domingo, 6 de mayo de 2012

Vinos franceses: Beaune du Chateau



Soy tremendamente afortunado. Tengo un cuñado que es una joya. Esta preparando una bodega grandiosa, y cuando llegué a París hace 2 semanas me recibió con la posibilidad de probar un excelente vino blanco borgoñés de Beaune... Un premier Cru! (Es genial el sistema de clasificación de las fincas que estilan en Borgoña: es fácil para el comprador anticipar la calidad del vino sin mucho mareo).

Justo hacía unos cuantos días cuando la cata de Rieslings se comentó el tema de la mineralidad de los blancos de Borgoña, y justo iba a tener la posibilidad de probarlo en persona... O casi, porque este vino es muy suave en cuanto al toque mineral. Muy ácido (sí, en este tipo de vino la acidez es tremendamente positiva), con un sabor muy elegante.

Ah, y con el pequeño truco de ir dejando que se atemperase y se airease en la copa, comenzaban a surgir unos aromas florales. ¡Magia! Es super soprendente como estos vinos son capaces de encerrar tantos sabores diferentes e irlos desplegando a etapas. Es como si en vez de un vino estuvieras disfrutando 4. Una gloria.

Un vino muy bueno, y que aún va a mejorar. Con unos cuantos años más en botella aún irá  desarrollando todas estas características. (Para darle en la cabeza a los que dicen que el vino ya no mejora una vez enbotellado y que el vino blanco no envejece bien).

Y para terminar, que mejor que dejaros con una foto de los viñedos de Borgoña en la parte de Beaune.

132- Savigny - Cabottes
By Huey_Chris


viernes, 4 de mayo de 2012

Arredor do Atellier, Arredor da 'cuisine'

Iste vai ser outro post relacionado co anterior que fixen sobre a tarde que ceei en L'Atellier Saint Germain de Joël Robuchon (mandacarallo co nome largo que acaba tendo o sitio). Quen queira máis detalle, pois que pulse no enlace (a verdade é moi longo pero ten os seus puntos divertidos - e as fotos quedaron un rato de ben). 

A todo isto é curioso que semella que o post interpretouse máis no sentido negativo, ainda que tamén comentei moitas cousas positivas e percíbese que estaba moi satisfeito de moitas cousas de esa cea. Iso si, fun tan categórico e expedito co que non me gustou que pode que pareza que fago unha valoración moi negativa. Pois non, por iso ó final manteño a recomendación (con advertencia). Ou dito de outra maneira conto os pequenos defectos que lle topei a un restaurante que pode ser moi bó.

O curioso é que esa visita deume en pensar en varias cousas estes días. (Vendo o regusto tan duradeiro que deixou esto, casi que vou ter que subirlle algo a puntuación, se tal!), veña vamos a soltar unhas cantas:

O Luxo Accesible?

Unha cousa positiva que lle vexo a este tipo de restaurantes é que democratiza a alta cociña (pagandoa ben, eso sí). Todo foi sinxelo e cómodo: A reserva? Sinxelo e accesible a través dun formulario na web, logo podes xestionar preguntas e pedir cambios, sen nengún problema e moi serviciais en todo momento (ah, e non tanta xentileza non é que ese día non tivesen negocio: o restuarante estaba completo ese mesmo día). A acollida? Certo é que escollín L'Atellier (e non outro restaurante) precisamente por ese toque máis informal, pero admitámolo abertamente, eu ía claramente 12 niveles por baixo no dressing code do resto dos comensais cos meus vaqueiros e a barba sen afeitar. Pero o servicio tratoume coma se fose unha vedette, cas mesmas atencións e dilixencia ca calqueira outro. (O da peor mesa do restaurante foi cousa miña, por ter chegado 20 minutos tarde: todo o resto do restaurante estaba completo. E ainda así non me puxeron problema pola miña impuntualidade, algo de outra maneira non demasiado admisible na restauración Parisina). En canto ó servicio? Non só é que fosen dilixentes, atentos, se non que tamén foron cordiais, explicando e dando consellos, facendo a un sentirse moi ben a gusto e disfrutar a tope do evento. 

Estaba pensando en comparacion en restaurantes de estes nos que só admiten reserva telefónica (e durante un par de horas ó día) e a isto, hai que chamar con meses de antelación. Ou estoutros que non admiten reservas e hai que lucir o tipo na porta. Non me interesan nadiña este tipo de sitios. Entendo perfectamente as limitacións de espacio, o exceso de demanda, pero non concibo porque hai que facer o proceso de reserva complicato e retorcido. A exclusividade pon toliña á xente? Evidentemente que sí, o mundo está cheo de idiotas. Aquí en Laconada nunca estamos en contra da exclusividade: aquí o que se recomenda é precisamente porque é accesible. E cando por algunha razón falamos dun menú esporádico, eu sempre me preocupo por saber que platos poden degustarse de maneira normal: se ledes os posts podedes comprobar que esta puntualización deixamola clara. Aquí non é relatar un que ben comín, se non un se queres ti tamén podes comer isto.

Mentras preparaba o post anterior sobre o menú (xa que o menú que me ofreceran era diferente co que tiñan na páxina) descubrín (algo non demasiado sorprendente) que nas diferentes sucursales de Jöel Robuchon repiten os platos. Xa postos a democratizar, pois mira, tamén fan a globalización. (Iso sí, cociña anti-kilómetro 0).

Sobre este outro punto, nunca estiven eu moi convencido do dos chefs con sucursais. Sigo pensando que é incomparable o toque persoal do cociñeiro que leva o seu restaurante directamente, que fai menús asociados ó seu entorno.... Pero estou pensando que por moito que non me convenza moito esta despersonalización da cociña, estou pensando que tamén me parece mal o choio da inaccesibilidade de determinados restaurantes super exclusivos e imposibles de visitar. Así que admito de mellor maneira este tipo de cadeas de restauración.

Listmanía!

