Escabeche mexicano

Es super curioso que en el país que dio al mundo los pimientos, todas las veces que he tomado escabeche, siempre ha sido escabeche blanco (sin pimentón).

Mexico: Restaurante "Oaxaca en México"

Yo soy mucho de casualidades y equivocaciones. Se supone que tenía que ir a Puebla y por tanto sería un post de cocina poblana. Pero no, entre que me equivoqué en el Metrobús (varias veces) y que había una manifestación en el Zócalo y no pude llegar a TAPO, terminé por quedar en un día horrible y lluvioso empapado en la zona de Reforma. ¿Que hacer? Como no tengo roaming de datos en México, entré en un Starbucks (siempre tiene Wifi, y si pides el cappucinno, está bien, de ahí para arriba son atentados al buen gusto). Busqué en el Google Maps si había restaurantes por la zona. Apareció uno más al norte llamado Oaxaca en México. Tenía curiosidad por la cocina oaxaqueña, así que hice por acercarme.

Va a ser muy curiosa esta reseña, porque voy a hablar de un restaurante que no creo que muchos de los lectores se animen a visitar. Los turistas, dudo que se animen a visitar esa parate de Colonia Guerrero (y entendereis porqué, y yo mismo pensé por un momento... '¿donde me estoy metiendo?'). Pero tal vez os merezca la pena. En cuanto a los lectores mexicanos, ... antes que nada tengo que pedir disculpas porque no soy un experto en cocina mexicana ni mucho menos Oaxaqueña. De todas formas, vean las fotos y lean lo que comento del restaurante. A lo mejor les gusta.

Ambientación

El restaurante tiene un ambiente muy especial. Está en la entrada de un corral típico de la colonia. Es la entrada de una casa, y al mismo tiempo restaurante, imagino que de unos 50 o 60 años de antiguedad. 

La comida

Como desconozco la cocina oaxaqueña, pedí tambien ayuda a los camareros del lugar. Los chapulines los elegí yo (había oido hablar mil veces de los chapulines como plato típico de Oaxaca), las memelas y el mole negro, recomendación de la casa. El postre y el mezcal tambien elección mía.

 Orden de chapulines

memelas mixtas  

(Nota, antes de que se cree una polémica, se que en Puebla y otras partes de México las memelas son más grandes y ovaladas, pero los en Oaxaca parece ser que esto son memelas, y por tanto ese nombre llevan)

Pollo con mole negro

 Nieves de tuna roja

Mexcal reposado con limón y sal de gusano

Dado que no soy un experto en cocina Oaxaqueña, de hecho no se nada sólo voy a dar mis impresiones.

• Quedé muy impresionado por las tortillas del restaurante, creo que son las mejores tortillas que he tomado en Mexico en esta semana que llevo. Si no son hechas por ellos mismos, al menos parecen muy artesanas, de forma irregular. Y una cosa que me encanta: se separan en dos partes, que creo que es comi tiene que ser si las calientas en la sartén.
• El mole me llamó la atención, era muy suave, muy poco especiado, con mucho sabor a cacao. La combinación del pollo y el mole se conjuntaba bien, bien.
• Yo me creía bastante valiente en cuanto a picantes, pero quiero advertir, que la orden de los chapulines es TERRIBLEMENTE PICOSA. Están muy buenos, pero yo lo pasé muy mal.
• Muchas veces he tenido la sensación que las comidas aquí en Mexico son muy grasas: tortillas aceitosas, carnes muy grasas,..... Pues el Oaxaca en México me sorprendió con lo liguero y poco que se le notaban las grasas. (No es que tenga nada especialmente en contra de la comida aceitosa, pero me explico, mucho aceite mata el sabor de los otros ingredientes)
• Me he enamorado de las nieves. Y de la tuna roja. Quiero volver a probarla. Es muy llamativo, porque la nieve es una versión muy primitiva del sorbete, hielo fruta y poco más. En Europa ya casi se utiliza leche y crema para casi todos los helados de fruta, es muy curioso ver aquí en México como siguen con esta versión primitiva de lo que era un sorbete: hielo y fruta. Es una textura muy áspera, casi parece un granizado, pero es una maravilla cuando te encuentras dentro la pulpa de la tuna y las semillitas. (¡Eh, cocineros moleculares, que alguien sea capaz de hacer esto!)

