viernes, 30 de enero de 2009

Aquel Poble Nou

Si alguien me pregunta cual es mi barrio preferido de Barcelona, yo creo que diría El Poble Nou. Seguramen me guste porque lo conozco bien, y lo conozco bien porque trabajaba allí al lado. (Pero mi piso estaba en Arc de Triomp y en cambio no lo recomendaría - y mucho menos culinariamente). A mi justo me tocó trabajar en este tinglado que han montado el ayuntamiento y las inmobiliarias: el Distrito @22. El nombre se las trae, pero luego la realidad aún es más desconcertante. Es curiosa la combinación entre edificios recien construidos (y a medio construir), el "jardín" de Jean Nouvel, espacios en construcción, almacenes y fábricas y las casas y pisos que ya existían en la zona.

bocadillo de tortilla con su tomate bien untado (Barcelona)

El contraste era llamativo y a veces te hacía preguntarte si estos proyectos urbanísticos tenían sentido). Yo que trabajaba justo en un edificio al comenzar las construcciones nuevas, lo que más me gustaba era el poder tener tan cerca todos los bares y restaurantes tradicionales del Poble Nou. Yo le llamo Poble Nou, pero vengo de descubrir que debería hablar del Barrio de Sant Marti. Espero que nadie se me enfade si me refiero a él con el otro nombre, pero casi toda la gente lo llamaba así, la estación de metro se llamaba Poble Nou, la rambla era de Poble Nou y tal.

Aquí van unos cuantos recuerdos (y mis recomendación personal, para quien quiera) de los lugares que merece la pena tener en cuenta estando por esta zona:

Horchatería Tío Che

En plena Rambla del Poble Nou, justo enfrente del Casino (no de juego, si no lo que antiguamente eran los centros sociales) lleva más de 100 años preparando horchatas, helados artesanales, y leche merengada. Una tarde calurosa merece la pena acercarse y tomarse un ruso (granizado de café con helado de vainilla). Toda la info que querais en su página web: Tío Ché.

Tío Che // Rambla de Poble Nou 44-46 // Metro Poble Nou// Barcelona

Despues de ir a lo seguro con todo un clásico aquí van unas cuantas recomendaciones bastante llamativas:

Bar Ángel

Es un bar de pequeña fachada (pero como es muy habitual en las manzanas de Cerdá, muy largo). La verdad, creo que a mucha gente no le apetecería intentar entrar... Pero en este caso merece la pena no tener prejuicios. Es un bar muy agradable atendido por una señora burgalesa. En tema bocadillos, por un par de Euros te metes media barra de pan, con lo que quedas sin hambre. Allí tome por primera vez tortilla de calabacín y tortilla de alcachofa. (Más de uno se sonreirá con mi bisoñez. No tengo problema en admitir que en mi entorno familiar, ni en el tiempo que he pasado en Madrid y en otros sitios de España nunca había visto estas tortillas. Luego de vivir un cierto tiempo en Barcelona descubrí que allí son clásicos. Y más en este barrio de Poble Nou, donde parecen tenerla casi todas las buenas bocadillerías). (No haría falta ni indicarlo, pero para los que están de paso como yo: por supuesto, el bocadillo de tortilla, con tomate untado y una pizquita de ajo). Y casi mejor aún, el bocadillo de chorizo de burgos. En resumen el lugar perfecto para parar a tomarse uno de los mejores bocadillos de Barcelona. (Y para comprar Ribera del Duero casero que la propietaria se trae de su tierra).

Bar Ángel // 268 Carrer de Llull // Metro Poble Nou // Barcelona

Granja Sandra

Una vez más un lugar que no parece especialmente llamativo (tambien es muy pequeñito). Lo que tiene de especial este sitio es Sandra (su propietaria). Sandra es una caribeña con mucho carácter. Además de servir cafés, vinos y cervezas, se anima a cocinar de sus manos platos del día. Y para lo diminuta que es su cocina hace unos platos que dejan a uno impresionado por lo bien que saben y la presentación tan profesional. Vamos, un premio para Sandra. (Y si no tambien se pueden ir a tomar bocadillos).

