lunes, 19 de marzo de 2012

Filloas (dun xeito, que haiche moitos outros)

Este domingo xuntámonos toda a familia a celebrar o San Xosé e a miña madriña trouxo filloas.




Chama a atención dúas cousas:
  1. Son moi amarelas: é obvio que levan moito ovo, ovo da casa, de ahí a súa cor. Isto debe ser unha tendencia moi en moda, porque este mes de marzo tomei filloas en distintos sitios (2 de eles restaurantes) e todas tiñanche unha cor ben viva. Para o postre, eu coido que lle presta moi ben que teñan tanto ovo.
  2. Teñen buratos case coma se foran de encaixe. En canto a isto, as irmás da miña madriña coidaban que era cousa de ter tanto ovo. Eu estiven facendo experimentos con esto de facer as filloas e se ben pode que teñan parte de razón no tema dos ovos, o que eu vin é que se fas as filloas a lume moi forte e moita grasa na tixola aparecen moitísimos buratos, coma estas. 
 ¿Cal é a vosa opinión sobre estas dúas cuestións?
  1. ¿Estades a favor da filloa con moito ovo?
  2. ¿ Dadesme a razón de que o segredo de tanto burato é facelas a lume moi forte?

domingo, 4 de marzo de 2012

Curras / Cocido / Lalín

Onde comer o mellor cocido? Principalmente en 2 ou 3 sitios: a casa da abóa, a casa da outra abóa, a casa da sogra...

Pero isto é un punto de vista moi restrictivo: hai moitos restaurantes moi bós onde ir comer cocido, e para ir cos amigotes non é bóa idea ir á casa da sogra.

Neste caso vou falar moi ben un sitio de Lalín onde fan un cocido que merece moitísimo a pena.

Foto cortesía de @sevepezFoto cortesía de @opaco
Aquí van os facts:
  • O lacón estaba perfectamente desalgado, tenriño, non excesivamente febroso, de cor viva (no primeiro plano da primeira foto). O chourizo igualmente: todo carne, ben afumado, ben seco: coma na casa ou mellor
  • O truco de que coceron as patacas na salsa dos chourizos: estaban vermellos e saborosos. (Esta idea vouma apropiar cando faga os meus cocidos). (Vese na segunda foto)
  • A grande variedade de carne desplegada: lacón, cachucha, touciño, galiña, falda, lingua salgada, rabo de porco, costilla salgada, vertebra de porco salgada,... (e ainda me debín deixar algunha atrás). 
En resumo, un cocido á vez sofisticado, ó mesmo tempo coma o da casa, e a fartar.

E non menos hai que mencionar os postres, caseiros, e a encher: queixo da casa con membrillo idem, leite frito, filloas con ovo-ovo, cañas con crema, e flan de café.

Cocido, bebidas, e postres a fartar: 25€

Bodegón Curras (mapa)
Rúa Monte do Faro, 4
36500 Lalín
986 781 251


Ver Laconada en un mapa más grande

miércoles, 29 de febrero de 2012

Sen memoria do gusto: Revithosoupa

Para ilustrar un pouco a actitude oposta ó que reivindico co da Memoria do Gusto: o de tentar reproducir na casa sabores que teñas probado, tentando recuperar esa memoria espcial (que non ten porque ser específicamente cociña exótica: tentar facer na casa receitas de algún familiar teu ou un restaurante por ahí).

A actitude oposta é: repetir unha receita ó pe da letra, sen saber coma sabe o choio (tan só suposicións).

Esta é unha receita grega que pillei do fantástico Culinaria Grecia da editorial Konemann (indico a editorial e non o autor porque é unha colección con moi diversos autores e fotógrafos): un libro chulísimo para ver fotos, para coñecer cousas sobre a historia de Grecia (coma que a cociña das illas do Dodecaneso é case case Italiana).

