viernes, 17 de junio de 2011

Don Chiringo: menú Cunqueiro

Eu estaba na porta do salón esperando permiso para ofrecerlle á Súa Señoría un vasiño de VIÑO GETAFE con BISCOITOS RIZADOS

Escollín esta breve cita de Álvaro Cunqueiro, porque me chamou a atención a cuestión que se fale do Viño Getafe coma un viño moi selecto (o que se lle ofrecía á Señoría, nin máis nin menos). Hoxendía, en Getafe (se ben está dentro da DO de Vinos de Madrid), parece que xa non se fai viño.

Todo esto ben a conto para falar do restaurante Don Chiringo. Estes próximos días hai dúas razóns para ir a Don Chiringo:

Unhas cantas fotiños do fantástico menú:

 ensalada de xurelo en escabeche morno
Ensalada de Xurelo en Escabeche Morno

Bolas de Lacón con Queixo do País
"Boliñas" de lacón cubertas de cogumelos picados con mermelada de brevas e salsa teriyaki

Requeixo Xeado e Crema de Mel
Xeado de Requeixo con fondo de mel

O menú está fantástico, e destacaría por moi orixinal (non só na presentación) as boliñas de lacón (e non só o lacón, gustoume moito o doce de brevas).

E ademáis de moi bóa comida, tivemos moi bóa compañía. Aproveitamos para facer unha mini reunión de xente que estamos escribindo blogs de cociña de Vigo e de por aquí cerca. Foi moi entretida a conversación, tanto que nos pasou o tempo voando e cando nos demos conta era tardísimo ...

E tamén recomendo que (se non os coñecedes xa, que seguro que sí) que sigades os seus blogs, que teñen moitas recetas e suxerecias ben interesantes:


Cocina sin Complicaciones
Aprendiz de Chef
Travi en la Cocina
Guisandome la Vida
La Cocina de mi Abuelo


Ah, los datos de Don Chiringo:
Calle Luis Taboada 9
Vigo
986228705

domingo, 12 de junio de 2011

Casa Solla (The Return)

Casa Solla é un de estes restaurantes que cando saes, quedas pensando en cando vai ser a próxima vez que has voltar. E eu (entre uns choios e outros) tardei máis de 3 anos en retornar. Pero neste caso, non por máis tempo que pase a experiencia é millor: a experiencia é millor sempre. En Casa Solla ademáis de comer fantásticamente, tratante coma Dios. E ademáis ir polo mediodía e disfrutar da comida ca luz natural do ventanal é doblemente fantástico.

Esta vez vou tentar non escribir moito porque xa tardei unha chea de tempo de andar subindo e preparando as fotos. Farei o mellor que poda. Para mellores fotos: Pantagurel Supongo, Casa Solla una vez más. (E proximamente alguén - Manolo ou Makeijan - describirano con máis xeito ca min).

Entrantes / Petiscos


Segundo comentou Pepe Solla, pois estes entrantes son ofrecidos con calqueira menú (coido que incluso cando se solicita carta): evidentemente, supoño que van variando ca tempada. Nos poidemos tomar os seguintes pratos acompañados cunha gloria de viño: un champagne André Clouet Gran Crú.
pan con aceite

pan con aceite


mojito helado

mojito helado


cebollitas encurtidas

cebollitas encurtidas


ceviche pez mantequilla y nori / niguiri crujiente de cabracho

ceviche pez mantequilla y nori / niguiri crujiente de cabracho


croqueta 'cremosa' de mejillón

croqueta 'cremosa' de mejillón



peixes e mariscos


Logo entramos cuns platos que tiñan todos o sabor natural do mar, pero con pequenos toques e sorpresas que facían todo parecer que nunca tomaras nada igual. (Neste caso o acompañamente do viño foi un Riesling - Fritz Haag Grand Cru 08)
navaja y trigueros con fondo citrico

navaja y trigueros con fondo citrico


bolon%25CC%2583esa de calamar_2

boloñesa de calamar


Mujel marinado con tomate y Guacamole

Mujel marinado con tomate y Guacamole


(Si, o de que parecía que nunca o tivesemos probado vai tanto polo da boloñesa de calamara - non é pasta, é calamar, e está tenrísimo. Ou tamén podería ir polo muxo: non é ese peixe que vive pegado ós portos, este é o seu parente que vive nas rochas. E ten unha carne boísima. ¡Quen diria que o muxo estivese tan bó!)