Granja Br Sandra // 264 Carrer Ramón Turró // Metro Poble Nou // Barcelona

Bar Fundición

Como recordatorío de una de las muchas fábricas que en el barrío había, justo donde estaba antiguamente la fundición ahora está otra fundición. Despues del descubrimiento de la tortilla de calabacín, aquí descubrí la tortilla de sobrasada. Una combinación curiosa y que sabe realmente bien. Porque en Barcelona me reconcilié con la sobrasada. Todas las veces que la había probado me había disgustado. Pero me parece a mi que el problema estaba en la calidad. En Barcelona había mucha mejor sobrasada. Y si que estaba buena. Y de mis recuerdos de sobrasada quedan el bocadillo de tortilla de sobrasada (tortilla francesa recien hecha rellena de sobrasada) del Fundición y las tostadas de sobrasada con miel que tomé en algún otro sitio.

Bar Fundición // Carrer Provençals 12 // Metro Selva del Mar // Barcelona

Tras-Paso

Y para terminar, el elemento curioso. El Tras-Paso es un bar moderno, de diseño bohemio. Vamos, el lugar que te encontrarías en el Borne, en la parte domesticada del Raval, por Gracià. Pero no en el límite entre el Poble Nou tradicional y los nuevos edificios de Diagonal Mar. Pero por muy anacrónico que fuese, a mi no me importaba. Lo bueno era que aportaba un toque de cocina diferente. Tenía un menú del día ligero y original (y no malo del todo). Cosas curiosas y sintéticas como muchos platos con cuscus y ciertos tóques exóticos (de todas formas los propietarios parecen franceses, así que tampoco muy exóticas). Y luego unos postres muy apropiados para golosos. Bueno, que mejor ver lo que cuentan ellos mismos en su página web: Tras-Paso

Tras-Paso // Carrer Fluviá 24 // Metro Selva de Mar // Barcelona



View Larger Map

sábado, 24 de enero de 2009

Unha enchenta de colinetas no 2008

Aproveitando que vimos de remtar un ano (xa sei, xa sei, que xa pasaron 20 días dende que rematou), quería aproveitar e relembrar algúns dos meus artigos favoritos que se estiveron publicando no blog de Colineta. (Claro que sí, que tamén esta na columna do lado...). Por certo que non está mal mencionar unha vez máis que as colinetas son un doce típico do Valadouro (e de máis lugares).

¿Ainda non ledes Colineta? Pois teno todo: actualidade (especialmente sobre as pequenas cousas do día a día) [Non pasa como en Laconada, que todo aparece con días e dias de retraso], tradición (con todas estas moi glosadas explicacións sobre pratos tradicionais galegos), e finísimo humor galego.

Ah, e sobre todo sentido común: facer que os lectores pensemos por nós mesmos e non tragemos coma verdades o que algúns escreben, coma o 'estudio' dos cervexeiros segundo o cal en Galicia nos encantaban as rabas. Os fabricantes da cerveza eran bastante coñeiros, pero eu casi prefiro a foto da cociña-fusión (Hamburgesería-Pulpería). Outra foto que me gustou moito foi a do cartel de Cerveza Leon que topou en Lugo, e en xeral este recordatorio da cantidad de carteles que había por todos os lados antigamente. Curioso ese cartel de Cynar, que faime pensar que en algún momento se debeu beber en España "L'Amaro vero ma leggero". Se cadra se tomaba todo este Cynar a medios.

Pero todos che son de lectura moi agradable, coma cando se explica o proceso de fabricación do viño tostado (e do que non é tostado se non outra cousa), ou escrebe sobre a carne picada e os preparados cárnicos (que tal coma comenta, polo feito de estar picada - maior superficie - ten moito risco de se contaminar). E tamén reparou (e tivo a ven a apuntar todos para deixarnolos por escrito) a variedade de orixes do peixe nunha pescadería de supermercado. Talmente coma aquela historia que falaba dun zoologo xaponés que descubriu centos de especies novas sen montar nunca nun barco. Tan só se erguía cedo e se achegaba a Tsukiji. Un pouco coma no caso da 'almeja almendrada' (se ben esta non era unha especie nova, se non unha denominación moi imaxinativa).

De feito relacionado cos pescados vai un dos meus seriales favoritos do verán: o caso dos 'santiaguiños'. Ese marisco tan escaso, que non importaba que se abrise a veda porque ninguén os vía por ningures. Ata que este ano había Santiaguiños por todos lados. E unha chea de cigala real, que a algún xa lle gustaría que fosen santiaguiños. Con razón era sospeitoso que os houbera no veran, porque resulta que agora se recollen para o Nadal, e algún zampou en eles.