[Publicidade subliminal, xa fixera outro post sobre comida grega, e neste caso si que era unha memoria do gusto, era a receta de Gemisa: pementos recheos de arroz]

Escollín unha receta chamada Rewithósuppa / Revithosoupa  /  Sopa de garbanzos, xusto na sección de cociña do Dodecaneso. Cando estiven en Grecia non probei o plato. Pero chamoume a atención porque usaba garbanzos, era 100% vexetariano e usabase o limón. Imaxinei que podería estar ben.

Os ingredientes son (textualmente):
500g  de garbanzos
1 cucharadita de bicarbonato sódico
3 cebollas grandes
250 ml de aceite de oliva virgen
zumo de un limón
sal
pimienta negra molida
O día anterior remollanse os garbanzos en auga quente (eu usei auga quente do grifo, supoño que non fai falla que estivese fervendo). Ó día seguinte escurrense da auga, e mezclanse co bicarbonato (sen auga entendin eu), deixase un ratiño co bicarbonato e logo exaguanse con auga.
Poñense os garbanzos e as cebolas (non se di como pero eu cortei as cebolas en dadiños) nunha ola con auga. Deixase ferver, espumando o caldo (eu non son nada bo espumando). Logo baixase o lume e deixase facer tapado: 2 horas e media. Cando xa esté a punto de estar feita, engadir o aceite de oliva, a sal e a pementa. Deixar ferver de novo un rato. Logo cando se vai servir, engadir o zume de limón (non mentras esté no lume.
 O resultado foi algo así:

Rewithósuppa / Revithosoupa  /  sopa de garbanzos griega

Engadín perexil picado no momento de tomala, e a verdade foi bóa idea porque lle deu un sabor fresco e pega bastante co limón.

O choio é que decepcionoume un pouco: era unha sopa de moito sabor, cun toque fresco polo limón, pero é así o orixinal? Non deixa de ser un plato interesante para facer unha pausa carnívora, ou para amantes do garbanzo (eu). Pero non sei, non me convence nada esto de cociñar sen saber a onde ten que chegar un.

Receta alternativa da sopa en inglés:
Versión moi suigeneris cos mesmos ingredientes:
(En serio, na foto do libro o garbanzo non está feito crema, na receita en inglés tampouco, e se buscades Revithosoupa en Google Images tampouco sae en puré, pero todas as versións en castelán de esta receta convirtena en crema)

domingo, 26 de febrero de 2012

Memorias del gusto: carbonada flamenca

Para los seguidores del ciclismo, este fin de semana era especial porque se celebraba la Omloop Het Nieuwsblad, que tradicionalmente marca el inicio del calendario de clásicas belgas. Para celebrarlo decidí preparar un plato típico de la zona: la carbonada flamenca.

He estado un par de veces en Bélgica y, por lo que me habían contado y su descripción en la carta de los restaurantes, recordaba que la carbonada es un guiso en el que la carne de ternera se deja macerar en cerveza unas doce horas y luego se deja hacer a fuego lento durante unas tres ó cuatro horas.

Sin embargo, la mayoría de recetas de carbonada en castellano omiten el paso de dejar macerar la carne en cerveza. Como a mí me parecía que esta etapa tendría bastante importancia en el sabor final del guiso, seguí buscando hasta encontrar una receta que respetaba este paso y decidí utilizarla como base.


Ingredientes (para dos personas)
  • 1/2 kg de carne de aguja de ternera
  • 2 hojas de laurel
  • 1/3 de litro de cerveza belga (yo utilicé Leffe)
  • 1 cebolla
  • 1 rebanada de pan sin cortezas
  • 1 cucharada de mostaza
  • 2 cucharadas soperas de harina
Preparación

Cortar la carne de aguja de ternera en taquitos de unos cuatro centímetros, colocar en una fuente y verter la cerveza sobre ellos. Añadir el laurel, cubrir y dejar macerar durante la noche.

Al día siguiente se retira la carne de la marinada y se deja escurrir. Cuando esté bien escurrida, se dora la carne en una sartén a fuego fuerte.