¡patacas!


Que sería da cociña galega se non houbera un prato con patacas. Aquí pepe ten unha versión moi encantadora dun prato tradicional: tanto un puré ca súa pel de pataca crocante, coma uns mini cachelos e logo unha milfolla de patacas. (Coido que neste momento xa estábamos disfrutando dun Rías Baixas - Contraaparede 05: por certo, canto máis tempo se deixa a un Albariño na botella, máis intenso se torna a súa cor, e un Albariño non ten caducidade, pode mellorar eternamente - cousas que aprendín ese día, que un sempre aprende algo de viño)
patatas a la gallega

patatas a la gallega



pratos históricos


tortilla de camarones (homenaje a los 30 años)
los camarones cabezones

los camarones cabezones

tortilla de camarones: la tortilla

la tortilla

tortilla de camarones: un ojo que nos observa

un ojo que nos observa

tortilla de camarones: ñam ñam

ñam, ñam


Tirei moitas fotos deste prato, porque no momento da comida, din en pensar que en moitos casos (coma neste) se non tiras a foto do prato remexido, non se sabe o que hai: inicialmente parece máis unha crema catalana. Iste prato é un tributo, lembranza ós primeiros anos de Casa Solla. (Por certo, que isto é un plato diferente ás tortillas de camarones andaluzas, que é un plato que non leva ovo, e que son máis ben uns rebozados con camaróns - cousa que eu non sabía, sempre escoitara falar de este plato andaluz, pero pensaba que eso, que era unha tortilla con camaróns dentro).

Merluza con guisantes lágrima, su pilpil y jugo de jamon

Merluza con guisantes lágrima, su pilpil y jugo de jamon


E este é outro plato histórico: aquí en Galicia hai unha competición de nivel altísimo por ver quen fai a mellor merluza do mundo, e coido que Solla vai dos primeiros, se non o primeiro. Menuda merluza. Ademáis puiden probar os famosos e sofisticadísimos 'guisantes lágrima' ou chícharos bágoa.

Bogavante con espinacas, garganzos y su caldo

Bogavante con espinacas, garganzos y su caldo


Lubrigante con garbanzos (e con caldo de xamón)? Pois ainda que non o pareza é unha combinación boísima. Este Pepe non arreda ante nada. Así que temos outro prato fantástico. (Neste momento xa estabamos disfrutando dun Chablis, Jean Claude Bassin 07 - que grande viño o Chablis, e non vos poñades patrioteros!!)

carne!!


Fai uns cantos días estiven eu comentando por algures, que levaba moito tempo sen tomar un bó steak tartar. Pois foi casualidade, pero un dos pratos que ofrece Casa Solla no seu menú longo é xustamente un tartar: tartar con 3 tipos de mostaza. (A mostaza con trufa é todo un achádego: ambos sabores tan fortes combinan moi ben). Aquí van fotos das 3 combinacións:
Tartar solomill - Mostaza a la antigua

Tartar solomill - Mostaza a la antigua


Tartar de solomillo - Mermelada con violeta

Tartar de solomillo - Mermelada con violeta


tartar de solomillo - mostaza con trufa

tartar de solomillo - mostaza con trufa


Esto o acompañamos cun fantástico viño tinto galego: o Sousón do 2007 da zona de Monterrei. (Grandísimo viño, hai que comenzar a tomarse moi en serio estes viños de Verín)

postres e doces


Antes do postre, encantoume que en Casa Solla incluiron un prato de queixo (e doce). Neste caso é queixo da terra (ben cremoso, na súa temperatura, case desfreito) con doce de marmelo e configtura de kiwi. Que bóa maneira de comezar o postre.
queso del pais con dulces

queso del pais con dulces


piña colada

piña colada


Alter Eight en Blanco

Alter Eight en Blanco


Torrija al Caramelo

Torrija al Caramelo


Estes doces acompañamolo con delicioso viño doce alemán: Burklin Wolf Rechbachel do 98.

café


E acompañando o café, unha gran variedade de pequenos bombóns e pasteis chocolateados
Los chocolates

Los chocolates



Todo esto que vichedes en fotos é o que actualmente forma parte do menú gastronómico de Casa Solla. (Ou dito en outras palabras, o menú longo). Existe tamén o menú degustación un pouco máis curto. E por suposto a opción de carta. (Quero indicar, que o menú longo non me parece excesivo para un xantar, para unha cea coido que dependendo dos vosos hábitos. Pensade que se ben son moitos pratos - pero moitos, se cadra polas opcións de cociñado e a lixeireza das preparacións de Pepe, tomanse moi ben (na miña humilde opinión).