Todo esto que ven, más dos bebidas, me costó (para 1 persona) unos 430 pesos. Es un poco caro (tambien he inflado un poco el menú pidiendo un buen mexcal de sobremesa), pero he salido con muy buen recuerdo del lugar. (Y un poco fastidiado por el picoso de los chapulines, pero eso ya es otra historia)

Restaurante Oaxaca en México

Luis Donaldo Colosio (antes Violeta) No 92
Col. Buenavista Delegación Cuauhtemoc,
06350 Mexico Distrito Federal,
Distrito Federal ‎
Telefono: 01 55 5234 2344 

Mexico: Comida corrida

Buenas, el blog está un poco desatendido estos días, y en parte es porque los de Laconada estamos muy ocupados con muchas otras cosas. El que os escribe, por ejemplo está en México por cuestiones laborales. A ver si puedo alternar unos cuantos posts que me quedaban pendientes sobre restaurantes gallegos con un poco de historias sobre México.

Dado que estoy de trabajo en México, hago como muchos mexicanos, voy a comer la opción barata y sencilla de menú: el menú corrido (que es el equivalente a lo que llamamos en España el menú del día).

Vamos a poner unos ejemplos para que se vea como es aproximadamente.

Ejemplo 1

Este es en La Fonda Trotamundo, y la verdad está bien para el precio.

Consomé de Pasta

Arroz Rojo

(no hice foto)

Tacos dorados

Un guirlache de cacahuete

(Que me perdonen los Mexicanos si he escrito mal el nombre de los platos)

La bebida, limonada casera.

El restaurante es un sitio llamado Fonda Trotamundo, en la zona de Nápoles. Un restaurante muy simpático, que es un antiguo chalet, en los que las habitaciones con como pequeños comedores. Muy desenfadado y sencillo.

Todo esto por 60 pesos (podeis mirar en la conversión a Euros) y vereis que no está nada mal.

Ejemplo 2

Caldo de verduras (maiz, pepino, calabacín y pollo deshebrado)

Arroz 'Canario' (Solo arroz y alguna verdurita)

Suadero (un corte de carne de res) en salsa de chipotle (pero creo que no lo era) con tortillas por si quería comerlo en mano.

La bebida era agua de horchata. El postre era gelatina.

El precio en este caso parecido, bueno 5 pesos más barato: $55

Nota, de segundo hay más opciones que el arroz. Soy yo el que preferí tomar arroz en los dos casos. 

De todas formas os vais haciendo a la idea que parece ser (por lo que yo he visto) que el sistema funciona parecido en todos los lados:

• 3 platos
• el primero casi siempre arroz
• el segundo casi siempre, arroz, pasta o ensalada
• el tercero algún plato de carne (o pescado, pero esto menos)
• postre 
• café no suele estar incluido (y no se suele pedir)
• precio bastante asequible (en la mayoría de los restaurantes, hay otros que cobran de media $100): $50/$60 no es excesivo precio en el DF, por ejemplo la opción más barata que es un taco en la calle son 20$/25$ (una vez más en DF)
• no son menús muy exagerados en cantidad, son ligeritos (una de las razones por las que me parece buen plan), es curioso que si pides a la carta, en casi cualquier restaurante te cobran mucho más y lo que para mi es peor (te sirven unas raciones inhumanas)
• unico problema, los menús corridos no son muy variados, como podeis ver, es fácil repetir platos (por ejemplo, el arroz verde, el arroz rojo y el arroz canario son básicamente lo mismo)

Casa Solla (Verano 2013)

Por motivación historica, aquí van as imaxes e o menú da nosa visita a Casa Solla no 2013

Coma nas miñas ultimas visitas a Casa Solla solicitamos maridaxe. Neste caso a maridaxe foi moi galega: 

O Loxe Mareiro 2.0, o sitio das experiencias

Cando alá no Vigourmet, Iago (de Abastos 2.0) presentara o seu novo proxecto do Loxe Mareiro 2.0, falara que máis que ofrecer xantar, buscaban ofrecer experiencias. Naquel momento din en pensar, vai ser un choio un pouco esaxerado.

