viernes, 26 de octubre de 2018

¿Coma queda a cervexa despois de 15 anos?

Imos a ir a tope en plan gonzo gastronómico. Neste caso imos ver que lle pasa a unha cervexa artesanal logo de 15 anos. ¿Mellora? ¿Empeora? ¿É bebible?

A ver, cunha cervexa pasteurizada (todas as industriais son pasteurizadas / microfiltradas - bueno, tiña curiosidade de que pasa co microfiltrado) non hai moita historia. O líquido é basicamente auga alcohol, e algunhas outras cousas máis. Pero nunha cervexa bio, hai levaduras. E ainda que non hai moito osixeno, seguramente algo pudo pasar. (En teoría esta fermentación na botella é o que xenera o gas) . 

Coido que o máis interesante do choio é ... ¿como carallo tes unha cervexa de hai 15 anos? Pois sí que é unha bóa pregunta. Comprouse. Gardouse, esperando a poder tomala un día (era unha botella de 3/4, así que prestaba que viñera visita para tomar varios) e finalmente pasou o tempo e esquecemos de ela.

Tratase dunha cervexa francesa: Jade Biolóxica. Da cervexeira Castelain. Son do norte de Francia, tirando hacia Lille, case en Bélxica. 



Aquí vai a proba de que é vella ... E se cadra é máis vella do que eu coidaba porque o 12/03 é a data de caducidade, así que a cervexa debe ser anterior.. E tamén interesante ... ¡¡ non é data de caducidade !! Se non que é data de consumo preferente. O cal quere dicir que os fabricantes confiaban en que a cervexa non mataría a ninguén.

Bueno imos ó tema:

  • ¿Coma estaba de pousos? Pois tiña unha chea de eles. Ademáis co choio de movela para inspeccionala, remexin todo, e logo xa non deron asentado de novo. De feito máis ca pousos, o que estaba era turbia. De feito tivena que filtrar para tomala, porque o que tiña flotando tiña un aspecto un tanto feo. 
  • ¿Mantivo o gas? Pois francamente non. Debeuno perder, se cadra non o tiña de orixe. Pero a verdade  quedou máis ben coma se fora unha sidra natural. 
  • Falando de sidra ... sabía medio a sidra. Isto pode ser porque en todo este temo fixo fermentación maloláctica. No viño embotellado pasa. Pode que na cervexa pase. Eu non vos son experto en fermentacións, pero segundo leo por ahí, si que hai cervexas que sufren fermentación láctica: especialmente as ácedas coma as lambic, e berliner weisse. Pero eu coido que neste caso foi algo que sucedeu co tempo, porque a Jade é unha rubia. 
  • ¿Estaba áceda? Pois un tanto ... pero eu pensaba que ía avinagrar coma pasa as veces co viño que queda vello, pero non tanto. 
Resumo, quedou bastante estropeada (a coma se supoña que era a cervexa orixinalmente) pero era bebible. Non moi disfrutable, pero si que se bebía. 

domingo, 21 de octubre de 2018

How To: Salsa botanera de chile piquín (o piri-piri o no)

El piri-piri que podría ser piquín


Aunque aquí en Galicia pensemos que los pimientos son una planta anual (como los tomates por ejemplo), en realidad los pimientos o chiles  (Capsicum annuumCapsicum pubescensCapsicum chinense) suelen ser arbustos, y pueden llegar a ser bastante altos. (En la wikipedia alguien alega que en realidad en estado silvestre son anuales, y que sólo se vuelven perennes al ser cultivados, pero en México los chiltepin silvestres son perennes y si son arbustos longevos).


Mis padres tienen una plantita de chile, que quedó en una esquina sin que nadie la arrancase, y ha vuelto a brotar este año. Es el de la foto. Así que tambien en Galicia podrían ser perennes. ¿Y que chile es? Pues la semilla que nos dieron vino de Africa pasando por Portugal: es piri-piri o piripiri. O eso pensabamos nosotros. Porque lo cierto es que si uno busca en Internet imagenes de piripiri, los furtos no son muy parecidos a estos: según las fotos son más alargados y la planta no tiene exactamente las mismas hojas

Pero como piri-piri angoleño nos lo vendieron y tampoco vamos a contradecir al vendedor.

¿A que se parece esta planta entonces? Pues a mi me parece a un tipo de chile que tambien se cultiva en México: el chile piquín, amashito, chilpaya,chiltepines. (Por cierto, amashito, aunque pueda sonar a japonés es el nombre que le dan los chontales de Tabasco en su lengua maya). Cumple todas las caracteristicas: el tamaño, la forma, el que madura erguido, la forma de las hojas, que da muchas flores y muchos frutos... Incluso en el sabor se le parece (el chile tiene un sabor ácido y citrico, además del picante).