Os meus favoritos desta visita:
  • Merluza con chícharos bágoa (menuda man que hai nesta merluza)
  • Eses divertidos calamares boloñese coma se fosen pasta italiana
  • Os Múxeles (o marinado de tomate)
  • O bogavante con garbanzos
  • A piña colada
  • A famosa torrija
  • Ah, e a navalla
Pois eso, que pouco máis podo dicir do que se teña dito xa. Estamos falando dun restaurante excelente, onde te tratan de maneira exquisita...

Avda. Sineiro, 7.
San Salvador de Poio, 36005, Pontevedra.
correo@restaurantesolla.com

Importante, as reservas pódense facer na web ou por correo electrónico (calqueira dos dous métodos son os que prefiren máis que as chamadas de teléfono).

jueves, 2 de junio de 2011

silvestre (un día afortunado)

Mi intención inicial no era comer en el Restaurante Silvestre. Todo fue una serie de circunstancias (muy afortunadas) que hicieron que terminase en este restaurante. Yo había partido de la idea de comer en un restaurante por el Barrio de Gracia (para ver que opciones culinarias había en este barrio de Barcelona), pero todas las opciones que escogía me salían mal, y finalmente miré en la Guía Michelín si había un BibGourmand cerca: ¡y había uno en Saint Gervasi! Por tanto, este es (de manera casual) mi segundo post consecutivo sobre un BibGourmand (despues del de Casa dos Martinez).

Una vez allí me decidí entre las opciones que había por este menú de temporada:

Ya se que no puede parecer un menú poco innovador, pero no importa, todo era excelente y estaba impecable. Para mi fue una satisfacción tras otra.
  • El primer plato me hizo una ilusión especial: la coca de cristal era pan crujiente. Me recordó a las veces que de pequeños mi madre nos freía en la sartén rebanadas de pan duro. Tan sólo digo que la idea era parecida: en este caso era mucho mejor que aquellos recueros infantiles. A años luz. Una sencilla idea ejecutada de manera alucinante.
  • ¿Tartar de atún? El atún no me entusiasma mucho y el tartar de atún me parece su manera de presentarlo menos original. Parece que voy a hablar mal de este plato pero no: este es uno de los mejores platos de atún que he tomado (aderezado magistralmente con una combinación de especias que le daba el toque oriental). [Y ante las preguntas de alguno, como es que no gustándome el atún puedo compararlo, fácil en los menús degustación suele estar presente el atún, así que lo he tomado mucho y muy bueno]
  • El rabo de buey estaba presentado ya deshuesado, presentado con patatas paja. Grandioso plato. Me encantó el punto de la carne.
  • Y para terminar no se si lo mejor (porque los otros tres platos son de nota muy alta), eran fascinantes los sabores (tanto del helado como de la sopa de mango). No se como lo consiguen tan bueno.
El postre era tan espectacular, que en la mesa a mi lado escuché "EXQUISIT! com dius que es diu el restaurant?". Uno que volverá seguro, supongo. Y yo tambien volvería sí no fuese que Barcelona me queda un poco lejos. Pero aquí queda mi comentario para que si alguno os apetece repetir la experiencia.

Otra cosa que me gustaría destacar muchísimo es el trato profesinalísimo y afable al mismo tiempo. Yo era tan sólo un viajero por ahí perdido, y me hicieron sentirme cómodo en todo momento. Y detalles encantadores como ofrecerme un postre diferente por si me apetecía más. Servicio rápido, platos en su punto, como en la cocina en la mesa todo impecable. ¡Para sentirse como un principe!

