martes, 28 de febrero de 2017

Seneri: cocina de inspiración Michoacana

Lo tiene complicado el restaurante Seneri, porque esta localizado en un lguar al que la gente no va a comer. (Aunque el Mercado Roma se suponga un lugar gastronómico, se va más a platicar con los amigos y tomarse unos tragos, que realmente para comer. Los dos únicos negocios que parecen funcionar al 100% son la churrería y el biergarten).

Pero confío en que Seneri termine por asentarse porque me gustó mucho y me pareció que tenía mucho mérito y momentos muy bien logrados. En resumen, lo recomiendo (aunque mucha gente no parezca muy entusiasmada con el restaurante: pero viendo los comentarios y críticas de mucha gente, no me parecen justificadas, muy mamonas).

Primera planta del Mercado Roma
Querétaro 225,
Col Roma Norte
Ciudad de México

El restaurante está a cargo de un chef muy jóven: Ferando Martinez Zabala, curtido desde muy jovencito en diversas cocinas de la ciudad y que se le ve ambicioso. Ojalá le vaya bien.

Y ahora el reportaje gráfico de la visita ... y comento más al detalle lo que me gustó y lo que no tanto de su cocina 



Un aspecto del salón, decorado en madera rústica y espacio abierto. A la derecha (no se ve en la foto, cocina a la vista).

Como aperitvo, un licor tradicional de Michoacán (de Uruapan): charanda. (Que no se parece en nada a los licores de agave, si no es más parecido a un ron añejo).

Cortesía de la casa: un taco de charal frito. (Charal es un plato típiquísimo de Pazcuaro, Michoacan).

Verdolaga tatemada, alcachofa, anca de rana en rebozo, huazontle: el plato que menos me gustó. Estaban bien las verduras, pero el anca de rana (como pasa siempre) es muy insípida. Pena de no incluir más salsa o hacer alguna preparación con la anca para darle un poco más de sabor.

Por contra me gustó mucho más este: "Corunda de ceniza, salsa de calabacín, flor, miltomate, chile manzano, acelgas, crema de rancho". Me encantó la salsa de rancho, y la idea de servir los miltomates (tomates) ligeramente cocinados, y obviamente la corunda, con su sabor a frijol. 


Pero mi plato favorito de la noche fue el lechón asado cubierto de col braseada. El lechón tremendo, bien doradito por fuera, pero jugoso y sabroso en su interior. Y lo que me encantó fue lo de la col a la brasa. Que idea tan sencilla pero que interesante y curiosa.

Pequeña disgresión: Esta muy extendida un respeto exagerado con los chiles en muchos cocineros experimentales mexicanos. Obviamente los cocineros pueden tener sus razones propias para hacer su cocina más suave de lo habitual, pero no dejo de pensar que es también el intento de agradar a una clientela (tanto extranjera como mexicana) que parece tener un prejuicio con el chile. En ese aspecto en Seneri (como en Quintonil, por ejemplo) me hubiera gustado que hubiera un poco más de atrevimiento con lo picoso. O al menos incluir la opción de una salsa bien picosa para que escoja el cliente.


Esto es una reinterpretación del gaspacho moreliano: que es un plato de fruta (incluyendo hortalizas) con queso cotija (y chile y sal). Suena como cualquiera de las múltiples versiones de la fruta picada mexicana, ¿no? Pues sí, pero la presencia del queso le da un sabor muy interesante. Y este postre tiene los ingredientes del gaspacho, pero en forma helada, cruda y en flan. Así que sabe como un gaspacho, pero es distinto.


Y siguiendo al 100% con Michoacán ¿que más michoacano que el aguacate? Este es un bizcocho de aguacate, con salsa de tomate tomate verde, manzana verde. Si, es curioso un postre con 2 productos que si bien son frutas (el tomate y el aguacate) se suelen consumir salados. Lo mejor la salsa de tomate y la manzana, pero el bizcocho no me pareció tan logrado.


