sábado, 28 de marzo de 2009

¿Carrilladas o carrilleras?

Uno de los descubrimientos culinarios que he hecho gracias a abandonar el terruño son las carrilladas o carrilleras de cerdo.

Insisto en lo del nombre, porque es muy curioso. El carnicero que me las "presentó" me dijo que eran carrilladas, pero un día se le dio por llamarlas carrilleras y hasta hoy. Pero peor es que cada cual las llama como quiere, cambiando de palabra incluso durante la misma conversación. Imagino que nadie sabe realmente como se llaman. Aunque tampoco pasa nada porque el DRAE las da por sinónimas.

También, en el apartado de curiosidades, comentar que si tienen intención de comprarlas, lo mantengan en secreto hasta el último momento, como si estuviese jugando al póker. No sé que es lo que tienen, pero siempre se venden en serie. En cuanto alguien se fija en ellas, todos llevan alguna para casa. Así que no se arriesguen a dar ideas.



El cómo las descubrí es una historia de amor a primera vista. No es una pieza de carne que esté siempre disponible, así que un día me sorprendieron en la carnicería. Las vi allí, en una bandeja, amontonadas, redonditas, con unas preciosas vetas blancas y totalmente desconocidas. No dudé en informarme sobre ellas y entender, enseguida, porqué nunca las había visto por Galicia y que ya las había comido antes en la cacheira. Sucede que en Galicia salamos toda la cabeza del cochino, mientras que por estas tierras, la cabeza del cerdo se despieza, separando la piel, la jeta, que toma adobada o fresca a la plancha, las orejas y los carrillos, que evidentemente son las carrilladas.

En la Carnicería Villareyes, me explicaron que era una carne bastante grasa y que aunque parecía muy blanda, en realidad era dura por lo que había que cocinarla mucho. Me dijeron que la gente solía hacerlas o guisadas o al honor aderezadas con limón.



Mi experiencia me dice que lo de la consistencia de esta carne es de ciencia-ficción. Cuando la tienes en el plato, la cortas sin problema, como mantequilla que se dice. La metes en la boca y parece que muerdes una nube que se deshace con un sabor muy suave en tu boca. Pero si no la saboreas con paciencia y obviando la primera impresión, te encuentras con el estómago lleno de trozos de carne sin masticar, con los consecuentes problemas de digestión. Y ojo, si alguien os cuenta que es muy indigesta, no le hagáis mucho caso hasta que la probéis vosotros mismos, porque lo más seguro es que esa persona lo haya comido muy rápido. No sería ni la primera ni la última vez que se diese tal caso por lo elástica que es y lo poco que lo parece. Será cuestión de los tendones finos que la atraviesan, similares a los que encontramos en el osobuco.

A la hora de cocinarlas, guisadas o al horno, están deliciosas. En el horno, tienen la ventaja de que vienen ya en porciones, con lo que además de ser una carne muy agradecida es fácil de servir. Es agradecida para asar tanto en cuanto al ser bastante grasa, tiene suficiente sabor como para no tener que preocuparse mucho de la condimentación -un lecho de cebolla y patatas, zumo de limón y salpimentar es más que suficiente para disfrutarlas- y no tener que preocuparse por si se seca demasiado. Guisadas, pienso que puede adaptarse al quehacer de cada uno siempre que se las deje hacerse bien. Aunque antes de ponerse a inventar, es mejor probarlas al horno para ir catando y entendiendo lo que pide esta carne. Yo tengo mi propia receta que he ido concretando a lo largo de los años, a ver si en los próximos días se la comento.

Me han comentado que últimamente se están haciendo muy populares, que se ofrecen en los restaurantes más chics y llegan a las carnicerías de toda la península -también en Galicia-. Que consigan fama, no me parece extraño, porque es una pieza de carne que realmente vale la pena aunque sólo sea para probarlas. Yo, por mi parte, siempre tengo suficientes congeladas en casa porque las visitas ya lo han adoptado como el plato de rigor.

miércoles, 11 de marzo de 2009

VIII Xantanza: restaurante Galileo

Sin rodeos: la VIII Xantanza en el restaurante Galileo de Pereiro de Aguiar fue, gracias al menú preparado por nuestro anfitrión Flavio Morganti, todo un éxito.