Pero non, logo da miña visita ó Loxe Mareiro co gallo de facer a XX Xantanza Blogogastronímica, non podo estar máis de acordo ca súa expresión: non foi só un xantar, foi algo máis, foi toda unha experiencia! 

O Loxe Mareiro é un pequeno bar que está a pe do polígono marisqueiro de Carril, a apenas uns 500 metros de Vilagarcía. Un lugar ben situado, con vistas ó mar, ó porto de Vilagarcía (isto non é especialmente fermoso) e vistas á Illa de Cortegada.

Durante anos foi un lugar ben coñecido pola xente do lugar e un fantastico sitio para tomarse unhas bebidas e probar productos da ría en plan chiquiteo. Este ano pasou a estar levado polos rapaces de Abastos 2.0, cuns cantos cociñeiros ben coñecidos ó mando (entre eles Iván, de Casa Marcelo).

O aspecto exterior foi remozado, pero mantendo (coma podedes ver) a imaxe orixinal.

Cando chegamos facía un día fermoso, con sol forte e intenso calor. Coma estaba a marea baixa, tiñannos preparada unha mesiña para tomar uns aperitivos antes de entrar a xantar.

E que mellor maneira de recibirnos ca cuns gin tonics aromatizados de limón e eucalipto.

Coma podedes ver, o feito de traballar a pe de praia permite ter tónica fresca ó xeito máis natural posible.

Saude a todos!

Esta era a recepción para outro grupo que viña este mesmo día, con vistas á illa de Cortegada.

Logo de abrir o apetito co gin-tonic, servironnos un viño valdeorras: Audacia

Xa co noso viño na copa poidemos tomar candanseu a súa ostra e unha ameixa de Carril ó natural, sen cocción nen nada. Enormes, coma teñen que ser as ameixas de Carril (a súa orixe eran apenas 200 metros de onde estabamos tomando).

(A xente do Loxe está chea de bós e grandes detalles, coma algúns dos nosos amigos non poden tomar marisco cru por problemas médicos, pois tamén lles prepararon o mesmo, pero cociñados, apra que non quedasen sen tomar)

Logo nun pequeno lume que prepararon alí a pe de praia, unhas navallas feitas á parrilla, nese memsmo momento. Boísimas. No punto, punto.

E para rematar este entrante, uns non menos exelentes e deliciosos berberechos, apenas pasados polo vapor para que se abrisen. Que maravilla son os sinxelos berberechos e que deliciosos (e ainda salgados) están.

Pois esto señores só é o comezo, pero ilustra que ademáis de comer, o Loxe Mareiro 2.0 é toda unha experiencia. Quen nos ía dicir que íamos tomar un entrante de productos do mar na praia mesma.

Loxe Mareiro 2.0
Aduana 56. Carril.
15703 - Vilagarcía de Arosa.
(Pontevedra)

Telefono: 986 510 667
loxe@abastosdouspuntocero.es

Esta mesma visita contada con outras palabras:
XX Xantanza: O mar que estaba aí, no Loxe Mareiro en Capítulo 0
Nos comimos el mar en el Loxe Mareiro (Carril) en Pantagruel Supongo
XX Xantanza.Segunda Parte. Puro Mar.Loxe Mareiro en La Caja de los Hilos


PD: Proximamente contaremos coma foi o xantar. E xa ancipo para os impacentes, que foi memorable.

De pementos (do Couto) e de tomates (negros de Santiago)

Antes de cociñar e por suposto antes de comer, hai que conseguir o producto. Por iso é tan importante o traballo de toda esta xente que cultiva, mantén ou consegue os ingredientes que fan a comida. Por iso cando tiven a ocasión que os da Cooperativa O Val en Narón invitaronme, apeteceume moitísimo.

Todo isto tivo lugar no Tapas & Blogs: Conociendo el “Pemento do Couto” y el “Tomate Negro de Santiago”. Moitas gracias ós organizadores de Tapas & Blogs por ternos invitado, e máis ainda ós da Cooperativa, por ternos acollido tan ben.

