Azabu: xaponés, pero de outro estilo

Nas miñas visitas a París sempre me piden que vaiamos a un restaurante a tomar sushi. París está cheo de "restaurantes que ofrecen sushi", pero non hai tantos que ofrezan sushi de calidade xaponesa. Vale, hai coma 10 ou 12, pero teñen a característica que estan un pouco espallados pola cidade (se ben hai unha certa concentración na zona de Opera / Chatelet). Bueno, pois o tema é que hai que ir a tiro fixo. 

Veña, logo da introducción:

• Planexamos ir a un restaurante de Sushi en Saint Germain.
• Chamamos para reservar pero ninguén collía o teléfono, pero sonaba. 
• Ante a dúbida de que poidese estar aberto e non funcionase a reservas achegamonosnos.
• Chegamos e está non só pechado, se non en obras.
• Facía frío, tiñamos fame, así que buscamos o restuarante máis cercano que había que fose xaponés (e que non fose de ramen, porque a meu sobriño non lle gusta o ramen)
• Chegamos a:

Azabu

En stricto senso, tampouco acertamos, porque non é un restaurante de sushi, é un restaurante xaponés, pero de cociña á plancha. Pero tiña un platiño de sushi, así que quedamos a investigar.

O restaurante Azabu fai cociña de tradición xaponesa, pero con algúns toques franceses, sen tampouco forzar moito o tema da fusión. E case todos os platos están feitos á plancha, así que non é un restaurante de calqueira tipo de plato, se non que ten un enfoque determinado. Claramente non é un restaurante de sushi, tampouco é un de estes restaurantes parisinos cun cociñeiro xaponés que fai fusión ou cociña francesa. Tenta ser moi xaponés, e ó mesmo tempo tampouco o é. 

O que sí que é xaponés é o servicio e os cociñeiros: en este sentido senteste coma se estiveses en Tokyo. O cal é un pequeno problema porque algunhas camareiras falan medio mal o francés (non probei co inglés) así que hai moitos "lost in translation", pero son pacientes e ó final consegues organizarte. (Hai moita xente que rosma moito online dos problemas de comunicación no restaurante, pero hai que tomarse estas cousas con mellor humor). 

Nos pasámolo ben. Non foi o que queríamos (íamos só polo sushi), pero a comida está boa. O prezo, como digo é caro. Coma xa dixen, o trato foi moi amable, e todos os problemas de comunicación fixeron que botasemos unhas risas, tanto nos coma eles (e en todo momento tiveron paciencia de esperar a que nos entendesemos). E o feito que ó final non fose un restaurante de sushi serviunos para probar outro tipo de comida xaponesa, que non estivo mal.  (Pero o meu sobriño prefiere sushi para a proxima) 

Aquí van unhas fotos, para que vexades un pouco que é o que fan no sitio. 

Isto era figado (non sei de que, porque coma dixen á camareira non se lle entendía demasiado ben)

 Isto si que sei o que era, era un chawanmushi, que é unha cousa que a moita xente dalle grima porque é entre sopa e unhas natillas, pero a min gustame moito polo sabor e porque non é solido, nen líquido, nen plato, nen sopa. E un pouco de todo.

Isto era o máis parecido que tiñamos a un sushi: é arroz de sushi con peixe cru, ovas e raiz de loto:  Chirashizushi

 E coma plato principal, pois un atún feito á plancha, arroz, sopa misho, pepinos encurtidos ...

A, e postre... isto é un biscoito de te macha ... e a verdade é que lles queda perfecto. De todos os doces de te macha que teña probado este vai ser o meu favorito. 

Moi grande: Tortas El Recreo (Originales del Vaquita)

Moi bóas, meus queridos lampantíns galegos. Xa sei que vos coidades que coma se come en Galicia (dimension: cantidade) non se come en ningún lado. Pois apuntade na vosa lista México, porque sonvos tamén de coidado.

O lugar chámase Tortas El Recreo. Pero coma na cidade de México tomanse moita liberdade á hora de copiar o nome de outros sitios (hai 12 Tacos El Paisa ou 9 ou 10 Tortas/Tacos Beto sen negunha relación entre eles), pois engadenlle un sufixo, así que queda cun nome ben longo: Tortas El Recreo Las Originales del Vaquita.

Están situados un pouco en terra de ninguén: Itzacalco, a delegación máis pequena de Cidade de México. Non é precisamente a zona máis visitada da cidade, ainda que esta perto do Mercado de Jamaica (que si que xa é unha zona culinariamente máis coñecida).