Lo único extraño es que los chiles de mis padres comienzan siendo negros antes de madurar y volverse rojos. Pero investigando tambien hay chiles amashito que toman color negro antes de madurar.

¿Como se usa el chile piquín?

En Ciudad de México y el centro del país no se vende mucho el chile piquín fresco (la ciudad es de jalapeño, serrano, habanero y algo de manzano o chile de arbol verde). Si bien he visto que cuando bajas a las costas (Veracruz) si empieza a ser popular y usados en los platos y salsas que se hacen en la zona. 






(Es interesante que la salsa de piquín es mucho más líquida que las habituales salsas mexicanas, y que no lleva ni tomate, ni jitomate ni aguacate). 

Donde si que es habitual el piquín es seco. Como habíamos comentado en el post sobre chiles secos, ya estaba el piquín: 



Pero donde es imprescindible es molido. Porque: es el chile que se espolvorea en las frutas. (Y que se pone en el borde de las cervezas, y se añade a las micheladas y tal). 

Aunque sólo en teoría. Porque en muchos sitios (sobre todo fuera de México) se usan los polvos Tajín, pero no indica que chiles lleva. Podría ser piquín, pero podría ser otros. Pero la fruta picada callejera, no usa Tajin, y probablemente allí sea piquín de verdad. 

¿Y que hago yo con el chile piquín? ¿Salsa botanera?

En casa normalmente recogemos estos chiles maduros y los dejamos secar al sol, con lo que los solemos tomar secos (como los mexicanos). Nos duran todo el año, y son bastante picantes (con uno o 2 normalmente llega para el plato, ponerle más es meterte en líos). 

Pero tenemos tantos, que se me ocurrió intentar probar algo diferente con los frutos frescos. Pensé en hacer salsa (no salsa fresca si no la que puedes guardar en botella durante meses). No soy experto en como se hacen estas salsas, pero luego de ver los ingredientes de estas salsas estan basadas en chile y vinagre (y sal y algunos conservantes). Yo voy a hacer la mía de puro chile y vinagre (de jerez). En principio las salsas botaneras mexicanas no se hacen con chile piquin, si no con chile arbol, pero según he visto, la salsa Cholula si lleva piquin, pero me parece que la hacen de chile piquin seco. La mía va a ser un poco un experimento.  

Lo de usar el molcajete para prepararla es un poco una aventura. ¿Porqué? Pues porque el molcajete requiere mucho esfuerzo y tiempo, pero allá vamos.


Y así quedó. Como se puede ver, el color es bien intenso. Tuve que mezclarle bastante vinagre porque el chile solo quedaba como una pasta, así que hubo que añadirle bastante vinagre para que fuese fluida. La salsa .... pica mucho.


¿Y cuanto pica? Pues vamos a usar una escala que podamos entender todos ... pica como 10 veces la salsa de Tabasco. O si cuadra un poco más. La cosa es bastante intensa. Y la comparación no va demasiado desencadenada con la salsa Tabasco porque los ingredientes son un poco parecidos: 



El chile Tabasco de la salsa industrial es bastante parecido al chile piquín. Ellos tambien la hacen con chile, vinagre y sal y nada más. Aunque su proceso es un poco distinto: la pasta de chile se deja fermentar 3 años, y luego se mezcla con el vinagre, para que vaya absorbiendo el picante y tome algo de color, pero luego le filtran la piel y las semillas. Como dice el propio video: la pasta de chile es 10x más picante que la salsa (seguro que por eso es más picante: la mía es pura pasta de chile). 


martes, 16 de octubre de 2018

Ce qui nous lie

O ano pasado houbera unha película sobre viño (e familias) que en español tiña un nome moi descriptivo: Nuestra vida en la Borgoña (en francés o título ten doble sentido: Ce qui nous lie. Lie pode ser do vervo lier - unir- ou tamén se refiere ás levaduras do viño).


A película non é un peliculón, pero se deixa ver. E se ben o tema principal non é necesariamente o viño, é bastante interesante para ver coma funciona unha adega de Borgoña, e coma se fai o viño alí (ainda que dista moito de ser un documental). En realidade trata máis dos temas da relación nunha familia (3 irmaus).