De todas formas, xa aviso anticipadamente, que o traballo no campo e o cultivo de productos non é algo especialmente excitante (pero sí moi necesario e fundamental), así que non quero queixas de se é aburrido.

O Pemento do Couto

O Pemento do Couto, é un pementiño pequeno, verde, que se adoita a tomar frito (pero poderíase utilizar para outras receitas). Polo dito ata agora podedes estar pensando en que é o mesmo ca outro pemento de caracteristicas similares dunha vila de perto de Santiago. Pero o Pemento do Couto non é o mesmo, ten a súa pequena historia.

A historia comenza en México, pero iso xa é ir moi atrás no tempo e lonxe no espacio. A historia galega comenza no Mosteiro de San Martiño de Xuvia ou Mosteiro do Couto. (Porque está nun sitio que chaman Couto). Pois eso, que este mosteiro, coma tiña relación con outros mosteiros da mesma orde en México, recibira sementes de pementos (ou chiles, coma prefirades), que sementaban na horta. E así estiveron aquí uns cantos anos, adaptandose ó clima galego.

A segunda parte da historia comenza nesta cociña, e ten que ver con Frei Martín Sarmiento. Resulta que veu de visita por Xuvia, e estivo no mosteiro. Unha noite fixeron unha moi bóa cea (tomaron unha folla de bacallau enteira, co seu acompañamento). Na cea había pementos do mosteiro, e a Martín Sarmento picaronlle a dor, e quedou moi disgustado. (Nota, en aquel momento os pementos que tiñan no mosteiro eran ainda dos que "uns pican e outros non", e neste caso sairon picantes).

O prior do mosteiro quedou tan preocupado polo feito, que botou anos a cruzar e escoller as variedades que menos picaban. Ó final conseguiu que os pementos que antes picaban cando lles daba, xa non picaran nunca. Era o mesmo pemento que antes, pero sen picante.

E 10 anos despois voltou Martín Sarmiento e voltaron a poñerlle pementos, e desta vez non picaron.

Esta é a lenda, e abofé que é bóa lenda. Tedes máis información e moito mellor explicada na web da DOC Pemento do Couto.

Ah, nun detalle encantador, cando chegamos a visitar o mosteiro, estabannos esperando cuns pementos fritos para lles meter o dente. Que mellor sitio ca o mosteiro para tomar Pementos do Couto!

Así que, sexa por unha razón ou por outra, o certo é que no Mosteiro do Couto conseguiron unha variedade de pementos que non picaban. Pasaron os séculos, chegou a desamortización o mosteiro foi abandonado...

... e o cultivo destes pementos mantivose porque uns cantos viciños coidaron a semente e seguiron cultivandoo para si, e en algún caso, vender en Ferrol.

De todas formas coma pasou en Galicia con moitas castes e sementes, tiñan o risco de desaparecer (sen ir máis lonxe, por voltar a cruzarse con outras variedades que sí son picantes). Neste caso, houbo a sorte que había unha Cooperativa en Narón, e esforzouse en extender o cultivo de esta variedade. E sobre todo, facela coñecida e distribuila para que poidese chegar a máis mercado e non quedar só coñecida en Ferrol.

A parte do cultivo do pemento é moi prosaica, pero é que ten que ser así. Os pementos cultivanse baixo invernadoiro, para controlar un pouco máis a producción e evitar problemas climatolóxicos. (Pero iso sí, non en invernadoiros pechados,  se non aireados).

Coma curiosidade, os Pementos do Couto, ainda que se parecen en case todo a moitas das outras variedades, seica teñen unha cousa curiosa, que o froito crece cara arriba. (En outros pementos, o pedunculo ese é torto e maduran cara embaixo).

Tomate Negro de Santiago

¿Porqué De Santiago? A ver, a xente da Cooperativa de O Val quería complementar o cultivo do pemento con outras variedades. Entón estiveron en contacto co Centro de Investigacións Agrarias de Mabegondo, para localizar variedades galegas de tomate. A ver, esto parece algo moi fácil, buscar as variedades que está sementando a xente nas fincas e tal, pero, non é tan fácil, porque hoxendía xa case todo o mundo usa a semente mercada na tenda ou variedades de fora.