Por otro lado, poner una olla a calentar con 20gr de mantequilla y dorar la cebolla cortada muy finita durante unos 10 minutos. Cuando la cebolla esté tierna, añadir la carne de ternera ya dorada junto con dos cucharadas de harina diluidas en agua. Es importante remover bien para evitar que queden grumos de harina.

A continuación se añade la cerveza del marinado y se lleva la olla a ebullición, bajando el fuego a continuación. Por último, se unta la rebanada de pan con la mostaza y se añade a la carne. Se tapa la olla y se deja cocer durante tres ó cuatro horas, removiendo cada diez/quince minutos. La salsa debe reducir hasta conseguir una consistencia de sirope.

El acompañamiento más típico para la carbonada son las frieten, unas patatas fritas de toda la vida pero con una diferencia importante: hay que refreírlas. La técnica es sencilla, en una primera etapa se fríen las patatas durante 8/10 minutos a temperatura baja (unos 150 ºC) y se retiran del fuego. Una vez escurridas se fríen de nuevo, esta vez sólo durante un par de minutos a temperatura alta (unos 190 ºC) de tal forma que queden crujientes por fuera pero blandas por dentro.

No soy muy de recomendar maridajes con la comida (admito que no sé mucho de vino), pero este es sencillo: una buena cerveza belga y a disfrutar de la carbonada.

miércoles, 22 de febrero de 2012

Memorias del gusto: currywurst

Guardo muy buen recuerdo de las currywurst, las típicas salchichas con una salsa de tomate picante típicas sobre todo de Berlín, porque fue lo primero que me atreví a comer en un tenderete en la calle.

Desde entonces siempre que viajo a un sitio que no conozco me voy fijando en si hay tradición de vender comida en la calle, e intento probar lo más típico en algún tenderete donde vea que hay mucho movimiento de gente. Sin embargo, siempre recuerdo las currywurst como lo mejor que he comido en la calle. Porque estaban muy buenas, porque tenía muchísima hambre, porque estaban ardiendo y hacía un frío horrible y por el entusiasmo de hacer algo nuevo. Ya sabéis, no necesariamente en ese orden.

No sé muy bien por qué hace unos días recordé la sensación, y de repente me entraron unas ganas enormes de volver a tomar unas currywurst. Me pareció un momento muy "memorias del gusto" así que decidí intentar hacerlas en casa y compartir el resultado.

Después de buscar varias recetas para la salsa encontré una versión que parecía un buen punto de partida. Confieso que siempre intento cocinar con la cantidad mínima de ingredientes posible, así que la simplifiqué todavía un poco más.


Ingredientes
  • 1 cebolla
  • 2 cucharadas de curry
  • Guindilla al gusto
  • 1 cucharada de pimentón
  • 400 gramos de salsa de tomate
  • Salsa Worcestershire
  • Azúcar
  • 6/8 salchichas bratwurst
Preparación

Picar la cebolla muy fina y sofreírla a fuego medio durante unos 10 minutos. Cuando la cebolla esté tierna  añadir el curry, el pimentón y la guindilla, removiendo bien, y cocinar durante otros dos minutos.

Sin dejar de remover, añadir la salsa de tomate junto con medio vaso de agua, para que la salsa quede un poquito más líquida. Cuando se haya conseguido homogeneizar la mezcla, añadir salsa Worcestershire (3 ó 4 cucharadas) y a continuación azúcar (1 cucharada), sal y pimienta al gusto.

Por último, remover hasta conseguir una salsa homogénea y dejar cocinar hasta reducir la salsa completamente (unos 30 minutos, debe quedar bastante espesa).

Cocinar o freír las salchichas, dependiendo de la variedad escogida, y servirlas cortadas en lonchas gruesas aderezadas con la salsa caliente.

En mi caso, para acompañar las currywurst freí unas patatas y las espolvoreé con sal y una pizca de pimentón dulce, intentando que todo fuese lo más parecido posible a las originales. Incluso mi cocina olía igual que aquella calle de Berlín donde las comí por primera vez :D. Mmmmm...

domingo, 19 de febrero de 2012

Tapas (de cocido) en Lalín!