Que coincidencia, porque o luns mesmo saiu a famosa lista de nonseiquerevista, un par de augas minerais, un champange, unha cervexa (moi chunga) italiana, unha marca de chocolate belga para a restauración e non sei que máis: o famoso Top 50 de Restaurantes do Mundo.

Vaiamos ó tema: Eu entendo ben a utilidade das guías de restaurantes e o de tentar categorizar o servicio do sitio (sea de 1 a 5, contando estrelas, soles, lúas, asteroides ou coma sexa). Non fai falla que os restaurantes sexan comparables: non necesito saber se un é mellor ca o outro, entendo que a categoría o que indica é que ten uns determinado nivel. De feito nen importa de que nivel sexa, xa chega con saber que foi evaluado e estivo ben. 

Pero ¿poñer orde a toda unha lista de restaurantes? Vaia idea máis bizarra e fantasiosa. En realidade o problema da lista é coma a xente (os interesados e os non interesados) a interpreta. Os propios promotores da lista indican claramente: 
"The results are a simple computation of votes. Given that this well-constructed list is based on personal experiences it can never be definitive, but we believe it is a honourable survey of current tastes and a credible indicator of the best places to eat around the globe."
Pois mira, resulta que na lista de este ano o restaurante no que fun cear ascende a un moi decente posto 12:
Que paradóxico que eu que non teña nengún aprecio por esta lista fose ter rematado nun tan ben situado en ela (ata estou sorprendido porque esté tan adiante). Bueno, segundo comentan os da lista: 
"marries top-end cuisine with a less stiff dining style that is professional, yet interactive and fun – no mean feat given the opulence of some of the capital's top Michelin-starred establishments and diners' expectations"
Hum, coma comentei no anterior párrafo, suscribo o de "less stiff", "interactive" e "fun". Pero o do "diners' expectations" xa sabedes que no meu caso, non tal.

De todas formas eu non tivera en conta demasiado clasificacións ou puntuacións. Eu so quería un restaurante en París, que fose informal, permitise menú degustación para un só cuberto e ademáis tiña a referencia positiva dun blogueiro que lle teño moito creto. Con esas 4 cousas, e sobre todo a última valoración escollín L'Atellier. 

Nada de Chauvinismo: Joel Loves Jamón Pata Negra!

Veña, e para rematar un pouco de diversión e cachondeo. Veña algo máis anecdótico. Joël Robuchon coma bo gabacho é ten moita fierté do hexágono: cociña fundamentalmente francesa (das diversas rexións francesas), carta de viños maioritariamente francesa....

Pero na cociña en lugar central.... un xamón ibérico:


E non está de adorno. Os camareiros fanlle moita promoción ó plato, e é unha das opcións que máis recomendan, explicando ós americanos toda a historia da súa orixe e os segredos do seu sabor. O certo é que o xamón, que comezou a tarde enteiro non parou a estar sendo cortado. Era divertido ver ó rapazolo que lle tocara (na cociña do restaurante son todos rapaces novos co pelo curtiño) afanándose a darlle os cortes, cousa que lle era un pouco fastidiada porque coma o xamón esta posto para que se vexa ben e encaixonado con cousas de adorno non tiña moito movemento.

Vese claramente que Joël Robuchón é un alucinado do xamón ibérico. O único que o acompaña cunhas tostadas con tomate  que non me parecen moi axeitadas: Joël non pillou o do tomate restregado e bota por riba unha chea de algo que parece tomate triturado (debeu de tomar as tostadas na cafetería dun hotel e pensou que o xeito era ese). Iso sí, o xamón tiña pinta de ser un excelente xamón ibérico (polo que vin no plato dos do lado, que eu tomei outras cousas). 

Vamos, que non é mal embaixador para o xamón español (a pesar do das tostadas). 

miércoles, 2 de mayo de 2012

L'Atelier (Saint Germain) Joël Robuchon (sinceramente)

Versión corta, para mayor brevedad:

Mi sensación de la visita al restaurante: Decepción. Una de las razones para las que planeé mi visita era para constatar cual es la diferencia entre un restaurante legendario y los que ya conozco. Ah, y en cierta manera para constatar cual es el salto entre una y dos estrellas. El menú en general me pareció muy irregular, y casi nada que he probado me ha parecido mejor que he podido tomar en restaurantes gallegos (todo lo contrario). Incluso en algún momento me quedé con la sensación de pasado de moda (tanta crema y velouté). Y dado su precio, se debería exigir más.


Para compensar el punto anterior tengo que admitir que el menú era muy correcto y la preparación impecable. Tampoco hay demasiada queja del servicio: amable y puntual (no parecía París). De la misma manera quedé encantado por la selección de vinos que escogieron por mi (pagada a base de bien). 


Resumen:

En pocas palabras:

  • No merece la pena ir a París para comer en L'Atelier 
  • Pero de estar en París, merece la pena ir a L'Atelier (asumiendo el sobrecoste que eso supone)
De hecho, yo os recomendaría evitar el Menú Degustación e ir por un entrante/segundo/postre. De hecho según veo, en la otra sucursal en París, el L'Atelier L'Etoile se puede escoger un menú 37€ y 77€


Ah, y otro pequeño consejo: por mucho que debamos promocionar por el mundo la impuntualidad española, ser puntuales o llegad antes de tiempo. 

Ahora, viene la historia larga:

Aprovechando una visita familiar a los Laconeros parisinos (si, la de la famosa Tarta Tatin) me propuse conocer como sería la cocina de algun restaurante top class. Un poco como un autoregalo de cumpleaños (muy generoso, eso sí). Lo cierto es que no conozco apenas el mundo de la alta cocina parisina. Conozco un poco la tendencia neo-bistrot. De hecho, vivimos en directo el nacimiento, allá por el Marais y la Bastilla. (Y la verdad nos gustó bastante, no renegamos de ella). 

