jueves, 30 de enero de 2020
Cousas de Cuba: territorio libre de Coca-Cola
Por mor do bloqueo económico (xa sei que parecía que con Obama ía rematar, pero hoxendía, con Trump volta a haber bloqueo), as empresas norteamericanas non estan en Cuba. Iso quere dicir que Cuba é un dos poucos lugares do mundo nos que teña estado que non teñen CocaCola (nen tampouco PepsiCola). Unha cousa ben curiosa, porque tedes que admitir que se hai algo que un topa nos paises máis remotos (ainda que non haxa outra cousa) son eses refrescos.
Iso sí, isto non quere dicir que non teñan refrescos. ¡Claro que teñen refresco de cola! So que teñen marcas nacionais (ou importadas), como: TropiCola, tuKola, FiestaCola. Todas elas teñen o seu sabor chusqueiro ... Especialmente tuKola, que sabe coma as gominolas (sí!).
(En calqueira caso non perden nada por non ter Coca Cola)
miércoles, 29 de enero de 2020
Cousas de Cuba: A Pizza Cubana.
A pizza cubana faría rabear a un italiano. Non pretende ser unha pizza de competición, se non que o seu obxetivo é ser algo barato e quentiño. E a verdade é que cumple o obxectivo.
Cando apenas levábamos unhas horas paseando polo Centro de Habana (en Habana Vieja, non hai tal abundancia de pizzerias), xa caemos na conta que era a comida máis popular dos cubanos, e xa nos propuxemos probala. Non houbo que facer nengún esforzo: 2 de cada 3 "cuadras" da cidade teñen un sitio vendendo pizza.
Pides a pizza, escolles os ingredientes (non hai moita variedade, e moitas veces non hai os ingredientes) e esperas un rato. Tes dúas salsas que están normalmente nunha botella de plástico:
Cando apenas levábamos unhas horas paseando polo Centro de Habana (en Habana Vieja, non hai tal abundancia de pizzerias), xa caemos na conta que era a comida máis popular dos cubanos, e xa nos propuxemos probala. Non houbo que facer nengún esforzo: 2 de cada 3 "cuadras" da cidade teñen un sitio vendendo pizza.
Pides a pizza, escolles os ingredientes (non hai moita variedade, e moitas veces non hai os ingredientes) e esperas un rato. Tes dúas salsas que están normalmente nunha botella de plástico:
- aliño (creo que a chamaban así) que era algo que parecía vinagre con varias especias e herbas ... e que a verdade non sabías moi ben a que sabía
- picante (que era parecido ó aliño en aspecto) e que non picaba nada (a pesar do nome)
lunes, 27 de enero de 2020
Cousas de Cuba: a cervexa de importación
A ver, antes de que ninguén se alporice ... a cervexa máis popular de cuba é Cristal. E a outra cervexa famosa de Cuba é a Bucanero (que moita xente di que é a mellor, porque ten máis graduación e máis corpo e blablaba...). Pero aquí ven a cousa contradictoria de Cuba:
Con ese propósito trajeron la Hollandia, más ligera que la Bavaria, adaptada al paladar de los consumidores de la Mayor de las Antillas, que según la especialista, “ha tenido muy buena aceptación, sobre todo la botella grande de 650 ml; grata acogida que también ha conquistado el energizante Tigon como una opción en el mercado de los productos de su tipo, con muy buena relación calidad-precio”.Outra curiosa, que ten de nome Lagarto (e ten un lagarto con sombreiro de guajiro e unhas maracas) que un pensaría que é cubana, pero curiosamente, Lagarto importase de bélxica.
Sobre este misterio de que en Cuba vexanse tantas cervexas Europeas deixo esto:
Cubana o importada, la cerveza marca el ritmo de la economía en la Isla
Ainda que sexa importada, a verdade é que o do lagarto cas maracas
jueves, 16 de enero de 2020
Cosas de Cuba: Luncheonette encontrado
Hace unos meses caí en un enlace que me interesó (porque hablaba de comer, de fast food, de empresas de principios del siglo XX y de lugares desaparecidos - todos temas que me interesan):
The Last Woolworth Luncheonette in America Hides in Bakersfield
Entrad en el enlace aunque sólo sea por ver las fotos.