Y para terminar, un carajillo bien agitado... Yo como español sigo desconcertado con que en México se llame carajillo a algo que se toma frio, y que lleva Licor 43 - que en España apenas se consume... Pero voy a deciros una cosa, me gusta el invento y la verdad es perfecto como digestivo. Es un invento que no vendría nada mal importar en España.

lunes, 20 de febrero de 2017

Memorables del 2016

Voy a hacer un breve relato de mis favoritos del 2016, y ya anticipo que habrá mucha comida mexicana y mucha comida de calle. ¿Porqué? Porque a veces lo más sencillo tiene los sabores más memorables. Aunque he podido tener unos cuantos menús en Europa este año, me voy a centrar en México porque en Europa (España, Galicia)... no he visto casi nada nuevo.

Venga, al grano ...

Quesadilla y Sope fritos (La Majahua, Guerrero, México)

No puedo dar el nombre del lugar, porque no era un restaurancito. Era la casa de una señora al lado de la playa que ofrecía comidas (vamos que comía con ella, su hija, sus nietas). El menú era corto, pero para mi fue sabrosísimo y muy esclarecedor. En USA insisten en los "hard shell tacos" y en México nunca había visto nada así. Pero estas quesadillas fritas y crujientes pero que quedan abiertas son lo más parecido. ¿Son esos tacos un descendiente de estas quesadillas guerrerenses? No se.
  • Lo memorable: la tortillita frita y esa salsa de jitomate fresquisima (creo que de jitomate crudo pero seguramente está escaldado) 

Puerco en salsa verde (Fonda Margarita, Colonia del Valle, Ciudad de México)

La Fonda Margarita es un lugar legendario de la Ciudad de México que casi todos los chefs anglosajones de estos que hacen programas en la tele visitan (los españoles me da la sensación que no la han visitado ninguno, porque los Españoles siguen llevando mal lo de un desayuno contundente). El plato que me dejó marcado fue el puerco en salsa verde. Fue comenzar a comerlo y quedé extasiado. He intentado varias veces reproducir la receta, y aún ni me acerco.
  • Lo memorable: la carne de puerco (espinazo) estaba tan tierna que ni hacía falta tenedor, se deshebraba con la cuchara. La salsa verde, muy caldosa, picosa, donde se veía el tomate en pedazos pequeños. 

Taco de Huevas de Carpa Guisada (Restaurante Amaranta, Toluca)

El restaurante Amaranta es la estrella (Top 15 de Latinoamérica) de Toluca, y tiene un chef muy mediático: más tatuajes que un futbolista, joven, locuaz. Lo interesante es que su cocina está muy enraizada. Los altiplanos del centro de México eran zonas lacustres, y hay una tradición de platos con peces de río (charales, carpas). Ahora mismo gran parte de los ríos y los lagos están en situación de retroceso y seguramente se pierda el producto, pero mientras estos platos son una herencia del pasado.
  • Lo memorable: el sabor intensísimo a pescado. Yo no he sido mucho estos años de las huevas de pescado, pero fue venir a México y probar esto, y pensar en que debería de haber tomado más. Y con un extra: mientras que los cocineros "creativos" mexicanos suelen ser muy tibios con lo del picante, Pablo Salas le metió una salsa picosísima. Sabor con punch.

Tamal de frijol con Mole Verde (Una señora en la calle, Barrio de Guadalupe, Taxco, Guerrero)

El tamal de frijol es el tamal más modesto: maiz, frijol, manteca. De hecho parece totalmente un plato de "aprovechar": el frijol debe estar ya cocinado de antes, así que se hace para aprovechar el frijol que te quedó. Es un sabor muy básico, muy casero, pero pura mexicaneidad. Pero siendo espectacular este tamal...
  • Lo memorable es el mole verde. Imagino que casi todos habeis tenido algún contacto con el mole negro (poblano o no) y ya conoceis su sabor intensísimo (lo odias o lo amas). El mole verde es otra división. Sobre todo si lo consigues fresco (no del polvo o pasta para hidratar) tiene ese sabor a pepita (en realidad es casi un pipián), pero tambien todas las hierbas de sabor que lleva. Y como todo en México tenía su puntazo picante, muy picante, pero picante del bueno, del que no te hace mal a la barriga. (Porque ya sabeis que hay chile que hace mal a la barriga y hay el que no). 

