lunes, 4 de febrero de 2019

Cociña acolledora do Bar Estrada

Xa vos lin moitas veces, que xa estades canso de tantos lugares modernos, de tantos platos de fusión multicultural, de camareiros tatuados ... Pero da igual, porque o final ides ir igual, así que non insistades tanto. 

Pa quen queira sairse do choio, ainda quedan alguns lugares máis tranquiliños. Cada vez menos e cada vez máis lonxe do centro. O Bar Estrada por exemplo está cerca de Bouzas, pero non ides dar con el (bueno, estan no Google Maps e en outras redes así que sí que ides dar con el). 

O encanto do sitio é que so traballan con producto fresco, e principalmente con peixe fresco. Así que hai que ir a ver o que teñen, ou chamar anticipadamente para saber o que hai:


Coma vedes fanos dun xeito especial, salteados cas cebolas e cortados en rodelas. E tamén levan un tantiño de pemento. Estanvos moi bós. Eu recomendo ir a probarllos.

Outra cousa que teñen que é para ir exprofeso é o budín de mazá. Tratase dun budín feito con pan e leite, que esta suaviño suaviño, e que notaslle o sabor de mazá. E logo tes un carameliño. A min servironmo morno, co que ainda esta máis rico. Un triunfo.

Tamén teñen peixe da ría, e eu adoro poder tomar un simple peixiño fritido. Neste caso tomei un coruxo.


Ou uns riquísimos chinchos en escabeche:




Ou tamén este postre caseiro, que ven sendo un bizcoito borracho con moito coco raiado:






Coma vedes, todo é clásico (pero co seu toque persoal), todo son platos sinxelos, a materia prima é boísima. E todo feito con moito xeito, e teñen todo moi luminoso e acolledor (ainda que pequeno). Así que se un dia queredes volver a tomar comida que xa non é tan fácil de topar na restauración de Vigo, mira aquí tedes un sitio.

(E teñen máis cousas cas que vos comento aquí, se vedes as fotos no Google Maps veredes que tamén teñen marisco: centolas, cigalas, navallas,... Outros peixes. Tamén teñen chinchos e mexilón en escabeche feito por eles.  E eu tamén lles vin preparando perdices de caza e lamprea na época. Así que coma vedes teñen bastante variedade).

Os prezos son acorde ca calidade dos productos. Podedes topar outros sitios máis económicos, pero non será tan bóa coma a comida de aquí.

Veña, xa volo contei. Agora non o poñades de moda e que non se poda entrar nel ...

Bar Estrada


miércoles, 23 de enero de 2019

Vinoteca Época: sabores peruanos en Vigo

Xa sei que hai "ceviches" en case todos os restaurantes de España (polo menos así era no 2018, cuando se puso de moda facer algún tipo de variación do ceviche na cocina española), pero eu tiña antoxo dun ceviche peruano clásico. Co seu peixe branco (corvina), súa cebola vermella, seu "limón" (nos diríamos que é lima, pero alá chámase limón), os seus "choclos" (graus de millo cocido), as súas "canchas" (millo frito), o seu "camote" (boniato cocido), e o seu cilantro. Pois temos a sorte que en Vigo temos (canda menos) 2 restaurantes de cociña peruana.

Así que eu fun tomar ceviche da foto en Vinoteca Época (en Vigo). E gustoume moito. Sen ter estado eu en Perú (ainda), pareceume estar a nivel dos mellores que teña tomado. Recomendoo ben.


Ademáis a "cebolla roja", "camote", "canchas", "choclos" e "cilantro" ... o ceviche debe ter o seu toque picante. En Época fan o ceviche sin "ají" (pimento picante) porque xa sabemos todos coma son as cousas en Galicia: a xente non quere picante. ¡Pero non hai problema porque pódese pedir que che poñan o ají aparte e engadilo ó teu ceviche! Así si que está... coma ten que ser.
Aquí esta coma ten que ser: co ají e remexido.