Ya antes de los entrantes me sorprendió el lema que encabezaba el menú: El reto: 'artesanar' la industria y mantener los valores de los productos. Me pareció muy acertado, y adelantaba bastante bien lo que iba a ser toda la comida: una sucesión de platos muy heterogénea con el hilo conductor común de utilizar materias primas tradicionales de forma bastante atrevida.

Tenía la intención de comentar los entrantes muy de pasada, pero creo que no haría justicia con la sintesi de cocido gallego, una crema de cocido coronada por espuma de patata que conservando un sabor marcado sorprendía por su textura y suavidad.

Sintesi de cocido gallego


El menú propiamente dicho comenzó con un carpaccio de remolachas con salmonete y caballa, un plato con truco porque cada uno de los pescados estaba elaborado de una forma diferente: el salmonete confitado y la caballa marinada. Me sorprendió la utilización de un pescado modesto como la caballa para un plato que resultaba especialmente sabroso y que para mí se convirtió en una de las sorpresas de la tarde.

Carpaccio de remolachas con salmonete y caballa, matices de frutos secos


Seguimos con un taco de bacalao con caldo de chipirón y yodo y una esencia evaporada de rabo de vaca, falsos tallarines y tropezones de carabineros. Son platos que, sin desentonar para nada dentro de la alta calidad general del conjunto, al cabo del tiempo no dejan un recuerdo tan marcado como el resto de la carta. Me gustaría destacar, eso sí, la poderosa impresión visual de la esencia evaporada, un plato en el que vierte el consomé sobre una taza que contiene los carabineros y unos tallarines de gel que se disuelven en el consomé a medida que se van calentando.

La comida, que hasta este punto había sido muy buena, pasó a un nivel muy superior con los ravioli rellenos de lacón con grelos Galileo:

Ravioli ... lacón con grelos... Galileo


Tengo que reconocer que antes de probar el plato pensaba que se trataba de una excentricidad, un experimento para forzar una artificial relación entre las cocinas gallega e italiana que no iba a salir bien... y qué equivocado estaba. Me encontré con un plato con un sabor intenso y equilibrado, culminado por una crema de parmesano realmente excepcional. Por el plato en sí, por su representatividad dentro de la cocina de Flavio y por haber roto con algunos de los prejuicios con los que empecé la comida, para mí estos ravioli fueron sin duda el momento estrella de la Xantanza.

El mero de bajura sobre risotto aterciopelado y berberechos con el que continuamos insistía en la idea de fusionar conceptos de la cocina italiana y gallega. El mero en su punto, pero fue el risotto lo que para mí convertía a este plato en excepcional.

Mero de bajura sobre risotto aterciopelado y berberechos


Para rematar el menú, un plato con un nombre de lo más atrayente: Celtic Queen cow "Luismi Premium" VAC.1. Se trata carne de vaca gallega, un producto que Flavio está personalmente involucrado en poner en valor bajo el nombre comercial de VAC.1. La filosofía del producto es sorprendente: carne de vaca frisona (destinada a la producción de leche), que una vez ha dejado de producir pasa por un ciclo de seis meses de alimentación controlada y orientada a la producción de carne. Estoy seguro de que mis abuelos rechazarían comerlo porque lo verían como "carne de vaca vella", y sería una pena porque se estarían perdiendo una carne excelente, muy tierna, de sabor muy marcado y gran presencia:

Celtic Queen cow "Luismi Premium" VAC.1


Me parece una iniciativa interesantísima tanto desde el punto de vista culinario (es un gran producto) como desde el punto de vista económico, ya que permite aprovechar económicamente vacas que de otro modo se darían por amortizadas y serían sacrificadas sin obtener ningún beneficio. Otra ruptura de mis prejuicios cortesía del señor Morganti.

En cuanto a los postres, pudimos disfrutar de un cremoso de castañas con su toffee, algo empalagoso para mi gusto, sabores de pino gallego, una especie de espuma con sabor a pino con un sabor muy sorpredente y refrescante y una jalea especiada con shock cítrico de mandarina chica, un punto ácido al final de la comida que dejaba un buen regusto en el paladar.

Sabores de pino gallego


No me gustaría pasar por alto el exquisito trato que disfrutamos de toda la gente del Galileo ni la conversación con Fabio, un tipo de ideas claras y con facilidad innata para transmitirlas.