Entre todas as variedades que tiña identificado e gardado o centro de Mabegondo, escolleuse unha chamada "tomate negro de Santiago" ¿Porqué "de Santiago"? Pois porque onde primeiro localizaran esta semente fora nun lugar de Santiago (o cal non quere dicir que non a houbera en máis sitios).

Antes de que comencemos ca típica historia de "tomates como los de antes" que resultou ser unha milonga para vendernos variedades novas de tomates que lles viñan ben ós que cultivaban nos invernadoiros porque aguantaban ben as pestes que tiñan coma o RAF ou os kumato estes....

Neste caso canda menos o tomate é unha variedade existente e tradicional. Ademáis ten caracteristicas moi salientables: ten moita carne, é moi terniño e ten un bó punto de dozura. O maior problema que ten non é de sabor: o froito é moi sensible e hai que terlle moito coidado, por iso vendese en caixas de plástico pechadas, porque non aguantaría o trato que teñen outros tipos de tomate.

E por suposto, ainda que a tempada estaba ainda comenzando, poidemos probar os tomates recén collidos da planta. E saben tan ben coma din.

Tal coma dixera, a tempada ainda estaba comenzado (esto foi a comezos de Xullo). E coma podedes ver ainda moitos estaban ainda sen madurar. Estes 2 últimos meses estiveron chegando ó consumidor.

Este é o primeiro dos posts sobre esta visita. Porque ademáis de aprender de onde veñen estas dúas variedades e ver coma se cultivan, tivemos ocasión de probalos e ver coma se poden combinar ca cociña ben interesante de Casa Pendás, tamén en Narón. Proximamente, máis.

Bananas e debuxos

Algúns dos Laconeiros gustamos ademáis da comida a ilustración. E se son ilustracións de comida, ainda mellor. Enlazamos aquí unha web dunha rapaza americana que escrebe sobre cociña e comida, pero que ten de especial que ilustra os seus posts con imáxenes moi xeitosas. (En inglés todo, pero bueno, con imaxes as cousas entendense ben, ademáis non son choios longos e complexos)

I think you're sauceome. - Yes, we have no bananas!

Aproveito o tema para falar un pouco do tema da banana. A maior parte das bananas que tomamos son todas da variedade Cavendish (nota, o plátano de Canarias tamén é Cavendish, ainda que teñan apariencia diferente: mesma variedade, diferente forma e no canto ó sabor, a diferencia debe ser que as de Canarias chegan máis maduras ás tendas).

Non todas as variedades de banana saben exactamente igual. Antigamente (isto é a comezos do século pasado) a variedade habitual era a Gros Michel. Sabía lixeiramente diferente á que tomamos agora. Por iso, cando unha enfermidade rematou ca Gros Michel, aquel sabor desapareceu.

Hoxendía o Cavendish está a ter problemas parecidos, e unha peste nas prantas fai que haxa o risco de que desapareza (non sei se afecta ás plantacións de Canarias, polo que se cadra ahí quedan os Cavendish). Os máis pesimistas din que o Cavendish desaparecerá en 5/10 anos.

As novas variedades de banana resistentes á peste xa non saben igual. ¿Outro sabor que se vai perder? ¿Teremoslle que contar ós nosos netos que as bananas de antes xa non saben coma agora?

(Nota, esto que pasa ca planta das bananas é máis ou menos semellante ó que pasa cas patacas, que coma as pacatas se reproducen de maneira asexual - porque o que se garda para o ano seguinte non é a semente se non o tubérculo. Por iso mismo as patacas son tamén moi sensibles a determinadas enfermidades, ainda que de momento non se produxo unha apocalipse deste nivel, non sendo a que lles pasou en Irlanda no século XIX)

Pinchos en Vigo: os sospeitosos non habituales

Un par de recomenacións de bares que poñen pinchos xeitosos cando  vas a tomar un viño o unha caña. Pero vaise sair un pouco do habitual, porque tratase de bares que non están en lugares coñecidos, nen son sofisticados. De feito probablemente os que leades esto nunca iredes por este sitio. Pero para que vexades que hai, e para que vos plantexedes que hai que mirar máis alá do típico.