Conocía L'Atellier Robuchon por un post de Manuel Gago, por supuesto conocía de referencias a Joel Robucho, pero lo que no sabía es que se había reenfocado en restaurantes de tipo más informal. Yo no me veía para nada en un restaurante muy elegante o sofisticado. A otro cocinero que siempre he tenido mucho interés ha sido Alain Senderens. Hace años reenfocó su restaurante tambien a cocina más informal (y cambió de nombre, de Lucas Carton a Senderens). Alain Senderens es famoso por sus menús de maridaje entre vino y comida. Como mi intención era tanto deleitarme con la cocina y con el vino, me iba perfecto. 

Finalmente escogí al peso: me decidí por Robuchon porque su menu decouverte (en París se usa este nombre, para el menú degustación, de hecho en las cartas usan el término degustación para otra cosa y no a menú cerrado) era más largo y porque parecía un poco más arriesgado. (Siendo consciente que me saldría casi por el doble de precio, dado que Robuchon no incluye vinos).

Ah, aquí comienza la pequeña parte de la historia: La web de L'Atellier está muy desactualizada. Lo cual es un fastidio para los que venimos del extranjero y deseamos planificar nuestro menú. 

Teoricamente el menú que pensaba que me tocaría era:




LE CAVIAR et sa crème aigre, sur une pomme de terre mixée à l’huile d’olive des Baux
LA SAINT-JACQUES en coquille, chou vert étuvé aux truffes d’hiver
LA CHATAIGNE en fin bouillon au fumet de céleri
LE FOIE GRAS de canard chaud, coing poché dans son jus acidulé à l’hibiscus
L’ŒUF cocotte à la crème légère d’écrevisse et truffe noire
LE SAUMON SAUVAGE laqué sur une vierge condimentée
L’AGNEAU DE LAIT en côtelettes à la fleur de thym
ou
LA CAILLE farcie de foie gras et caramélisée avec une pomme purée truffée
ou
LE BLACK ANGUS cœur d’onglet fondant aux échalotes confites
LE PARFUM DES ILES
crémeux aux fruits exotiques, granité au rhum ambré, légèreté à la noix de coco
LE MONT-BLANC
à ma façon, sur un biscuit aux marrons, perles croquantes croustillantes
Pues no, ese era el menú del invierno (o del otoño pasado). Mi menú fué:
Imagen obtenida de este (muy interesante) post.
Dos cosas:
  • Una buena: el menú de Joel Robuchon es estacional. (Me parecería bastante negativo que mantuviesen el menú idéntico todo el año, como demasiado artificioso y casi fraquicioso).
  • Una mala: el menú de invierno me parece mucho más atractivo que el que al final me tocó (ya se verá más adelante).
Voilá el restaurante: La verdad es que exteriormente tiene un aspecto muy poco llamativo (se va volviendo llamativo conforme van parando delante de el Maybach, Bentleys y otros coches muy aparentes más adelante de la noche, pero eso es algo que ya se contará más tarde).



A todo esto, como podeis ver, no había cola para entrar: ¿porqué? Porque llegué tarde. En realidad no era mi intención, pero de listillo no me fijé en que extremo del Boulevard Saint Germain está y justo fui en dirección contraria.

Ah, antes de nada: hay tanta claridad porque la reserva la hice para las 18:30. ¿No es un poco temprano? Si, es tremendamente temprano, incluso para París. Lo curioso es que para las cenas sólo te dejan reservar a las 18:30. Pero el restaurante está abierto hasta las 00:00. ¿Cómo?

Dado que escogí el menú decouverte, mi cena duró mucho más que el resto de los asistentes y estuve en los dos turnos: sólo se permite reservas para el primer turno. Es el turno de los turistas que llegan en taxi o andando (el inglés es el idioma único, creo que yo era el único que malhablaba francés). Conforme se hace la noche, y llegamos a las 21:00 entra un turno de clientela nueva: aparecen coches lujosos, de los que bajan modelos o señoras elegantes, y a partir de este momento el francés es el idioma mayoritario. No se como se reserva en este segundo turno, imagino que hay que tener el teléfono correcto (que no sale en la web).

Nota interesante: una de las cosas que más me llamó la atención de L'Atellier (y permitió que pudiese ir) es que la reserva es fácil. No existen listas de espera de meses, no hay que tener amigos. De hecho reservé 2 veces: primero reservé para el domingo y luego cambié para el lunes. La semana anterior. Eso sí, esta facilidad en la reserva no quiere decir que el restaurante esté vacío: estaba lleno.

¿Recordais que llegué tarde? Puesto que el restaurante estaba lleno, me tocó un premio: la peor mesa de todo el restaurante. Todo el restaurante es una mesa continua con vistas a la cocina. Pero hay unas cuantas mesas más de espaldas.... Mirando lo que pasa en la calle (y la gente de la calle mirandote a ti). ¡¡No hagais como yo, y no seais impuntuales!!

Esto significó 2 cosas:

  • Una mala: no pude seguir la activida de la cocina en directo, como tampoco pude hablar con los camareros (que son muy habladores y comentan todo tipo de cosas sobre la comida)
  • Una buena: como no tenía que hacer y estaba apartado me animé a sacar fotos de la comida (si hubiese estado en la barra me hubiese dado palo y no hubiese habido fotos).

Bueno, y comienza lo bueno.

Este es el plan:
  • Menu Decouverte
  • Solicité expresamente que iba a acompañarlo con vino por copas, dejando al somelier que escogiese en cada caso 
Comenzamos:

Copa de Vino blanco (Chadornay): Côte du Jura 2010 Domaine Pignier. (Muy ácido - en sentido postivo - seco, con aromas florales que fueron extendiendose en la copa. Buenísimo)

l'amouse-bouche
l'amouse-bouche
No recuerdo bien la descripción entera del plato. A pesar de venir servido en una concha de erizo, era decorativo. Se trataba de una crema de esparragos blancos, con un cierto toque picante con cayena triturada (que vais a ver a partir de aquí como adorno en todos platos). Era sólo un entrante y no creo que se le puedan pedir pretensiones, pero estuvo muy correcto. (Los peros vendrán luego).