Hago un resumen: Woolworth fue una cadena multinacional de almacenes. Con el paso de los años cayó en decadencia y en muchos paises ha cerrado y sus locales ya no existen. Uno de los elementos que tenían estos almacenes eran los luncheonette, donde se servía comida.Y parece que ya han dejado de funcionar todos excepto ese que está en California.
Bueno, pues resulta que estaba yo en en La Habana, en el barrio de El Vedado, la zona "comercial" (de andar por casa) de la Calle 23 con la Calle 12. Me entra sed y deseo entrar a comprarme una botella. Hay un edificio enorme que parece ser una tienda y entro:
Pues dentro había una barra en la que no había gran cosa que vender. Pero sí había unos refrescos (los de esos tanques y otros que estaban metiendo en la nevera) y agua mineral. Ahí compre mi botella y cuando salía...
Vaya, esta tienda era un Woolworth's. Que supongo que se construyó en Cuba hace una chorrada de años. Y que luego de la Revolución fue nacionalizado y por eso no se veian carteles con el nombre original por oros lados. Los años han pasado, y si bien han hecho algunos cambios en la tienda, pero no muchos, han conservado casi todo el mobiliario original. Y aunque haya cerrado la matriz, la tienda sigue abierta y sigue manteniendo su luncheonette.
Porque sí, este tambien era un luncheonette de Woolworth's.
The Last Woolworth Luncheonette in America Hides in Bakersfield
Today, the Woolworth Diner luncheonette in Bakersfield is a far cry from all of that. The Woolworth company officially went insolvent in 1997, but not before selling off most of its assets amidst declining sales in the decades before. Today many American Woolworth buildings have been demolished outright or reconstructed into mixed-use office buildings or condos, though some still carry the brass and marble lettering of its original intent. At the Five & Dime Antique Mall the history of the building is on full display, with original light-up Woolworth’s Luncheonette signs hanging over the entrances. Inside the Formica is still as spiffy as ever, though the metal chairs creak with the weight of a hundred years.
Entrad en el enlace aunque sólo sea por ver las fotos.
Hago un resumen: Woolworth fue una cadena multinacional de almacenes. Con el paso de los años cayó en decadencia y en muchos paises ha cerrado y sus locales ya no existen. Uno de los elementos que tenían estos almacenes eran los luncheonette, donde se servía comida.Y parece que ya han dejado de funcionar todos excepto ese que está en California.
Bueno, pues resulta que estaba yo en en La Habana, en el barrio de El Vedado, la zona "comercial" (de andar por casa) de la Calle 23 con la Calle 12. Me entra sed y deseo entrar a comprarme una botella. Hay un edificio enorme que parece ser una tienda y entro:
Pues dentro había una barra en la que no había gran cosa que vender. Pero sí había unos refrescos (los de esos tanques y otros que estaban metiendo en la nevera) y agua mineral. Ahí compre mi botella y cuando salía...
Vaya, esta tienda era un Woolworth's. Que supongo que se construyó en Cuba hace una chorrada de años. Y que luego de la Revolución fue nacionalizado y por eso no se veian carteles con el nombre original por oros lados. Los años han pasado, y si bien han hecho algunos cambios en la tienda, pero no muchos, han conservado casi todo el mobiliario original. Y aunque haya cerrado la matriz, la tienda sigue abierta y sigue manteniendo su luncheonette.
Porque sí, este tambien era un luncheonette de Woolworth's.
lunes, 30 de diciembre de 2019
Restaurante Niño Corvo
Uno de mis restaurantes favoritos del Casco Vello está un poco apartado... y en parte es por eso por lo que me encanta. A ver, exige tener que caminar un poco más y no tienes plan B (porque no hay otros locales de hostelería cerca), pero a cambio de eso, te libras del tumulto de calle que hay en el resto del Casco Vello. (Supongo que cuando su cocinero Adrián eligió este local apartado, mucha gente le dijo que no iba a funcionar ... pero han pasado los años y ahí está).