Se pasades por cerca de Lalín antes da próxima fin de semana (26 de Febreiro), animádevos a pasar e probar as tapas dentro do concurso de Tapas de Cocido que se está a celebrar.

Por exemplo este Dim-Sum de Cocido, que fai Diego de A Molinera: espectácular (o recheo son grelos con chourizo de cebola e está logradísimo).

Dim-Sum de Cocido
Para quen teña curiosidade aquí hai unha reportaxe de Antena 3 sobre as tapas do ano pasado (o ovo de cocido que gañou o ano pasado está tamén dispoñible no menú de A Molinera, así que tamén podedes aproveitar para probalo)

Más vídeos en Antena3

jueves, 2 de febrero de 2012

Lecturas y sorpresas interesantes de Enero

No voy a excusar que evidentemente estamos un poco ocupados todos (eso sí, cosas que contar quedan). Pero mira, voy a aprovechar este tiempo para recomendar enlaces interesantes que he encontrado en Internet, que los blogs tambien tenemos esa pequeña
función, la de ir propagando cosas:
  • Un reportaje muy detallado sobre la preparación de orujo (aguardiente) en casa en el Blog La Cocina de Mi Abuelo
.... Desde que tengo uso de razón recuerdo como se hacía el aguardiente en casa, para ello se venia un señor a hacerla. En Galicia al aguardiente se la conoce como Caña y a la persona que la hace Cañero, por ese de aquí en adelante hablare del cañero que es como yo lo llame siempre. Luego también se conoce como augardente y ya fuera de Galicia Orujo. Es un poco largo pero merece la pena leerlo....

  • Cosas para picotear hechas a partir de pasta de sopa por parte de Garbancita
... cuando vi los snacks de pasta de “Playing with fire and water”. El segundo pensamiento fue que eso no podía estar bueno, y si lo estaba, ¿cómo es que una receta tan sumamente fácil no la usaba todo quisqui? Decidí darle el beneficio de la duda, y en vez de usar pasta de calibre más grande, usé las estrellitas de sopa ...
  • Tortilla a la Japonesa por Delokos
La tortilla para sushi es muy especial, dulce y aromática. La técnica de cuajado hace que se vean las líneas concéntricas, y se deshaga ligeramente en la boca.
  • Cuscus de buenas memorias por Cerveceando
... en un viaje que hicimos a Túnez hace algunos años volví a darle otra oportunidad, y entonces descubrí el sabor del verdadero cuscús. Todos los días, en el buffet del hotel, servían este plato, y ya cambió mi punto de vista. Pero donde probé el cuscús definitivo, ése que siempre intenté imitar desde que volví de ese viaje, fue en una gran cena espectáculo, con música, fakires, etc, a la que asistimos una noche. Nos sirvieron un cuscús con garbanzos y cordero que estaba delicioso, absolutamente delicioso...

  • Casa Veva polo home que máis patea Galicia: Capitulo 0
Carne asada con marmelada de albaricoque
Casa Veva está ás portas do Caurel, en O Incio. e parece un lugar realmente interesante non só de cociña tradicional galega, se non coma se ve nas fotos de Sole, con algúns platos moi orixinais coma esta carne con albaricoque. Algún día haberá que ir por alí.

  • Rectoral de Cines por Pantagruel Supongo
Cordero, salsa de encurtidos y trufa

domingo, 22 de enero de 2012

Memorias Gusto: Col China Salteada

Este plato lo aprendí en Finlandia, pero es un plato chino. El politécnico en el que estudié en Finlandia era muy pequeño, pero tenía un programa muy internacional. Y cuando digo internacional, no me refiero a que hubiese muchos Erasmus - eramos los menos - si no a que había gente de todos los continentes, desde mexicanos hasta somalíes, pasando por indonesios y chinos. Chinos de la República Popular, que por aquella época aún no era muy habitual que viajasen al extranjero.

