosidad en leer las valoraciones que hacen de este sitio en Google verá esto: "Dined with Parisian/American/German friends, who were insulted (plusieurs fois) by the extremely rude young waiter. In addition, the food served was NOT per the menu: example, tarte aux abricots is not made with peaches! To top it off, at least one member of our dining group suffered severe intestinal distress all night. There are plenty of wonderful restaurants in Paris. This is not one of them.‎" Imagino quien sería el camarero, pero no nos atendió directamente. Realmente me pregunto cual sería su comportamiento insultante. En nuestro caso, como he destacado, el servicio fue asombrosamente (estamos hablando de Paris, un lugar donde los camareros son antipáticos por defecto) cortes y amable. En cuanto a los platos, a nosotros se nos especificó expresamente, los casos en los que el plato tenía ingredientes diferentes al menú. Así que no se, en general en Google todo el mundo pone a parir este bistró, pero en la realidad, el restaurante parece estar completo todas las noches. ¿Como se explica esto?

jueves, 16 de septiembre de 2010

De repente un (bistró) vietnamita

Creo haber leído a François Simon comentando que según Georges Simenon al lado de todo gran boulevard de París había una calle estrecha en paralelo, que era donde estaban todos los bares, hoteles baratos y tiendas, vamos, que prestaba el servicio que en el boulevard era tan sólo apariencia. (He intentado corroborar la autenticidad de esta cita, pero me supone demasiado tiempo el releer el libro completo. Por otro lado, no creo que mi imaginación pueda haber asociado estos dos personajes, así que estoy casi seguro de haber tenido que leer esto).

Me acordé de esto cuando esta semana andábamos por París, se nos había hecho tarde (los cocineros franceses, como debe ser, tienen unos horarios fijos y no se van a adaptar a un turista despistado) y estábamos en mitad de Boulevard Housman. ¿Donde comer que no fuese una trampa para turistas o un fastfood? Así que me puse a buscar la calle pequeña que está por atrás. 

Nota para el aventurero, esta calle estrecha no está directamente a mano, y puede no tener restaurantes. Pero si se callejea un poco, de repente aparece la calle de los restaurantes (porque suele haber varios, en nuestro caso un bistró francés, un bistró vietnamita, un grill koreano, dos restaurantes italianos y una crepería). 

Ahí encontramos un pequeño (realmente pequeño) bistró de cocina vietnamita:


Bueno, escogimos el clásico formule midi (la versión parisina del menú del día): plato principal, bebida y postre....


Yo escogí un reconfortante pho


Y mi acompañante un pollo al curry sabroso (creo que esta es una concesión occidentalizada, el resto del menú si que era específicamente vietnamita).


Ah, y los postres bien golosos: un helado de mango con frutas muy bien presentado y un preparado caliente de plátano, coco y tapioca.

Sin queja ... Aquí reseñado queda. Si no tanto este local, si el truco de la calle estrecha para encontrar sitios a buen precio en París...

Formule Midi: Plato + Bebida + Postre (si querías vino, debías renunciar al postre) = 13,75€

Entre 2 Rives
1 Rue de Hanovre
75002 Paris, France
http://www.entre2rives.fr/



View Larger Map