En resumen, como ya decían el resto de blogastrónomos que asistieron al evento la Xantanza fue todo un éxito tanto por la comida como por el anfitrión y los asistentes. ¡Nos vemos en la siguiente!

domingo, 8 de marzo de 2009

Hoxe sei algo máis do queixo...

Cuallo de queixo fresco listo para ser prensadoTal coma comentara fai uns cantos días tivemos a honra de ser invitados a un obradoiro sobre a elaboración de queixo Arzúa-Ulloa. A xornada foi fantástica en moitos aspectos (ata o clima aguantou un pouco). Así que veño con ganas de escribir, pero coido que serei breve, porque se ben todo foi positivo, ese día atacoume unha infección nos ollos, e agora mesmo non aguanto moito diante da pantalla.

As veces facer preguntas fai quedar a un como un pouco parvo, pero máis parvo é non preguntar e quedar sen saber. Eu descubrín que sabía menos da fabricación do queixo do que coidaba. Pero espero que agora sepa un pouco máis que antes. Ou debería ter aprendido algo. Porque o arte este de ensinar e aprender é sempre moi complexo. Por moito que Nino se explicase a mil maravillas (e moito, todo é dicilo, que non me vai dicir que non lle gusta falar un rato), se o que escoita non retén ben as cousas sale de ahí con entendementos equivocados. (Así que quen sexa que me corrixa, que a saber que burradas meto agora).
  • O paso inicial e esencial de formar o queixo é a fermentación bacteriana (lactica ou non) a función do cuallo é moito máis simple (darlle solidez).
    Vergonza me da de non ter claro este concepto. Máis que nada porque teño visto facer queixo na casa á miña abóa. O que pasa é que claro, a fermentación no queixo da casa non esta controlada: non se lle bota nada se non que se deixa (tal coma tamén explicou Nino) que as bacterias que trae o leite fagan a fermentación. E claro, coma eu vía que cando se lle botava o cuallo aquelo cambiaba visiblemente, ahí quedei eu fascinado da importancia do cuallo.
  • A fermentación inicial da leite para facer queixo pode deberse tanto a bacterias lácticas (que hai por todos lados, e moitas nos prados: de feito a fermentación da herba ensilada é láctica - outra cousa que non sabía) coma de bacterias colii (que hai sobre todo nas feces). Mentres que as primeiras bacterias danlle ó queixo cualidades que apreciamos, as segundas dan coma resultado cousas que non lle fan ben o queixo: sabor ácedo, aspecto limoso na codia do queixo, buratos e ocos no queixo (non os buratos e ocos no queixo que a todos nos gustan, outros máis desagradables). Ademáis dos peligros que levan de por si as bacterias colii (intoxicacións). Por iso non deixa de ser unha mala idea o da pasteurización do leite para facer queixos. (De feito xa case estou convencido que esto dos queixos de leite crú non ha ser tan bó coma moitas veces pensamos).
  • O leite pasteurizado para fabricar queixos non esta homoxeneizado. De feito non se parece en nada ó leite que mercamos para beber na casa (ogalla se parecese o leite UHT a este leite pasteurizado). Pero sí que hai algunha desventaxa ca pasteurización: unha vez pasteurizada,  desactivase parte do calcio do leite. (Por outro lado, tampouco ha ser tan terrible, porque estou de acordo cos que din que non é bo a obsesión que temos nestes últimos anos de meter calcio de máis en todos lados. Porque ó final, o calcio de máis acaba coma pedras nos riñóns, non nos fai máis fortes). 
  • O leite con máis graxa non fai un mellor queixo (nen un queixo máis graxo tampouco). De feito parte da graxa do leite se vai no callado (coma se vai tamén moita parte da lactosa). Así que o mellor leite para o queixo é o que ten unha cantidade normal de graxa (4% ou así). E o mellor leite sería o que provén de vacas que tomen pasto fresco (porque é naturalmente alto en ácidos Omega-3, sen lle ter que engadir cousas despois). 
  • Contradecindo o primeiro punto, o callado ten a súa importancia, porque permite extraer máis ou menos soro, e por tanto facer un queixo con máis ou menos porcentaxe de materia graxa. (E permite que algún queixeiro espabilado faga un pouquiño máis de queixo ca mesma cantidade de leite inicial, pero non co mesmo gosto final).
  • E tendo que ver co anterior: hai máis diferencias entre o tetilla e o arzúa-ulloa que a forma do queixo. O queixo de tetilla ten un pouco máis de extracto seco no principio. 
  • Que o queixo sexa máis mol non quere dicir que sexa un queixo recén feito. De feito o queixo recen feito é duro (porque acaba de sair dun prensado). E é co paso dos días nos que ese queixo vaise voltando mol. Así que os queixos moles non son recen feitos: é que levan o seu tempo xusto de maduración. Home, con máis tempo claro que se vai poñendo duro, e de feito os queixos maduros son coma un esperaría ben consistentes. 
  • Cando nas tendas vemos os queixos de Arzua-Ulloa envoltos en film transparente, estanlle facendo bastante mal. O queixo gusta de respirar e estes queixos que botan uns días nas tendas envoltos, perden parte das suas características. (De feito, segundo nos comentou Nino a Denominación de Orixe esta a tentar promover unha campaña para evitar este hábito nas tendas e que podamos disfrutar dun queixo nas súas condicións optimas).
  • Se algunha vez vos contan unha historia sobre un queixo especial baixo en lactosa, seguramente vos estén metendo un conto. O queixo de Arzúa-Ulloa e o tetilla son de natural baixos en lactosa. De feito a lactosa vai desaparecendo duranto o proceso de facer o queixo, a fermetación primeiro transforma a lactosa e logo outra parte da lactosa vaise durante o callado e o lavado do callo. Así que o queixo é dixestivo.
  • E finalmente, que non hai unha maneira boa de conservar o queixo na casa. As nosas neveiras estan feitas para conservar os productos a moi baixa temperatura (as queixerías conservan o queixo en cámaras a 8 grados). E nas cociñas modernas fai demasiado calor para o queixo. Así que me parece a min que o mellor ha ser comer o queixo mentras está bo e non gardalo demasiado.
Bueno, finalmente me lancei a escribir un bo rato. Pero bueno, coido que me ha ser mellor descansar un pouco a vista, e deixar máis historias sobre tan interesante xornada que tivemos para outra ocasión. 