Hoxendía seguro que a podedes topar en algunha plataforma de streaming. Se tedes curiosade, pois tedes unha película para ver.

sábado, 13 de octubre de 2018

Taqueria Chac Mool: tacos en la playa

Se esta poniendo de moda el concepto de "taquería" en Vigo. (No es que no hubiera antes tacos, que siempre los hubo en los restaurantes, pero ahora hay cada vez más locales más informales donde tomarse unos tacos y unas cervezas). Chac Mool esta en la playa de Patos. (Y si bien ahora ya no es verano, pues se puede ir a ver las olas y aparcar con infinitamente menos problemas que el verano). (No, Chac Mool no es exactamente el mismo local que antes ofrecía comida mexicana en Patos, este es un sitio nuevo - y tiene que ver con otros restaurantes que hay en Vigo).

Puntos a tener en cuenta:
  • Esta centrado en tacos (y quesadillas, y guacamole, y poco más). Por eso lo de Taquería.
  • Tiene los clásicos carnívoros: bistec, carnitas, cochinita, pastor, chorizo, alambre. 
  • Tambien tiene muchas alternativas vegetarianas/veganas: rajas de chile poblano, nopal, champiñones, flor de jamaica, quesadillas (de queso). 
  • Puedes escoger el tipo de tortilla: maiz, maiz azul y trigo. 
  • Me encanta que no tienes que pedir ordenes, si no que puedes pedir individualmente cada tipo de taco: si quieres 1 uno, si quieres 2, si quieres 7,... Esto me parece muy conveniente, porque en muchos otros sitios de Galicia, los tacos son a ordenes, y es un lío para ponerte de acuerdo con los demás. Aquí cada uno pide lo que quiere.
  • Tienes salsa verde, roja y pico de gallo para acompañar. 
Los tacos son pequeñitos (de tortilla pequeña), estan hechos al momento, te los sirven rápido. No son baratos, pero como puedes pedir la cantidad y los tacos que quieres exactamente pues es bueno para ajustar.   

Mis fotos no son demasiado buenas (muy poca luz en la terraza) pero las pongo para ilustrar.














Por cierto si alguien tiene curiosidad sobre que es un Chac Mool, es un tipo de escultura que se encontró en muchos yacimientos arqueológicos en México. No sólo mayas, si no tambien mexicas, toltecas y purépechas.

Maya Chac Mool by Luis Alberto Melograna.jpg
De Luis Alberto Lecuna/Melograna - https://www.flickr.com/photos/lecuna/1803450903/, CC BY-SA 2.0, Enlace

sábado, 22 de septiembre de 2018

Patacones

¿Que pasa con un bocadillo si le sacas el pan y lo substituyes por platano verde frito?: tienes un patacón patacón. 

Que se están volviendo bastante populares, sobre todo en la parte norte de Sudamérica: Colombia, Venezuela (y ya comienza a hacerse popular como comida rápida en otros países de la zona). Nota: el plátano verde frito (patacón o tostón) se toma en toda la zona de Centroamérica, los países Caribeños y en toda la Sudamérica tropical. Pero en la mayoría de los países se toma como guarnición, o como base para hacer algo parecido a unos canapés... Pero en Venezuela y Colombia se les ocurrió meterle cosas en medio y convertirlo en un snack.

(Nota importante: el patacón es platano verde frito. No es como el platano frito. No es dulce y está firme. De hecho hasta puede estra crujiente).

Venga aquí van unas fotos ilustrativas: 



¿Te entró curiosidad? ¿Se te antoja? Pues si andas por Vigo, no hay problema. Estos de la foto se pueden tomar en el restaurante colombiano de la ciudad. Mi recomendación es:
  • Patacón mixto (porque tiene chicharrón!) y zumo de lulo 
O si no te sientes carnívoro
  • Patacón con huevos pericos y zumo de guanabana 

Rinconcito Colombiano
Travesía Do Pino 6,
Vigo, 36205


Y no solo tiene tostones, tambien tiene arepas, bandeja paisa, picada, pabellon criollo, ... Yo no he podido probar todos, pero al menos puedo asegurar que el patacón y los zumos estan muy buenos.

