Ayer estaba viendo película francesa (Rififi, 1955) y hay un momento en el principio de la película en la que los protagonistas quedan para tomar un café y se ve que les sirven las tazas con unos artefactos metálicos encima:
Estos aparatitos me resultaban familiares pero tardé un poco en caer en donde los había visto ... pues estos mismos son los que salen en Internet para hacer café vietnamita:
Lo cual no es ninguna sorpresa porque ... Vietnam y Francia tienen una relación histórica.
He intentado investigar más sobre como eran los antiguos cafés de París ... pero no he encontrado demasiada información de los estilos de preparar café, pero esta película sirve para saber que al menos en los años 50 aún había la tradición de hacer cafés con el filtro individual (y que tambien había una máquina de hacer expresos, que podeis ver detrás en la primera foto).
Esta semana tenía sandía ... y se me ocurrió rememorar los desayunos que me tomé hace 15 años en Turquía. Allá por el 2006 estuve unos días de paso en Estambul. Nos alojamos en un hotelito pequeño que estaba subiendo desde a estación de trenes hata Santa Sofía.
Teníamos un pequeño bufet de desayuno, que tenía más o menos lo habitual: bollería local, tostadas, café, te, zumos y fruta... Pero se veía que los turcos son tambien de desayunos contundentes porque tenían salados ... y en el centro había aceitunas y un queso turco que era parecidísimo al Feta. (Sobre este punto ... todos los que hayais viajado por Turquía y Grecia habreis observado que ambos paises tienen un montón de platos y bebidas que son identicas a ambos lados de la frontera pero con nombre diferente, lo cual es normal. Pero mejor no decir a turcos y griegos que su gastronomía se parece mucho porque ambos se llevan mal).
Y seguramente porque era agosto ... pues la fruta más abundante en el desayuno del hotel era la sandía. Así que yo asocie lo de desayunar sandia con aceitunas, queso feta. Y me puse a intentar reproducir el desayuno ...
Lo del queso fue bastante fácil. No pude conseguir queso turco, pero pude comprar el griego que se le parece. Además veo que este queso es muy fácil de conseguir en supermercados y además del bueno (hecho en Grecia, de oveja y con el IGP). Se que hay sucedaneos más baratos, pero realmente no merecen la pena. (Aunque se que a muchos no les va a gustar el feta auténtico porque muy salado y tener un sabor muy intenso, pero es que debe ser así).
Lo que me costó mas fue conseguir aceitunas que se parezcan a las de Turquía. En España lo más habitual es tener aceitunas negras estilo cacereña. En Turquía (como en casi todo el mediterraneo) las aceitunas conservadas son más de otro estilo ... que aquí en Galicia no son fáciles de encontrar ...
Pero tuve suerte y encontré estas aceitunas aragonesas que si son parecidas:
La combinación es intensa... porque tanto el queso como las aceitunas tienen un sabor fuerte, pero la verdad es que con este desayuno sientes como que te llenas de energía.
Pois uns científicos adicaron tempo a estudiar que pasa cando fas té ca auga quentada no microondas, e descubriron que o problema de quentar líquidos no microondas é que probablemente a parte de enriba ten máis temperatura ca de embaixo:
But if you're throwing your cup of water in the microwave for 90 seconds, like the researchers did, the device's electric field heats it from all angles, not just from below, so while the top part of the cup's water may be sitting at boiling point, the bottom may not. "Because the entire glass itself is also warming up, the convection process does not occur, and the liquid at the top of the container ends up being much hotter than the liquid at the bottom," reads the study. via The science that proves making your tea in the microwave is a truly appalling act
Vale, moi ben. A verdade teñen razón. E se moitos tedes o habito de quentar líquidos no microondas teredes observado cousas ainda máis curiosas, como o tema de que moitos líquidos de repente ferven fora do microondas e incluso poden saltar por fora.
A min nunca me pasou, pero si que é posible. Quen teña curiosidade pode ler isto:
un vaso o una taza con agua se pone a calentar en el horno de microondas
y al sacarlo, de buenas a primeras, hierve de forma explosiva y salpica
el contenido produciendo serias quemaduras si entra en contacto con la
piel via ¿Es peligroso calentar agua en el horno de microondas?
A ver ... despois de tanta mala prensa para o microondas vou dicir que eu coido que non hai nengún problema en ferver a agua no microondas, só hai que ter coidado. E en canto ó do te, o problema de que a auga do fondo non esté tan quente solucionase de maneira moi sinxela. So fai falla isto:
Pois eso ... que remexes a auga cunha culler e estas duas diferencias de temperatura xa se igualan. E xa podes facer o teu té sen problema.
Eu polo menos fervo a auga para facer o café no microondas e non teño problema (tamén é certo que para facer o café teño que verter a auga en outro contenedor é xa polo acto de verter a auga fai que se remexa).