LE CAVIAR
et sa crème aigre, sur une pomme de terre mixée à l’huile d’olive des Baux

¿Vaya lujo, no? Pues contrariamente a la apariencia, una buena decepción (y en este caso, el plato se mantiene estación tras estación en el menú, con lo que deduzco que: alguien considera esto un plato legendario, alguien se equivoca mucho). El caviar está evidentemente bueno (eso sí, no debe ser top class, bastante irregular): pero es lo que es, algo salado, que explota de manera divertida en la boca. Nunca entenderé la fascinación por esto. El problema es el resto del plato: debajo una patata cruda o poco cocida. Que no aporta nada y no sabe a nada. La veloute de patata que rodeaba todo no tiene sabor. Yo me decidí a mezclar la cayena que estaba de adorno y entonces sí que el plato mejoró ligeramente.
En mi modesta opinión: un plato que luce mucho más escrito que sabe despues. Claro uno dice que tomó caviar y suena a un gran menú. En realidad, un quiero y no puedo, o incluso un poco engaño.

L'Asperge Verte en Fin Veloute Aux Pouses D'Oseille
Debo de ser un hombre de suerte: esparragos 2 veces en el mismo menú. ¿ Menú Decouverte ? Más bien menú del esparrago. Además, este plato era una extraña combinación de insipidez, con unos esparragos verdes (bastante vulgares, no me gustó nada su punto de cocción) en el fondo. Eso sí, baby leafs a gogo. En este caso el picante ya se lo incluyeron (para evitar tener que hacer lo del anterior y poder tomar algo). En serio, este plato no merece la pena probarlo, y seguramente no debería estar en el menú. 

Cambio de Vino: Copa de Blanco Borgoña. Pouilly-Fuisse Les Reisses Domaine Robert-Denogent. En este caso un vino con sabor muy mineral (mineral en el sentido que sabía a piedra). Me lo estaba pasando en grande con los vinos. 


Le Gyoza a La Plancha, Farcie en Volaille, Dans son Bouillon au Perfume d'Asie
Que suerte, ¡he ido a París a probar una Gyoza hecha por los empleados de Joel Robuchon! Es la principal razón por la que uno va a Francia, a probar cocina exótica. Para mosqueo de japoneses (ni uno sólo había en el restaurante esa noche) la salsa que se ve en el plato es una especie de salsa agridulce. ¿Cocina japonesa combinada con china? Vamos a tener lío.

A todo esto, independientemente de lo dicho en el parrafo anterior: un buen plato. Decepcionante por lo dicho anteriormente, pero perfectamente hecho (no memorable o alucinante o nada de eso). 

LE FOIE GRAS
de canard chaud, cerise dans un jus acidulé à l’hibiscus
Esperad, voy a ponerlo en negrita: ESPECTACULAR. Finalmente había un momento en el menú que parecía estar a la altura de lo pagado. Varias razones: 
  • calidad del higado (de pato)
  • punto de cocción: tiernísimo, se desacía en la boca 
  • la combinación con dulces y ácidos
Lo mejor del menú, y lo suficientemente alucinante para ir a tiro fijo a tomarse esto a la carta.


Cambio de vino: ahora un blanco de Provenza. VDP du Var (Vin du Pays du Var) 2008. Seguíamos a blancos descendiendo al sur por el este de Francia. En este caso ya se notaba la dulzura del sur y la fuerza del sol. En este momento ya comenzaba yo a acalorarme.

L’ŒUF
cocotte à la crème légère de morilles
El clasico plato de huevo que parece que no falta nunca en la cocina moderna. Plato que suele ser un éxito seguro, pero en este caso me quedé muy poco satisfecho. La crema de setas, insípida (y teóricamente esa seta es muy aromática), además la textura espumosa no era agradable con el huevo. Y en el fondo de la copa (y con la intención de mezclarla con el resto) perejil: horreur. El perejil le sentaba terrible al huevo.
El huevo estaba bien, pero claro es imposible disfrutarlo al estar impregnado por todos lados con la crema (ligera o no, daba lo mismo).

A todo esto, otro cambio de vino, un blanco del Ródano: François Villard Condrieu Le Grand Vallon. Un vino muy afrutado que el somellier escogió para acompañar al pescado. A todo esto, con el ritmo que estan sacandome las copas de vino ya comenzaba a soltarme.

LE ROUGET
aux aromates, relevé d’une vierge à l’huile de pistache condimentée
El plato de pescado (estamos en París, y con un plato solo de pescado ya llega) era salmonete. Con toques mediterraneos (provenzales): tapenade de adorno, alcaparras, tomates cherry. Los tomates cherry, mejor que no estuviesen: sabían a nada. El resto del plato en cambio muy sabroso. Vamos a darle buena nota entre tanta decepción anterior. 

En cuanto al vino.... Me llamó la atención que casi toda la comida había sido acompañada con blancos, además todos ellos del este de Francia. Me preguntaba si serían capaces de hacer toda la comida a base de blancos, pero la perdiz la acompañaron con un: Clos Marie 2008 Coteaux du Languedoc Pic Saint-Loup. (A todo esto, tinto, pero tambien del este de Francia) 

LA CAILLE
farcie de foie gras et caramélisée avec une pomme purée truffée
Hala, otra pequeña decepción. La verdad siendo uno de los paltos principales del menú tenía la esperanza de algo especial. Vamos con los peros:
Para ser un 'plato principal' es tremendamente rácano en cuanto a cantidad. Pero bueno, el problema no es tanto ese, como que la perdiz estaba francamente dura. Y el relleno de foie gras, era... bueno, testimonial.
Más curioso (y mosqueante) es lo del puré de patatas. Parece que Robuchon es legendario por su puré de patatas. Uno esperaría algo especial en este caso.
¿Veis eso que hay encima del puré de patatas: pues son dos láminas de trufa blanca. ¡Cielos! Trufa blanca, ya sólo eso debía salvar este plato. ¿Si os digo que era insípida? Ese sútil sabor que le atribuyen no puede ser nada. Por eso, tal vez el puré de patatas tenía trufa negra rallada. ¿Un plato con trufa blanca de adorno y trufa negra para dar el aroma? ¿Engaño?