A historia deste lugar é de maneira resumida: "había un tenderete na rúa que tiña un señor (el Vaquita) onde facían unhas tortas moi lexendarias, e colleu tal fama que foi crecendo pouco a pouco". Agora o negocio o levan as súas 3 fillas.

E interesante que co Google Street View podemos ir vendo coma foi cambiando o lugar, e vese que a "prosperidade" é algo recente. Ata hai ben pouco nen nome tiña escrito.

 2008

2011

 2015

 2016

Bueno, algún diredes que non cambiou moito ... pero: mesa con mantel amigos!!! Todo un luxo.

Supoño que estaredes ata o carallo de que falemos do local e da súa historia. Queredes ver porque ten tanta fama. Pois tratase dun posto que fai tortas (que é coma os mexicanos chaman ós bocadillos). Unha das cousas curiosas do lugar é que esta especializada nun tipo, non lle podes pedir outra cousa. Fai tortas de pierna al horno. En México cando falan de pierna refirense a xamón asado (alá, jamón usase para o xamón cocido).

Neste caso, di a lenda esta pierna esta cociñada durante 12 horas no forno. Logo pola tarde (por eso as fotos de Google aparece desertico, porque este sitio funciona pola tarde e o GoogleCar vai pola mañá) fanse as tortas:

 O que fan é quentar (dourar) a carne esmagada, con manteiga. E vaise preparando a torta:

1. Pan (3 tamaños, o normal - que non é tan normal pola canidade que lle meten dentro - o grande - o que vedes nas fotos - e o xigante  - tamaño dun monopatín)
2. Untaselle frijol refrito
3. Ponse queixo manchego (mexicano, que non ten nada que ver co noso)
4. Cebola a eito
5. Engadese coma un kilo de carne 
6. Un tomate grande 
7. Un aguacate enteiro (ou dous)
8. Toda a cantidade de queixo oaxaca que se poda

Outro dos segredos do lugar e esa salsa de chipotle que vedes en primero plano: tratase dunha salsa non moi picante (para México e moi picante para España) de chipotle e cacahuate.

O resultado é unha cousa tan esaxerada coma isto:

Pero supoño que vos interesa o veredicto....

O choio está ben, materiais de primeira calidade (tanto as froitas coma os queixos, coma a carne) pero tenvos algún pero:

• Non hai quen lle meta dente a iso: hai que ter unha queixada desproporcionada. Hai que ir comendo pouco a pouco comezado por un lado. O que é unha foda, porque o que estaría ben era na mesma dentada tomar carne, tomate, cebola, aguacate e queixo. Por desgracia primero comes carne, logo tomate e cebola e logo o queixo e o aguacate. Cada ún o seu tempo. 
• Non nos pareceu moi bóa idea que lle poñan tanta manteiga de vaca á hora de dourar a carne. Sabe moito a manteiga. E o xamón asado non é algo que vaia ca manteiga. Houbera sido mellor que lle puxeran un aceite máis neutro ou que usasen manteiga de porco. 

En calqueira caso, o invento hai que probalo. Os mexicanos veñen aquí ca moza a ter unha cea, e non pensedes que comparten a torta, cadaquén a súa. Que romántico!!

Adios Osushi, hola PurOSushi

Como decía Giuseppe Tomasi de Lampedussa (El Gatopardo 1958):

"Se vogliamo che tutto rimanga come è, bisogna che tutto cambi."

(Si queremos que todo siga como está, necesitamos que todo cambie)

En realidad es un poco retorcido usar esta cita, porque originalmente era muy irónica. Pero lo dicho literalmente aplica a este cambio: Osushi cambia de local y de enfoque para seguir siendo lo que era.

Así que el 2017, Osushi cierra y PurOSushi abre. Y muy cerquita del antiguo restaurante, así que no hay perdida. 

Fueron 10 años de Osushi, aunque yo sólo lo conozco desde 2009. Voy a ir poniendo un poco los diferentes menús de cada época para que se vea como fue cambiando y evolucionando la cocina de OSushi.

Aparte de que yo parece que la cámara ha mejorado, tambien se ve como poco a poco Andrés ha ido mejorando su arte. Y por otro lado se ven algunos platos que con los que se experimentó y que ahora ya no están en la carta. Una cronología de unos cuantos años de la cocina de Andrés. 