E uns meses antes, por difuntos, poidemos ler sobre os pratos típicos de difuntos. Ou tamén falar un pouco máis sobre as sardiñas revenidas e as lañadas. (Ruth compartira a súa receita de sardiñas lañadas). E deixounos unhas fotos e receita duns bertóns recheos (agora xa sabemos para que iba Colineta a mercar a carne picada).

viernes, 16 de enero de 2009

Peggy Sue's American Diner

Dirección: Amaniel 20 (esquina con San Vicente Ferrer)
Metro: Diego de León
Localización: Google Maps

No si es por la crisis, pero últimamente en Madrid no se oye hablar de otra cosa que no sean hamburguesas. El debate, claro está, es cuáles son las mejores hamburguesas de Madrid y además de los sitios clásicos (Alfredo's, Home Burguer) cada vez se escucha más el nombre del Peggy Sue's, un restaurante tipo diner americano en pleno barrio de Universidad.


A primera vista el local destaca por lo pequeño: apenas tiene tres mesas para dos personas y dos mesas más para cuatro personas, por lo que antes de ir es (muy) conveniente intentar reservar. La decoración está muy lograda, muy cerca de los diner "de las películas" pero realmente cada mesa tiene un espacio propio tan pequeño que comer en el local acaba haciéndose incómodo.

Pero bueno, al Peggy Sue's habíamos ido para hablar de hamburguesas, así que pedí mi favorita: hamburguesa con queso azul y cebolla caramelizada, acompañada de unas patatas con queso y bacon. La presentación de los platos era muy buena (algo que siempre se agradece), os dejo unas imágenes para que se os haga la boca agua:



Y bueno, al final la verdad es que la cosa no era para tanto. Las patatas estaban muy ricas, crujientes y con el toque justo de queso, pero mi hamburguesa tenía tanto queso que era muy complicado distinguir cualquier otro sabor. Puede que simplemente no sea lo mejor de su carta y al fin y al cabo la carne estaba en su punto, pero no me pareció que el Peggy Sue justifique toda su fama. Aunque es verdad que el brownie que pedimos de postre estaba mmmmmmm...

martes, 30 de diciembre de 2008

No era chino (ni estaba de parranda)

A veces la apariencia que en Laconada tenemos una cierta fijación en la cocina asiática, y aunque no creo que sea cierto (lo nuestro es más gabacho-galego).... Vamos a dar pie a tales sospechas:  una de "cocina china". Para ponerlo todo por delante, yo no soy nada aficionado a los restaurantes chinos (y bastante reticente en cuanto a los de cocina pan-asiatica - que antes eran restaurantes chinos). Y una de las razones es precisamente la que se menciona en este video: 

Antes de nada: ¡el video está en inglés! Y además Jennifer 8 (8 es el numero de la suerte para los Chinos y tambien el título de una película - bastante mala - de asesinos psicópatas) en más de un momento de la película se acelera y se le entiende bien mal.

Pero no por eso el video deja de ser desternillante. Merece la pena verlo por la cara de los chinos desconcertados ante una galleta de la suerte. Ya se que todo el mundo sabe que las galletas de la suerte que dan en los restaurantes chinos no son de origen chino, pero ir a China y constatar la perplejidad que causan entre la gente es todo un puntazo. (By the way, según las investigaciones de Jennifer las galletas son de origen japonés). 

Ya para anécdotas relacionadas con las galletas, Jennifer cuenta el caso de que en un sorteo de lotto americana (como la Primitiva en España) que mucha gente tenía los mismos números (más de 100 personas, si no me he olvidado de la cifra). Y no habían hecho trampa: ¡habían usado los numeros que aparecen en las galletas de la suerte!

Bueno, no voy a seguir que voy a transcribir (y destripar) todo el video, y así hago perder la gracia. La intención de Jennifer es destacar que platos que los americanos se encuentran en los restaurantes chinos son invenciones de los cocineros chinos para satisfacer lo que les gusta a los estadounidenses. 