Flan de queso chiapaneco (Restaurante Quintonil, Ciudad de México)

Fue una visita inesperada a Polanco (nadie esperaba en Diciembre que fuesemos a repetir las elecciones en verano), y para aprovechar el viaje me pasé a visitar un restaurante que hace 2 años me había gustado, y que en estos meses ha estado en efervescencia. Me llamó la atención que parte del menú no ha cambiado. Pero se ve que a la gente le gustan estos platos ya familiares. Lo interesante de esta visita es que como no fui a menú degustación, me consentí con 2 postres.
  • Lo memorable: se aleja un poco a la tradición de trampatojos, obra de arte abstractas y tal que es la moda: esto es el típico postre que reconocería hasta mi tía. Pero que no llame a engaño, el sabor es BRUTAL (si te gusta el sabor intenso de queso, porque no es queso 'πiladelπia')


Tacos de nopal al comal con queso (Milpa Alta, Ciudad de México)

De manera curiosa ya era yo un visitante habitual de Milpa Alta (ese pequeño valle agrícola dentro de Ciudad de México) pero este año tuve 2 visitas muy importantes, en las que pude conocer la agricultura y la comida de la zona.
  • Lo memorable: lo sencillo y delicioso que es esta comida. Yo ya era amante de los nopales, pero el probar aquí napales fresquísimos y de primerísima calidad fue esclarecedor. Además esta sencilal receta de nopal, tortilla, queso y salsa se ha convertido en una favorita que hago en casa.

Torta de milanesa con chicharrón (Puesto en la bajada del mercado, Taxco, Guerrero)

Ya es el segundo plato de Taxco (y el tercero del estado de Guerrero) en mi lista. No vayáis a pensar que han sido tan satisfactorias mis visitas culinarias a Taxco. Estan llenas de clarooscuros: mientras que en los restaurantes me quedo muy decepcionado, cuando voy dando vueltas por la calle encuentro cosas bien interesantes. 

  • Lo memorable: Hablando de claroscuros, mi relación con las tortas es un poco así. Me llevo muchas decepciones, pero de cuando en cuando encuentro una torta que me reconcilia con ellas. Como en otros casos, el secreto está en un bolillo bien horneado (cosa no fácil en México, pero que funciona bastante bien en los pueblos serranos como Taxco), un relleno graso y jugoso (en este caso milanesa aun templadita y chicharrón) y por supuesto verduras: jitomate, chile y un aguacate suave. El cielo por 10 pesos. (En serio, 10 pesitos no más). 

 

 

jueves, 26 de enero de 2017

Tostado, Tiznado, Quemado

Estos días han salido por ahí noticias del riesgo cancerígeno de quemar mucho las tostadas. (No es un tema nuevo, ya se llevan muchos años estudiando posibles riesgos de estos). Yo no voy a entrar si si o si no o que será ...

Pero lo curioso es que en casi todas las cocinas del mundo hay una pasión por lo churruscado, tostado e incluso quemado ...

De hecho los del New York Times tienen un artículo sobre el tema estos días:

“Everyone is so afraid of burning things,” the Canadian author Jennifer McLagan said. “But when you’re burning, you’re creating all of these different compounds that make food more complex in taste, and much more interesting to eat.”

Este artículo me hizo pensar en lo importante que puede ser lo carbonizado o lo tostado en la cocina. Yo personalmente nunha he sido ni muy apasionado de lo quemado, pero tampoco le he tenido miedo. Pero lo cierto es que estaba más de llado de lo poco hecho que de lo tostado.
De hecho una de las cosas que más me sorprendió siendo mayor, es el uso de carbón vegetal como remedio oral contra intoxicaciones: ¿como va a ser bueno tomar carbón? Pero lo cierto es que sí lo es y es un remedio constatado. 

En esta interacción con lo tostado, mis años de experiencia en México son muy esclarecedores. En la cocina Mexicana el quemado y tostado son esenciales. Se utilizan mucho y demanera muy definitiva para muchos platos. 

Por ejemplo, las salsas de tomate o jitomate asado: 

Aunque pueda parecer "opcional" es muy importante el que tomates o jitomates se pongan quemados. Si uno no lo hace así, no se consigue el sabor. 