El restaurante aprovecha el local de una antigua tasta en una casa de piedra, en una calle con bastante pendiente del Berbés...
Recomiendo (especialmente en fin de semana) que llaméis para reservar, porque el lugar tiene (afortunadamente) bastante éxito y es muy probable que ya esté completo.
Creo que ya he hablado probablemente demasiado de situación y local, pero yo no voy a los restaurantes a pasear o ver la decoración. Hay que entrar en la comida.
Niño Corvo tiene una carta corta, que va cambiando todos los días como podéis ver en la foto (aunque estoy seguro que hay platos que se repiten de cuando en cuando). La carta está muy enfocada en el pescado, pero ... hay platos de carne.
Para los amantes del pescado crudo, hay siempre una sección de platos de pescado frito (Y me parece una buena idea, porque así el cliente sabe directamente que esos platos son de pescado crudo por si no los quiere, y no hace falta explicárselo).
Yo la verdad le di a lo loco al tema del crudo:
Comencé con una enorme ostra (se ofrecía por unidad) al saque. Muy buen producto, y como digo la ostra era bien grandota (hasta el punto que no era fácil comerla de una tirada).
Luego le seguimos con un tiradito peruano de sargo.
Luego probé las gyzas de choco.
Para completar la tarta de queso, que como en muchos sitios te la sirven en un tarrito.
En cuanto a la cocina, hay buena matería prima, y en cuanto a las preparaciones, el cocinero no tiene miedo a las técnicas exóticas. Como ya comenté al principio, para los que os guste del pescado crudo (o de los moluscos) hay una dedicación especial a ellos. Un punto interesante es que toda esta fusión se hace con respeto a los sabores naturales de la materia prima.
Me queda pendiente entrar más a fondo en la cocina de Niño Corvo, pero como comento, siempre me acuerdo tarde de llamar a reservar y suele estar completo. Pero ... toda mi intención es poder volver.
sábado, 28 de diciembre de 2019
Fun probar nos tacos lioneses para que vos non o teñades que facer (ou para que vaiades a morte por eles)
En Francia, esta moi de moda unha fast food que chaman tacos. Pero andade con coidado. Nen son tacos mexicanos, nen sequeira son tacos tex-mex, nen se queria son tacos de estes de kit de supermercado. Non teñen realmente nada que ver con México.
De feito, chamanse tacos pero o nome é individual. Serán: 1 tacos, 2 tacos, 3 tacos. Levan sempre -s. Porqué? Pois porque lles deu así. En realidad e para aclarnos ben e evitar a confusión imos a chamalos tacos lioneses. Porque naceron na cidade de Lión, e logo extenderonse por Francia.
En realidade o choio semella máis un burrito:
Coma vedes, o exterior é un de estes pans planos árabes, de bastante gran tamaño, que está doblado en forma rectangular de maneira que queda pechado completamente coma un sobre. Coma podedes ver grellase por fora (o cal axuda a que quede pechado de maneira bastante hermética).
¿E que vai dentro? Pois...
A si que ... a min non me gustou nada por culpa da salsa. E ademáis como digo ven sendo o elemento máis abundante do tacos.
Meu deus!!
Bueno, se tedes ganas de aforrar a viaxe a Francia, tedes un grill de sandwiches na casa, podedes facelos de maneira bastante sinxela. Aquí vai a receita en video:
De feito, chamanse tacos pero o nome é individual. Serán: 1 tacos, 2 tacos, 3 tacos. Levan sempre -s. Porqué? Pois porque lles deu así. En realidad e para aclarnos ben e evitar a confusión imos a chamalos tacos lioneses. Porque naceron na cidade de Lión, e logo extenderonse por Francia.
En realidade o choio semella máis un burrito:
Coma vedes, o exterior é un de estes pans planos árabes, de bastante gran tamaño, que está doblado en forma rectangular de maneira que queda pechado completamente coma un sobre. Coma podedes ver grellase por fora (o cal axuda a que quede pechado de maneira bastante hermética).
¿E que vai dentro? Pois...