Recomiendo sobre todo, aunque no querais ir a comer a probar alguno de sus zumos, porque estan hechos con fruta natural (congelada, pero ¡de alguna manera hay que traerla!, y congelada no pierde el sabor):

Guanábana,Tamarindo, Piña, Maracuyá, Mango, Fresa, Tomate de Árbol, Guayaba, Lulo, Mora, Borojó

Teneis que probar el Lulo. Es parecido al maracuyá, pero con un toque ácido muy gustoso. O si no, la guayaba, que si no la habeis probado, tiene un sabor apasionante. Y si os atreveis con sabores intensos (porque es muy ácido) el tamarindo.

miércoles, 12 de septiembre de 2018

Pistas: A Adega Das Caldas (Ourense)

Perdín o tren. Así, literalmente: tiña que pillar un tren a Madrid en Ourense e cheguei tarde. Conseguin un billete no tren nocturno (o último billete que quedaba). Así que co cambio de planes, tiña que buscar onde cear en Ourense.

Estaba no barrio de A Ponte. Ben podería ter cruzado (a ponte) e ir mirar que había no centro en Ourense, pero chistoume o que había no barrio, especialmente a Adega das Caldas. Ainda ... que cando vin a súa entrada pensei que era máis ben estilo "mesón". Esa é a primeira sorpresa. Pides de ir ó restaurante, e levante atrás: o sitio é enorme e ten un xardinciño (con mesas no xardín - con teito). Moi chulo.

A comida é realmente bóa, cunha variedade de viños bastante xeitosa. Os prezos son tirando a careiros, acordo ca bóa calidade de todo. O servicio, de luxo. O ambiente é formal, pero moi acolledor.

Aquí van os exemplos do que puden probar:


As ameixas "á mariñeira". Este plato entusiasmoume especialmente: as ameixas eran moi bóas, e sobre todo, a salsa era unha innovación sobre a tradicional: tiña un chisquiño (moi discreto) de picante.



O arroz con chocos, estaba no punto (prato abundante, para compartir).





E o outro momento espectacuclar era o postre. Teñen a súa versión da "Tarta de Santiago", que ten un interior líquido (de amendoa). Fantástica!

En resumen, unha interesante descuberta en Ourense. Recomendamola. 

Adega das Caldas
Av. das Caldas, 11,
(Barrio de A Ponte)
32001 Orense, Ourense
Teléfono: 
988 61 58 84


Por certo, aquí vai un video do cociñeiro:


sábado, 1 de septiembre de 2018

Clamato (con cerveza)

Por se tedes curiosidade do famoso mundo do "clamato" (con cerveza) que tanto adoran o mexicanos:


E moitas máis cousas: como abrir os ostiones (ostras), o dos camaróns (langostinos) secos, as diferentes salsas, o tajín. Este pequeno video é moi interesante para coñecer moitos detalles.

viernes, 3 de agosto de 2018

Que vai Kheer?

Cando me ofreceron postre eu non tiña sitio. Aparentemente non comera tanto, pedira tan só un plato (nada de entrante, bueno picoteei nos papadum estes típicos que poñen mentras ven a comida). Pero hai algo aquí nos platos pakistanies, que se ben cando chos traen na sua cazola cativa, coma de xoguete, pensas ... con iso podo ben, pero logo vas papando e hinchas. Se cadra é cousa das cantidad de especias que lle poñen, se cadra é o de que che traen pan quente (rotis e naans) (e a miña abóa sempre dixo que era malo tomar pan recen saido do forno, que empachaba). Eu dixelle que sorry

Pero o tipo ou non me entendeu ou non me quixo entender e trouxo o menú para que mirara nos postres. Había 2 cousas... gulab jaman e kheer. Desde que temos internet nos móviles todo é máis sinxelo. Busquei en Internet estes nomes para ver que eran, e non pedir ó chou. 

O gulab jaman o recoñecín rápido. Son unhas bolas de masa en almibar. Todo moi contundente e empachante. Ademáis xa os coñeo e non me gustan gran cousa. O almibar ainda ten alguns sabores xeitosos, pero a bola é todo graxa e azucre. Vamos, e menos estando empachado. 

O kheer segundo parecía nas fotos parecía arroz con leite... e sí... parecía algún tipo de arroz con leite.

 
¡E acertei! Se ben o arroz con leite pode chegar a ser moi empalagoso, este que fan aquí é curioso. Parece máis ben unha crema. Notaselle que ten arroz e leite, pero esta suaviño. Tamen se lle nota sabor de varias especias (curiosamente nada de canela). Ademáis viña moi frío, co que casi era un xeado. Moi bó. Gustoume o choio.

Enton caín na conta ... eu xa tomaara kheer antes ... ainda que era un chisco diferente. No avión puxername isto: 
Si, iso que se ve por dentro tiña todo o aspecto e sabía a fideos (a ver tampouco é que a pasta teña tanto sabor, pero sí tiña a textura e medio non sabía coma a pasta). Cando o probei pensei... ¡vaia invento! Un postre feito con fideos. Nunca pensaría en elo.