Otro plato llamativo porque siempre viene negro y tiznado son los tamales de charales, mextlapique o tlapique... 
Aunque aquí el tiznado se queda en el envoltorio, el pescado o el relleno del tamal no está quemado. Pero me llama la atención de este plato que siempre hay que quemar la hoja, si no no queda al punto.

Ya que hablamos de tostar, no hay que olvidarnos que si no lo hiciesemos con la semilla del cacao, el chocolate para nada sabría igual.



Por supuesto el mole, que es otro de los platos ineludibles de México tambien tiene su parte de ingredientes tostados (o quemados). Veamos aquí como se hace un mole oaxaqueño tradicional:

Y ya para no insistir mucho con tantos videos mexicanos dejo aquí un plato muy básico llamado huevo a la ceniza ... que si bien no está quemado, el nombre ya indica intenciones:

Deberíamos de extender estos posts con platos equivalentes de otros lugares en los que el tueste, el churruscar o el que se ennegrezca es sustancial para el plato. Porque seguro que en Galicia o en España también hay ejemplos. Pero aquí ya pido colaboración en los comentarios y luego alargamos el artículo con esos ejemplos.

PD:

El estudio y las recomendaciones de esta semana son sobre los peligros de la Acrylamida, que se produce en sustancias que tienen almidón (pan, patatas, túberculos) así que la verdad no se refiere al churruscado de la carne o de los huevos.Pero si que puede existir en el tostado de semillas y cereales (por ejemplo el cacao y el café)

viernes, 13 de enero de 2017

Ostras de diferentes origenes: vamos a comparar

Estas Navidades estuvimos en París, y seguimos la tradición de allí: cenar el 24 con ostras. Además, este año hicimos la prueba de tomar ostras de 2 lugares diferentes de Francia:
  • Las ostras verdes de Oleron 
  • Ostras bretonas de mar abierto 
(Nota, el mapa esta mal dibujado, Oleron no esta en Aquitania, esta más al norte, disculpas por el error). 

Lo publicamos como "Momento" en el Twitter, pero vamos a compartirlo tambien aquí para que podais visitarlo.




A mi personalmente me gustaron más las bretonas. Tienen un sabor más "marino", y aun así las notaba más dulces. Pero claro en esto supongo que todo va en gustos, y yo tampoco soy un experto en ostras.


jueves, 5 de enero de 2017

Azabu: xaponés, pero de outro estilo

Nas miñas visitas a París sempre me piden que vaiamos a un restaurante a tomar sushi. París está cheo de "restaurantes que ofrecen sushi", pero non hai tantos que ofrezan sushi de calidade xaponesa. Vale, hai coma 10 ou 12, pero teñen a característica que estan un pouco espallados pola cidade (se ben hai unha certa concentración na zona de Opera / Chatelet). Bueno, pois o tema é que hai que ir a tiro fixo. 

Veña, logo da introducción:
  • Planexamos ir a un restaurante de Sushi en Saint Germain.
  • Chamamos para reservar pero ninguén collía o teléfono, pero sonaba. 
  • Ante a dúbida de que poidese estar aberto e non funcionase a reservas achegamonosnos.
  • Chegamos e está non só pechado, se non en obras.
  • Facía frío, tiñamos fame, así que buscamos o restuarante máis cercano que había que fose xaponés (e que non fose de ramen, porque a meu sobriño non lle gusta o ramen)
  • Chegamos a:

En stricto senso, tampouco acertamos, porque non é un restaurante de sushi, é un restaurante xaponés, pero de cociña á plancha. Pero tiña un platiño de sushi, así que quedamos a investigar.

O restaurante Azabu fai cociña de tradición xaponesa, pero con algúns toques franceses, sen tampouco forzar moito o tema da fusión. E case todos os platos están feitos á plancha, así que non é un restaurante de calqueira tipo de plato, se non que ten un enfoque determinado. Claramente non é un restaurante de sushi, tampouco é un de estes restaurantes parisinos cun cociñeiro xaponés que fai fusión ou cociña francesa. Tenta ser moi xaponés, e ó mesmo tempo tampouco o é. 

O que sí que é xaponés é o servicio e os cociñeiros: en este sentido senteste coma se estiveses en Tokyo. O cal é un pequeno problema porque algunhas camareiras falan medio mal o francés (non probei co inglés) así que hai moitos "lost in translation", pero son pacientes e ó final consegues organizarte. (Hai moita xente que rosma moito online dos problemas de comunicación no restaurante, pero hai que tomarse estas cousas con mellor humor). 