El menú que se ve en la foto, más una botella de auga, una copa de vino blanco y una copa de vino tinto, me supuso 42€. Un precio que para la calidad del menú y del trato me parece muy a tener en cuenta (supongo que es un buen precio en Barcelona). [Nota, alguno se fijará que eso no son los 28€ que aparece en el cartel: bueno, hay que sumarle el IVA ; copas de vino blanco; copa de vino tinto y una botella de agua. No me fijé bien en el detalle de lo que se añadía al menú - es que soy así de despreocupado a veces, y mucho más despues de una buen comida. A mi me parece correcto el precio, pero aquí queda dicho].

El restaurante ofrece varias opciones de menú: desde una carta (con unos 30 o 40 platos), el menú este por el que me decidí yo, e incluso un menú del día (oops no recuerdo el precio pero estaba bastante por debajo de los 20€) que sí que no os tendrá problemas porque es a precio cerrado.

Restaurante Silvestre: http://restaurante-silvestre.com/
Carrer Santaló 101
08021 Barcelona
Telefono: 932414031


Ver Laconada en un mapa más grande

lunes, 30 de mayo de 2011

6 razóns gastronómicas para ir de visita a Barcelona

Bar L'Amistad Barcelona

  1. Como viñeron dar moitos Valencianos na cidade é bastante fácil conseguir tomar unha orxata bóa (todo é se fixar).

  2. Que en case calqueira bar (e en todos os restaurantes) pódese pedir Cava a copas

  3. Que o vermú ou é de Reus ou é da casa (non sei se todos teñen casa en Reus ou é cousa diferente)

  4. Hai tantas opcións de comida xaponesa que un volta tolo para escoller

  5. Que nos pratos combinados podes pedir feixóns cocidos en vez de patacas fritidas

  6. Os propios propietarios avisante que non é recomendable o seu restaurante cunhas fotos de paella e carteis de sangría

  7. Os bares que leva un señor de Xaén ou Almería e que ambienta cunhas cintas boísimas de copla e flamenco (en vez de poñer a radio ou a tele)

miércoles, 25 de mayo de 2011

A casa dos Martinez en Padron es vuestra casa

¿Que puedo decir yo de A Casa dos Martinez? La Michelin los ha escogido como un restaurante Bib Gourmand (Bib Gourmand es mi categoría preferida de la Guia Michelin). Así que una vez que he descargado la responsabilidad que me podáis culpar de haber hecho una recomendación que no mereciese la pena ya puedo hablar de lo que me gusta ¡la comida! (Un segundo, descargemos un poco más de responsabilidad: A Casa dos Martinez en Capitulo 0, A casa dos Martinez en Gourmet y Merlín, e finalmente: A Casa dos Martinez en Pantagruel, Supongo).

Ahora vayamos con lo mio: paso bastantes veces por Padrón y un clásico de esta ciudad es el pequeño atasco que hay para atravesar la ciudad. Padrón es una zona bastante llamativa culinariamente: está el Chef Rivera, el Reina Lupa (que no es Padrón, pero como si lo fuese),Asador O Pazo, pero yo tenía mucha curiosidad y muchas ganas por A Casa dos Martinez, y aprovechando que abre para el almuerzo (todos los días excepto el lunes), me pegué el lujazo.

Es un restaurante pequeñito (algo que me gusta, me siento mucho más a gusto en espacios pequeños) y con un menú reducido (otra cosa que me gusta, como indeciso, prefiero tener poco entre que escoger): 5 primeros, 5 segundos y creo que el mismo número de postres. La cocina es de temporada (salvo algún plato específico) así que va variando a lo largo del año.

Mi elección para el día fue la siguiente:

Carpaccio de ternera, patatas con parmesano rallado


Fideuá de la casa


Tarta de chocolate y limón / tarta de wisky



Yo quedé impresionado por su fideuá (antes de entrar en guerras, este es fideuá a la catalana, y no discuto que su origen sea valenciano): esos chipironcitos (y no esas ruedas de pota neumática que ponen en las fideuás malas), ese alioli sútil y sobre todo me gustó, que se notan pedacitos de tomate natural: ¡que rico! En resumen: que Galicia ya tiene salida al mar Mediterraneo (está por la casa de los Martinez).

El primer plato tambien era llamativo por la combinación de crudo (carne) y cocinado (las patatas). Pero destacar estos pequeños detalles que hacen que las cosas sean excelentes: el aceite (buenísimo) y un parmesano recien rallado. (Algún día habría que hablar si os apetece de todos estos productos que se bastardizan como pasa con el queso rallado: de tanto queso rallado industrial que hay en muchos sitios, acaba dando una reputación terrible a algo tan increíble como un buen Parmesano).