2009 - Bento de Sushi:

 2010 - Primer menú degustación

2011 - Visita veraniega

2011 - Xantanza en OSushi

2013 - Menu Niigata

2015 - Omakase veraniego

2015 - Fin de año en Osushi

2016 - Visita de primavera

2016 - Visita veraniega

 

Eirado da Leña (2016)

O Eirado da Leña é un atleta de fondo. Xa leva moitos anos aberto na cidade e foi pouco a pouco convertindose nun lugar de referencia en Pontevedra. Este ano tiven a ocasión de ir de visita e ter unha bóa cea.

Habitualmente fago a valoración ó final, e antes tedes que ver as fotos, pero desta vez vou a facer a valoración ó comezo e logo ides mirar nas fotos.

• Pedimos o menú corto (3 entrantes, un principal, queixos, dous postres e café).
• Tamén solicitamos a maridaxe. A maridaxe estivo ben interesante, moitos viños portugueses que non tiñamos probado antes (unha das razóns para pedir maridaxe é probar cousas novas, ou non?). Gratamente sorprendidos cos viños.
• Curiosamente coincidiu que todo o menú foi de peixe e mariscos (tamén moi contento por elo, non me cae a cría se non tomo carne).
• Gustame o de que poñan queixo antes do postre (eu vivo nun país que non ten ese habito e botase a menos)
• Se ben os entrantes tiveron moito sabor e diversión, o millor da comida foi o peixe á plancha. Pensade se tal que son un rancio, pero un bo peixe no seu punto queda fantástico. E non desmerece ó cociñeiro, que é ben complicado deixalo así de ben. 
• Os postres moi golosos, e os petit-fours co café tamén
• Moi recomendable tanto pola comida, porque os prezos non son inalcanzables e polo trato
• O restaurante é pequeniño así que é recomendable reservar

Veña, van as fotos

Arrancamos cun petisquiño. Un destes famosos bao que estan moi de moda en España.

Logo viñeron unhas navalliñas nunha vinagreta cítrica. Arrincando cunha boa combinación de mar e sabores refrixerantes.

Vieira salgada e afumada: pero non tan salgada ou afumada eh!! Seguía sabendo totalmente a vieira.

 E logo adicado a un exiliado en México coma min, bonito un chisco picante (que non está tan picante, eh!)

Despois para min o que foi o momento máis sinxelo, pero ó tempo máis exitoso, un peixiño de calidad tope feito a ferro, de maneira moi axeitada.

Un platiño de queixos artesáns ...

Postriño de oreos e xelado de frambuesa...

 E unha moi deliciosa torrixa con xelado

E os petit fours... con varios tipos de chocolate

Café e chocolate ... mexicanos

¿Lembrades a famosa conversa de Vincent e Jules en Pulp Fiction? Pois México e España teñen cousas parecidas pero... diferentes.

Café de Olla

Vaia, estaredes pensando, isto sona moi parecido ó café de pota tan típico de Galicia. Pois sí, a idea é parecida, pero coma lle pasa a Vincent Vega, ten cousas diferentes.

Coma o café de pota, o café de olla faise quentando auga e metendo dentro cafe moido. Pero aquí remata a semellanza. Primeiro, a tradición mexicana é facelo nunha ola de barro. E logo a outra diferencia é que o café de olla leva doce e aromas:

• canela para lle dar sabor (cousa nada inusual en México onde se lle pon canela a todo, encantalles)
• piloncillo para facelo doce

Ainda que eu sonvos máis de cafe sen endulzar, adapteime moito ó sabor do café de olla. Non vaiades pensar que o sabor da canela notaselle tanto (vai mezclada con café, que xa ten un gusto ben forte). Tampouco ten un doce esaxerado. O choio parece unha infusión, notandose o sabor do café pero sen amargar en exceso.

Sendo este o xeito tradicional de facer o café, hoxendía os mexicanos consumen máis Nescafé (con leite evaporada ... que non condensada). Nescafé do normal, non do descafeinado, que en España algúns pensan que só fan do descafeinado. 

Fago un engadido sobre o piloncillo: o piloncillo é ingrediente fundamental da cociña mexicana. Faise ca caña de azucar (poderíase dicir que é o abó do azucre). Vale, cando estades lendo esto estades pensando que é coma azucar morena. Non, non tal. A ver, o primeiro é que a azucar morena que se vende en España (case todas as marcas que teño probado) non sei que carallo é, pero sabe coma caramelizado. O de caña sen refinar sabe ácedo e afroitado. E logo é que o piloncillo é ainda un paso previo, máis cerca do sabor da caña.