Nos pasámolo ben. Non foi o que queríamos (íamos só polo sushi), pero a comida está boa. O prezo, como digo é caro. Coma xa dixen, o trato foi moi amable, e todos os problemas de comunicación fixeron que botasemos unhas risas, tanto nos coma eles (e en todo momento tiveron paciencia de esperar a que nos entendesemos). E o feito que ó final non fose un restaurante de sushi serviunos para probar outro tipo de comida xaponesa, que non estivo mal.  (Pero o meu sobriño prefiere sushi para a proxima) 

Aquí van unhas fotos, para que vexades un pouco que é o que fan no sitio. 


Isto era figado (non sei de que, porque coma dixen á camareira non se lle entendía demasiado ben)

 Isto si que sei o que era, era un chawanmushi, que é unha cousa que a moita xente dalle grima porque é entre sopa e unhas natillas, pero a min gustame moito polo sabor e porque non é solido, nen líquido, nen plato, nen sopa. E un pouco de todo.


Isto era o máis parecido que tiñamos a un sushi: é arroz de sushi con peixe cru, ovas e raiz de loto:  Chirashizushi

 E coma plato principal, pois un atún feito á plancha, arroz, sopa misho, pepinos encurtidos ...



A, e postre... isto é un biscoito de te macha ... e a verdade é que lles queda perfecto. De todos os doces de te macha que teña probado este vai ser o meu favorito. 

martes, 27 de diciembre de 2016

Moi grande: Tortas El Recreo (Originales del Vaquita)

Moi bóas, meus queridos lampantíns galegos. Xa sei que vos coidades que coma se come en Galicia (dimension: cantidade) non se come en ningún lado. Pois apuntade na vosa lista México, porque sonvos tamén de coidado.

O lugar chámase Tortas El Recreo. Pero coma na cidade de México tomanse moita liberdade á hora de copiar o nome de outros sitios (hai 12 Tacos El Paisa ou 9 ou 10 Tortas/Tacos Beto sen negunha relación entre eles), pois engadenlle un sufixo, así que queda cun nome ben longo: Tortas El Recreo Las Originales del Vaquita.


Están situados un pouco en terra de ninguén: Itzacalco, a delegación máis pequena de Cidade de México. Non é precisamente a zona máis visitada da cidade, ainda que esta perto do Mercado de Jamaica (que si que xa é unha zona culinariamente máis coñecida).

A historia deste lugar é de maneira resumida: "había un tenderete na rúa que tiña un señor (el Vaquita) onde facían unhas tortas moi lexendarias, e colleu tal fama que foi crecendo pouco a pouco". Agora o negocio o levan as súas 3 fillas.

E interesante que co Google Street View podemos ir vendo coma foi cambiando o lugar, e vese que a "prosperidade" é algo recente. Ata hai ben pouco nen nome tiña escrito.

 2008
2011
 2015
 2016

Bueno, algún diredes que non cambiou moito ... pero: mesa con mantel amigos!!! Todo un luxo.

Supoño que estaredes ata o carallo de que falemos do local e da súa historia. Queredes ver porque ten tanta fama. Pois tratase dun posto que fai tortas (que é coma os mexicanos chaman ós bocadillos). Unha das cousas curiosas do lugar é que esta especializada nun tipo, non lle podes pedir outra cousa. Fai tortas de pierna al horno. En México cando falan de pierna refirense a xamón asado (alá, jamón usase para o xamón cocido).

Neste caso, di a lenda esta pierna esta cociñada durante 12 horas no forno. Logo pola tarde (por eso as fotos de Google aparece desertico, porque este sitio funciona pola tarde e o GoogleCar vai pola mañá) fanse as tortas:





 O que fan é quentar (dourar) a carne esmagada, con manteiga. E vaise preparando a torta:

  1. Pan (3 tamaños, o normal - que non é tan normal pola canidade que lle meten dentro - o grande - o que vedes nas fotos - e o xigante  - tamaño dun monopatín)
  2. Untaselle frijol refrito
  3. Ponse queixo manchego (mexicano, que non ten nada que ver co noso)
  4. Cebola a eito
  5. Engadese coma un kilo de carne 
  6. Un tomate grande 
  7. Un aguacate enteiro (ou dous)
  8. Toda a cantidade de queixo oaxaca que se poda



Outro dos segredos do lugar e esa salsa de chipotle que vedes en primero plano: tratase dunha salsa non moi picante (para México e moi picante para España) de chipotle e cacahuate.