Moitas veces hai xente que quere facer receitas mexicanas pero pensa que os ingredientes son díficiles (ou caros). Algúns platos coma esta sopa de fideo son accesibles en Galicia en calqueira tenda. O único que ten un pouco de historia é que os frijoles (os feixóns) sexan dos negros, porque a gracia é que lle den color ó plato (ademáis do tomate).
Esta
é unha sopa de fideo seco, pero a versión con frijol (o calabacín non
existe na receta orixinal, pero eu quien poñerlle algo máis).
E un
primo moi lonxano da fideuá ... Que se ben non se parece en nada, ten
unha orixe medio similar: usase o fideo coma subsituto do arroz. No caso
da sopa de fideo seco, é unha versión do "arroz rojo" mexicano, sen
arroz. Esta versión é máis especial porque leva puré de frijoles, co que
tes, fideos, frijoles, tomate, un pouco de chile, un pouco de queixo. E
un plato vexetariano, e feito de sobras pero moi interesante.
Comparto aquí 2 videos explicando a preparación. Eu fixeno un pouco libremente, porque coma vedes polo color puxen máis feixón que tomate.
En canto ó queixo que lle poñen ... un bó queixo fresco (non usedes o "queso fresco 0%" ese que venden para ensaladas). Que sea queixo do que ten algúns buratiños dentro, que se note que fermentou un pouco ...
A crema que lle poñen é equivalente ó que en algúns supermercados podedes topar como "creme fraiche". Se non queredes ou non topades ... un iogur natural batido .... medio pode servir. E se non lle queredes poñer crema, pois nada.
Versión simple e curta:
Versión cun pouco máis de rollo pero mira, tamén vedes que fácil é de facer porque non hai cortes nen edicións. Todo é máis sinxelo:
«Los gözleme, unas masas
rellenas y hechas a la plancha, son una especialidad de la cocina de
Turquía. Son populares en todo el país como aperitivos o fast food y son
comida callejera en Turquía.» Eu non lembro se tomei Gozleme en
Turquía, pero si lembro telos visto. Onde si teño tomado é en Francia,
onde as panaderías de comida maghrebi teñen estes pans. E gosto moito
de eles.
En canto ó resultado ... non quedei moi contento. A masa
non a fixen ben (coido que xa identifiquei o meu erro) e tampouco fun
quen de deixalo ben fino e estirado. Finalmente... o de facelo á tixola é
un traballo fastidiado. Pero ... sairon ricos e cominos con gusto. Pero
seguramente non repita nesta preparación. Coido que o meu proximo plato
con espinacas tirará máis a ser algo feito no forno.
Con lo del confinamiento se me dio por hacer falafel. Sé que se podía diariamente, pero me propuse reducir mis salidas y los garbanzos secos eran muy convenientes. Los compras y vas utilizándolos diversos días.
Como receta podeis usar esta (yo de todas formas leí la receta y luego improvisé bastante las cantidades):
Hice 2 veces falafels, una vez los cociné al horno y la otra vez fritos. Todo lo demás parecido. Lo que si es que les he puesto mucho perejil y cilantro. Por eso ya vereis en las fotos que me quedan muuuuy verdes por dentro. A mi me gusta así. No veo que sea problema ponerle tantas hierbas. Siguen mantiendo bien la textura y quedan firmes una vez cocinados. Si he observado que tengo que dejarlos escurrir para que suelten el líquido y que me queden mejores para moldear.
A
estrea do meu forno facendo pastelería, e todo foi feito co que se puido
conseguir (non hai maneira de mercar rápido formas para o forno - estábamos en pandemia neste momento e só se aconsellaba sair para mercar o básico). Este
queique parecía problemático porque ... ten moita fruta e porque non
teño levadura química (usei bicarbonato e limón). Tiven que darlle un
pouco de lume de máis porque quedou sen cocer no interior. E ainda así
segue a estar pouco feito ... Pero ... máis ca un defecto, é unha
virtude. Nunca tomaredes por ahí un queique tan terniño e con tanta
mazá. E case un cruce entre un queique e unha tarta de mazá.
Receita na que me inspirei ainda que lle cambiei algunha cousa:
A
canela, ainda que sei que hai xente que lle repugna ... é un puntazo.
Fai máis saborosa ainda a mazá. Dalle un aquel. Coido que algunha outra
especia (noz moscada) pode que lle fora ben. Pero ahí vai o gusto de
cada ún.