Espero que ninguén me zumbe moito por ter escrito tantas obviedades...
  • Se xa sabiades esto, non me poñades un comentario dicindo que xa se sabía, porque non aporta nada.
  • Se escribin algunha burrada, en vez de me insultar, correxideme para que cambie o texto (¡Graciñas!).

VIII Xantanza en Galileo

Blogogastrónomos na VIII Xantanza no restaurante GalileoFoto cortesía de Cesar Carril

A semana pasada celebrouse outra Xantanza de Blogogastrónomos, e neste caso, o anfitrión foi Flavio Morganti no seu Restaurante Galileo, e nos tratou coma pachás (que debían vivir moi ben). Aparte da fantástica comida, foi agradable poder compartir unhas cantas horas cos outros blogastrónomos. (Ainda neste mundo de tecnoloxías, o contacto directo non ten sucedaneos).

Neste caso, o encargado de relatar o menú da xantanza en Laconada vai ser Javi Polo, así que non podo comentar nada, pero coma na blogastronomía non hai exclusivas, xa podedes ler o que nos serviu Flavio:

martes, 3 de marzo de 2009

Obradoiro de Queixo en Arzúa

Queixo Arzua-Ulloa (de campeonato) da Queixería Arquesán
3-Marzo-2009
Este sábado que ven imos ter a sorte de poder participar nun
obradoiro de preparación de queixo (Arzúa-Ulloa) coma anticipo á (xa ben famosa) Festa do Queixo de Arzúa. Eu teño ben ganas de participar, porque é unha ocasión única para coñecer coma se prepara este tipo de queixo (e ver se son quen de non facelo mal de todo).

Un agradecemento a Marina, Ramón e Rodrigo por ter organizado todo.

Ademáis de queixo a visita a Touro vai server para poder botar unha ollada e (se hai ocasión, e hai para todos) un dente ás Beringelas en Escabeche (que é prato que sempre me gustou un rato, e que agora podo facer xa que hai un video ben instructivo).