- Algún tipo de carne (polo, kebab, hamburguesa)
- Patacas fritidas (sí, leva patacas fritas dentro, pero sorprendentemente nas bocaterías francesas é habitual que ofrezcan o lote de tacos + ración de patacas, co que ... comes patacas fritas 2 veces unha dentro e outra fora).
Interrupción: A min personalmente, calqueira fastfood ou bocadillo que leve patacas fritas dentro...fascíname. Así que eu doulle puntiación alta.
- Algún tipo de salsa picante ou especiada: harisha, argelina, mayonesa, ketchup, curry, samurai, thai..... (nota para os curiosos do mundo do fast food francófono... estas salsas veñen sendo as mesmas opcións que hai en Francia para acompañar ás frites - ou sexa as patacas fritas - así que non supón nada novo para o ).
Ata aquí, todo medio ben. Ten pinta de ser un invento interesante pero...
- Todo, todo, todo o que hai dentro está impregnado por unha salsa de queixo gruyére, que fai que todo sepa a esa salsa. Non importa a salsa anterior, nen o tipo de carne que escolleras, nen as patacas fritas. Todo sabe a nata con queixo (que é o que é a salsa).
A si que ... a min non me gustou nada por culpa da salsa. E ademáis como digo ven sendo o elemento máis abundante do tacos.
- A ver, se vos apaixonan as salsas de nata.... a ver, se gostades da carbonara que leva nata (coma o 90% da xente que coñezo)... Pois estes tacos lioneses poden ser interesantes para vos. Dadelle e contadesme.
- Pero se pensades que xa está ben a meterlle salsa de nata a todas as cousas (coma min)... pois evitade estes tacos.
- E se queríades o que chaman tacos en todos os demais paises do mundo excepto en Francia (sexan mexicanos, tex-mex ou calqueira outra cousas), pois non pidades isto, porque coma xa expliquei non ten nada que ver con iso.
Meu deus!!
Bueno, se tedes ganas de aforrar a viaxe a Francia, tedes un grill de sandwiches na casa, podedes facelos de maneira bastante sinxela. Aquí vai a receita en video:
viernes, 20 de diciembre de 2019
La mejor bagette y el mejor croissant de París ....
Si habeis visitado parís y sois medianamente golosos, os habreis fijado en las panaderías de París. Las vas viendo conforme paseas por la ciudad (con una cola fuera a determinadas horas del día), con unos escaparates muy vistosos ...
... y en estos escaparates habreis visto muchas veces estas palabras:
Yo que soy un poco desconfiado por naturaleza pensaba que esto era un poco algún chanchullo promocional y un premio que se iban repartiendo. Pero investigando compruebo que si es una competición encarnizada y que no es exclusiva de prestigiosas panaderías. Por ejemplo, la mejor bagette del 2019 es de Fabrice Leroy (panadería Leroy-Monti), que esta en la nada turística ni conocida zona de Picpus (pero que es una muy buena zona para vivir en París, pero carente de atraciones turísticas). Además de un premio, del mérito de poder lucir el título en la panadería y su publicidad ...
Antiguamente el ganador del premio, se convertía en el proveedor oficial del palacio del Presidente de la República durante todo el año. Pero eso cambió en el 2013, y ahora el presidente hace otro concurso público. Así que tambien si pasais por la ciudad podeis encontrar una panadería que pone "Fournisseur de L'Elysee". (El proveedor actual, tambien ganó el premio de la mejor Bagette en el 2013, pero ya desde entonces ya no se produce esta coincidencia).
Bueno, pues no es la única competición de panaderos que tienen París. ¡Por supuesto tienen una competición para los croissants! Y este año resulta que el ganador es una panadería que hay al lado de casa de mi hermana:
Se llama la Fabrique Aux Gourmandises, y tambien está en una zona poco turística de la ciudad. Es interesante porque como he estado yendo a París todos estos años, he podido ver como ha ido evolucionando esta panadería. Hace muchos años, era una panadería más sin nada especial, pero desde el 2011 la compró un nuevo panadero y el negocio comenzó a cambiar. Y este año ya tienen el premio. (Por supuesto, con el paso de los años, cada vez tienen más clientes y ahora es muy fácil ver colas de clientes a la puerta).