O resultado é unha cousa tan esaxerada coma isto:


Pero supoño que vos interesa o veredicto....

O choio está ben, materiais de primeira calidade (tanto as froitas coma os queixos, coma a carne) pero tenvos algún pero:

  • Non hai quen lle meta dente a iso: hai que ter unha queixada desproporcionada. Hai que ir comendo pouco a pouco comezado por un lado. O que é unha foda, porque o que estaría ben era na mesma dentada tomar carne, tomate, cebola, aguacate e queixo. Por desgracia primero comes carne, logo tomate e cebola e logo o queixo e o aguacate. Cada ún o seu tempo. 
  • Non nos pareceu moi bóa idea que lle poñan tanta manteiga de vaca á hora de dourar a carne. Sabe moito a manteiga. E o xamón asado non é algo que vaia ca manteiga. Houbera sido mellor que lle puxeran un aceite máis neutro ou que usasen manteiga de porco. 
En calqueira caso, o invento hai que probalo. Os mexicanos veñen aquí ca moza a ter unha cea, e non pensedes que comparten a torta, cadaquén a súa. Que romántico!!

miércoles, 21 de diciembre de 2016

Adios Osushi, hola PurOSushi

Como decía Giuseppe Tomasi de Lampedussa (El Gatopardo 1958):
"Se vogliamo che tutto rimanga come è, bisogna che tutto cambi."
(Si queremos que todo siga como está, necesitamos que todo cambie)

En realidad es un poco retorcido usar esta cita, porque originalmente era muy irónica. Pero lo dicho literalmente aplica a este cambio: Osushi cambia de local y de enfoque para seguir siendo lo que era.

Así que el 2017, Osushi cierra y PurOSushi abre. Y muy cerquita del antiguo restaurante, así que no hay perdida. 

Fueron 10 años de Osushi, aunque yo sólo lo conozco desde 2009. Voy a ir poniendo un poco los diferentes menús de cada época para que se vea como fue cambiando y evolucionando la cocina de OSushi.

Aparte de que yo parece que la cámara ha mejorado, tambien se ve como poco a poco Andrés ha ido mejorando su arte. Y por otro lado se ven algunos platos que con los que se experimentó y que ahora ya no están en la carta. Una cronología de unos cuantos años de la cocina de Andrés. 

2009 - Bento de Sushi:

 2010 - Primer menú degustación
2011 - Visita veraniega



2011 - Xantanza en OSushi
2013 - Menu Niigata
2015 - Omakase veraniego
2015 - Fin de año en Osushi


2016 - Visita de primavera
2016 - Visita veraniega



 

viernes, 16 de diciembre de 2016

Eirado da Leña (2016)

O Eirado da Leña é un atleta de fondo. Xa leva moitos anos aberto na cidade e foi pouco a pouco convertindose nun lugar de referencia en Pontevedra. Este ano tiven a ocasión de ir de visita e ter unha bóa cea.

Habitualmente fago a valoración ó final, e antes tedes que ver as fotos, pero desta vez vou a facer a valoración ó comezo e logo ides mirar nas fotos.

  • Pedimos o menú corto (3 entrantes, un principal, queixos, dous postres e café).
  • Tamén solicitamos a maridaxe. A maridaxe estivo ben interesante, moitos viños portugueses que non tiñamos probado antes (unha das razóns para pedir maridaxe é probar cousas novas, ou non?). Gratamente sorprendidos cos viños.
  • Curiosamente coincidiu que todo o menú foi de peixe e mariscos (tamén moi contento por elo, non me cae a cría se non tomo carne).
  • Gustame o de que poñan queixo antes do postre (eu vivo nun país que non ten ese habito e botase a menos)
  • Se ben os entrantes tiveron moito sabor e diversión, o millor da comida foi o peixe á plancha. Pensade se tal que son un rancio, pero un bo peixe no seu punto queda fantástico. E non desmerece ó cociñeiro, que é ben complicado deixalo así de ben. 
  • Os postres moi golosos, e os petit-fours co café tamén
  • Moi recomendable tanto pola comida, porque os prezos non son inalcanzables e polo trato
  • O restaurante é pequeniño así que é recomendable reservar

Veña, van as fotos



Arrancamos cun petisquiño. Un destes famosos bao que estan moi de moda en España.