9-Marzo-2009
Pois hei de dicir que o obradoiro foi moi entretido, e moi instructivo. Coido que unha actividade interesantísima. Para empezar un agradecemento ós organizadores: Marina, Ramón e Rodrigo (sí, é o mesmo link que enriba, pero é que so lle coñezo páxina web a Rodrigo: ¡¡Por Mis Fogones!!). Espero que a eles tamén lles parecera un éxito e sigan adiante con este tipo de actividades.

Agradecemento extensisimo, con todo tipo de louvanzas para Nino, Consuelo, e toda a súa familia (porque a todos amolamos un pouco). Ainda que espero que pasasen un bó sábado. ¡¡Canta amabilidade para nos acoller a uns completos descoñecidos!! Tamén agradecementos miles a todos os outros asistentes que non eran específicamente blogastrónomos (blogastrónomos somos todos).

Para aqueles con curiosidade do que sucedeu en Murgás:

Taller de elaboración de quesos

Taller de elaboración de quesos: cuajando leche y filosofía

Obradoiro de Queso de Arzúa-Ulloa.

E podedes ir seguindo os sucesos da xornada conforme vaian aparecendo videos en Por Mis Fogones:
(Máis que seguiran aparecendo, seguide visitando a páxina)

jueves, 26 de febrero de 2009

Patatas fritas sabor... Mostaza (por ejemplo)

Chips saveur Moutarde - Patatas Fritas sabor MostazaDe mi visita parisina he voy a sacar un tema tan modesto como el de las patatas de bolsa (patatillas las llamamos en casa, pero es una demoninación que no parece estar muy extendida - normalmente me miran raro cuando las llamo así). Por supuesto que hubo más eventos gastronómicos, como el cordero que preparó desde mi cocina parisina, pero dejo que ella explique cuando tenga tiempo el arte de cocinar en cocotte. O el ver comer con palillos a mi sobrino de 3 años en un restaurante chino.

Pero bueno, voy a hablar de estas patatillas que he comprado en Francia. Por cierto, que el avispado se darán cuenta que son de marca blanca: marca Monoprix. (Pero puede ser de las pocas marcas blancas que tienen un cierto prestigio, como Marks & Spencer - sin intentar comprar ambas marcas).

Pero me estoy yendo del tema... (como siempre hago). Lo que me llamó la atención de las patatas fritas (que no suelo tomar con frecuencia ni me apasionan demasiado) es que son de sabor mostaza. De sabor a mostaza fuerte, a mostaza de Dijon. Muy muy típico francés. Y no recuerdo haber visto en ningún otro lado patatas fritas con este sabor.

De aquí que comienzo una lista (y agradezco cualquier corrección o añadidos) de sabores de patatas fritas específicos de un país determinado:
  • Francia con sus patatas sabor mostaza.
  • Alemania con sus patatas picantes (paprika o algo parecido) - ya se que no es algo muy original, pero era el sabor más popular en cuanto a las patatas.
  • Inglaterra.... Hum, aquí es dificil decir nada, porque si algo caracteriza a las crisps es la cantidad de sabores diferentes que tienen. Pero si que hay unos cuantos muy específicos de los ingleses: gambas (prawn) y vinagre y sal (salt & vinegar)
  • Finlandia... Hum, ya no me acuerdo muy bien si tenían algún sabor específico. De lo único que recuerdo es que las patatas fritas en Finlandia eran bastante más caras que el equivalente a precio de otros paises. Casi como si tuvieran un impuesto especial sobre ellas (es curioso que las patatas sean cara en un país donde la comida más habitual y barata son precisamente las patatas).
  • Hungría... Evidentemente, sabor paprika.
  • Estados Unidos... Tenían un montón de sabores extraños, pero me quedo con (ya se que es mexicano, pero que le vamos a hacer) el sabor chipotle.
  • En cuanto a España... podemos aceptar que el sabor jamón es muy popular (además de que no lo hay en otros paises)

martes, 24 de febrero de 2009

Los Pinchos en Vigo ya no son lo que eran...

... si no que son mejores (o eso dice la gente)

La semana pasada apareció un artículo en La Voz de Galicia (edición local, aunque accesible a través de Internet) sobre la (nueva) tradición del pincho (exagerado) en Vigo: Y luego dicen que comer es caro (Mecachis siempre igual, asociando el pincho con el ahorro....).