Outra cousa moi típica de Perú (bueno, hai outro país que di que o inventaron eles) é o Pisco Sour. Tamén se tedes ganas, aquí fano ben:
Iste non é un pisco sour, pero tamén leva pisco. Isto é un maracuyá sour, e gustaravos se preferides bebidas un chisco máis doces:

A miña terceira recomendación que é un must é o tema dunha froita moi típica de Perú: a Lucuma. A lúcuma é unha fruta que non parece moito fruta, e usase para facer cremas que teñen un certo sabor a caramelo. Pero non a todo o mundo gusta. Se queres probalo, no suspiro limeño que fan en Epoca teñen (que leva manjar blanco e lúcuma, así que podedes probar alternativamete un ou outro sabor, xunto co merengue).


Ademáis de todo isto, tomei tamén un lechoncito en caja china:





E para que teñades ocasión de probar máis sabores típicamente peruanos... unha chicha morada. A chicha é o nome de diversas bebidas que se fan con millo. Hai unha chicha alcohólica, e esta a chicha morada, que non ten alcohol, e que é moi doce. ¡Ós nenos peruanos lles encanta a chicha morada!




Veña, pois aquí van os datos:
Vinoteca Época
http://vinotecaepoca.es/
(pódese reservar por Internet)


sábado, 5 de enero de 2019

Miralto: comer con vistas en Ciudad de México

Todos tenemos un momento en el que nos apetece ser un poco turistas en Ciudad de México, y esta bien chido tener un restaurante con vistas y no una pantalla donde ponen NFL, futbol o Bandamax.

Creo que todos conocen la Torre Latinoamericana, y sabemos que en la cima hay un mirador (y un museo y alguna que otra cosa más). 


Pero en el piso inferior al mirador, existe un restaurante llamado Miralto. Y por supuesto tiene unas vistas excelentes (obviamente, son casi las mismas que las del mirador de la torre):
Ahora que ya saben del restaurante estarán pensando que posibles problemas tiene: ¿será caro? ¿la comida será cara? ¿el ambiente será muy turístico?

Pues aquí va lo interesante:
  • El precio es alto pero no exagerado. Esta al mismo nivel que muchos restaurantes de la zona centro que no tienen ninguna vista. No quiero decirles que sea barato, pero si uno no exagera con las bebidas se puede comer por debajo de 400 pesos.
  • Los platos son tirando a abundantes: no van a quedar con hambre. Primero, segundo son suficientes, casi cuesta tomar el postre. 
  • El ambiente es agradable. Esta decorado estilo moderno/minimalista. No es un restaurante de manteles blancos si no más informal. Las mesas de ventana están realmente pegadas a estas, así que las vistas se disfrutan en primer plano. El servicio es amable, sin ser insistente. 
  • Como medio pero, el menú es un poco corto, y tiende demasiado a la comida internacional. Pero si buscan con detalle pueden encontrar platillos interesantes. Para los turistas extranjeros hay un gran problema: el menú no incluye comida típica mexicana (pero si podrán probar interpretaciones de platillos con ingredientes muy mexicanos). 
  • Para compensar este pero, hay que decir que los platillos están muy sabrosos y bien preparados. Al menos los que probamos. 

 Aquí van unos cuantos platillos:

La sopa azteca, de excelente sabor, muy espectácular presentación: 

El filete sacrificio: sabroso y a su punto. 

Sinfonía de Naranja y chocolate: muy golosa. Y muy grande. Creo que los postres son todos para compartir por lo abundantes que son. 


Restaurante Miralto: http://miralto.com.mx

martes, 1 de enero de 2019

Centro Cultural Raices: platillos regionales y música tradicional en la Colonia Portales

Para aquellos que vivan en la ciudad y les guste de la comida regional mexicana (además variada, no sólo de una región específica como la mayoría de los restaurantes regionales de la ciudad) hay una oferta muy interesante al sur de la ciudad: El Centro Cultural Raices, en la Colonia Portales (no muy lejos de calzada de Tlalpan).

Por ejemplo se puede tomar siguiendo la tradición de Tabasco, las tortillas chontal. Que son unas tortillas gruesas que se rellenan de queso y otros productos. (En la cocina chontal existen otros tipos de tortilla tambien).

Tambien tabasqueño y maya ... una bebida típica, como es el pozol. Yo al menos no he sido capaz de encontrar demasiados lugares en Ciudad de México que lo ofrezcan. En el pozol el sabor más carácterístico es el del cacao, pero tiene de especial que tiene masa de maiz fermentado así que tambien tiene bacterias buenas para el estómago. Y en cuanto a sabor esta ... rebueno y es muy refrescante.