Y esta tendencia se observa en todo el mundo (porque los chinos han abierto restaurantes en todo el mundo). Como dice ella hay restaurantes chinos-franceseschinos-italianoschinos-peruanos (la famosa chifa), chinos-mexicanos,...

chinos-españoles. Me pregunto yo cual serán los platos españoles de nuestros restaurantes chinos. El cerdo agridulce tiene todo el aspecto de serlo, pero no: es un plato tradicional chino (aunque modificado de todas las maneras posibles para que no se parezca nada al original). ¿El pollo con salsa de limón? Voy a tener que investigar preguntando a alguno de mis amigos chinos (aunque con lo variada y diversa que es la cocina china, va a ser díficil). 

¿Que plato considerariais vosotros como infiltrado?

lunes, 22 de diciembre de 2008

¿Viños en Nadal?

Agora que se achega o Nadal, voltámonos un pouco tolos decidindo o menú das ceas e outras celebracións familiares. E tamén a pensar que viño se decide para acompañar.

Nunca mellor poderán vir as recomendacións de Manuel Gago sobre que viños escoller para o Nadal. Clarividentes os consellos de Manolo sobre o de tirar polos clásicos. Ainda que eu non quedo moi convencido do de enfriar os Tokaj e o Sauternes.

Ainda que se hai gana de ter guerra, poderías levar un fantástico branco, e discutir se o viño branco sempre ten que ser peor ca o tinto. (O que aquí escrebe pensa que esta afirmación é bastante criticable).

martes, 16 de diciembre de 2008

Chicken-Fried Steak

¿Que está haciendo esta señora? Pues está preparando uno de los platos clásicos de la cocina texana: Chicken-Fried Steak. Un nombre que al menos a mi me ha llevado a la equivocación, porque no tiene nada de pollo. Si esto ha despertado algo de curiosidad, hay unas fotos fantásticas y una historia muy extensa de este plato en el post: Independence and chicken-fried steak (en Inglés, lo siento).

Nunca habría pensado que pudiera tener curiosidad por la cocina Texana, pero me he encontrado con el blog titulado Homesick Texan que me ha impresionado. En parte por las deliciosas fotos (mucho macro, como me gusta a mí), en parte por las pequeñas historias con las que acompaña cada receta. (Eso sí, una vez vas obteniendo información sobre la cocina Texana te das cuenta porque nunca te había llamado la atención: el Tex-Mex no parece lo suficiente diferente al Mex-Mex y el resto de los platos son demasiado sencillo y cárnicos).

Ahora ya puedo resolver la curiosida del chicken-fried steak: el chicken va con el fried y no indica la composición del plato, si no la manera de cocinarlo: frito como el pollo (que en Texas es rebozado y frito). Y tampoco es necesariamente un steak si no que es una pieza de carne de buey correosa que se golpea de manera salvaje para intentar hacerla algo masticable. Y para terminar... se sirve con salsa.

Y otra cosa que me ha llamado la atención es que uno de los ingredientes básicos de la King Ranch Chicken es una lata de crema de champiñones (Campbell imagino). Yo creo que en España aún no existe ningún plato (¿Fabada Litoral tal vez?) en el que un ingrediente enlatado ha pasado a ser indispensable. ¿O sí?

Bueno, pues nada, ya queda presentada una interesante ventana hacia la gastronomía texana. Que ustedes queden servidos.

martes, 2 de diciembre de 2008

¿Que guía uso para viajar por Galicia?


El otro día tuve que hacer un viaje en coche, y para informarme no fui a visitar Via Michelin, ni la Guia Campsa... Y no estoy diciendo que me parezcan malas, si no porque para viajar por Galicia tengo información de primera mano gracias a que los Blogastrónomos han puesto muchísima información en mapas:

Roteiros de Capítulo 0
Si no te amedrenta llegar a casa con la ropa llena de barro, o echar los hígados fuera subiendo alguna de las cumbres de Galicia, o conocer leyendas de pequeñas capillas, enfrentarte a perros guardianes, y conocer todos los pequeños lugares de Galicia y la gente que vive en ellos puedes atreverte a seguir los pasos de Capítulo 0 (y por supuesto Foto Sole).


Ver mapa más grande

Aparte del tema de senderismo y cultura gallega (que son dos cosas que me encantan de este mapa) hay muchas referencias tanto de lugares donde comer y dormir en Galicia. Y casi todos ellos con enlaces a los comentarios que ha hecho Manolo Gago en Capítulo 0. (El mapa se extiende tambien por Portugal, otras partes de España y Europa, pero yo me limito a recomendarlo como guía para Galicia).