El artículo es una buena fuente de direcciones y las referencias son bastante conocidas: La Cervecería Imperial (que ya apareció mencionada en De Pinchos), el Orensano (tan sólo lo mencionan en el artículo), el Centro (¿es famosa por los pinchos? ¡A mi nunca me han dado nada destacable!), el Bonín, A Fonda,... (Ya hay unas cuantas más direcciones para futuros artículos de De Pinchos). De toda la lista echo a faltar el Brasil, que es un primera división y se merece una buena referencia.

Y sí, es paradójico que Vigo, que siempre tenía tradición de pocos pinchos (los de Vigo siempre mirábamos con envidia las rutas de pinchos que había en Lugo, Ourense o Santiago) va tomando más fuerza. Pero tampoco estoy muy seguro que esto sea una nueva tendencia. No tengo información suficiente (nunca había sido muy de tomarme aperitivos) pero sin ser muy extendida debía haber una tradición antigua de pinchos en Vigo. Yo recuerdo de ver muchas veces una buena tapa de callos acompañando el vermut en Bouzas.

O luego estaba el antiguo Brillante (cuando estaba en la calle Pontevedra) que te ofrecian multitud de opciones de pincho: desde las múltiples variedades de tortilla (no en vano el Brillante tenía como lema "La Casa de la Tortilla"), pasando por empanadillas, chorizos fritos, y terminando con unos filetitos de ternera. (Nos tomamos 8 rondas de cervezas para comprobar que tenían más de 8 platos diferentes). [Por cierto, el Brillante continúa ofreciendo sus tortillas en su nueva ubicación del Calvario: Cafetería Brillante]

De hecho vayamos a crear un poco de polémica: nuestra investigación el año pasado por Coruña en el tema del pincho no fue demasiado satisfactoria (una tortilla bastante buena, unos torreznos y algo de embutido ibérico,...). ¿Coruña tambien tiene una buena cultura del pincho?

viernes, 30 de enero de 2009

Aquel Poble Nou

Si alguien me pregunta cual es mi barrio preferido de Barcelona, yo creo que diría El Poble Nou. Seguramen me guste porque lo conozco bien, y lo conozco bien porque trabajaba allí al lado. (Pero mi piso estaba en Arc de Triomp y en cambio no lo recomendaría - y mucho menos culinariamente). A mi justo me tocó trabajar en este tinglado que han montado el ayuntamiento y las inmobiliarias: el Distrito @22. El nombre se las trae, pero luego la realidad aún es más desconcertante. Es curiosa la combinación entre edificios recien construidos (y a medio construir), el "jardín" de Jean Nouvel, espacios en construcción, almacenes y fábricas y las casas y pisos que ya existían en la zona.

bocadillo de tortilla con su tomate bien untado (Barcelona)

El contraste era llamativo y a veces te hacía preguntarte si estos proyectos urbanísticos tenían sentido). Yo que trabajaba justo en un edificio al comenzar las construcciones nuevas, lo que más me gustaba era el poder tener tan cerca todos los bares y restaurantes tradicionales del Poble Nou. Yo le llamo Poble Nou, pero vengo de descubrir que debería hablar del Barrio de Sant Marti. Espero que nadie se me enfade si me refiero a él con el otro nombre, pero casi toda la gente lo llamaba así, la estación de metro se llamaba Poble Nou, la rambla era de Poble Nou y tal.

Aquí van unos cuantos recuerdos (y mis recomendación personal, para quien quiera) de los lugares que merece la pena tener en cuenta estando por esta zona:

Horchatería Tío Che

En plena Rambla del Poble Nou, justo enfrente del Casino (no de juego, si no lo que antiguamente eran los centros sociales) lleva más de 100 años preparando horchatas, helados artesanales, y leche merengada. Una tarde calurosa merece la pena acercarse y tomarse un ruso (granizado de café con helado de vainilla). Toda la info que querais en su página web: Tío Ché.