En la Universidad estudiábamos con dos ingenieras pequinesas. El último recursos estudiantil (esto es, un plato barato, fácil de cocinar) típica europea por ejemplo podría ser la pasta con tomate, o el bocadillo. Nuestras amigas de Péking nos aportaron su equivalente:
Repollo, cortado en juliana y salteado con un poquitín de aceite, y con unos cuantos frutos de cayena, un poco de pimentón picante, y !ya está¡ [O plato é picante, moi picante]
La verdad es que es una alternativa sencilla, barata y rápida (y mucho más sana que tanta pasta y pan como comíamos nosotros).

Repollo laminado....
Si os fijais he hecho una versión bien libre del plato, porque esto no es col china, esto es un repollo normal y corriente. La col china es así (se cultiva en europa y es bastante popular en las tiendas):

Cabbage
Cabbage by arbyreed, on Flickr
Es curioso comprobar que el Repollo Chino es un Nabo, con lo que sería un pariente de la Nabiza, mientras que el nuestro repollo es Brassica oleracea - parentes, pero non a mesma especie.

Y aquí está como me quedó el salteado. Aunque el wok tenga este parecido con una sartén la mayor parte de los contactos que he tenido con la cocina china me hacen pensar que se usa más para saltear, y que esta sensación que tenemos a veces en España de la cocina china como aceitosa es culpa de los restaurantes chinos, que debieron pensar que a los españoles nos gusta sólo lo frito (y puede que tengan razón, sólo hace falta ir de pinchos).

Repollo salteado
Otra llamativa diferencia entre cocinas, es que para los gallegos el repollo está asociado al un olor característico: el olor del repollo cocido (que tiene sus detractores). Parece que en Galicia el repollo sólo se concibe cocido. Los Chinos en cambio le dan muy buen uso salteado. Y creo que es interesante su manera de prepararlo, porque mientras que nuestro repollo cocido parece un plato pesado e indigesto, la pequeña mágia del wok hace que quede tierno, y además se hace en un santiamén. (A ver si en esto los chinos tambien han encontrado un avance tecnológico que deberíamos tener en cuenta).

Esto me recuerda a que aquí tampoco se estila mucho otro uso tradicional del repollo en otras latitudes: la ensala (por ejemplo el Colesaw). Y con esto encadeno otra memoria de gusto: cuando tenía 5 o 6 años, mi madre nos solía preparar ensalada de repollo (no un Colesaw, si no sencillamente repollo en juliana, cebolla, zanahoria, con aceite y sal). ¡Nos encantaba! Es curioso que no se porqué muy bien mi madre dejó de hacerla, y hasta que hace poco le comenté que echaba mucho de menos esa ensalada no ha vuelto a prepararla.

Venga, y para terminar, enlazo una receta en la que explica con más detalle como se prepara. Lo de cocinar en Wok - o en una sartén imitando un Wok - no tiene mucha historia, pero es importante tener en cuenta el tema de las temperaturas y el tiempo que hay que dejar el plato. Curiosamente, para que quede tierna (y crujiente a la vez) es muy importante que se haga a fuego intensísimo y en poco tiempo (hacerla a baja temperatura y más tiempo da un resultado malísimo):

Col China Salteada

miércoles, 18 de enero de 2012

Taberna O Tellado en Celanova

Para ir de pinchos en Celanova... non hai dúbida, O Tellado.

Taberna O Tellado en Celanova, e os seus parroquianos


Mirade que pinchos: (E o oco que vedes no prato é o que xa comemos nada máis nola puxeron; non vaiades pensar que sirven o prato medio cheo en O Tellado, ¡había picho a fartar!)

Empanada de Bacallao

Lacón cocido e touciño

Noces da casa

Mira, ata hai unha reportaxe de VTelevisión:

domingo, 15 de enero de 2012

Cen anos de Celso Emilio: Pata de Poeta en Celanova

Deixamos atrás o ano do centenario de Álvaro Cunqueiro e comezamos o ano do centenario de Celso Emilio Ferreiro.