Porque o primero que hai que dicir é que a caña de azucar ten sabor, un sabor coma a lima e un pouco a herba. O piloncillo ten ainda un chisco de esta acidez e logo sabe coma a anis (sí a caña é ben curiosa en canto a sabores). Pois iso, o zume cocese, espesa e logo metese nuns moldiños pequenos e quedan estes conos cativos, que logo usanse para cociñar ou facer doces. (Hai que disolvelo en auga quente, o carafio este é dureiro).

 

Chocolate Mexicano

España aprendeu a facer o chocolate dos mexicanos e logo os mexicanos tamén adoptaron un estilo parecido de facer o chocolate quente. E cando digo parecido, é que eles tamén teñen preferencia por facer chocolate en cunca a partir de pastillas. (No resto do mundo usan pó).

A diferencia interesante é que en México popularizouse o facer tabletiñas pequenas, ca dosis individual para facer unha cunca. Isto pareceme un inventazo. As tabletas de chocolate a la taza, eran un bo lío de cortar. Outra cousa que me chamou a atención é a querencia por darlle forma circular ou poligonal. Se ben tamén as hai rectangulares. 

Onde si que hai diferencia é no chocolate resultante. Por un lado o chocolate mexicano non espesa (tampouco vaiades a pensar, o chocolate español faino porque lle engaden algún espesante), e por outro sempre quedan uns pousos que non se disolven, e por outro adoita a levar algunha especia (canela, unha vez máis). 

Nota, como en España hai as dúas versións de facelo con auga ou con leite. O que é diferente é que acostumbra vir xa doce. Moitas marcas teñen tamén unha versión "semiamarga". 

E para rematar con esta historia sobre o chocolate, hai que destacar que estas tabletiñas de chocolate teñen un uso aparte de para facer bebida. Compranse para preparar mole na casa (o chocolate é un ingrediente fundamental).  De feito, incluso ainda que un compre pasta de mole, podes engadirlle ti mesmo chocolate, para facelo menos picoso ou para facelo máis doce. 

Narvarte al Pastor

Las veces que he pasado por la noche por la zona de Poniente de Narvarte siempre me ha llamado la atención la concentración de locales de tacos en un radio bastante reducido. Además, todas estas taquerías han mantenido la pureza de no abrir sucursales (bueno algunas han abierto cerquita).

Así que como queda muy cerca se me ocurrió que podríamos ir a probar un par de tacos pastor en cada una y ver cual es nuestra preferida:

El objetivo inicial era ambicioso, queríamos darle 6 taquerías, pero al final se quedaron fuera tanto El Vilsito como Tacos Beto (además Tacos Beto no es famoso por sus pastores).

(Despues descubrí que alguien ya había hecho un tour/comparativa parecido/parecida)  

Ahí va el tour:

 

Taquería Los Pericos

¡¡¡ 4 Pesos !!! ( ≥ 0.20 €)

Con ese precio no tienen competencia (hay tacos más baratos pero no es habitual en una taquería con mesa y sillas). No son más pequeños (la tortilla es la pequeña del tamaño pastor que usan casi todas las taquerías), pero si son muy economistas con la carne. Tal vez como defecto es que son un poco tardados en servir (casi mejor pedirlos de 6 en 6, dado lo que se tardan).

(No nos acordamos de hacer foto así que uso una de Internet):

Los mios de pastor con TODO *BABEA* (@ Los Pericos in Mexico City, DF, Distrito Federal) https://t.co/BNl7c5X5QG pic.twitter.com/mjZesTXbi6

— ▪ Chuck ▪ (@Chucksun) January 15, 2015

 

Taquería El Naranjito

5 pesos ( ~ 0.20 € )
El Naranjito está a unos metros de Los Pericos, así que es obvio que no podían poner los tacos pastor caros. Parecidos al anterior, pero los sirven más rápidos y los traen un tanto mejor presentados.

 

Taquería Don Frank

11 pesos ( ~ 0,50€ ) 
Le va a saber mal a la gente de Don Frank, que tienen mucho más que tacos pastor (ofrecen cortes y tacos grandes con tortilla de mano), pero ... si venden pastor, se les puede comparar con los demás. Este pastor es diferente, porque además que no tiene el rojo del achiote, los cocinan menos y los cortan un tanto más grueso. Y el taco trae más carne.

 (Creo que en la foto se nota que el color es un tanto diferente)

Tacos Manolo

12 pesos ( ~ 0,55€)

En este caso eran los más caros, y como se puede ver en la foto, los más cargados y los más grandes. La salsa era bien picosa y la carne aún bien hecha, estaba jugosa.