Tío Che // Rambla de Poble Nou 44-46 // Metro Poble Nou// Barcelona

Despues de ir a lo seguro con todo un clásico aquí van unas cuantas recomendaciones bastante llamativas:

Bar Ángel

Es un bar de pequeña fachada (pero como es muy habitual en las manzanas de Cerdá, muy largo). La verdad, creo que a mucha gente no le apetecería intentar entrar... Pero en este caso merece la pena no tener prejuicios. Es un bar muy agradable atendido por una señora burgalesa. En tema bocadillos, por un par de Euros te metes media barra de pan, con lo que quedas sin hambre. Allí tome por primera vez tortilla de calabacín y tortilla de alcachofa. (Más de uno se sonreirá con mi bisoñez. No tengo problema en admitir que en mi entorno familiar, ni en el tiempo que he pasado en Madrid y en otros sitios de España nunca había visto estas tortillas. Luego de vivir un cierto tiempo en Barcelona descubrí que allí son clásicos. Y más en este barrio de Poble Nou, donde parecen tenerla casi todas las buenas bocadillerías). (No haría falta ni indicarlo, pero para los que están de paso como yo: por supuesto, el bocadillo de tortilla, con tomate untado y una pizquita de ajo). Y casi mejor aún, el bocadillo de chorizo de burgos. En resumen el lugar perfecto para parar a tomarse uno de los mejores bocadillos de Barcelona. (Y para comprar Ribera del Duero casero que la propietaria se trae de su tierra).

Bar Ángel // 268 Carrer de Llull // Metro Poble Nou // Barcelona

Granja Sandra

Una vez más un lugar que no parece especialmente llamativo (tambien es muy pequeñito). Lo que tiene de especial este sitio es Sandra (su propietaria). Sandra es una caribeña con mucho carácter. Además de servir cafés, vinos y cervezas, se anima a cocinar de sus manos platos del día. Y para lo diminuta que es su cocina hace unos platos que dejan a uno impresionado por lo bien que saben y la presentación tan profesional. Vamos, un premio para Sandra. (Y si no tambien se pueden ir a tomar bocadillos).

Granja Br Sandra // 264 Carrer Ramón Turró // Metro Poble Nou // Barcelona

Bar Fundición

Como recordatorío de una de las muchas fábricas que en el barrío había, justo donde estaba antiguamente la fundición ahora está otra fundición. Despues del descubrimiento de la tortilla de calabacín, aquí descubrí la tortilla de sobrasada. Una combinación curiosa y que sabe realmente bien. Porque en Barcelona me reconcilié con la sobrasada. Todas las veces que la había probado me había disgustado. Pero me parece a mi que el problema estaba en la calidad. En Barcelona había mucha mejor sobrasada. Y si que estaba buena. Y de mis recuerdos de sobrasada quedan el bocadillo de tortilla de sobrasada (tortilla francesa recien hecha rellena de sobrasada) del Fundición y las tostadas de sobrasada con miel que tomé en algún otro sitio.

Bar Fundición // Carrer Provençals 12 // Metro Selva del Mar // Barcelona

Tras-Paso

Y para terminar, el elemento curioso. El Tras-Paso es un bar moderno, de diseño bohemio. Vamos, el lugar que te encontrarías en el Borne, en la parte domesticada del Raval, por Gracià. Pero no en el límite entre el Poble Nou tradicional y los nuevos edificios de Diagonal Mar. Pero por muy anacrónico que fuese, a mi no me importaba. Lo bueno era que aportaba un toque de cocina diferente. Tenía un menú del día ligero y original (y no malo del todo). Cosas curiosas y sintéticas como muchos platos con cuscus y ciertos tóques exóticos (de todas formas los propietarios parecen franceses, así que tampoco muy exóticas). Y luego unos postres muy apropiados para golosos. Bueno, que mejor ver lo que cuentan ellos mismos en su página web: Tras-Paso

Tras-Paso // Carrer Fluviá 24 // Metro Selva de Mar // Barcelona



View Larger Map

sábado, 24 de enero de 2009

Unha enchenta de colinetas no 2008

Aproveitando que vimos de remtar un ano (xa sei, xa sei, que xa pasaron 20 días dende que rematou), quería aproveitar e relembrar algúns dos meus artigos favoritos que se estiveron publicando no blog de Colineta. (Claro que sí, que tamén esta na columna do lado...). Por certo que non está mal mencionar unha vez máis que as colinetas son un doce típico do Valadouro (e de máis lugares).