Además de pozol, en este lugar puedes probar muchas otras bebidas regionales no tan conocidas: tascalate de Chiapas, el chilate de Guerrero, la teja de Querétaro,y por supuesto, horchatas, chocolates calientes de agua o de leche, cafés orgánicos. Por supuesto, tambien puedes tomar cervezas artesanales.

La variedad de platillos es grande: hay tetelas, bocoles, taquitos de raiz, ... y por supuesto varios tipos de tamales. Los de la foto son tamales de camarón:

Y no sólo comida. Otra de las especialidades de Raices Centro cultural, es que por las noches (temprano, porque no pueden hacer ruido para no molestar al vecindario) tienen conciertos de música tradicional y baile:





¿Música? ¿Buena comida? ¿Bebidas tradicionales? Que mejor lugar para ir. El lugar es chiquitito e íntimo. Les recomiendo reservar.



Centro Cultural Raices: https://www.facebook.com/RAICESCentroCulturalMX/



martes, 18 de diciembre de 2018

Mexico City Street food: 6 great examples


Well, for the foreing visitors: this is a very nice video. Short and well done. You can get a glimpse of what mexico stree food is like (besides tacos).

Y para los que no le movais mucho al inglés ... las entrevistas y conversaciones de los cocineros están en español, así que aun no sabiendo inglés podeis disfrutarlo.

Es especialmente interesante que se dediquen a explicar en que consisten los dorilocos. Porque es uno de los grandes inventos chilangos, aunque casi nadie le da mucho mérito porque no parece gastronomía elaborada. Pero la idea de combinar todo si que es un hallazgo gastronómico, y describe muy bien los gustos de la ciudad. 


miércoles, 12 de diciembre de 2018

Jing Teng : chino-chino (bueno cantonés-cantonés)

Ciudad de México esta bastante bien surtida de muchos tipos de comidas exóticas, pero la china no tanto. Cierto, que existen los cafés de chinos (cada vez menos, y cada vez menos chinos) y un buen número de buffets. Pero tiran más bien de cocina occidentalizada.

Y no, el mini-chinatown de la Calle Dolores tampoco sirve. Los restaurantes de ahí estan hechos para mexicanos. Si se quiere probar un poco de cocina china hecha para chinos, lo mejor es irse hasta Iztacalco. Ahí en la Colonia Viaducto (pegada a Viaducto, obvio) hay un pequeño barrio chino. 

Hay varios restaurantes, pero yo fui directo al llamado Jing Teng, porque tenía antojo de Dim Sum, y este restaurante es famoso por ellos.  


Lo del dim sum, funciona bien cómodo... uno va a la vaporera, va levantando las tapas de los cestitos y cuando ve algo que le gusta se lo lleva. Luego pagas correspondiente a lo que has pedido.


Como veis, las vaporeras traen 3  porciones ... así que parece que en la tradición cantonesa... lo mejor es ir a comer en trío. ( Estoy pensando que tal vez sea porque el 4 es el número de la mala suerte en China).


Estos son dimsum de hongos.


Este es el más grandioso ... si no teneis reparos, esto son tripas guisadas al vapor. Estan realmente buenas. Tiernitas si bien aún tienen su toque crujiente, y le ponen unas especies que la hacen muy sabrosa. Os recomiendo que la probeis.


Este es un bao relleno de chorizo chino (el chorizo chino es dulce). Lo pedí por probar alguno que fuera un bao, y si bien la masa esta muy buena, el chorizo tampoco le daba mucho sabor.


Y para completar el antojo, unos dimsum de camarón. Estos tampoco me gustaron tanto.

Sea como sea, lo divertido es ir y probar los dim sum al antojo.


En Resumen:

Es un restaurante de cocina china hecha para paladares chinos. También tienen platos un poco más "occidentalizados" (tienen incluso chop suey), pero no merece la pena ir tan lejos a probar algo que casi puedes tomar en cualquier otro sitio. Recomiendo ir directo a los platos más exóticos y inusuales.