Bueno, ahora entran los postres, y por primera vez no va a haber queja. 

La Pomme (Manzana) en gelee, sorbet granny smith, émulsion au cidre doux

Manzana en 3 texturas y preparaciones diferentes. Contrariamente a muchos platos anteriores este no era para nada insípido: tenía un sabor a manzana verde intensísimo. (Tan intenso que hasta daba en pensar si era natural). En cualquier caso, cumple con lo que yo esperaba de este menú, era diferente, innovador, y lo que se ve brillando en la cima es plata. Me preguntareis ¿a que sabe la plata? Pues realmente yo creo que a nada, todo sabía a manzana. ES-PEC-TA-CU-LAR. Recomendabilísimo.  (Nota, te avisan que el plato tiene un poco de alcohol, y la verdad es que es chispeante y anima)

LE CHOCOLAT TENDANCE
ganache onctueuse au chocolat Araguani, glace au grué de cacao, biscuit Oréo
Otra vez el juego con los diferentes estados de un mismo producto: el chocolate. Sabor de chocolate intensísimo. Ni un sólo pero. (Ah, lo de las galleta Oréo entiendo que es una libertad, porque sabe 3500 veces mejor que la galleta)

A todo esto, el maridaje de vinos acabó en el tinto, pero yo pedí a mayores una copa de Champange (porque   despues del postre me lo merecía): Brut Premier de Bruno Paillard.


(A todo esto, que sirva de demostración que el Champange ya no se toma ni en copas anchas ni en copas flauta, que ahora se sirve en copa ancha)

A todo esto, ya para terminar vamos a hacer un parte de bajas:

  • Menu Decouverte: 165€
  • Vinos citados anteriormente: 101€
  • Agua mineral (2 botellas): 8€
El total lo obteneis facilmente (bueno, queda el IVA, que en Francia es del 7% para la comida, pero del 20% para el vino). Ah, por cierto no hubo extras por cubierto, o me cobraron el pan aparte o cosas de estas. 

De todas formas como he indicado al principio, mi queja no se centra en el precio si no en lo insatisfactorio del menú (para mi gusto y en este día específico). De todas formas aún así, creo que los pocos momentos brillantes de este menú si que lo fueron, y otras cosas que rodean la comida si fueron excelentes. 

lunes, 23 de abril de 2012

Tradiciones familiares: la bola de liscos

No sé si todos tenemos alguna comida que nos haga tener el momento "magdalena de Proust", algo cuyo sabor u olor nos haga recordar situaciones que vivimos cuando eran pequeños, pero en mi caso tengo perfectamente identificado lo que es: la bola de liscos.

Hace poco leí un artículo de Miguel Vilas en el se sorprendía de la sencillez de esta empanada típica de la comarca de la Terra Chá, en cuya elaboración sólo se utilizaba masa de pan (de harina de trigo) y panceta y chorizo para el relleno. En la receta de mi familia se llega a un extremo todavía más minimalista: su bola de liscos sólo está rellena de liscos (tiras de panceta desalada de un par de milímetros de espesor).


¿No lleva nada más? No, sólo los liscos. No hay cebolla, pimiento, tomate... nada. La carne, y nada más. Os dejo otra foto con la bolla ya cubierta.


Hay un detalle que me llamó mucho la atención del artículo de Miguel Vilas, y es que la bolla se horneaba cubierta por hojas de verza para potenciar el aroma del conjunto... creo que es la primera vez que lo escucho, pero tiene todo el sentido: la versión de Colineta es de un panadero de Pastoriza, y mi familia es del otro extremo de la Terra Chá. Incluso lo más sencillo tiene pequeñas variaciones locales.

Una vez horneada, se frota la parte superior de la bolla con un lisco para darle una apariencia un poco más lustrosa y brillante y se deja reposar una media hora.


El resultado es el que podéis ver a continuación, una empanada gruesa en la que la grasa que ha ido desprendiendo la panceta ha impregnado completamente el interior del pan, dándole a la bolla su sabor característico.


De hecho, diría que hay una diferencia fundamental entre una empanada y una bola de liscos. Lo que hace especial a una empanada es su relleno, y así un buen relleno hace una buena empanada. Lo que hace especial a una bola de liscos, sin embargo, es el pan... el relleno es simplemente algo necesario para conseguir esa capa interna de pan impregnada de la grasa de la panceta, que tiene un sabor y una textura absolutamente fabulosas.

sábado, 21 de abril de 2012

Pizza Italiana "L'Italiana" en Vigo

O outro día chovia un mundo, era festivo e non podía ir a mercar cousas, e decidín pedir unha pizza para xantar. Pero... sonche tan malas as pizzas esas das cadeas (e das non cadeas). Decidín pillar o Google Maps, meter a miña casa e buscar 'pizza' (eh, a idea non foi miña os propios de Google dixeronmo):


E tachán, de repente aparece no mapa un sitio que pon 'L'italiana' en Navia, do que non tiña nen idea (tamén é certo que non vou nunca por Navia):

Ah, foi o comentario de "escasas de ingredientes" o que me convenceu.... que tiña que probalas xa!

Comor?  A ver, contrariamente ó que parece que ten metido todo o mundo na cabeza, a pizza non é mellor canta máis cousas leve enriba. As poucas veces que teño estado en Italia as pizzas non son así. E non é por autenticidade - cada quen que faga as pizzas coma queira - pero a min gústanme as pizzas ó xeito que fan os italianos. Así que cando lin esto, deducín que estaban facendo pizzas a xeito italiano.

Bueno, como era martes, estaba pechada así que quedei cas gañas.

Finalmente pasei por alí e probei as pizzas. E fun ó clásico é sinxelo: a pizza con mozzarela, tomate e albahaca fresca (a que en algúns sitios chaman Marguerita, e en outros chaman Tricolor e en este restaurante chaman L'Italiana). Sabedes canto tempo levaba desexando probar unha pizza con albahaca fresca? Pois eso.  Non quedei trasportado, e se ben a masa de pan estaba perfecta e o queixo impecable o tomate non sei moi ben se me gustou ou non (rapazas de L'Italiana, non me todedes a mal este comentario), o certo é que é a mellor pizza de Vigo, e que voltarei de seguro outra vez (ademáis queda cerca de casa).