Logo viñeron unhas navalliñas nunha vinagreta cítrica. Arrincando cunha boa combinación de mar e sabores refrixerantes.

Vieira salgada e afumada: pero non tan salgada ou afumada eh!! Seguía sabendo totalmente a vieira.

 E logo adicado a un exiliado en México coma min, bonito un chisco picante (que non está tan picante, eh!)

Despois para min o que foi o momento máis sinxelo, pero ó tempo máis exitoso, un peixiño de calidad tope feito a ferro, de maneira moi axeitada.


Un platiño de queixos artesáns ...



Postriño de oreos e xelado de frambuesa...


 E unha moi deliciosa torrixa con xelado

E os petit fours... con varios tipos de chocolate

miércoles, 7 de diciembre de 2016

Café e chocolate ... mexicanos

¿Lembrades a famosa conversa de Vincent e Jules en Pulp Fiction? Pois México e España teñen cousas parecidas pero... diferentes.

Café de Olla

Vaia, estaredes pensando, isto sona moi parecido ó café de pota tan típico de Galicia. Pois sí, a idea é parecida, pero coma lle pasa a Vincent Vega, ten cousas diferentes.

Coma o café de pota, o café de olla faise quentando auga e metendo dentro cafe moido. Pero aquí remata a semellanza. Primeiro, a tradición mexicana é facelo nunha ola de barro. E logo a outra diferencia é que o café de olla leva doce e aromas:

  • canela para lle dar sabor (cousa nada inusual en México onde se lle pon canela a todo, encantalles)
  • piloncillo para facelo doce
Ainda que eu sonvos máis de cafe sen endulzar, adapteime moito ó sabor do café de olla. Non vaiades pensar que o sabor da canela notaselle tanto (vai mezclada con café, que xa ten un gusto ben forte). Tampouco ten un doce esaxerado. O choio parece unha infusión, notandose o sabor do café pero sen amargar en exceso.

Sendo este o xeito tradicional de facer o café, hoxendía os mexicanos consumen máis Nescafé (con leite evaporada ... que non condensada). Nescafé do normal, non do descafeinado, que en España algúns pensan que só fan do descafeinado. 

Fago un engadido sobre o piloncillo: o piloncillo é ingrediente fundamental da cociña mexicana. Faise ca caña de azucar (poderíase dicir que é o abó do azucre). Vale, cando estades lendo esto estades pensando que é coma azucar morena. Non, non tal. A ver, o primeiro é que a azucar morena que se vende en España (case todas as marcas que teño probado) non sei que carallo é, pero sabe coma caramelizado. O de caña sen refinar sabe ácedo e afroitado. E logo é que o piloncillo é ainda un paso previo, máis cerca do sabor da caña.


Porque o primero que hai que dicir é que a caña de azucar ten sabor, un sabor coma a lima e un pouco a herba. O piloncillo ten ainda un chisco de esta acidez e logo sabe coma a anis (sí a caña é ben curiosa en canto a sabores). Pois iso, o zume cocese, espesa e logo metese nuns moldiños pequenos e quedan estes conos cativos, que logo usanse para cociñar ou facer doces. (Hai que disolvelo en auga quente, o carafio este é dureiro).

 

Chocolate Mexicano

España aprendeu a facer o chocolate dos mexicanos e logo os mexicanos tamén adoptaron un estilo parecido de facer o chocolate quente. E cando digo parecido, é que eles tamén teñen preferencia por facer chocolate en cunca a partir de pastillas. (No resto do mundo usan pó).



A diferencia interesante é que en México popularizouse o facer tabletiñas pequenas, ca dosis individual para facer unha cunca. Isto pareceme un inventazo. As tabletas de chocolate a la taza, eran un bo lío de cortar. Outra cousa que me chamou a atención é a querencia por darlle forma circular ou poligonal. Se ben tamén as hai rectangulares. 