En el caso de mi familia, y aunque no tenga premio, su bagette es una de las favoritas. Y por supuesto, como visteis en la foto de arriba, cuando hay ocasión, pues tambien se traen un croissant o algún otro dulce para el desayuno.
Pero ahora una pequeña maldad ... a pesar de que el croissant está muy rico, tal vez por la presion de abastecer a toda esta nueva demanda, ya no les sale tan bien como antes...
... y en estos escaparates habreis visto muchas veces estas palabras:
Meilleur Bagette de Paris 20xx
(Que siempre es curioso porque mantienen el cartel del premio de hace años, con lo que a veces uno queda con la mosca de ... ¿no sería mejor ir a la panadería que ganó actualmente?)Yo que soy un poco desconfiado por naturaleza pensaba que esto era un poco algún chanchullo promocional y un premio que se iban repartiendo. Pero investigando compruebo que si es una competición encarnizada y que no es exclusiva de prestigiosas panaderías. Por ejemplo, la mejor bagette del 2019 es de Fabrice Leroy (panadería Leroy-Monti), que esta en la nada turística ni conocida zona de Picpus (pero que es una muy buena zona para vivir en París, pero carente de atraciones turísticas). Además de un premio, del mérito de poder lucir el título en la panadería y su publicidad ...
Antiguamente el ganador del premio, se convertía en el proveedor oficial del palacio del Presidente de la República durante todo el año. Pero eso cambió en el 2013, y ahora el presidente hace otro concurso público. Así que tambien si pasais por la ciudad podeis encontrar una panadería que pone "Fournisseur de L'Elysee". (El proveedor actual, tambien ganó el premio de la mejor Bagette en el 2013, pero ya desde entonces ya no se produce esta coincidencia).
Bueno, pues no es la única competición de panaderos que tienen París. ¡Por supuesto tienen una competición para los croissants! Y este año resulta que el ganador es una panadería que hay al lado de casa de mi hermana:
Se llama la Fabrique Aux Gourmandises, y tambien está en una zona poco turística de la ciudad. Es interesante porque como he estado yendo a París todos estos años, he podido ver como ha ido evolucionando esta panadería. Hace muchos años, era una panadería más sin nada especial, pero desde el 2011 la compró un nuevo panadero y el negocio comenzó a cambiar. Y este año ya tienen el premio. (Por supuesto, con el paso de los años, cada vez tienen más clientes y ahora es muy fácil ver colas de clientes a la puerta).
En el caso de mi familia, y aunque no tenga premio, su bagette es una de las favoritas. Y por supuesto, como visteis en la foto de arriba, cuando hay ocasión, pues tambien se traen un croissant o algún otro dulce para el desayuno.
Pero ahora una pequeña maldad ... a pesar de que el croissant está muy rico, tal vez por la presion de abastecer a toda esta nueva demanda, ya no les sale tan bien como antes...
lunes, 11 de noviembre de 2019
Tacos de langostino rebozado / camarón capeado
O outro día en Santiago, estivemos @snob e máis eu a preparar un clásico moderno do mundo dos tacos: os de "camarón capeado" (traducido ó galego: langostinos rebozados).
![]() |
| (Uns tacos de camarón en Ciudad de México) |
É un prato moi interesante porque é bastante fácil de facer en España porque non necesita ingredientes exóticos, case todos podedes conseguir en Galicia. Ademáis ten outra avantaxe: non fai falla facer salsa. Cos tacos rebozados, podense usar salsas de estas de bote (estilo Valentina e tal). [Aproveito para dicir: cando fagades o resto dos tacos, non lle poñades esas salsas con vinagre, hai que poñerse salsas con tomate fresco].
Outro tema que quero mencionar antes de ir á receita, é que os tacos de peixe rebozado son algo moderno na cociña mexicana (dos anos 60). E teñen unha certa influencia xaponesa, pois xurdiron na costa do Pacífico mexicana onde ademáis de mexicanos había pescadores de outras orixes.