 

¿Cuales fueron los preferidos?

Mis acompañantes dudaban entre Los Pericos y El Naranjito. Con preferencia por el segundo. El servicio fue bueno y que los tacos fuesen pequeños no les pareció un problema (todo lo contrario, virtud). 

En mi caso discrepo un poco. Si bien he descubierto que en México hay una pasión por el taco pastor muy coloradito y cocinado hasta lo máximo, a mi no me gusta, la carne queda reseca como si fuese un embutido (como si fuese pierna adobada). Por eso casi prefiero la versión menos cocinada de Don Frank. Y los de Tacos Manolo se les ve obviamente que son más abundantes y la carne es buena. Yo les daría una oportunidad a unos u otros dependiendo de como prefirais vuestros tacos. Pero diciendo que los tacos baratos son muy válidos. 

Salsa Radioactiva

El otro día viendo comentarios sobre taquerías en Internet me encontré con un par de veces con con la expresión "salsa radioactiva", para referirse a una salsa extremadamente picosa. Me hizo gracia. Hay unas cuantas referencias online a estas salsas radioactivas en varias taquerías:

• Los de arrachera y costilla!!! El chile norteño muy bueno!!! La salsa roja es radioactiva!!!
• Lo mejor que puedes hacer es pedir un taco de milanesa y una quesadilla de carnitas. La salsa verde es radioactiva
• La salsa de cacahuate es una amenaza radioactiva, pero deliciosa!!
• Nada como los tacos al pastor con la salsa de la casa, radioactiva pero inigualable.
• Los de sudadero son los buenos, la salsa es un poco radioactiva y los de tripa son excesivamente grasosos. La atención es súper buena.
  
  

Para ilustrar esto voy a poner una foto de la salsa blanca de habanero, que tienen algunos lugares de comida yucateca o pescados en la ciudad. Que es un misterio para mi: si el habanero es verde, naranja o rojo. ¿Como consiguen una salsa de color blanco tan picosa? ¿Usan sólo las semillas? (Por desgracia no he encontrado ningun enlace explicando como se hace esta salsa: un misterio).

Ostras Pedrin! (Oysters Peter!)

In the recent years in USA started a craze about Oyster Bars (places were you could have oysters and drinks). That trend did not mattered too much in Galicia, because we have a long tradition in enjoying oysters (Arcade or La Piedra, for example).  (Despite the fact, that most Galicians I know are not huge fans of eating oysters - neither do I, despite I enjoy a few, specially if there are drinks involved).

But that was an interesting phenomena for the USA, because (sorry for being so rough) people over there are not at all willing to eat raw food, and even less alive animals. But as here mentioned in this Podcast, they started with sushi and they dared to start with oysters.
 
The podcast is very informative, and great fun because Rowan Jacobsen (the oyster expert they interview) is a great talker.

A confusión do tomate

Mirandoo agora dende o século XXI, un dos productos máis exitosos de América podería ser o tomate: o ketchup (na súa versión actual) é de tomate, a salsa de tomate aparece por todos lados, a ensalada adoptou o tomate e de ahí non a moven, o pisto (ou ratauille, ou ciambotta ou tal) leva tomate, a pizza tamén leva tomate. O gazpacho... tamén leva tomate.

É curioso que se saltasemos ó seculo XIX moitas de estas receitas non levaban tomate. Ou eso din. Porque logo sempre hai algunha referencia por ahí que menciona o século XVII e XVIII, pero o certo é que semella que foi no XIX cando dende Nápoles e España comenzouse a propagar polo mundo, con tal éxito que hoxendía China é a primeira productora de tomates do mundo.

Tamén seica foi recente o da cor vermella nos tomates, porque inicialmente os tomates máis populares en Europa eran amarelos (de ahí que o nome italiano de pomodoro ten máis sentido - eran amarelos, si que tiñan cor medio parecida o ouro).

Pero bueno, a cousa curiosa é que o nome do tomate non esta moi axeitado. En Mesoamérica chamábase xictomatl porque había outra froita que se chamaba tomatll. Cando viaxou a España cambiaronse os nomes, e agora en case todos os paises do mundo (ainda que os italianos usen pomodoro) chamase así. Aquí en México, ainda se mantén (ainda que en sitios non) o nome orixinal:

Isto en México en un jitomate e é vermello (os jitomates amarelos ou alaranxados non se ven nada).

Isto por contra e o que en México lle din tomate, e é verde, amarelo (cando está moi maduro) ou incluso morado (moi unusual).