Pois eso, é un restaurante especializado en pizzas, todas feitas a forno tradicional, moi finiñas, ó xeito italiano:



Resumen:
- Pizza estilo italiana (moi bóa) e a bó prezo: 9-11€
- Ambiente moi desenfadado e xove
- Aparte de pasta e pizza, segundo o día hai pratos italianos de todo tipo (ver no seu Facebook)
- Teñen unha carta de viños italiana, que (sen ser eu un experto en viños) parece interesante para sairse do tópico Lambrusquiano (hai un tinto do Etna que me chamou a atención un mundo)

Veña, máis info en:

(Imaxiño que todos os pizzeros de pro de Vigo xa coñecían o sitio, pero bueno non por iso ía deixar de comentalo aquí)

lunes, 16 de abril de 2012

Unha non planificada deliciosa cata de viños alemáns

Mosel
Mosel by Flashbaxxx

Non podía imaxinar que hoxe tivese unha experiencia tal. Tiña uns coñecidos que compraran unha entrada para unha cata de viños alemáns e un non pudo ir. Eu apunteime, sen saber moi ben que podería ser (nunca fun a unha cata e non sabía moi ben coma eran estas cousas).

Pois tiven unha sorte xenial, menuda experiencia interesante, e sobre todo: vaia viñazos que tiven ocasión de probar.

O viño alemán de calidade é perfecto para desoncertar a calqueira dos que teñen prexuizos e pretenden saber desto do viño:
  • "A calidade do corcho é fundamental para a conservación do viño." Pois a ver que cara pon cando lle poñas un Peter Jakob Khun Quarzit 09 que ven con tapón de rosca. (Un viñazo seco con sabor mineral, e unha acidez alucinante).
  • "A acidez no viño e algo non desexable". Pois a ver que din ante un Karp - Schreiber Brauneberger Mandelgraben Kabinett Trocken 2008, un viño que é ácido a eito, pero que entra coma un ceo.
  • "O viño blanco non conserva". Pois entón por exemplo tiñamos outro viño de fai 4 anos, un Georg Breuer Rheingau Riesling Auslese 08, que se ben estaba espectacular, quedabanlle anos para seguir mellorando.
  • "O viño unha vez na botella, xa pouco mellora, hai que tomalo xa". Pois tivemos a sorte de tomar un Kabinett do Mosela (non indico a marca porque era xa non está a venda) do 2003, que segundo nos contaban, recén embotellado cheira a gas e que co paso dos anos cambiou completamente e desenrolou sabores frutales e florales.

É unha pena que xusto esta cata de viños alemáns xa pasou, e non haxa ocasión de recomendala, pero recomendaría moito que prestasedes o ollo á web de María Fechoría para ver que novas catas organizan (que polo que vin en esta merecen moito a pena):

Eventos de María Fechoría

(A todo isto, quero expiar a miña culpa públicamente e admitir que o que esto escribe non se comportou demasiado ben. Evidenciando a miña falta de categoría, non deixei viño nas copas, coma fan os expertos, e ademáis, seguramente por eso, animeime de máis e soltei algunha tontería que non debería ter dito. Ai, o viño, canto gusto, e canto perigro!)

domingo, 15 de abril de 2012

Restaurante Silabario: Peixes do Miño


He tenido la suerte de poder volver por segunda vez en 4 meses al restaurante Silabario en Tui. Uno no va de continuo a restaurantes de este nivel. Pero si que tenía planeado volver y estaba ya buscando razones para hacerlo. Y ya anticipo que a pesar de haberlo visitado estas dos veces, me apetecería volver a visitarlo otra vez antes de que termine el 2012.

De hecho de cuando en cuando iré echando una ojeada a los menús de temporada, para aprovechar y pillar novedades que no haya probado de esta vez. En eso quiero destacar que me gusta muchísimo la web de Silabario: no sólo te informa de todas las opciones de menús, sus precios e incluso la carta de vinos. Es maravilloso para planificar las cosas y que no suceda lo de siempre (que me pasa a mi): verme con la carta delante y no saber que escoger. (Especialmente me aburma el escoger los vinos.... suelen ser tantas opciones y tan diversas... de esta manera, uno ya echa una ojeada y ya va con unas cuantas ideas de lo que apetece).

En esta ocasión nuestra visita se produjo debido al comienzo de la temporada de pesca de río y por la presentación de Alberto y Raquel (los cocineros que dirigen el restaurante) de sus platos y sus menús de promoción de pez de río. (Nota: no existirá un menú específico de peces de río, si no que los platos de pescado irán rotando y entrando dentro de los menús, o estarán disponibles a la carta).

He aquí unas cuantas fotos (modestamente realizadas, con todas las limitaciones de mi cámara) de los platos:

Degustación de aceites, sales y mantequillas artesanas

Sardina ahumada con sopa de almendras y tomate confitado

Tartar de sábalo en pack-choi,
vinagreta cítrica y huevas de salmón

Molleja de ternera lechal a la brasa,
guisantes y sabayon de vino Valdeorras

Ventresca de salmón del Miño,
marinada en mostaza y sakee
con crema de requeixo de As Neves y encurtidos