Non vou poñer a receita, se non que vou a recomendarvos un video de Internet, porque é moito máis chulo que escoitedes a un mexicano de verdade contando a receita.
Pero sí que van as evidencias dos nosos tacos:
E aquí vai a receita:
viernes, 8 de noviembre de 2019
Amargura
Hai uns anos popularizouse o termo de "supertasters": xente que ten as papilas gustativas máis activas do normal e nota a amargura moitísimo. (Bueno, e tamén polo visto, o picante, e a graxa, e en xeral parece que todos os sabores). Interesante o tema, iso explica porque a moita xente as cousas sábenlles máis intensas ca os demais.
Vale que despois hubo algún listo que se excusou nesto dos "supertasters" para xustificar porque a e non lle gustaban os vexetais (suponse que son as comidas que teñen máis compoñentes amargos). Historia que xa non creo tanto, porque as zenouras, os tomates, as cebolas, o calacú, .... non son amargos. Iso é so, que non lles gustan e punto.
Bueno, pois eu debo ser "infrataster". Sobre todo co paso dos anos, cada vez gosto máis das cousas amargas e cada vez menos das cousas doces.
Os galegos podemos pensar que somos dos campeóns nesto do amargo, dado que tomamos moitos grelos e nabizas... Pero coma en todo hai quen nos gana. Por exemplo os chinos e os mexicanos. Dos chinos non podo falar tanto, pero o tema dos mexicanos teñoo máis controlado.
En México ademáis de picante (e de poñerlle queixo fundido a todo), tamén gostan do amargo. Teñen a tradición de consumir quelites. Os quelites son varias castes de herbas do campo (que hoxendía xa son cultivadas), que adoitan ser bastante amargas. Consumense polas suas propiedades medicinais, sobre todo por ser dixestivas. Pero o certo que é co paso do tempo xa se fai máis polo seu sabor (ademáis de amargo teñen outras sabores).
Unha das máis populares (e das máis amargas) é o epazote. O epazote é fundamental para moitas cousas: vai cos frijoles, vai ca salsa dos chilaquiles e quesadillas. Engadeselle os graus de millo para preparar os esquites. É utilizada case todos os días.
O choio é que normalmente usase para dar sabor, e en pouca cantidade (e moitas veces sácase cando se vai servir). Pero eu tiven a idea peregrina de facer un salteado de epazote e flor de calacú e tomalo en tacos:
Na foto queda moi chulo, e ides pensar que foi o taco vexetariano definitivo. Pero na realidade, aquelo era tan amargo que cando o comias quedaba a gorxa seca e costaba darlle ó seguinte taco.
(Pero bueno, coma bo "infrataster" que son, comino todo .... pero non volvín a repetir o plato).
De ahí pensei que iso fora unha idea absurda miña e que os mexicanos non tomaban o epazote así. Pero mirade, o cabo dun tempo, a señora Guille (unha das miñas mestras nesto da cociña mexicana) invitoume a unhas quesadillas tamén de flor de calabaza con epazote.
(Se observades, as súas levan menos epazote e este está máis cociñado, así que se cadra iste era o segredo. De todas formas non pensedes que aquelo non amargaba. Ainda o facía).
Pois aquí queda esta pequena historia do amarga que é (as veces, a maioría dos platos non levan quelites) a cociña mexicana.
Hai un rato falei dos chinos. Os chinos tamén gostan de comida amarga. De feito alá teñen moita afición por un parente dos pepinos que é tremendamente amargo: Momordica charantia. Contan as historias que esta hortaliza é tremendamente amarga. Tanto que incluso alá en Asia a xente esta dividida entre a quen lles gusta e quen non o soporta. Eu non fun quen de probalo nunca así que non podo dicir canto amargo é. (Pero como podedes supoñer polo que comentei antes, teño ganas de probar canto ten de amargo).