Curiosamente o tomate orixinal non tivo nengún éxito nen se propagou a outros paises. O cal é extrano, porque non é que sexa un fruto tropical. De feito require máis ou menos as mesmas condicións ca planta do jitomate.

Imaxino que o principal problema é que o tomate é acedo, e por momentos incluso amarga. Por eso mesmo os mexicanos gustan del. O tomate é fundamental na salsa verde, nos guisos con salsa verde (normalmente con carne de porco ou chicharróns). Outro plato que leva tomate é o pozole verde. E finalmente están as enchiladas verdes.

Non vaiades pensar que todos os mexicanos gostan do sabor ácido do tomate. Moitos non lles gusta. Así teredes moitos de eles que prefiren a salsa roja.

Hai unha salsa verde que pode ou non levar tomate. O guacamole. Nota, xa sei que estaredes pensando que o guacamole é unha cousa máis ben pastosa, e que normalmente lle poñen jitomate picado, pero aquí en México hai tamén unha salsa picante (picantísima incluso) que leva aguacate.

De todas formas o jitomate aínda é máis ineludible na cociña mexicana. Non pode faltar na salsa roja, nas enchiladas suizas, no caldillo de jitomate, a tinga, os huevos á mexicana, o desconcertantemente chamado mole amarillo (que en realidade é vermello e leva tanto jitomate coma tomate), no pico de gallo, .....

Vamos, que non vaiades pensar que non é imprescindible o jitomate. Pero o curioso en comparación do resto do mundo e que aquí sí que se consume moito o tomate. E case igual ou máis de ineludible. Pero extrañamente, o mundo non se afeciounou a esta froita nen a metade que ó jitomate.

 

A lexendaria mesa imposible

Un non deixa de abraiarse pola insistencia na prensa, na web e mil e un sitios nos que sempre que se fala dun restaurante "top", sempre rematan por soltar o típico "imposible conseguir a mesa", "reservado hasta el 2017" e cousas así. Parece coma que fascina a "exclusividade" e a "imposibilidade".

Imos a poñer un curioso exemplo do contrario:

• Restaurante do top 15 da lista "Restaurant" ( á que non lle fago nengún caso, de feito, non sabía que o restaurante estaba na lista cando aparecín por alí )
• Cidade de 20 millóns de habitantes (entre eles probablemente máis dun millón con cartos suficientes para ir ó restaurante)
• Sábado ó mediodía dun día normal (nen puente, nen algo que xustificase que a xente andivese a outras cousas)

Pois eso, que coincidiu que tiven que achegarme ó consulado de España para votar (xa tedes unha pista de que data sería) e o restaurante estaba ó lado. Aparecín por alí a iso das 13:00 pola porta do restaurante... SEN RESERVA e pregunto se podo quedar a comer.

Tardan un tanto mentras revisan as reservas, e dinme que si que teñen unha mesa libre ata se remato antes das 15:00, pedindome disculpas. A verdade, 2 horas xa me parece tempo suficiente (ademáis ca avantaxe que seguramente me traian os pratos máis rápido porque a eles lles interesa que remate cedo).

Hala, a famosa mésa imposible nos próximos 3 meses foi posible.

(Certo é que xoguei co coñecemento que xa teño observado que nesta cidade nas fins de semana a xente non vai comer antes das 16:00).

Ah, sobre o restaurante xa falei en outra ocasión e xa comentei que nos postres ten un nivel memorable:

Seica este conto non parece ter moita dirección, pero si que quería ir a algún lado:

Coido que é erroneo trasmitir esa mensaxe de "todo reservado", "mesa imposible" e cousas tal. Xa sei que os periodistas e os blogueros contan o que lles da a gana, e a todo o mundo lle gusta fardar co que pudo ir a comer a un restaurante exclusivísimo. Pero coño, habería que replantexalo:

1. Aclarar se as reservas son tan difíciles durante toda a semana, ou só nas findes (eu non tiven problema en reservar na Osteria Francescana con 2 semanas de antelación, certo é que fun un martes).
2. Ainda que podan admitir que sexa díficil, animar á xente que chame ou mire se hai sitio disponible. Chi lo sa?
3. Se cadra pódese poñer en marcha o tema da lista de espera, que no caso de que haxa unha cancelación podan ofrecerche ese sitio. (Teño uns amigos que conseguir ir o 12 de Outubro a DiverXO por este sistema). 

Pero non sei, este choio de desanimar á xente que poda optar a ir ó restaurante non ten moito aquel. Ainda que cada quen faga o que desexe.