¿Ainda non ledes Colineta? Pois teno todo: actualidade (especialmente sobre as pequenas cousas do día a día) [Non pasa como en Laconada, que todo aparece con días e dias de retraso], tradición (con todas estas moi glosadas explicacións sobre pratos tradicionais galegos), e finísimo humor galego.

Ah, e sobre todo sentido común: facer que os lectores pensemos por nós mesmos e non tragemos coma verdades o que algúns escreben, coma o 'estudio' dos cervexeiros segundo o cal en Galicia nos encantaban as rabas. Os fabricantes da cerveza eran bastante coñeiros, pero eu casi prefiro a foto da cociña-fusión (Hamburgesería-Pulpería). Outra foto que me gustou moito foi a do cartel de Cerveza Leon que topou en Lugo, e en xeral este recordatorio da cantidad de carteles que había por todos os lados antigamente. Curioso ese cartel de Cynar, que faime pensar que en algún momento se debeu beber en España "L'Amaro vero ma leggero". Se cadra se tomaba todo este Cynar a medios.

Pero todos che son de lectura moi agradable, coma cando se explica o proceso de fabricación do viño tostado (e do que non é tostado se non outra cousa), ou escrebe sobre a carne picada e os preparados cárnicos (que tal coma comenta, polo feito de estar picada - maior superficie - ten moito risco de se contaminar). E tamén reparou (e tivo a ven a apuntar todos para deixarnolos por escrito) a variedade de orixes do peixe nunha pescadería de supermercado. Talmente coma aquela historia que falaba dun zoologo xaponés que descubriu centos de especies novas sen montar nunca nun barco. Tan só se erguía cedo e se achegaba a Tsukiji. Un pouco coma no caso da 'almeja almendrada' (se ben esta non era unha especie nova, se non unha denominación moi imaxinativa).

De feito relacionado cos pescados vai un dos meus seriales favoritos do verán: o caso dos 'santiaguiños'. Ese marisco tan escaso, que non importaba que se abrise a veda porque ninguén os vía por ningures. Ata que este ano había Santiaguiños por todos lados. E unha chea de cigala real, que a algún xa lle gustaría que fosen santiaguiños. Con razón era sospeitoso que os houbera no veran, porque resulta que agora se recollen para o Nadal, e algún zampou en eles.

E uns meses antes, por difuntos, poidemos ler sobre os pratos típicos de difuntos. Ou tamén falar un pouco máis sobre as sardiñas revenidas e as lañadas. (Ruth compartira a súa receita de sardiñas lañadas). E deixounos unhas fotos e receita duns bertóns recheos (agora xa sabemos para que iba Colineta a mercar a carne picada).

viernes, 16 de enero de 2009

Peggy Sue's American Diner

Dirección: Amaniel 20 (esquina con San Vicente Ferrer)
Metro: Diego de León
Localización: Google Maps

No si es por la crisis, pero últimamente en Madrid no se oye hablar de otra cosa que no sean hamburguesas. El debate, claro está, es cuáles son las mejores hamburguesas de Madrid y además de los sitios clásicos (Alfredo's, Home Burguer) cada vez se escucha más el nombre del Peggy Sue's, un restaurante tipo diner americano en pleno barrio de Universidad.


A primera vista el local destaca por lo pequeño: apenas tiene tres mesas para dos personas y dos mesas más para cuatro personas, por lo que antes de ir es (muy) conveniente intentar reservar. La decoración está muy lograda, muy cerca de los diner "de las películas" pero realmente cada mesa tiene un espacio propio tan pequeño que comer en el local acaba haciéndose incómodo.

Pero bueno, al Peggy Sue's habíamos ido para hablar de hamburguesas, así que pedí mi favorita: hamburguesa con queso azul y cebolla caramelizada, acompañada de unas patatas con queso y bacon. La presentación de los platos era muy buena (algo que siempre se agradece), os dejo unas imágenes para que se os haga la boca agua:



Y bueno, al final la verdad es que la cosa no era para tanto. Las patatas estaban muy ricas, crujientes y con el toque justo de queso, pero mi hamburguesa tenía tanto queso que era muy complicado distinguir cualquier otro sabor. Puede que simplemente no sea lo mejor de su carta y al fin y al cabo la carne estaba en su punto, pero no me pareció que el Peggy Sue justifique toda su fama. Aunque es verdad que el brownie que pedimos de postre estaba mmmmmmm...