O melon amargo este tamén é popular en India e Xapón. De feito esta foto ven de Xapón:

By User:Jpatokal - Cooked up, taken and hungrily devoured by Jpatokal at Contentshare Studios., CC BY-SA 3.0, Link
Vale que despois hubo algún listo que se excusou nesto dos "supertasters" para xustificar porque a e non lle gustaban os vexetais (suponse que son as comidas que teñen máis compoñentes amargos). Historia que xa non creo tanto, porque as zenouras, os tomates, as cebolas, o calacú, .... non son amargos. Iso é so, que non lles gustan e punto.
Bueno, pois eu debo ser "infrataster". Sobre todo co paso dos anos, cada vez gosto máis das cousas amargas e cada vez menos das cousas doces.
- das cervexas prefiro unha IPA ben amarga a unha de estas tostadas ou dobles que deixan un saborciño doce (e a Stout á Porter)
- grelos ou brécol antes ca repolo branco ou coliflor
- o café e o ten, tomoos sen azucre (ben é certo que evito o café torrefacto este requeimado)
- o chocolate, negro
- o Fernet (si, ese licor amarguísimo que toman os arxentinos) antes ca o licor café (que normalmente é doce)
- amendoas e avelás sen torrar (así estan amargas)
Os galegos podemos pensar que somos dos campeóns nesto do amargo, dado que tomamos moitos grelos e nabizas... Pero coma en todo hai quen nos gana. Por exemplo os chinos e os mexicanos. Dos chinos non podo falar tanto, pero o tema dos mexicanos teñoo máis controlado.
En México ademáis de picante (e de poñerlle queixo fundido a todo), tamén gostan do amargo. Teñen a tradición de consumir quelites. Os quelites son varias castes de herbas do campo (que hoxendía xa son cultivadas), que adoitan ser bastante amargas. Consumense polas suas propiedades medicinais, sobre todo por ser dixestivas. Pero o certo que é co paso do tempo xa se fai máis polo seu sabor (ademáis de amargo teñen outras sabores).
Unha das máis populares (e das máis amargas) é o epazote. O epazote é fundamental para moitas cousas: vai cos frijoles, vai ca salsa dos chilaquiles e quesadillas. Engadeselle os graus de millo para preparar os esquites. É utilizada case todos os días.
O choio é que normalmente usase para dar sabor, e en pouca cantidade (e moitas veces sácase cando se vai servir). Pero eu tiven a idea peregrina de facer un salteado de epazote e flor de calacú e tomalo en tacos:
Na foto queda moi chulo, e ides pensar que foi o taco vexetariano definitivo. Pero na realidade, aquelo era tan amargo que cando o comias quedaba a gorxa seca e costaba darlle ó seguinte taco.
(Pero bueno, coma bo "infrataster" que son, comino todo .... pero non volvín a repetir o plato).
De ahí pensei que iso fora unha idea absurda miña e que os mexicanos non tomaban o epazote así. Pero mirade, o cabo dun tempo, a señora Guille (unha das miñas mestras nesto da cociña mexicana) invitoume a unhas quesadillas tamén de flor de calabaza con epazote.
(Se observades, as súas levan menos epazote e este está máis cociñado, así que se cadra iste era o segredo. De todas formas non pensedes que aquelo non amargaba. Ainda o facía).
Pois aquí queda esta pequena historia do amarga que é (as veces, a maioría dos platos non levan quelites) a cociña mexicana.
Hai un rato falei dos chinos. Os chinos tamén gostan de comida amarga. De feito alá teñen moita afición por un parente dos pepinos que é tremendamente amargo: Momordica charantia. Contan as historias que esta hortaliza é tremendamente amarga. Tanto que incluso alá en Asia a xente esta dividida entre a quen lles gusta e quen non o soporta. Eu non fun quen de probalo nunca así que non podo dicir canto amargo é. (Pero como podedes supoñer polo que comentei antes, teño ganas de probar canto ten de amargo).
O melon amargo este tamén é popular en India e Xapón. De feito esta foto ven de Xapón:
By User:Jpatokal - Cooked up, taken and hungrily devoured by Jpatokal at Contentshare Studios., CC BY-SA 3.0, Link
sábado, 19 de octubre de 2019
Taberna Morrofino (Vigo)
Ya con un año y bastante asentado, pero aún tiene la frescura de lo nuevo ... aunque supongo que casi todo los de Vigo ya han tenido ocasión de pasar por el. Creo que está funcionando muy bien y con buena asistencia.