Lamprea ahumada y glaseada,
tirabeques tiernos y
jugo de pimientos asados

Lamprea a la Bordalesa

El chuletón, aúnque se sirva en raciones pequeñas,
es un señor chuletón

Chuletón de vaca vieja a la parrila
con guarnición de calabaza
 A mi el menú me encantó. Tambien es cierto que había muchos detalles que ya son de manera anticipada de mi gusto (Inciso: Todos tenemos gustos diferentes en cuanto a comida. A veces parecemos obviarlo: si algo es bueno, o excelso o bendecido, tiene que gustarnos. En realidad cada uno de nosotros le gustan las cosas a su manera y lo único que muchos coincidimos). Mis gustos son faciles de ver por lo que comento en mis críticas. Por ejemplo.
  • Me encantó la preparación usando el punto de cocción exacto de las verduras, que justo acompañan 3 platos: el sábalo, la molleja y la lamprea glaseada. Supongo que alguno los puede ver como mero acompañamiento e incluso dejarlos de lado, pero a mi me alucina el punto justo que coge, y sigo sin saber como consuigen que concentren tanto sabor. Me parecen una joyaza y agradezco mil que en Silabario cuiden tanto estos ingredientes.
  • Otra cosa que me chiflan son los encurtidos: así que la aparición de encurtidos en el plato de salmón me hizo una gracia especial. Dejando aparte el tema del salmón, nunca hubiese imaginado que el salmón de río bien preparado tuviese tal sabor.
  • ¡Las mollejas! Por un lado estan tiernísimas, por otro tienen ese sabor especial que hace la brasa. 
  • La lamprea ahumada (y glaseada) tambien nos dejó muy sorprendidos (agradablemente). Es al mismo tiempo un sabor delicado y potente, que creo que encantará hasta a la gente a la que no gusta la lamprea en preparación tradicional.
Otros puntos que obviamente hay que destacar en el menú del Silabario es que tambien ofrece platos de caracter más tradicional como la lamprea bordalesa (impecable, la gente que innova tambien sabe aplicar las recetas clásicas). Y sobre todo:
  • La pasión con la cocina de brasa. En el menú los dos platos de carne estaban hechos a la parrilla, y eso da un sabor y un aroma (ahumado o de madera conforme lo prefiráis) especial. De hecho el chuletón que ofrecen, es de tal nivel, que hasta ese suegro que desconfía de los restaurantes modernos quedará encantado. (Mucho mérito que ofrezcan en el menú Carne de Vaca Vieja. Alguno leerá esto y le parecerá la descripción del peor chuletón posible: ¿vaca, vieja? Dejémonos de prejuicios - y mentiras porque en sitios están sirviendo esta carne como buey - y descubramos que esta carne es excelente).
Y para terminar, la tercera razón por la que me encanta el Silabario es porque me gusta mucho las sugerencias que hace Alberto (que actúa como cocinero y tambien se encarga de la bodega). Hemos descubierto unos cuantos vinos muy interesantes: Pico das Penas (un albariño que mantiene esa acidez y peculiaridad que parece que se está perdiendo mucho de lo que se embotella estos años), ¡un Muros de Melgaço (si la memoria no me engaña en el nombre) de más de 8 años! (que sirve para corroborar que no tiene ningún sentido esa idea de que el Alavariño no puede envejecer), un Bastión de la Luna (un tinto de Rías Baixas, si un tinto de Rías Baixas, elegantísimo), y no hubo sólo vino gallego, no vayais pensar, pero no apunté los nombres así que quedaré a medio decir.

Como he indicado anteriormente para cualquier información sobre precios, menús y oferta de bodega, podeis visitar la completa y actualizada página: Restaurante Silabario

Notas adicionales:
  • El restaurante Silabario incluye aparcamiento al hacer la reserva, todo un detallazo y una comodidad.
  • Las recomendaciones de vino por parte de Alberto
  • Poder ver todo el trabajo en cocina, dado que la cocina está completamente a la vista ( pero aislada, no temais olores ) 
  • Las vistas espectaculares del restaurante
 
No puedo dar el precio de nuestro menú porque fuimos invitados por el restaurante, pero el equivalente sería un menú degustación que cuesta 52€ sin vinos incluidos.

Existen otros relatos sobre esta comida por otros de los asistentes, con mejores fotos y escritos con mucho más estilo. Aquí están los enlaces para que contrasteis y veais sus opiniones:
(A todo esto, no he mencionado, en ningún momento que Silabario tiene una estrella Michelin 2012 - pero eso ya lo sabíais)

domingo, 8 de abril de 2012

Cousiñas Chinas

O outro día pasei polo supermercado Chino que hai en Vigo e decidín parar a ver que tiñan... sobre todo porque creía lembrar que que vira algunha vez repolo fermentado ou algo parecido. Tiña curiosidade de ver a que sabía ( tiña probado o kimchi koreano en algún restaurante, será a versión china algo parecido? )

Topei unha cousa que anunciaban coma repolo picante, e outra que sí que anunciaban coma repolo fermentado. Pero o repolo o vendían en frascos de 5 kilos, e erame un pouco grande de máis. Así que quedei co repolo picante.


Comprei tamén para acompañar fideos de arroz. ( Non me gustan demasiado os fideos de arroz, pero non sei moi ben como saín de alí cos fideos de arroz a pesar de que había 20 tipos de fideos asiáticos diferentes - moi bó surtido teñen ). E fixen uns salteado de fideos con repolo picante.... (os fideos de arroz quedaronme brancos, a pesar de que seguín as instruccións ó pe da letra - non sei coma fan nos restaurantes chinos, onde os sirve completamente transparentes).


Nada aparentes (aparte a foto é deplorable) pero estaban sabrosos. Sorprendeume especialmente o repolo este do bote: estaba tenriño e notábase doce ademáis de picante. De feito o que me quedou vouto tomar crudiño acompañando algún outro plato.

Ah, tamén caín en comprar este refresco trapalleiro e bizarro que parece que lles gusta moito alá por asia: refresco de frutas con perliñas de xelatina flotando por dentro. Moi extraño, curiosamente adictivo (iso sí, o sabor a piña é 100% artificial).


En principio tento só ir a comprar neste sitio de maneira ocasional, porque a maioría dos productos envasados que venden teñen glutamato. (Non o fago tanto por cuestión de saude, se non que o sabor este do glutamato desagrádame). Iso sí, o sitio é moi recomendable para comprar ingredientes de base coma arroz (teñen varios tipos de variedades asiáticas que en España non son fáciles de comprar a moi bó prezo - son máis caros que o arroz do supermercado, pero coñe, que son arroces de tipo diferente con outros sabores e usos) e multitud de tallarines e pastas, e sobre todo teñen láminas de pasta de arroz para facer dimsun e cousas de estas. 