Foucellas on the run
De acercarme por la ciudad de A Coruña, revisaría seguro el mapa asociado al blog Pantagruel, Supongo. Y que no se me enfade Foucellas, que no quiero decir que su mapa esté limitado a A Coruña, que uno intenta ser laudatorio y se le malinterpretea. Por supuesto, como podeis ver en el mapa, hay recomendaciones de lugares por toda Galicia, y algunas partes de España. Lo que yo quería destacar al principio es que no creo que exista listado tan detallado de la ciudad y sus alrededores.


Ver mapa más grande

Makeijan el Tagzano

Otro mapa que merece la pena visitar es el que ha preparado el autor de Another Cow in the Corn (Que es un nombre de blog que nunca se olvida uno, y casi seguro que escribes sin ningúna falta de ortografía - yo hice trampa, copié y pegué).


map

Bueno, en este caso no tiene tantísimas referencias como los dos anteriores, pero poco a poco irá incorporando más, que esto es todo cuestión de tiempo, y se complementa muy bien con los anteriores. Además una de las razones de que yo escriba esto es para hacer pública la idea de que todos estos mapas que la gente va preparando tienen su utilidad, y que merece la pena el pequeño esfuerzo que suponen.

Estoy casi seguro que me he dejado a más de un mapa interesante, o no he hecho un listado exhaustivo... Pero que me disculpen los que se sientan perjudicados. Encantado estoy que me vayan pasando links de gente que se ha dedicado a compilar un mapa con referencias culinarias y puntos turísticos, y tambien los sacamos por aquí.

De hecho, Laconada no predica precisamente con el ejemplo, siempre hemos tenido enlaces a mapas, pero no tenemos un mapa agrupado, cosa que intentaré solucionar. (Eso sí, tenemos el problema que somos un blog colectivo, y que por desgracia Google Maps no permite a varios usuarios gestionar un mapa en común, pero ya se verá).

Aquí va lo que hay hasta ahora en el mapa de Laconada (que irá creciendo con el tiempo):

Ver mapa más grande

Y más:

Bueno, Gourmet de Provincias no tiene sólo un mapa si no dos:

El de Tagzania:

map
(Si este mapa no aparece o se muestra un error no es culpa de mi ineptitud incrustando mapas en el blog, es que el servidor de Tagzania puede haber fallado. Que acaba de pasar hace un rato)

El de Google Maps:

Visualizar o mapa ampliado

(Que dice que aún esta en proceso, pero que vamos, menuda modestia, porque tiene ya un ciento de puntos recomendados)

Y más
Vale, uno de los problemas es que cada mapa esta hecho por separado. Pero aún así no significa que se puedan usar.

Sistema 1: Mash-up de andar por casa. Sólo hace falta ser usuario de Google (y mucha gente lo es ya). Entonces cuando estes viendo alguno de los Google Maps recomendados aquí (pulsar en el link que pone "Ver mapa más grande") y luego sólo hace falta: entrar en la sección "Mis Mapas" y escoger "Guardar en Mis mapas".



Y luego en la sección de "Mis mapas" aparecerán todos estos mapas (y más) y si activas todos al mismo tiempo... ¡¡no queda un cm² de Galicia al aire!!

jueves, 27 de noviembre de 2008

Casa Rural A Lareira

Casa Rural 'A Lareira' (As Nogais)

Aparte de la oportunidad de reunirnos una vez más, la VII Xantanza sirvió para conocer La Casa Rural A Lareira (direcciones, links y mapas al final de todo esto). Y despues de nuestra visita encuentro muchas razones para recomendarla:

  • Por la simpatía y el buen hacer de Edita y su madre (y por su paciencia, porque los Blogastrónomos aparecimos allí en tropel
  • Por su buena gastronomía. Y no me voy a referir al banquetazo de caza que nos dimos el sábado (ya he comentado anteriormente). No, voy a hablar de unos cuantos pequeños detalles. Yo soy de los que valoran a veces los restaurantes por los pequeños detalles, y me dejó muy gratamente sorprendido lo que sucedió esa misma noche...