En cuanto al postre, pues son gente tan encantadora, que para alguien como yo, que es indeciso a más no poder, le dejaron mitad de una tarta y mitad de otra. (El helado de limón es impresionante).

En resumen lo más destacado (para mi):
  • El trato encantador y el ambiente familiar
  • La fideuá (para ir a propósito - cierto es que yo no tengo una abuela que sepa hacer fideuá)
  • El pan (¡es buenísimo!)
Bueno, pues para haceros una idea de precios: este menú de 2 platos y postre, acompañado por una copa de vino blanco y una botella de auga, con un café me costó 42€

Ah, más información sobre menús en el blog que mantienen los propietarios:
http://elblogdeacasadosmartinez.blogspot.com/

Ah, nota muy interesante, para quienes esto le parezca caro, hay un menú del día a 27€ que, si echais una ojeada a las fotos me hace pensar que si paso por Padrón un día de semana, paro seguro.

domingo, 15 de mayo de 2011

Sabich


Sabich 2, originally uploaded by mattgberg.

O Sabich é un exemplo de transculturalidade: trátase dun bocadillo que se puxo de moda recentemente en Israel baseado nunha receta tradición de Bagdad (de xudeus de Bagdad que chegaron a Israel alá polos anos 50), pero que ten un elemento típico ainda máis exótico: esa salsa que cubre as berenxenas é amba, que é de orixe indio. Porque os mesmos xudeus de Bagdad introduciron en oriente medio cando se asentaron en Mumbai alá polo século XIX. O Sabich é un bocadillo vexetariano con berenxena asada, ensalada, ovo e outras cousas no que non pode faltar o amba.

sábado, 14 de mayo de 2011

La comidilla & Baraka: bistrós no casco vello

O casco vello ten agora moitas opcións para comer: taperías, creperías, pizzerías, restaurantes tradicionais de cociña mariñeira,.... A min góstanme especialmente dúas opcións: La Comidilla e o Baraka. Teñen un enfoque un pouco diferente que os fai moi agradables para ir comer cos amigos.

Eu vounos calificar coma bistrós multiculturais: o de bistrós, porque o menú está escrito con xiz nas paredes, xogan ca combinación de primeiros, segundos e postre (e non están enfocados a racións de tapeo: eu, contrariamente ó que parece ser o habitual aquí no país, non gosto moito da cena-tapeo: prefiro escoller o meu plato e comer e xa está).

E o multiculturalismo, é porque estes dous sitios teñen no seu menú moitos pratos con toques exóticos: especialmente no caso do Baraka (con moitas influencias mexicanas, árabes, indias e tailandesas). La Comidilla é máis ben de querencias americanas (brasileñas, mexicanas e caribeñas).

  • La Comidilla. Un pequeno restaurante xusto ó lado da colexiata. Non lles fai falta sequeira que eu os recomende, porque teñen xa unha clientela fiel. Eu destacaría dous platazos que fan fantásticamente: unhas coxinhas de polo e unha crema de queixo con reducción de licor café que mete medo. (De feito eu teño teima de pasar por alí e pedir só a crema coma vicio goloso)
  • Baraka. Ten unha vocación máis exótica (de feito, cando din que o prato pica, pica de verdade). Eu neste caso quedei moi impresionado cas súas tostadas con chipotle (tostadas ó estilo mexicano, que son diferentes ó que nos pensamos) e tamén estaba moi ben logrado o arroz con curry vermello (curry no sentido tailandés/malaio). (Baraka ten un menú bastante cambiante así que non sei se estes pratos seguen presentes).

En tódolos casos estamos falando de dous lugares con boa comida, cun toque moderno, un ambiente sinxelo e acolledor. Os pratos andan entre 8€-12€ co que é posible cenar por menos de 20€ (e pegarse unha enchenta por máis, claro está).

Bueno,a recomendación xa está feita.

sábado, 30 de abril de 2011

Postre de Músico


Xa comentei en algunha outra ocasión que moitas veces para min (e non sei se para vos tamén) a cociña de outras partes de España é tan exótica e curiosa coma a cociña asiática.