Por exemplo, a rúa Rocío non é un lugar de visita habitual. Apenas podería ser un lugar de paso en coche, e para iso só para os meus veciños que coñecen a súa existencia. Pois alí, hai unha pequena xoia: Bar Rocío.

Sempre que teño ido por alí teñen posto un pinchiño sinxelo, pero todo calidade. Unhas sardiñas escabechadas, un guisiño de carne ou coma nesta última vez, unha empanada de xoubas. Empanada de xoubas de qualité. Das máis xeitosas, e de gratis.

O bar comentado anteriormente, está nun sitio un pouco rebuscado, pero en realidade é un sitio amplio e moderno, moi xeitoso, pero A Bodega é moi pequeno, e incómodo. É diminuto, e se vai bó tempo ten mesas no exterior, e se vai mal tempo non hai apenas sitio para estar de pé. Está no centro comercial, entre tendas, e nunha praza interior.

Pero non importa o aspecto do bar, hai que darlle mérito que continuamente esforza en ter sempre pinchiños quentes. Ten sempre dous ou tres, así que podes escoller. Entre os clásicos de culler coma uns callos ou fabada, ata, coma no caso da foto, un arroz con bacallau:

Coma resumo, o bar de barrio, que normalmente traballa para os viciños ou os habituales adoita a ser un lugar excelente para disfrutar pinchos. Exemplos coma estes haberá máis. Apuntade os sitios, e se quedades decepcionados de Bouzas, subide unhas ruelas. (Tradicionalmente eu teño falado moi ben de Bouzas coma soa de chiquiteo e pinchos, pero estou levando a desagradable sorpresa que está desmellorando moito, pero moito. Unha cousa moi triste o que está a pasar en Bouzas.)

Podese encargar empanada de millo en Vigo?

O outro día preguntoume un coñecido se sabía de algún sitio de Vigo onde fixesen empanada de millo. Seica non é un tema do que haxa información en Internet, así que veña fago un mini post.

Por exemplo, en Panadería Mantelas.

Veña, o exemplo que eu coñezo é a Panadería Mantelas, que ten o forno pegado á avenida de Madrid, e tamén teñen tenda en Coia. 

O outro día pilleille unha empanada de millo con xoubiñas dentro e estaba bóa (tamén a tiñan de zamburiñas). 

Datos de contacto dos de Mantelas:

Panadería Mantelas http://www.panaderiamantelas.es

Forno e tenda:

Calle de Mantelas, 64
36204 VIGO (Pontevedra)
Email: info@panaderiamantelas.es
Teléfono: 986 414 826

Tenda en Coia:
Centro Comercial 4,

Avenida de Castelao, 79
36209 Vigo (Pontevedra)
Teléfono: 986 29 23 99

Nota: Non teño nenguna relación ca panadería esta aparte de ser de cando en cando cliente seu. Este post é máis que nada informativo. Por certo, se queredes suxerir outras tendas e panaderías, pois nada, deixade aviso e imos ampliando a lista.

Tapas&Blogs vai de pementos e tomates

En Galicia hai algo máis ca un tipo de pemento. Ademáis dos que veñen de Almería e dos de sabe deus onde, están tamén os Pementos do Couto. Teñen unha certa semellanza cos outros, pero son un chisco diferentes. Para comenzar, neste caso non son dos que "uns pican e outros non", os pementos do Couto non pican.

Foto xentileza da IXP Pemento do Couto

Para coñecer estas historias, e para extender un pouco máis por Galicia a fama de estes pementos, vai ter lugar un Tapas & Blogs.

Tapas&Blogs en Cooperativa O Val (Narón). IXP Pemento do Couto.

(Se andades a blogs e tedes interés podedes preguntar para asistir tamén. E sobre todo hai que agradecer á xentileza da Cooperativa O Val, que permitirán a visita e van ensinar coma cultivan estes productos)

Ah, e porque no título digo tomates, porque aparte do Pemento do Couto, na cooperativa tamén están traballando para recuperar unha variedade galega de tomate: o Tomate Negro de Santiago.

Tanto os pementos que son xa coñecidos coma o tomate, que é unha cousa máis nova, van ser as estrelas este sábado.