Outra
vez máis unha combinación dos ingredientes que había en casa: arroz
basmati e polo. Inicialmente ía facer un curry, pero logo pensei que
era unha perda usar o basmati só para o curry e fixen o biryani. Pois
sí, porque o Biryani é algo un tanto diferente a arroz con polo. E un
plato de arroz feito no forno (na versión máis ortodoxa) ou cociñado
a lume lento nunha ola axeitada (na versión máis cómoda). Cando
estiven en Pakistan tiven ocasión de probar varios biryani moi
interesantes, e en parte quería tentar reproducir aquela lembranza. ¿E
que tal quedou? Pois ... non quedei entusiasmado ó 100%. A carne quedou
demasiado feita, e o arroz unha parte moi feita e outra si ben no
punto. Ainda que lembro que unha parte do arroz debe quedar moi feito e
outro no punto (suponse que a gracia do plato é que hai arroz en 3
estados de cocción o mesmo tempo, e que o comes mezclando capas). O
máis interesante foi que o sabor e aroma quedou coma lembraba. O cal se
me fixo un tanto sorprendente, porque a cantidade de especias (e limón
e cilantro) que se mezclan neste plato é tal, que non se sabe que pode
sair.
El plato quedó mal. La idea era buena: aprovechar que tenía unos guisantes fesquitos de casa para hacerlos muy poquito con un poco de panceta (por lo del tradicional guisantes con jamón de los menús del día) y acompañados con un huevo escalfado con un toque de salsa de chipotle (chipotle y yema de huevo es una combinación divina).
Pero como veis, el huevo se me hizo de más. Y apenas fueron unos segundos mientras intentaba decidir como sacar el huevo del agua. Pues ese nada y ya se solidificó todo.
No estuvo terrible, pero habrá que esperar a otra tandada de guisantes para intentar hacerlo mejor. (A lo mejor para la proxima me planteo hacer los huevos escalfados metidos en plastico como la mitad de Youtube asegura que quedan perfectos).
A ver amigos ... cando queredes facer comida mexicana na casa se cadra pecades un pouco de ambiciosos: queredes facer tacos ó pastor, carnitas, enchiladas (bueno, as enchiladas son máis ou menos fáciles), mole.... Algúns de estes platos mexicanos son complicados e outros requiren ingredientes non fáciles de topar.
Pero hai un plato moi típico de Ciudad de México (e outros sitios) que é moi fácil de preparar, porque os ingredientes tamén os hai aquí: as quesadillas de papa (pataca) con longaniza (chourizo). Non ten demasiada historia facelas en España:
A ver, un par de consellos para darlle máis autenticidade:
O chourizo mexicano esta moi pouco curado. Así que se queredes conseguir a textura adecuada, o mellor sería que mercarades chourizos de esos para asar ou freir, que veñen crús.
O chourizo mexicano adoita a ser máis picane ca o noso así que cando preparedes as patacas podedes meter na tixola un pouco de guindilla, un pouco de cayena ou pementón picante.
A historia é así de sinxela. Preparas este guiso. Deixalo nun lado e logo cando queres facer as túas quesadillas pois:
Colles unha tixola ou plancha e metela a lume forme (espera a que esté quente, moi quente)
Pos a tortilla por un lado, e deixala uns segundos.
Daslle a volta, meteslle a tua mezcla de pataca con chourizos
Podes poñer queixo na quesadilla ou non (o queixo é opcional nas quesadillas en Ciudad de México)
Doblala (ademáis de quesadillas o outro nome que teñen é dobladilla) e deixala facer un rato ata que a tortilla se poña crocante
Daslle a volta e deixala outro tanto
Sacalas e apartalas (as quesadillas quedarán ca forma doblada)
Cando as vaias a comer, se gostas do picante podes abrir a quesadilla e poñer salsa. Logo volvela a pechar e a comer nela.
A ver agora van un par de notas para os que queirades poñer o voso toque orixinal:
¿Podo poñerlle Valentina (ou calqueira outra salsa de botella)?
NON. Non deberías. A ver, os mexicanos poñenlle a Valentina a todo: pombiñas de millo, ás patacas fritas, á fruta, ó peixe, á pizza, ás hamburguesas, ós bocadillos.... Pero non lla poñen ós tacos nen as quesadillas. Para isto deberías mercar unha salsa mexicana, ben verde, ben vermella das que veñen en latas ou tarros. Se non cun pouco de tomate e chiles podes facer ti unha na casa. Non é dificil. Os tacos e as quesadillas fanse con salsas frescas que levan tomate.
¿Podo usar o queixo de gratinar ou os tranchetes para as quesadillas?
Pois a verdade é que non. Os mexicanos non usan ese queixo para as quesadillas. Usan queixo de verdade e non estas cousas procesadas. O que habitualmente usan é o quesillo/queso oaxaca pero non o vas poder conseguir aquí. En calqueira caso, usan queixo de verdade. É moito mellor que uses queixo de barra ou incluso queixo de tetilla. O queixo de tetilla ese moi cremoso da moi bo resultado para isto. Ainda que si que é bo que o cortes en tiras ou fino. Non te preocupes, dentro da tortilla vai pegar moita calor e o queixo vaise derreter igualmente.