Esto de aquí enriba (un combinado de varios tipos de frutos secos: améndoas, noces, avelás - e máis anacardos, que coido que xa non é tan tradicional) chámano en Cataluña (e coido que tamén en Valencia) Postre de Músico. E resulta que este prato tradicional feito do que había (Cataluña, sobre todo a parte de Tarragona é un lugar productor de todo tipo de frutos secos) é na actualidade tremendamente saudable (os frutos secos están a recomendalos tanto para axudar co colesterol, coma por outras virtudes).

miércoles, 20 de abril de 2011

3 cousas que hai a eito en Galicia


Veña, un pouco de rosma persoal contra a restauración (bóa e mala de Galicia).

Tres cousas que hai de máis en Galicia:

  • ##### con Queixo San Simón (da Costa) - na cociña tradicional galega sempre usamos o queixo fundido con asiduidade
  • polbo á grella - a entrada da nova xeración
  • o gintonic - cando na publicidade din que se "consuma con moderación" refirese a que se abusas, acaba aburrindo

Alguén tiña que dicilo ...

Hala, se estades de humor, pois podedes comentar cales son as 3 cousas que menos vos gustan das últimas tendencias nos restaurantes. E se estades de mal humor, pois rosmar contra min. Comentarios serán benvidos.

domingo, 3 de abril de 2011

Vinhas D'Alho

Tengo que admitir que no conozco muy a fondo la oferta gastronómica de Oporto. Estoy especializado en Francesinhas (en el Santiago/Big Ben, en el Regaleira). Y cuando no, pues he ido a churrasquerías o restaurantes de cocina tradicional portuguesa de medio pelo (la relación calidad/precio es incomparable).

Pero llegué a Porto un domingo, y la oferta era muy reducida (casi todos los restaurantes y cafeterías estaban cerrados). Al final, tuvimos que acercarnos a la Ribeira (donde todo estaba abierto). No es una idea que me atraiga: en Ribeira lo que hay son cafeterías y restaurantes para turistas, bastante discretos y poco apetecibles.

Pero bueno, paseando por allí pasamos por delante del Vinhas D'Alho, en el que ya me había fijado en otros viajes. Es un poco diferente de lo que hay por la zona: parece tambien enfocado al turista, pero con un toque un poco más moderno (y con raciones aparentemente un poco más pequeñas). Bueno, de lo que había era casi una buena alternativa.

Y menos mal que me animé, porque la verdad es que el resultado fue bastante satisfactorio:




Sardiñas escabechadas





Crema de queixo de cabra





Raya cocida con farsa de almejas





Bacalao con "broa"



Tienen buen aspecto los platos ¿no? Los entrantes no tanto. La crema de queso un poco escasa (yo no la probé mucho porque no me gustan demasiado los platos con queso fundido). A mi lo que si que me apetecía era probar las sardinas, y sí, tal como parecen son sardinas de lata. No se si considerarlo un acierto y dejarlo como una pequeña diversión.

Lo que sí que estuvo bueno fueron los segundos. El plato de bacalao es una reinterpretación del clásico "bacalhao com broa" (bacalao con migas de pan de maíz). Bueno, gustoso y saciante (pero no es como en la mayoría de restaurantes portugueses suficiente para dos comensales). Lo curioso del caso es que llevaba muchos años queriendo probar este plato: lo que pasa es que al tratarse de una reinterpretación moderna, aun me queda pendiente probar la versión tradicional.

Y el que me parece de mérito es el plato de raya cocida con una farsa de arroz de marisco. Según mi acompañante, estaba muy bueno. (Y es una cosa inusual poder comer raya en un restaurante, inusual por bueno: está bien ofrecer variedad de pescado, y andar con las típicas 4 opciones de pescado de acuicultura y el bacalao).

En resumen, muy satisfactorio. La cuenta: 2 entrantes, 2 platos principales, copa de vino douro, agua, a 25€ por cabeza. Un poco caro para éstandares portugueses, pero tal vez más o menos esperable para estándares de Ribeira.

Restaurante Vinhas D'Alho http://www.vinhas-dalho.com/
Muro dos Bacalhoeiros 139, 4050-492
Porto, Portugal
+351 222 012 874 ‎




View Laconada in a larger map