El ambiente es auténtico. Es probable que escuches en las otras mesas hablando en cantonés y/o mandarín. Sin pedirlo ya te traen una jarra de te (que es cortesía de la casa) como hacen en china. Tambien la opción por defecto son palillos (pero supongo que tienen cubiertos). Los propietarios hablan poco español, pero tienen una mesera que te explica todo y te atiende de maravilla.



A lo mejor ustedes no tienen ocasión de poder viajar a China a probar su auténtica cocina ... pero se pueden acercar por Metro Viaducto y probar los sabores y las costumbres de allá.

jueves, 6 de diciembre de 2018

Bendito Nopal... si otra vez bendito



Uno de los ingredientes mexicanos que más echo de menos es el nopal. El nopal fresco. En España puedes comprar nopal en conserva (y puede que congelado). Pero el fresco es una maravilla. Tiene mucha proteina, tiene vitaminas, es bueno para el estómago. Y es muy sencillo el cocinarlo: lo pones a la plancha, vuelta y vuelta, y luego con un poco de queso fresco, una salsita picosa, ya tienes cena.

domingo, 4 de noviembre de 2018

Bendito Nopal (y la importancia de las salsas)

Una taquería más en Vigo. Se llama Bendito Nopal. Y está en el centro, en el Mercado del Progreso. Para los apasionados del taco, dadle una visita y a ver que tal os gusta.


Bendito Nopal (http://facebook.com/BenditoNopalVigo/)
Rúa Ronda de Don Bosco, 41
36202 Vigo
Pontevedra

A mi me parece interesante, por algo que ya comenté con otro sitio: te ofrece la opción de pedir los tacos sueltos (y también de 3 en 3). Como ya comenté yo prefiero la liberta de montarte mi propio pedido de tacos. Las opciones:

  • Dentro de los clásicos: Bistec, Carnitas, Cochinita pibil, Campechano (ternera y chorizo) 
  • Como novedades: Pescado, “Camarón” (langostino), Calamares
  • Veganos: Nopal, Jamaica, ...
  • También quesadillas, nachos. Y cervezas, tequilas y mezcales (muy buena variedad y calidad en tequilas y mezcales). 

Y un punto muy importante... las salsas. Ofrecen varias salsas que preparan ellos mismos y tienen bastante variedad: de 3 chiles, de 5 chiles, tamarindo, habanero, salsa macha, ... Con muy buena sazón y las que son picosas son picosas (como tiene que ser). 

Y ahora explico porque son tan importantes las salsas. Para los que sois mexicanos o habéis estado por allá frecuentemente, no hace falta deciros nada. Y si no conocéis esto, os lo explico yo.

En México la salsa no es algo accesorio a la hora de los tacos. Es fundamental. Una de las cosas que llama mucho la atención cuando uno escucha las recomendaciones de los mexicanos es que cuando hablan de un lugar de tacos es habitual que comenten “lo famoso son las salsas”, “merece la pena por las salsas”. Muchas taquerías son famosas por sus salsas.

Y no sólo eso: el hacer salsa es un arte fundamental de cualquier mexicano.  Casi todos los mexicanos se enorgullecen de hacer salsa o tienen pasión por una salsa que hace alguien en su familia. Y no es extraño que en las fiestas cada uno traiga su salsa propia y que luego se comparen unas con otras.

Y estaréis pensando ¿que más hay que la salsa verde y la salsa roja? Pues es que el mundo de la salsa es amplísimo. No existe una receta única de salsa verde o de salsa roja. Hay mil alternativas y cada uno las hace diferente: pueden llevar toda variedad de chiles, con diferentes sabores y tipos de picor, hay salsas verdes que son de color rojizo (porque tienen tanto chile, que el verde del tomate acaba siendo superado por el rojo del chile), hay salsas con aguacate, hay salsas hechas con chile fresco, otras hechas con chile seco, con especies, con insectos, con carne ... La salsa en México es todo un mundo.

Y en la gastronomía mexicana, sobre todo en cuanto a nivel de tacos, la salsa es sustancial para compensar el sabor de la carne o el queso (que por si solos serían o bien muy secos o muy grasos). La salsa es la que aporta la acidez y frescura a los tacos grasos, y da jugosidad a los tacos secos. (Y aporta vitaminas y minerales: eh, el tomate, el chile tienen un buen de vitaminas).