Pois para nada é un invento extraño. Resulta que por estes rumbos é moi popular o kheer feito con fideos (chámase seviyan kheer). E coma veredes no seguinte video son fideos normales ... dos de facer sopa. 

Apuntoa receita e xa probarei algún día en Galicia a facer este postre con fideos. A ver que tal queda. 

jueves, 12 de julio de 2018

Pexegos de onde remata Persia

En Pakistan estan entusiasmados cos seus mangos (apartade os vosos malos pensamentos): o froito de Mangifera indica. Cando daba con alguén novo, logo de falar de varias cousas sempre saía na conversa... have you tried mangos? they are really great, aren't they? Pakistan has the best mangos of the world... E a verdade é certo, eran ben bós.

Pero esta conversa vai de outra cousa moi xeitosa que tiñan alá en Pakistán, e que son os pexegos. Alá estaban tomando e vendendo pexegos por todos os lados. E eu pensei ... é normal... o pexego é Prunus persica, e Pakistan esta onde remataba a antiga Persia. Canda menos a Persia da época de Alexandre Magno, que andivo por alá (polo val do Indo).


Pero antes de que sigamos... o certo é que por moito Prunus Persica que se chame, en realidade non ven de Persia, se non que o pexego é orixinario de China. Pero mira, incluso en eso, Pakistan está no lugar correcto, porque un pouco máis enriba comeza China.

¿E coma están os pexegos en Pakistan?

Eu era dos pexegos estes un chisco ácedos, un tanto brandiños, de estes que le metes o dente e soltan zume... e que sempre lles queda febra pegada ó carozo.

O curioso é que alá por Pakistán os pexegos son un tanto diferente. Primeiro, coma vedes, estan separados da carabuña, o que os fai cómodos para cortar. O segundo que son extrañamente firmes e de carne tirando a seca.

Vaia, xusto case o oposto de coma me gustaban a min. Pero ... un é de aceptar novas propostas: co tempo cheguei a aprecialos moito. De sabor teñen ainda un sabor máis marcado ca os nosos, e o que estiveran duretes (ainda que maduros, é unha cousa curiosa) tamén tiña o seu xeito.

Así que os pexegos Pakistanies tamén estan moi ben.

Ah, xa para non deixalo atrás, ¿coma son os mangos Pakistanies?



Coma vedes son dos mangos marelos ... e non tan grandes. E ainda que vexades que esta un chisco verde ... curiosamente estan maduros. Son mangos moi suaviños que xa están blandiños e doces sen ter que madurar máis. Tamén estan de campeonato. Eu tomaba un zume de mango (en realidade máis ben un batido) todos os días. 

martes, 3 de julio de 2018

Anda Shaami Burger

Este foi o meu primeiro contacto ca comida de rúa en Pakistan. No seu momento non tiña nen idea de que podería ser, porque estaba todo escrito en Urdu:


Mirei as imaxes de enriba e había: batidos de frutas a 100 rupias, unha hamburguesa a 150, algo que parecía un bocadillo a 80 e arroz con polo a 150 tamén. Escollín o bocadillo, non porque fose o máis barato, se non porque as outras cousas non me parecían tan exóticas.

Cando llo pedín ó rapaz dixome "اندی شامی burger" e eu dixelle que non, que non quería o burguer que quería a outra cousa. E tivo que sair a ver que foto era a do que quería. E algo me intentou dicir pero non nos entendemos.

E aquí chegou o bocadillo cuberto de graxa de primeira:
 O choi era un bocadillo alongado nun pan como de hotdog, pero mí longo.
 E dentro tiña 3 capas. Enriba algo que era coma unha tortilla francesa con especias, no medio leituga, cebola e algunha cousa máis e abaixo, algo esmagado que tamén sabía a especias.


Logo mirando en Internet descubrín que o que tomara é un Anda Shami Burger. Por iso o rapaz dixera burger. Ainda que o pan non é redondo e non se parece nada a unha hamburguesa.


Bueno, ainda que algún pense que esto non deixa de ser un bocadillo de tortilla francesa, a verdade é que polas especies e sobre todo polo Shami que leva no fondo (con carne e lentellas) dalle un sabor ben curioso. Habería que falar cos pakis que levan o dos kebabs en Galicia a ver se incluen algo desto na carta (¿ou se cadra xa o teñen e nunca reparei en elo?).

Se alguén te ganas a receita é sinxela:


O que fai especial o plato é a combinación de todas as especias e o chutney.