    Despues de haber tenido un buen almuerzo... siendo sinceros, nos habíamos pasado un poco y estábamos haciendo una digestión pesada... pues le comentamos a Edita que no nos veiamos capaces de tomar cena, y nos sugirió algo para picar.

    Y lo de picar no fue nada escaso, y aún así nos gustó tanto que no dejamos nada: un plato de caldo gallego (la noche era fría y sentó muy bien) [Para mi estaba muy bien hecho, y soy de los que opina que no es fácil de hacerse bien], unas truchas con tocino [Fantásticas], un poco de lacón frío, ensalada de tomates y [para que discutiesemos un rato pensando como era posible cortarlos tan finos] un sencillo plato de higos (que aparte de lucir preciosos estaban buenísimos):

Truchas con Tocino Higos como entrante

  • Y luego por los fantásticos alrededores de la casa. A Lareira está en una ladera que tiene vistas al valle del Río Navia (que nace bien cerquita). Y aunque tengais un día de niebla, la vista no deja de ser fantástica. ¿No?
Valle del Navia en As Nogais cubierto de niebla Y luego esta la posibilidad de dar un paseo por el souto hasta llegar a la torre de Doncos. Un sendero muy pintoresco, aunque mejor tomarselo con calma, porque las pendientes suponen algo de esfuerzo.

Panorama del camino hacia la Torre de Doncos
He aquí información de la casa:
A Lareira (As Nogais)
Teléfono: 982151151


Ver mapa más grande

martes, 25 de noviembre de 2008

VII Xantanza: 2 anos xuntándonos

Este ano se producía o 2 aniversario da Xantanza Blogo-Gastronómica (ou un nome parecido, que non é tan importante o nome específico se non o 'concepto'). Todo xurdiu aló polo ano 2006, cando 'o Gourmet' (que para designar con propiedade habería que engadir o de 'de Provincias y del Perro Gastrónomo', pero que nos cariñosamente abreviamos en 'o Gourmet'), publicou un post que ía marcar un fito: I Reunión Gallega de Blogogastrónomos. De él foi a idea (grandiosa creemos aquí) de organizar unha convocatoria aberta para se reunir blogeiros interesados en gastronomía.

Daquelas Laconada levaba ben pouco tempo funcionando coma blog, pero xa estivo presente en aquela xornada en Yayo Daporta, que tivo algunha que outra cousa de especial: foi a primera vez que nos coñecíamos todos, xuntamonos xente provinte de moi diversas partes de Galicia (ainda que Santiago é a máis representada, e Lugo e Ourense continúan a non ter presencia ¿ou sí?), e eu por exemplo nin fun capaz de levar cámara e saquei as fotos co móvil.

Pero o mellor recordo que podemos ter de aquela reunión é que se xerou un bo feeling (sobre todo porque hai unha afición moi grande entre os Xanteiros pola polémica) e que continúan a suceder as Xantanzas unhas cantas veces o ano, ata esta VII edición.

Nesta ocasión a Xantanza estaba enfocada en dous conceptos:
  • A gastronomía da caza (para algo estamos en Outono)
  • Unha visita á provincia de Lugo (a única que ainda non acollera unha Xantanza).
  • Unha pequena homenaxe a o queixo do Cebreiro
E outra ocasión máis, tocoume respresentar a Laconada na reunión, da que temos aquí a (casi) foto commemorativa (falta Geiko, que tivo que fuxir escopetada por mor dun Wedding Pressent).


Agora vai o xogo, quen queira que localize na foto a: 'o Gourmet', Delokos, Manolo, Sole, Foucellas (non ese Foucellas), Moraima, Makeijan, o Viticólogo,Borralleira e Cesar. E Chus, e Ana, e Isabel. Os espabilados e con cálculo axil se darán conta que tamén tiñamos a un visitante do norte de Galicia (do outro lado do Gran Sol, pero do norte de Galicia igualmente). Os máis avispados botarán en falta na foto a Colineta, pero non puido acudir neste caso, unha pena. E ainda que non presente na foto, nen na Xantanza, pero que hai que mencionar a Cesarín que foi quen nos deu as pistas da zona de As Nogais que coñece moi ben.

(Ah, a reportaxe gráfica do acontecemento ó máis puro estilo das páxinas de sociedade de El Correo ou Diario de Pontevedra na galería de fotos da VII Xantanza).