El problema es que es un poco díficil convencer al consumidor gallego de que la salsa es sustancial al taco: por un lado aquí la gente suele pensar que ponerle salsa a la carne es matarle el sabor (anque como he dicho, las salsas mexicanas no son grasas y son frescas) y por otro lado son muy reacios al picor. Sobre esto último yo les diría que no hace falta ponerse mucha salsa, sólo la que uno aguante, y por otro lado, el picante se va batante rápido con la comida.  (Y nadie se muere por el picante, se acostumbra uno rápido).
Y por supuesto aprovecho para poner un video de Yuri de Gortari, que siempre estoy deseando hacerlo: 

jueves, 1 de noviembre de 2018

Dandolle á carne

Imos a entrar en temas de cuñados: imos falar un pouco de carne. (Pero so un pouco, que tampouco queremos sacarlle o tema ós cuñados). Vale, en todas as cidades hai algúns restaurantes famosos pola carne (sexa arxentina ou non ... non toda a carne bóa ten que ser arxentina).

Pero en canto a carne galega, pois un dos lugares que máis calidade e confianza da (non é o único hai outros en Galicia) son os de Frigorificos Bandeira. De feito moitos dos chefs máis famosos de España compranlle a carne.

De feito dende o ano pasado xa hai unha IXP de Vaca Gallega / Buey Gallego (Que non quero dicir que a IXP sexa a solución a todo, pero está ben que a carne sacrificada con máis idade tamén teña a súa propia IXP).

Así que se topades nun restaurante carne de Bandeira, pois seguro que é carne de confianza. E está ben. E non pasa nada que non sexa de boi, a carne bóa non depende do xenero, e unha vaca esta tan coidada coma un boi.



Estes das fotos son unha chuleta (que non chuletón, pero coma é un animal grande ... é grandísimo) de Frigorificos de Bandeira que teñen no Restaurante La Molinera en Lalín.

Restaurante La Molinera:
https://www.facebook.com/restaurantelamolinera/ 
Teléfono: +34 986 78 20 55

miércoles, 31 de octubre de 2018

Materia prima madeirense

(Hala, vou rematar un post que comecei en 2011 e que non publiquei no seu tempo)

Xa pasaron meses pero mira, no seu momento limiteime a falar do meu restaurante favorito de Funchal, así que agora haberá que falar un pouco máis da gastronomía e curiosidades da illa.

Unha das cousas que fai especial de Madeira é o seu clima: se ben está moi cerca do trópico coma é unha illa con moito monte hai unha variedade de clima. Na costa cultivaban banana e papaya, e nos montes do interior tiñan castiñeiros.

Aquí van dúas fotos do que cultivaba a xente nas súas leiras (na beira do mar) para que se vexa que lle poden dar a cousas máis exóticas ca nos:


Papaia


Taro (si, en Galicia plantase coma adorno)

Bueno, o certo é que no mercado (o famoso Mercado das Flores de Funchal ó que van todos os turistas) había de todo un pouco exótico que un quixese:
Aqui temosun pouco de todo, dende productos do vello mundo ata productos do novo mundo: eses verdes de embaixo á dereita son chayotes, chuchus ou pimpinela en Madeira. E logo temos leitugas, repolos, patacas, espinacas...
Nesta foto vense guaiabas ou goiaba (en Portugués) que son orixinarias de Brasil... pero que un coida que xa son asiaticas, polo moito que as aprecian alá. Se se cultivan en Madeira, enton poderíamos telas frescas en Europa. Pena que non pase tal.
¿E isto que chaman banana-ananás? Pois é o fruto dunha planta que usamos moito en Galicia coma adorno: a costela de adán. Da este fruto que esta feito de exágonos, pero ten un sabor semellante ó platano. Por eso seguro que en Madeira lle teñen este nome.
Aquí voltamos a ter os sospeitosos habituales: repolos, leitugas... pero tamen rabanos ou nabos. E pepinos.
Tamén laranxas e uvas.

Esta combinación de productos de climas temperados con productos de zonas tropicais fai moi interesante as opcións culinarias en Madeira. O que si que teñen o problema de que non teñen moitas superficies para cultivar, así que a agricultura e bastante de subsistencia. Pero variedade ... teñen a eito.