Onde si que hai diferencia é no chocolate resultante. Por un lado o chocolate mexicano non espesa (tampouco vaiades a pensar, o chocolate español faino porque lle engaden algún espesante), e por outro sempre quedan uns pousos que non se disolven, e por outro adoita a levar algunha especia (canela, unha vez máis). 

Nota, como en España hai as dúas versións de facelo con auga ou con leite. O que é diferente é que acostumbra vir xa doce. Moitas marcas teñen tamén unha versión "semiamarga". 

E para rematar con esta historia sobre o chocolate, hai que destacar que estas tabletiñas de chocolate teñen un uso aparte de para facer bebida. Compranse para preparar mole na casa (o chocolate é un ingrediente fundamental).  De feito, incluso ainda que un compre pasta de mole, podes engadirlle ti mesmo chocolate, para facelo menos picoso ou para facelo máis doce. 

lunes, 5 de diciembre de 2016

Narvarte al Pastor


Las veces que he pasado por la noche por la zona de Poniente de Narvarte siempre me ha llamado la atención la concentración de locales de tacos en un radio bastante reducido. Además, todas estas taquerías han mantenido la pureza de no abrir sucursales (bueno algunas han abierto cerquita).

Así que como queda muy cerca se me ocurrió que podríamos ir a probar un par de tacos pastor en cada una y ver cual es nuestra preferida:

El objetivo inicial era ambicioso, queríamos darle 6 taquerías, pero al final se quedaron fuera tanto El Vilsito como Tacos Beto (además Tacos Beto no es famoso por sus pastores).

(Despues descubrí que alguien ya había hecho un tour/comparativa parecido/parecida)  

Ahí va el tour:

 

Taquería Los Pericos

¡¡¡ 4 Pesos !!! ( ≥ 0.20 €)

Con ese precio no tienen competencia (hay tacos más baratos pero no es habitual en una taquería con mesa y sillas). No son más pequeños (la tortilla es la pequeña del tamaño pastor que usan casi todas las taquerías), pero si son muy economistas con la carne. Tal vez como defecto es que son un poco tardados en servir (casi mejor pedirlos de 6 en 6, dado lo que se tardan).

(No nos acordamos de hacer foto así que uso una de Internet):

 

Taquería El Naranjito

5 pesos ( ~ 0.20 € )
El Naranjito está a unos metros de Los Pericos, así que es obvio que no podían poner los tacos pastor caros. Parecidos al anterior, pero los sirven más rápidos y los traen un tanto mejor presentados.


 

Taquería Don Frank

11 pesos ( ~ 0,50€ ) 
Le va a saber mal a la gente de Don Frank, que tienen mucho más que tacos pastor (ofrecen cortes y tacos grandes con tortilla de mano), pero ... si venden pastor, se les puede comparar con los demás. Este pastor es diferente, porque además que no tiene el rojo del achiote, los cocinan menos y los cortan un tanto más grueso. Y el taco trae más carne.
 (Creo que en la foto se nota que el color es un tanto diferente)


Tacos Manolo

12 pesos ( ~ 0,55€)

En este caso eran los más caros, y como se puede ver en la foto, los más cargados y los más grandes. La salsa era bien picosa y la carne aún bien hecha, estaba jugosa.

 

¿Cuales fueron los preferidos?

Mis acompañantes dudaban entre Los Pericos y El Naranjito. Con preferencia por el segundo. El servicio fue bueno y que los tacos fuesen pequeños no les pareció un problema (todo lo contrario, virtud). 


En mi caso discrepo un poco. Si bien he descubierto que en México hay una pasión por el taco pastor muy coloradito y cocinado hasta lo máximo, a mi no me gusta, la carne queda reseca como si fuese un embutido (como si fuese pierna adobada). Por eso casi prefiero la versión menos cocinada de Don Frank. Y los de Tacos Manolo se les ve obviamente que son más abundantes y la carne es buena. Yo les daría una oportunidad a unos u otros dependiendo de como prefirais vuestros tacos. Pero diciendo que los tacos baratos son muy válidos.