A tenda, non sei se sabedes, está en Gran Vía pola altura de Povisa. 

jueves, 5 de abril de 2012

¡Libertad para los nabos!

Me llega un correo de Salva maldiciendo lo difícil que es encontrar nabos. Hay quien ignora esta situación, pero es una verdadera tragedia. La gente normal no suele echar en falta los nabos porque no sabe cocinarlos o no los conoce más que por el nombre y referencias esotéricas en las que se los asocia a algo que se come solo a falta de algo mejor. Cuando los introduces en recetas como la del cuscús que está preparando Salva en la foto o simplemente los echas al cocido, ese plato tan fácil de hacer como olvidado, descubres que son una cosa rica rica.

Los nabos se suelen vender en preparados para cocido, acompañando un solo nabo una tonelada de apio, col y zanahoria (la mayor parte de la veces hecho todo picadillo). Encontrarlos sueltos es una tarea imposible. Lo gracioso es que cuando los encuentras sueltos son muy baratos, así que no tienen que ser para nada un producto exótico y raro; simplemente no tienen mercado. Uno se los imagina depositados en alguna cámara o almacén esperando por un apio viejo, una zanahoria seca y un trozo de col mustia o simplemente pudriéndose a falta de poder llegar a su plato. La única explicación que se le ocurre para esta desgracia es la mala prensa que se les ha dado pero, ahora que hay crisis ¿no es hora de que vayan liberando a los nabos?

sábado, 24 de marzo de 2012

A Xantanza do Ata Outra ( Ateneo de Piñor )

Este pasado mes de Marzo tivo lugar unha Xantanza ( a número XVII ) moi especial. A tradición é que hai unha xantanza por tempada (4 ó ano): inverno, primaveira, verán e outono. E nesta ocasión adiantamos a xantanza de primaveira a febreiro (sí, esto é un post con varias semanas de retraso)

A razón do adianto é que o blogastrónomo coruñés Manoel Foucellas marcha a Santiago.  Non a Santiago de Compostela, a Santiago de Chile:
A todo isto retraseime tanto en contar o de esta xantanza que actualmente Foucellas está xa en Santiago de Chile, coma podedes seguir no seu twitter:

Coma despedida decidimos facer un tributo á lexendaria capacidade de papar do señor Foucellas (18 pratos e repetiu a fabada e o arroz con leite!) e á cociña tradicional galega (que é o que máis lle ha costar disfrutar en Chile) e escollemos o famoso Restaurante Ateneo en Piñor.

Xa ven sendo o terceiro artigo que lle adicamos ó Ateneo en Laconada. Vai parecer que temos especial interés en promocionar o sitio. Non fai falla que lle fagamos nengunha promoción. Ateneo sirve 100 servicios ó mediodía e outros tantos pola noite todos os días da semana (excepto os martes, que pechan por descanso). Non necesita nengunha axuda nen promoción. Neste caso é a inversa: sodes vos os que estades perdendo por non ter parado nunca no Ateneo. 
 Para que despois non digades que os Blogosgastrónomos somos sofisticados o menú foi algo moi habitual:
  • Entrantes: Empanada
  • Cocido Galego a fartar
  • Postres típicos de entroido: filloas, orellas e rosquillas (que non son típicas de Entroido, pero son especialidade da cociñeira, Erundina)


Empanada de Zorza
Vou a destacar especialmente na comida a empanada. Erundina ten un cariño especial polo forno e a repostería (todos os bizcoitos, galletas e melindres que se serven na cafetería do Ateneo están feitas a man por ela: insisto neste punto, porque se ben pode que non queirades parar a xantar, pero un café no Ateneo permite probar estes postres. E incluso podedes comprar para levar. Deliciosos).

E notase: a empanada de Erundina (tomamos esta de zorza, e tamén fixonos para levar unha de bacallau e outra máis de zorza) ven sendo unha das mellores empadas que teña tomado en anos. Ten esta arte especial de facer o pan crustillante, pero sen ser graso. E os recheos: viciosísimo. Mirade que de carne levan.

Hai que parar no Ateneo a probar a empanada: digo.


Cocido ca súa cacheira, o seu lacón, grelos, chourizos (normal e de cebola), e con garbanzo (que parece que xa está definitivamente asentado coma opción preferida do cocido)


Filloas con crema, Orellas, Rosquillas
Para a xente de dente doce: ¡mirade que postres! Aparte nótase que as filloas e a crea están feitas con ovos da casa: mirade que cor. Todos os bizcoitos, galletas e melindres que se serven na cafetería do Ateneo están feitas a man por ela: insisto neste punto, porque se ben pode que non queirades parar a xantar, pero un café no Ateneo permite probar estes postres. E incluso podedes comprar para levar. Deliciosos. (¿Que o dixen xa? Pois insisto, para que vos enteiredes).

A comida tamén serveu para a reivindicación do viño tinto galego. Que sí, que hai (cada vez máis) tintos galegos (e cada vez mellores). 

VX Cuvee Caco segundo a opinión dun aficionado en Chicago
"Coto de Gomariz had some interesting whites, though all of us felt that the best red of the evening was the VX Cuvee Caco, a blended red of Sousón, Caiño, and Mencía, with flavors of cherry, violet, soft tannins, and good acidity. Overall, it was a well-balanced wine that reminded my of some of my Portugese favorites."
Tarabelo - Bodegas Eladio
"En boca muestra una estructura media con notas frutales. Astringencia punzante."

Tintos de Ribeiro: Tarabelo & VX Cuvee Caco
Ah, e para insistir en que os Blogogastrónomos non somos uns grupo sofisticado, e que as nosas xantanzas son máis festa ca outra cousa. Máis ben somos un pouco impresentables.

De feito ó rematar de comer sacamos un radiocasé e estivemos animando con música os cafés e os chupitos. ENTROIDOOOOO!!!