O programa da xanta foi tal que:

Visita a unha das dúas queixerías da denominación de Orixe de Queixo do Cebreiro

Que serviu para confirmar que a fabricación do Queixo do Cebreiro continua a ser maiormente artesanal. No meu caso tamén me serviu para comprender porque este tipo de queixo continua a ser tan escaso e díficil de encontrar: a producción leiteira na zona é moi cativa. Pero parece haber novas positivas, pois semella que poderían abrirse algunha queixería máis. Tede por seguro que foi todo un espectáculo ver coma os BlogoGastrónomos chegaron coma un reximento a Nullán, e atacamos a preguntas á nosa anfitriona. E logo de nos enteirar que estamos na mellor época para o queixo do Cebreiro (lectores, aproveitade estas datas para probar o queixo), foi todo un detallazo que nos desen a proba de este queixo tan especial.

Xa empezamos a comer demasiado cedo, e aínda tiñamos que nos enfrentar co prato principal: Unha comida de caza (perdiz, corzo e xabarín) na Casa Rural A Lareira.

Ben esta dicir que non só foi caza, de feito esa foi a causa da nosa desfeita (non fumos quen de dar acabado ca comida). Porque xa os entrantes foron demasiado (para o que nos viña logo) abundantes: queixo de cabra con cebola caramelizada, empanada de troita, tortilla de patacas guisada e ensalda con froitas. (Todos con moi bo xeito).

E logo chegou a caza: xabarín con castañas, corzo con cogumelos e e perdices guisadas. (Case estou seguro que confundo o xabarín co corzo). A min me gustaron sobre todo o xabarín, e (será que sempre me encantan os detalles sinxelos) as patacas fariñentas que os acompañaban. Non fumos quen de poder con toda esta carne, pero puxemos bó empeño, tedeo por seguro.

Ah, e isto non era o final, porque tiñamos o postre e uns postres ben chulos: queixo artesano con marmelo, queique de castaña (fantástico), piña sorpresa e tarta de queixo.

Por suposto que necesitamos dunha boa sobremesa para facer ben a dixestión e tiñamos unha fabulosa lareira na que nos sentar ó redor onde poderíamos falar das nosas cousas. Que tede algo seguro, se ós Blogastrónomos lles gusta comer, aínda lles gusta máis falar. ¡¡Que chea de conversasións houbo esta tarde!!

lunes, 3 de noviembre de 2008

¿Dónde está la esencia de la tortilla española?

Buscando por la Red consejos sobre cómo cocer frijoles, llegué al blog de una chica mexicana -¡qué raro!- a la que, casualidad, hacía poco que se le había dado por cocinar una tortilla de patatas. Viendo la foto del resultado, que tiene buen ver si te gusta la tortilla muy hecha, se me ocurrió comentarle que probase a cortar las patatas en escamas, que me parece una forma más común y con ciertas ventajas. Pero al ir a comentar, leí otros comentarios y me "inspiré" soltando un ladrillo en el que expreso muchas de mis opiniones acerca de tan especial manjar.

Lo que pasó luego, es que a Madeleine le gustó la información y quiso que no se perdiese en los comentarios, por lo que me pidió permiso para re-publicar el ladrillo como "Algunos apuntes sobre la tortilla española" en la la sección de su blog Chef invitado". Tal gesto ha hecho que me sienta halagado y agradecido, pero también responsable... ¿estaré mostrando una visión muy parcial del asunto tortillil? Yo creo que no, pienso que mis reflexiones, que las he hecho con sinceridad y recapacitando sobre mis experiencias en el ámbito de la tortilla española no pueden estar muy desencaminadas. Pero aún así, intentando aprovecharme de la excelencia de los lectores de esta nuestra Laconada, me gustaría traer el debate hasta este lado del Atlántico.

Mi principal conclusión es que:
Lo “esencial” de la tortilla española serían 3 elementos que siempre están presentes: patatas, huevos y el darle “la vuelta a la tortilla” para hacerla por los dos lados.


Tal afirmación la baso, principalmente, en que el resto de los elementos y pasos que se realizan para hacer una tortilla española los he visto variar tanto de unas manos a otras que no me parece exacto establecer ninguna "esencia" más. Si les parece que así dicho queda muy tajante, decir que es un resumen de lo que aquí se reproduce de forma extensa y que estoy deseando debatir acerca de tal asunto ;)