E que mellor maneira que comezar as celebracións ca achegarnos a visitar a súa tumba para lle rendir de maneira pequeneira honra (esperemos que contrariamente ó que pasou con Cunqueiro, haia unha chea de homenaxes oficiais e todo tipo de eventos).

E sendo Celanova terra de poetas (Celso Emilio, Curros Enriquez, Mendez Ferrín), tamén teñen un plato adicado á poesía: pata de poetas no Forno de Lito - un clásico no bó comer de Celanova.

Antes de meternos en fregados, a pata de poetas é un plato típico de Celanova, porque se pode tomar no Forno de Lito, que está en Celanova. E Lito faino porque xa había tradición de facer este plato no desaparecido Hostal Comercial. Pero é un plato que se facía máis sitios antiguamente, e de feito aparece mencionado no famoso La Cocina Práctica de Picadillo. Esto non é ningún descrédito para Lito, todo o contrario, é un mérito, que se teña esforzado en manter e mellorar un plato que tradicionalmente se perdeu en outros sitios, pero que ninguén pense que é un prato tradicional que se fai nas casas da xente de Celanova.

Chipiróns encebolados

Riles con sesos

3 racións de pata de poeta

Pata de Poeta co seu xamonciño, chourizos e patacas

Requeixo con mel
Para xente que sexades un pouco mixiricas, encantávos este menú: riles con sesos e logo a pata de poeta. ¿Que é a pata de poeta? Pois é unha pata de tenreira, cocida durante un día enteira, para que os cartílagos e tecidos conxuntivos vaian ablandando, e logo sácanselle con coidado os osos e tendóns, para que quede unha peza brandiña coma de medio quilo (proteina pura, cero graxa). Logo, rebozase en ovo e fríese e acompañase cun rustido de chourizos e xamón, e unhas pataquiñas cocidas. Unha viaxe en pleno século XXI a comezos do ségulo XX.

Recomendo moitísimo ver a foto (e ler o texto de Manolo) da Pata de Poeta na que se ve perfectamente ó aspecto ó detalle do plato:

A Pata dos Poetas: receitas de contundencia e sabor decimonónico en Celanova

Para aqueles que non se vexan con ánimo, ou que non gusten de comer estas partes non tan nobres (pero igualmente saborosas) dos animais, o Forno de Lito ofrece carne de tenreira excelente, un bacallao ó forno famoso e moitos máis pratos...

Todo esto que vedes nas fotos, dúas botellas de viño, unha de auga, 6 cafés ... para 7 persoas por 22€. Mellor non vos hai!

O Forno de Lito (http://www.ofornodolito.es/)
Plaza de Cervantes, 12
32800, Celanova (Ourense)
Telefono: 988 432 105

O detallazo:

Faiseme ben raro o de facer o típico post de mostrar o que comemos, falar do ben que nos trataron e recomendar o sitio. Veña, teño que facer unha das miñas... e unha das miñas é fixarme moito nas pequenas cousas. De feito coido que os restaurantes interesantes notanse moito por pequeniños detalles (xente que se esforza que as cousas sinxelas sexan sobresaintes da por seguro que poñen moitísimo coidado cas grandes - non sei se me entendedes).



Unha cousa que me chamou moito a atención e gostei moitísimo e coma prepararon no Forno de Lito os chipiróns encebolados. A cebola alternaba unhas tiras douradiñas e outras moi pasadas e crocantes (as que vedes negras). Pareceume xenial a combinación de fios de cebola caramelizados e crocantes con cebola douradiña e suaviña. (Se cadra foi un casual, pero a min pareceume feitísimo con intención. Xentiña, se pasades polo Forno de Lito pedide os chipiróns encebolados - están boísimos, e confirmádeme que a vos tamén vos puxeron a cebola a dous puntos)