Morrofino está en la zona del Arenal/Rosalía de Castro, pero justo al final así que tiene un punto tranquilo. La sala si bien no es muy amplia, es alta, lo que da mucha sensación de espacio. El diseño es minimalista. A mi me gustó esta amplitud.
El menú permite acudir con dos enfoques. Se puede ir a compartir, porque todo el menú incluye platos abundantes y pensados para más de una persona. Según observé la mayoría de los comensales optaban por esta opción.
Pero también se puede pedir un menú degustación, que recorre todos los platos del menú y que que ofrece versiones más pequeñas de los platos del menú (lo cual es necesario porque son 6 platos y 2 postres). A mi me parece una opción interesante, porque te permite probar más platos de una sola vez (y como veis tampoco es un menú excesivamente largo). El menú sale por algo más de 30€.
Venga, aquí comparto imagenes y comentarios sobre lo que pude probar por si os es interesante para decidiros por el restaurante (porque ya anticipo que me pareció muy recomendable).
Esto aún no es parte del menú (son los entrantes que se ofrecen de cortesía, pidas o no pidas el menú). Pero estaba tan interesante y bueno que hay que dedicarle un espacio.
Nota: El 2019 parece que es el año de las mantequillas de sabores en los restaurantes de Galicia. Casi todos los restaurantes parecen promover su versión. Ya no se lleva lo del plato con diversos tipos de AOVE, para sopetear y catar diferentes aceites. Ahora es la mantequilla a la que cada restaurante le da su toque o sabor. (Y... no me parece mal... en Galicia tiene más sentido, y la mantequilla es un producto fabuloso, aunque estos últimos años se le ha despreciado mucho).Pues de todas las diferentes propuestas de "mantequilla con sabores" que me han servido en Galicia este año el ganador sin duda alguna es Taberna Morrofino, con su "mantequilla con cacao". Si, mantequilla con cacao, y no "mantequilla de cacao" (que es la cosa blanca que queda del molido de cacao). En este caso es una mantequilla de vaca, aromatizada (y colorizada) con cacao. ¿Y como queda eso? ¿Esta bien para tomar en salado? Pues sí. Aunque todos asumamos que el cacao va muy azucarado, en realidad el sabor del cacao es más amargo e intenso. Y es como estaba esta mantequilla. Con su buen toque salado. De todas formas un tantito de dulzura si tenía. Me parece una idea muy arriesgada, pero no solo original, si no muy sabrosa. ¡Chapeau! 🎩
Menú degustación
6 platos
| Vieira en pure de patata con sofrito de kimchi |
| Gofre de patata con anguila y mahonesa japonesa |
A este plato le tenía yo muchas ganas. Había visto en internet estos gofres de patata y ... me llamó la atención. (Me recordó un plato de la cocina sureña de USA, los waffle hash browns).
Y la verdad está divertido. Los gofres me gustaron, estan crujientes y esponjosos. Lo que no me convenció tanto fue la parte de la salsa y la anguila estaba así asa...
| Atún rojo con huevo roto |
(He observado que están muy de moda en muchos restaurantes - en Galicia y fuera de Galicia - platos de salmón rojo crudo o marinado (pero no cocinado) con huevo (y a veces patatas). No se donde surgió esta idea, pero se ha vuelto muy popular. Y una vez probado, la combinación funciona).
| Cocochas con berberechos en pilpil verde (y papas moradas) |
| Magret de pato con salsa de pimienta verde, peras en vinagre y salsa de setas |
2 postres
| Coulis y helado de fresa con crema de aguacate y crujiente de chocolate blanco |
Este postre le quedó macanudo. Un gran éxito.
| Flan de nata con nata y caramelo |
Como dije, vi cosas muy interesantes en el menú, y tengo ganas de volver. A ver cuando regreso.
Morrofino Taberna.
Rúa Serafín Avendaño, 4-6
36201 Vigo
Pontevedra
España
Suscribirse a:
Entradas (Atom)







